✨ «Όσιέ μου Δαβίδ, δεν περνάς από το Προκόπι να πάρεις τον Όσιο Ιωάννη και να έλθετε εδώ να μου συμπαρασταθείτε, που θα χειρουργηθώ;»

 [Τώρα, πια, στην παρέα αυτή 

είναι και οι 3 μαζί... 

Και τέταρτος ο π.Κύριλλος από κοντά ...

Aπό αύριο ξημερώνοντας, 

μεγάλο πανηγύρι για όλους τους,

για όλους μας! 

Γιατί είναι του Οσίου Δαυίδ (μας)!

Κι εμείς, εννοείται πως δεν κρατιόμαστε, 

και ξεκινήσαμε το α(μ)Φιέρωμά μας από απόψε...]

Η οικειότητα, που είχε ο Γέροντας Ιάκωβος με τους Αγίους...

« Όταν ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης ήταν άρρωστος μια φορά στο Νοσοκομείο της Χαλκίδος κι επρόκειτο να χειρουργηθεί την επομένη ημέρα, ευρίσκοντο στο δωμάτιό του μερικοί κληρικοί και λαϊκοί. 

Τότε νοερώς είπε με πίστη: 

« Όσιέ μου Δαβίδ, δεν περνάς από το Προκόπι να πάρεις τον Όσιο Ιωάννη και να έλθετε εδώ να μου συμπαρασταθείτε, που θα χειρουργηθώ;». 

Πράγματι, μέσα σε δέκα περίπου λεπτά, όπως ο ίδιος μάς έλεγε, εμφανίστηκαν στην είσοδο τού δωματίου του ο Όσιος Δαβίδ και ο Όσιος Ιωάννης. 

Μόλις τους είδε ο Γέροντας ανασηκώθηκε με σεβασμό στο κρεβάτι του και τους καλωσόρισε λέγοντας:
— Σας ευχαριστώ, που ακούσατε το αίτημά μου κι ήλθατε να με επισκεφθείτε.

Και στους παρισταμένους είπε:
— Δεν σηκώνεστε να χαιρετίσετε τους αγίους;
Αλλά αυτοί δεν τους έβλεπαν και παραξενεύτηκαν με τα λόγια του Γέροντος».

~ π. Γεώργιος Ευθυμίου

Από το Εορτολόγιο του έτους 2017 της ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΥΜΗΣ αφιερωμένο στον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη. 

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ www.eptalofos.gr

Από την Σοφία Ορφανίδου

* Πρωτοδημοσιεύτηκε κοντά στα "γεννοφάσκια" μας, 

10 ακριβώς χρόνια πίσω, στις 31 Οκτωβρίου 2015.

  Σκέψου πως δεν είχε ακόμα αγιοκαταταχθεί ο Άγιός μας Ιάκωβος...

Και με την ίδια ευγνωμοσύνη όπως και τότε,

ξανά-μανά, όπως κάθε χρόνο που μας χαρίζει ο καλός Θεός, 

και σήμερα...

    Είναι αλήθεια πως μετά βίας κρατιόμαστε.

              Όπως και να΄χει πάντως, ξεκινήσαμε...

✨ Το δώρο του Αη Γιάννη του Ρώσου...

 

|γράφει η Έλενα

(δες τι καρδιακό κείμενο...)

 Τους λογαριάζω δώρο του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου.

 Ελευθερία, Σωκράτης, Μαρία, 

τα ονόματά τους. 

Θυμηθείτε τους την προσευχή σας, παρακαλώ.

 

Ούτε δεκαπέντε μέρες δεν είναι 

που κατηφορίσαμε στην Εύβοια 

για να προσκυνήσουμε τους Φίλους μας: 

Τον Όσιο Δαβίδ τον Γέροντα, 

τον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη 

και τον Όσιο Ιωάννη τον Ρώσο.

 

Αρχή του καύσωνα ήταν, η μέρα καερή 

-όπως θα λέγαμε στην Πόλη- 

αλλά καθόλου δεν μας ένοιαζε. 

Έπειτα ήταν και το λεωφορείο που είχε καλόν κλιματισμό, 

είπαμε. 

Στην ουσία όμως ήταν 

η προσμονή για το αντάμωμα με τους Αγίους. 

Χρόνια τώρα πηγαινοερχόμαστε, 

χρόνια τώρα παρακαλούμε 

και χρόνια....λαμβάνουμε.

