Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ακούσιες θλίψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ακούσιες θλίψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026

✔ Πειρασμού επελθόντος μη ζήτει διά τι... |Παππούλη, θυμάσαι;


 
   👉 Όλα αυτά που γράφω αυτές τις μέρες και αποκαλύπτω στον κόσμο του Θεού, δεν θα τα΄γραφα ποτέ.
 Πρώτα απ'όλα, γιατί δεν θα μ'άφηνες εσύ.
Τώρα όμως, παππούλη, δεν με νοιάζει τι λες.
Ξύπνα να με μαλώσεις.
Δεν φαντάζεσαι πόσο θα χαρώ!
 εγώ πήρα, ως όφειλα,  ευλογία από τον Γέροντά σου (μας) και δεν βαστιέμαι.

  - Γράψε ό,τι θες για τις ψυχούλες που  προσεύχονται από κάθε άκρη της γης για το Ευσεβάκι μας, μου είπε πριν λίγο, κλαίγοντας και πάλι, στο τρίτο τηλέφωνο που μιλήσαμε σήμερα...

- Για να συνεχίσει ο κόσμος του Θεού να κάνει προσευχή! Γι΄αυτό γράφω, Γέροντα... Τίποτα άλλο δεν με νοιάζει.

- Δεν ζητάμε τις προσευχές του κόσμου, Σταύρο. Τις επαιτούμε! Έτσι να τους πεις...


* Σε ελεύθερη μετά(μ)Φραση 
(έγραφε ο π.Ευσέβιος στην πετρούλα που βλέπεις):

   Όταν έρθει ένας πειρασμός 
(γιατί θα έρθει, είναι σίγουρο...)
μην ψάχνεις να βρεις για ποιον λόγο ήρθε,
ούτε εξαιτίας ποιανού ανθρώπου σε βρήκε.
Αυτό που πρέπει σε αυτήν την περίπτωση 
να κάνεις με τον πειρασμό, που σου κάνει επίθεση, 
δεν είναι απλά να τον υπομείνεις.
Αλλά να τον αντιμετωπίσεις 
(με αρχοντιά και φιλότιμο, που θα΄λεγε ο Άγιος Παϊσιος) 
με ευχαρίστηση (αν είναι δυνατόν)
και χωρίς ίχνος λύπης και στενοχώριας
και χωρίς μάλιστα να μνησικακήσεις 
εναντίον εκείνου που εξαιτίας του ταλαιπωρείσαι...

  Αγίου Μάρκου του Ασκητή

~ "αμΦ." ΥΓ:
   (Και σημειώναμε διακριτικά όταν το πρωτοδημοσιεύαμε στις 16/8/2021.
Εκείνες τις μέρες είχαμε λάβει αυτό το ανεκτίμητο δώρο που είχε φτιάξει για μας ο μικρός μας π.Ευσέβιος...)

"Πόσο πιο σημερινό;
Από τα ιδιαίτερα χειροποίητα "δώρα" που μας έρχονται από τους "δικούς μας", που ζουν υπό την σκέπη της Μάνας Παναγιάς στον Άθωνα ..."




   ✔ Σημερινή επισήμανση 
    (13η μέρα στη ΜΕΘ...):

   Επειδή είπα πως θα σου μιλάω.
Κι αυτή η κουβέντα δεν είναι δικιά μου. 
Εσύ την είχες πει πρώτος.

    Έλα, θυμήσου.
  Με είχες πάρει, παππούλη, ένα βραδάκι και ήσουν ενθουσιασμένος από το βιβλίο του αγαπημένου σου Αββά Μάρκου του ασκητή, τον οποίον ενώ εσύ διάβαζες μανιωδώς εκείνη την εποχή, εγώ  τον αγνοούσα πλήρως...

Κι άρχισες να μου περιγράφεις με τον δικό σου γλαφυρό τρόπο, επί κανένα μισάωρο, για τις ακούσιες θλίψεις.
Αλαμπουρνέζικα...
Τρελά πράγματα για την ανθρώπινη λογική.

Και μόλις ξεκίνησες να μου εξηγείς 
αυτό το απόσπασμα, 
το "Πειρασμού επελθόντως μη ζήτει διά τι..."
έπαθα.

Σε έβαλα να μου το πεις και δεύτερη και τρίτη φορά, μέχρι να το κατανοήσω πλήρως.

Και παρ΄όλ΄αυτά, ο μεγάλος σου αδερφός, το ντουβάρι, ακόμα δεν μπορούσε να το χωνέψει.

Σε παρακάλεσα λοιπόν, να σκεφτείς έναν τρόπο να το απεικονίσεις, έτσι για να μην χαθεί μέσα στις τόσες κουβέντες του αέρα, που λέμε όλοι μας...

Μου είπες πως όταν είχες κατεβεί στον αρσανά (το λιμανάκι) της Μονής Ιβήρων, είχες μαζέψει κάποιες πέτρες που σου΄χαν κάνει εντύπωση.

- Νομίζω πως μπορώ να το γράψω σε μια απ΄αυτές, μου΄πες. Θες;

 - Βρε παππούλη μου, το συζητάς; Έλα, άσε τα λόγια και ξεκίνα το! Είναι φοβερό...

- Να΄ναι βλογημένο! Κι όταν τελειώσω το βιβλίο, θα σου το στείλω κι εκείνο. Είναι συλλεκτικό. Δεν πρέπει να΄χει βγει άλλη έκδοση...


 Εδώ τα΄χω παππούλη μου και τα 2.
Εσύ μου τα΄στειλες.
Και την πετρούλα σου την ανεκτίμητη.
Και το βιβλίο "Περί των ακουσίων θλίψεων".  
Και μάλιστα μ΄αυτόν τον σελιδοδείκτη, που κι αυτόν εσύ τον σκάρωσες.
Τυχαία, λέει κι εκείνος ο άμοιρος όσα λέει...

Κι εγώ ακόμα αδιάβαστο το έχω το βιβλίο, ρε παππούλη.
Όχι για πολύ ακόμα όμως.
Γιατί σαν να΄ρθε η ώρα του.
Το ξεκίνησα, να ξέρεις...

Αλλά, άσ΄τα εσύ αυτά.
Το διάβασμα θα το ξεκινήσεις ξανά, αφού ξυπνήσεις με το καλό.
Οι γιατροί που σε προσέχουν όλες αυτές τις μέρες, ξεκίνησαν σιγά σιγά να μειώνουν τα φάρμακα της καταστολής. 
Θέλουν να δουν πως θα τα πας όταν ξυπνήσεις...
Δεν μας παραμυθιάζουν όμως.
Οι προβλέψεις τους δεν είναι καθόλου καλές.
Κι αυτό πολύ κομψά στο λέω.
Οι απεικονίσεις από την πρώτη στιγμή δείχνουν πως ένα πολύ μεγάλο μέρος του εγκεφάλου σου δεν αιματώνεται...

Εσύ όμως όταν ξυπνήσεις, βάλε μια φωνή...
Και μεις θα τρέξουμε.
Ναι, παππούλη μου; 


    Α, παραλίγο να το ξεχάσω.
Ο Κυπριανός και ο Βασίλης, αλλά και η Μαρία και η Αθηνά που ξέρουν από νοσοκομεία και χειρουργεία έχουν κληθεί να σε προσέχουνε και να σου κάνουνε παρέα.
 Σίγουρα είναι μαζί σου εκεί!
 Μαζί με όλους τους Αγίους που δεν έχουν σταματήσει από την πρώτη μέρα να παρελαύνουν μέσα στην ευλογημένη ΜΕΘ που βρίσκεσαι...


Καλό βράδυ, παππούλη μας! 
Καλό ξημέρωμα!
Την ευχούλα σου...



Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2025

✨Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο... |Πόσο δύσκολο, άγιε Γέροντα! Πως το τηρούνε αυτό, μας λες;

 


✨Για να μην ταράζεσαι κάθε φορά 
και στεναχωριέσαι, 
για να μην αγωνίας και προβληματίζεσαι, 
να τα περιμένεις όλα, 
να μπορείς να υπομένεις ό,τι έρχεται.

✨Πάντα να λες, 
καλώς ήλθες αρρώστια, 
καλώς ήλθες αποτυχία, 
καλώς ήλθες μαρτύριο.

Αυτό φέρνει την πραότητα, 
άνευ της οποίας 
δεν μπορεί να υπάρχει καμία πνευματική ζωή...✨


~ (άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης


|από την εκ των "συν αυτώ, Βάσω Καλλιανού...



Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2025

✨Δόξα Σοι, ο Θεός, δόξα Σοι! Σε ευχαριστώ Κύριε για όλα! |Για όλα όμως...


|α(μ)Φιερωμένο σε όσους ταλαιπωρούνται 

από ακούσιες θλίψεις.

Ιδιαιτέρως δε,

σε μια μικρή Ελένη

 (πάει ακόμα σχολείο),

που είναι να κάνει,

αρχές της εβδομάδας που'ρχεται, 

μια επέμβαση...

 



          ━━━━━━━━━    ━━━━━━━━


 Κάποτε μπήκα στο νοσοκομείο για χειρουργείο. 

Έπρεπε να μείνω εκεί για μια εβδομάδα 

και σκέφτηκα να το δοκιμάσω...

 

Αποφάσισα να μην πω καμία άλλη προσευχή 

όλο αυτό το διάστημα, 

εκτός από το:

 "Δόξα Σοι, ο Θεός, δόξα Σοι!

Σε ευχαριστώ Κύριε για όλα..."

 

Και προσευχήθηκα τόσο πολύ για αρκετές μέρες 

και προς το τέλος της εβδομάδας 

όλα ήταν τόσο όμορφα, 

παρηγορητικά και φωτεινά 

που στεναχωρήθηκα που σκεφτόμουν 

ότι έπρεπε να φύγω από το νοσοκομείο...

 

Στους πειρασμούς και τις ταλαιπωρίες, 

δεν κάνουμε εμείς τα σχέδια, 

δεν είμαστε εμείς που επιλέγουμε τον σταυρό, 

αλλά λαμβάνουμε αυτόν τον σταυρό 

που ο Θεός έχει καθορίσει για μας.

 

Μόνο ο Θεός ξέρει 

πόσο μεγάλος ή μικρός 

είναι ο σταυρός που χρειαζόμαστε.

 

Και θα μας δώσει ακριβώς αυτόν τον σταυρό 

που είναι ο καταλληλότερος και απαραίτητος 

για να απαλλαγούμε 

από όλη την λάγνη προσκόλληση 

αυτής της παροδικής ζωής, 

για να τρέχουμε πίσω από τον Χριστό 

με ελεύθερη καρδιά. (... )


Φυσικά, προσευχόμαστε 

ο Θεός να μας απαλλάξει από τα δεινά 

και να μας δώσει ένα ειρηνικό 

και ανώδυνο τέλος (... ), 

αλλά αν τα προβλήματα έρθουν πάνω μας, 

τότε θα τα ξεπεράσουμε όλα 

με τη δύναμη του Πνεύματος του Θεού...




       |Γέροντας Ζαχαρίας Έσσεξ


   |όποιος δεν θυμάται ή δεν γνωρίζει τι θέλει να μας πει η πετρούλα μας στο ξεκίνημα της ανάρτησης και από που προέρχεται, ας ρίξει μια ματιά εδώ...

Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2025

✨ «Όταν έχεις μία μεγάλη στενοχώρια να προσεύχεσαι στην Παναγία! Η Παναγία είναι Γοργοϋπήκοος...» |«Αυτή την ιστορία μου την διηγήθηκε ο ίδιος που την έζησε. Και στην φυλακή δεν λες ψέμματα...


  [Μια αληθινή ιστορία από τα κομμουνιστικά κάτεργα...]


Ο Όσιος Σοφιανός της Μονής Αντίμ (ομολογητής κατά την περίοδο των κομμουνιστικών διωγμών) 

[Eδώ] διηγείται πώς εμφανίστηκε η Παναγία στον για 20 χρόνια πολιτικό κρατούμενο στα κομμουνιστικά κάτεργα ,Νίκου Ποπέσκου Βορκούτσα [Nicu Popescu Vorkuta]


Να σας πω μία ιστορία από τις κομμουνιστικές φυλακές:
Κάποιος έλαβε ποινή φυλάκισης 20 ετών.
Κατά την επαναλαμβανόμενη και βασανιστική ανάκριση έχασε την υπομονή του και σκεφτόνταν τρόπο να βάλει τέλος στην ζωή του.

Θυμήθηκε όμως πως όταν ήταν πιο νέος, όταν ήταν ελεύθερος η γιαγιά του τού έλεγε:
«Όταν έχεις μία μεγάλη στενοχώρια 
να προσεύχεσαι στην Παναγία!».

Το θυμόταν αυτό και έλεγε:
«Προς τον Χριστό δεν είχα το θάρρος να προσευχηθώ, αφού οι αμαρτίες μου ήταν πολλές.
Προσευχήθηκα όμως στην Παναγία,
γιατί και εκείνη ήταν μία από εμάς».

Έκανε μία σύντομη προσευχή γεμάτη απόγνωση:
«Παναγία μου, 
δεν μπορώ να υποφέρω 
τους πόνους και τις πιέσεις.
Βοήθησέ με!»

Προσευχόταν στο κελί.
Μετά από λίγο 
βλέπει να μπαίνει από την ψηλή πόρτα του κελιού 
ένα πλάσμα ντυμένο στα άσπρα 
που κρατούσε ένα βρέφος:
-Με φώναξες!
Θα σε βοηθήσω!
Ειρήνευε!

Έπειτα έφυγε.

Μετά από αυτό δεν τον ξανακάλεσαν για ανάκριση.
Τον μετακίνησαν σε άλλες φυλακές,
ακόμη και στην Σιβηρία.

Όσα χρόνια ήταν φυλακισμένος 
-και έμεινε για πολλά χρόνια-
στην καρδιά του είχε ειρήνη, 
παρ΄όλα τα σκληρά βασανιστήρια 
και τις κακουχίες.

Μόλις το ζήτησε η Παναγία 
τον βοήθησε την αμέσως επόμενη στιγμή!

Αυτή την ιστορία μου την διηγήθηκε ο ίδιος.
Και στην φυλακή δεν λες ψέμματα.
Εκεί λες ότι έχεις καθαρό στην καρδιά σου.
Η Παναγία είναι Γοργοϋπήκοος.
Πρέπει όμως να προσεύχεσαι 
με όλη σου την δύναμη,
με όλη σου την ύπαρξη,
με εμπιστοσύνη, 
ακόμη και αν είμαστε απελπισμένοι.

Και τότε εισακούεται η προσευχή μας αμέσως.

Κάποιες φορές βέβαια, 
χρειαζόμαστε μακροχρόνιες προσευχές,
για να έλθουμε ''εις εαυτόν''
για να συγκεντρώσουμε 
το νού μας προς τον Θεό...


  |Από το βιβλίο:
Ne vorbește Părintele Sofian”, 
de Părintele Arhimandrit Ioanichie Bălan
«Μας μιλάει ο π.Σοφιανός»
του Αρχιμανδρίτου Ιωαννικίου Μπαλάν 
Απόδοση στα ελληνικά: π.Γεώργιος Κονισπολιάτης 

Παρασκευή 22 Αυγούστου 2025

☆ Tο δίκαιο τοῦ καθενός, ἀπόλυτο, ἀκέραιο και ἀτόφιο, εἶναι στα χεράκια τοῦ φιλανθρώπου Χριστοῦ μας, στα χεράκια ἐκεῖνα που τρυπήθηκαν για τη δική μας σωτηρία. Γι’ αὐτό, Ἐκεῖνον ἔχουμε ἀφέντη, Ἐκεῖνον ἔχουμε Kύριο, Ἐκεῖνον ἔχουμε ἀναφορά, και προς Ἐκεῖνον να πηγαίνομε....Μερικές ψυχοῦλες που φεύγουν μαρτυρικά, αὐτοί εἶναι τυχεροί, για μᾶς ἄτυχοι, ἀλλά για την Ἐκκλησία και την ψυχή τους τυχεροί. Ἂς τους ἀναπαύει ὁ Χριστός κι ἂς παρηγορεῖ τους οἰκείους και συγγενεῖς των...

       |άκου τον παππούλη μας...|


|επιμέλεια ανάρτησης: Σοφία Καλογήρου 

    

     "Ὅλα περνᾶνε καὶ ὅλα φεύγουν. 

Ἂς κάνομε ὑπομονή. 

Kι ἂν φύγει καὶ κανένας ἄνθρωπος, μὲ τὸν μαρτυρικὸ τρόπο, αὐτὸς τυχερὸς θά ’ναι. 

    ΕΤΣΙ ΑΠΑΝΤΑΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Ὁ κόσμος καὶ ἡ λογικὴ καὶ τὸ συναίσθημα μᾶς μπερδεύουν, καμμιὰ φορά. 

         ἄνθρωποι εἴμαστε καὶ πονᾶμε καὶ κλαῖμε, καὶ πρέπει νὰ κλαῖμε, ἀλοίμονο! 

       Ὁ Χριστὸς ἔκλαψε στὸ μνῆμα τοῦ Λαζάρου. 

      Ἀλλά, ἀπὸ ’κεῖ καὶ πέρα,  ὅλα περνᾶνε κι ὅλα φεύγουν κι ὅλα ἐξαφανίζονται. 

      Tίποτα δὲν μένει σ’ αὐτὴ τὴν πλάση. 

      Γι’ αὐτὸ νὰ μὴν στενοχωρούμεθα. 

      Kι ἡ περιουσία μας νὰ καεῖ, 

καὶ τὰ ὑποστατικὰ καὶ τὰ ὑπάρχοντά μας νὰ μᾶς τὰ πάρουν, 

καὶ νὰ μᾶς ἀδικήσουν 

καὶ νὰ μᾶς κάψουν 

καὶ νὰ μᾶς κάνουν ὁτιδήποτε, 

ὑπάρχει ὁ δίκαιος Θεός. 

         Tὸ δίκαιο τοῦ καθενός, ἀπόλυτο, ἀκέραιο καὶ ἀτόφιο, εἶναι στὰ χεράκια τοῦ φιλανθρώπου Χριστοῦ μας, στὰ χεράκια ἐκεῖνα ποὺ τρυπήθηκαν γιὰ τὴ δική μας σωτηρία.

          Γι’ αὐτό, Ἐκεῖνον ἔχουμε ἀφέντη, 

          Ἐκεῖνον ἔχουμε Kύριο,

          Ἐκεῖνον ἔχουμε ἀναφορά, 

          καὶ πρὸς Ἐκεῖνον νὰ πηγαίνομε.

 Καὶ καμμιά φορά, ἐπειδὴ Tὸν ξεχνᾶμε, ὁ Kύριος τί κάνει;

     Kτυπάει τὴν κτίση, γιὰ νὰ μὴ κτυπήσει ἐμᾶς. 

       Ὅπως ἐκαταράστηκε καὶ ξέρανε τὴν συκῆ, γιὰ νὰ μὴν κτυπήσει τὴ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων. 

      Λυπότανε νὰ κτυπήσει τοὺς ἀνθρώπους καὶ κτύπησε τὰ κλαράκια. 

     Kαὶ τώρα τὴν πληρώνουν καὶ τὰ κλαράκια, καὶ ὄχι μόνο, καὶ τὰ πουλάκια, 

καὶ τὴν πληρώνουμε κι ἐμεῖς 

καὶ τὴν πληρώνουν καὶ μερικοί, 

μερικὲς ψυχοῦλες ποὺ φεύγουν μαρτυρικά, αὐτοὶ εἶναι τυχεροί, γιὰ μᾶς ἄτυχοι, ἀλλὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν ψυχή τους τυχεροί.

       Ἂς τοὺς ἀναπαύει ὁ Χριστὸς κι ἂς παρηγορεῖ τοὺς οἰκείους καὶ συγγενεῖς των...

      

           + Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,

            (Φθινοπωρινό Συναξάρι, Τόμος Α´.)

Τετάρτη 13 Αυγούστου 2025

☆ Πειρασμού επελθόντος μη ζήτει διά τι... | αυτό, αγαπητοί μου, δεν είναι απλώς στάση ζωής... Είναι Ανάσταση…

 


(ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ Κ. ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ)


     |γράφει ο Κωστής Παπαναστασίου 


  Υπάρχουν στιγμές που η ανθρώπινη τραγωδία είναι τόσο απόλυτη, που κάθε λέξη μοιάζει φτωχή, περιττή, σχεδόν ασεβής…


Η απώλεια ενός παιδιού, είναι η κορυφή του πόνου.

 Είναι το αδιανόητο συναίσθημα για τους γονείς…


Κι όμως, μέσα σε αυτό το απόλυτο σκοτάδι, ακούστηκε μια φράση από έναν πατέρα, τον κύριο Αντώνη Σαμαρά, που δεν αποτελεί απλώς μια δήλωση… 


Είναι ένα μάθημα ζωής, ένα θεολογικό ποίημα, ένα υπαρξιακό θαύμα θα τολμούσα να πω: 


«Ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε αυτό το δώρο έστω και για 34 χρόνια».


Ας σταθούμε για μια στιγμή εδώ…

Σε αυτή τη χειρουργική, σχεδόν ακατανόητη για εμάς τους πολλούς, τοποθέτηση…


Ο άνθρωπος αυτός, την ώρα της υπέρτατης οδύνης, δεν ρωτάει το βασανιστικό 


«Γιατί;». 


Δεν εξεγείρεται, δεν καταριέται. 


Κάνει το αδιανόητο: 

Ευχαριστεί... 


Μετατοπίζει το κέντρο βάρους της ύπαρξής του από το κενό της απουσίας, στην πληρότητα της παρουσίας. 


Δεν εστιάζει στην απώλεια. 

Εστιάζει στο δώρο που είχε (και έχει μέσα στην ψυχή του)…


Αυτή η στάση δεν είναι απλώς δύναμη. 

Είναι μεγαλείο πνευματικό. 


Είναι η υπέρβαση…


Γιατί μας αποκαλύπτει μια βαθιά, σχεδόν ξεχασμένη πια, αλήθεια: 


Οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν μας ανήκουν. 

Δεν είναι κτήμα μας. 

Είναι δώρα. 


Είναι πολύτιμοι, φωτεινοί «δανεισμοί προσωρινοί» από τον Θεό, για όσο Εκείνος κρίνει…


Και η αληθινή αγάπη δεν μετριέται από το πόσο σφιχτά τους κρατάμε, αλλά από το πόσο βαθιά τους ευχαριστούμε για τον χρόνο που μας δόθηκαν…


Αυτή είναι η καρδιά της πίστης, απογυμνωμένη από κάθε τι περιττό. 


Είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη σε Εκείνον που δίνει και που, κατά την ανεξερεύνητη και ακατανόητη ανθρωπίνως βουλή Του, παίρνει πίσω…


  Η αναγνώριση ότι η ζωή δεν ορίζεται από τη διάρκειά της, αλλά από το φως που κατάφερε να εκπέμψει.


Να μάθουμε να ζούμε την κάθε μας μέρα, όχι με την αυταπάτη της μονιμότητας, αλλά με την ιερή ευγνωμοσύνη για το προσωρινό…


Να βλέπουμε τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους φίλους μας, όχι ως δεδομένους, αλλά ως τα πολύτιμα δώρα που μας εμπιστεύτηκε ο Θεός σήμερα. 


Και να Τον ευχαριστούμε γι' αυτό. Σήμερα…


Δεν ξέρω τι θα έκανα στη θέση του…

Κανείς μας δεν ξέρει, νομίζω…


Ξέρω όμως, ότι τα λόγια του αυτά αποτελούν έναν φάρο... 


Μας δείχνουν πως ακόμα και μέσα στην πιο βαθιά νύχτα, η ψυχή του ανθρώπου έχει τη δύναμη να βρει ένα μονοπάτι προς το φως, όχι αρνούμενη τον πόνο, αλλά μεταμορφώνοντάς τον σε ευγνωμοσύνη…


Και αυτό, αγαπητοί μου, δεν είναι απλώς στάση ζωής... 


Είναι Ανάσταση…


   | η ανάρτηση αυτή γίνεται (και) με την παρότρυνση ενός επωνύμου σχολίου, που ορθώς μας έβαλε στη θέση μας...

κ.Ντίνο, σας ευχαριστούμε και πάλι!

 [άσε την ανάρτηση και δες στα σχόλια...]


η δε πετρούλα από τα ιδιαίτερα χειροποίητα "δώρα" που μας έρχονται από τους "δικούς μας", που ζουν υπό την σκέπη της Μάνας Παναγιάς στον Άθωνα ...


Πέμπτη 5 Ιουνίου 2025

☆ Να λες: «Να, τα ηνία Θεέ μου. Οδήγα εσύ. Εγώ δεν έχω δύναμη. Όπου θέλεις πάρε με»...

 

     ....Κι αν έλθουν έτσι τα γεγονότα που δεν τα λογάριασες, μην πεις πως άλλως πως τα λογάριαζα και διαφορετικά μου ήλθαν. 

Εκείνος τα έκαμε έτσι για το συμφέρον σου και να το δέχεσαι.


Πόσες δοκιμασίες μας στέλνει ο Θεός προς το συμφέρον μας!


Η δοκιμασία είναι επίσκεψη του Θεού.


Γι’ αυτό όταν έρχεται να λέμε του Θεού:

 «Μείνε μαζί μας. 

Μείνε τούτη τη βδομάδα». 


Αντί αυτού όμως εμείς τον διώχνουμε, όπως οι Γαδαρηνοί του Ευαγγελίου και έτσι δεν καταλαβαίνουμε πως ενεργεί ο Θεός ούτε συνεργαζόμαστε μαζί του...


   Όσιος Γέρων Παναής της Λύσης


|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

Σάββατο 26 Απριλίου 2025

☆ "Θα ἤθελα μία φορά να το διαβάσετε καλά και σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι θα εἰρηνεύσει ἡ καρδιά σας...

 


Μαθαίνω ὅτι σᾶς βρῆκε κάποιος πειρασμὸς καὶ τρομάξατε σὰν τὰ μωρά. 

Αλλοίμονο ἂν τόσο γρήγορα τρομάζετε καὶ ἀπελπίζεστε. 

Ἐὰν δὲν ὑπομείνετε πειρασμό, δὲν θὰ τελειοποιηθεῖτε. 

Θὰ κάνετε ὑπομονή, ἀκόμη καὶ ἂν σᾶς κτυποῦν. 

Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σας. 

Κάθε μέρα ψάλλετε «μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεὸς» καὶ ὅμως φαίνεται ὅτι δὲν τὸ καλοκατανοεῖτε. 

Θὰ ἤθελα μία φορὰ νὰ τὸ διαβάσετε καλὰ καὶ σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι θὰ εἰρηνεύσει ἡ καρδιά σας...


  Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης

   |από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025

☆ Γιαγιά, τι της λες της Παναγιάς;

 


Μια ασθενής γιαγιά, πήγαινε στην Παναγία στην Τήνο κάθε χρόνο. 

Πολλοί που την έβλεπαν στην Τήνο, μια μέρα την πλησίασαν και την ρώτησαν: 

"Γιαγιά σε βλέπουμε τόσα χρόνια να είσαι ασθενής και να έρχεσαι εδώ στην Παναγία. Εδώ όλοι της ζητούν, να τους κάνει καλά. Μπορείς να μας πεις, τι της λες, της Παναγιάς;" 

Και η γιαγιά τους είπε: 

"Δεν της ζητάω τίποτα! 

Απλά την ευχαριστώ που είμαι ασθενής. 

Την ευχαριστώ, που δεν έχω γογγύσει για την ασθένειά μου. 

Την ευχαριστώ, που δεν έχω χάσει το μυαλό μου από την ασθένειά μου. 

Την προσκυνώ και φεύγω..."


Μεγάλο πράγμα αυτό!!! 

Να έχεις ανάγκη και να μην ζητάς απολύτως τίποτα! 

Σημαίνει πως είσαι υπεράνω όλων αυτών των πραγμάτων και το μόνο που ζητάς είναι, να γίνει το θέλημα του Κυρίου...


|(άγιος) Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα


Τρίτη 4 Μαρτίου 2025

✨ "...“Στενή και τεθλιμμένη η οδός”. Την ευτυχία, τα γέλια ο Θεός τα κράτησε για την άλλη τη ζωή. Εδώ, σ’ αυτή τη ζωή “Μακάριοι οι κλαίοντες νυν”, “Μακάριοι οι δεδιωγμένοι”, “Μακάριοι οι υβρισμένοι”, “Μακάριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού”...

 


Όταν ήμουνα στα Ιεροσόλυμα, 

με πλησίασε μια καλογριούλα έως περίπου 50 ετών.


– Γέροντα, θέλω να σου πω τον λογισμό μου.


– Τι θες να πεις;


Λέει:

– Είναι σαν ένα όραμα, 

ότι επάνω σ’ ένα βουναλάκι ήσαν 3 Πατριαρχάδες· 

Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. 

Και είπα: 

Εσείς είσαστε;


– Ναι, εμείς είμαστε.


– Πατέρες, να ’ρθω κι εγώ εκεί;


– Έλα, λέει.


– Από πού να ’ρθω;


– Να, εκεί είναι ο δρόμος.


– Δε βλέπω δρόμο, λέει. Δε βλέπω.


– Ψάξε και θα τον βρεις, λέει.


– Μα δε βλέπω δρόμο.


– Βρε χριστιανή μου, λέει, ψάξε και θα τον βρεις. 

Εκεί μπροστά στα ποδάρια σου είναι.


– Μα τούτος ο δρόμος είναι δύσβατος, 

όλο πουρνάρια, 

βάτα, 

φίδια, 

πέτρες. 

Πού θα περάσω;


– Α! Και μεις από κει περάσαμε κι ήρθαμε εδώ πάνω.


– Θα σκίσω τα φουστάνια, 

τα ποδάρια,

θα ματώσω.


– Α! Κι εμείς από κει περάσαμε!


Το όραμα αυτό θέλει να δείξει ότι, 

για να κάνεις το καλό, 

θα ιδρώσεις, 

θα ματώσεις. 

Ναι.


Γι’ αυτό 

“Μακάριοι οι πενθούντες”,

“ιδού γαρ ο μισθός υμών πολύς εν τω ουρανώ” 

(Λουκ. 6, 20-23, Ματθ. 5, 3-10).


Αλλά ένα είναι το συμπέρασμα· 

ότι δηλαδή όλος

ο βίος του Χριστιανού “εν θλίψεσιν” είναι.


Και όμως έχει μέσα στις ρίζες της ψυχής του

τη χαρά!


Απ’ έξω έχει επιφανειακώς την λύπη. 


Αλλά μέσα εις την ψυχήν του βασιλεύει η χαρά.


Διότι βαδίζει τον βασιλικόν δρόμον, 

τον δρόμον του Γολγοθά.


Μετά τον Γολγοθά ήρθε η Ανάστασις... 



“Ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού 

χαρά εν όλω τω κόσμω”.


Αλλά από τον Σταυρό... 

Έτσι είναι.~


Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης 

(14/27 Φεβρουαρίου 1998)


[Απόσπασμα από το βιβλίο του Γεωργίου Κρουσταλάκη, 

Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης, 

Ο Θεολόγος και Παιδαγωγός της ερήμου”]

|παρήγγειλέ το αν το θες εδώ...|


|επιμέλεια ανάρτησης: Γιούλη Λ., εκ των "συν αυτώ"...