 

 

Αυτή η χαρά να κάθεσαι στο μνήμα του Οσίου Ιακώβου 

και να του λες, 

να του λες δίχως σταματημό 

και να σε κοιτάζει από την φωτογραφία του, 

όχι με την αταραξία του νεκρού 

αλλά με την γαλήνη του Αγίου που σε πονάει, 

σε αγαπάει και "σ' έχει καλόν" 

όπως λέγαμε όταν ήμαστε μικρά 

(Μαμά μ' έχεις καλόν τώρα; - δηλαδή "μ'αγαπάς;".

Μετά από ζαβολιά το ρωτούσαμε αυτό, 

για να δούμε μήπως γίναμε έκπτωτοι της αγάπης της).

Και πάντα ο Άγιος... μας έχει καλούς, 

παρά τις ζαβολιές μας. 

Και συ να ακουμπάς το μάρμαρό του 

και μέσα σου να αναδεύονται τα χαμόγελά του, 

και τα βλέμματα που του "κλέβεις" κάθε φορά 

και τα΄χεις πια γιορντάνι αθέατο στον λαιμό σου, 

φυλαχτό και ασφάλεια μέχρι την επόμενη φορά.

 

Αυτό το μοναστήρι είναι από κείνα τα μέρη 

όπου θέλεις να πάρεις μικρά καρφάκια, 

από κείνα που καρφώνουμε για τα καδράκια 

και να στερεώσεις τον χρόνο όπου βρείς, 

σε τοίχους, 

σε ράσα, 

σε μανουάλια 

ώστε να είναι πάντα ο χρόνος που αφίχθης, 

να μην φεύγουν τα λεωφορεία, 

να μην κινείται ο ήλιος 

και συ να είσαι για πάντα εκεί στο μάρμαρο του Φίλου, 

μετρώντας τους διαμαντένιους κόκκους 

που φτιάχνουν οι ηλιαχτίδες πάνω του...

 

Είναι δυο, τρεις τόποι που με κάνουν να νιώθω έτσι...

 

Ο έτερος είναι το σκήνωμα του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου. 

Να γίνεις, λέει, 

μια μικρούλα σκόνη 

απ' αυτές που δεν τις πιάνει 

η ευλαβής φροντίδα των καθαριστών που πηγαινοέρχονται, 

και να κουρνιάσεις σε μια γωνίτσα της λάρνακας...

Και τίποτε άλλο. 

Αυτό. 

Απλά να υπάρχεις εκεί. 

Για πάντα. 

(Φιλοδοξία η δικιά σου ε; ).

 

Μπήκαμε και ξαναμπήκαμε στην σειρά των προσκυνητών. 

Του μιλήσαμε, 

του είπαμε χαιρετίσματα, 

του ζητήσαμε, 

τον ασπαστήκαμε πάλιν και πολλάκις, 

του χαμογελάσαμε, 

τον ευχαριστήσαμε και πάλι από την αρχή...

Πώς να φύγεις από το ... σπίτι σου; 

Κάποτε, ξεκολλήσαμε. 

Κοιτάζοντας πίσω είναι η αλήθεια 

και θέλοντας να επιστρέψουμε.

 

Και επιστρέψαμε. 

Λίγο αργότερα. 

Για να τον αποχαιρετήσουμε, είπαμε. 

Για ένα τελευταίο φιλί 

και για να γράψουμε κάποια ονόματα που είχαμε ξεχάσει.

 

Ο ναός ήταν άδειος. 

Έξω έκαιγε το μεσημέρι και πήγα κατευθείαν στην λάρνακα. 

Όμορφος όπως πάντα, 

με την ωραιότητα που δίνει η χάρις του Κυρίου 

όταν επικάθηται στους εκλεκτούς Του...

Απόκοσμη ομορφιά που την κοιτάζεις 

και φτιάχνεις μέσα σου παλάτια, 

λουλούδια, 

αλέες, 

τόπους να κρυφτείς 

μην σε βρουν οι άγγελοι και σε διώξουν ως προπέτη.

 

"Θα περιμένουν στο λεωφορείο" 

σκέφτηκα και έκανα να πάω βιαστικά να γράψω τα ονόματα. 

Η Μαρία ήταν εκεί και έγραφε ονόματα κλαίγοντας. 

Άρχισε να μου λέει για τις ευεργεσίες του Αγίου.

 

" Ήμουν ορφανή και φτωχή" είπε 

"και μου έδωσε πλούτη. 

Δεν έκανα παιδιά και μου έδωσε δύο. 

Τώρα του ζητάω την μαμά μου και τον αδελφό μου. 

Θα μου τους δώσει. 

Έτσι δεν είναι;"

 

-Ναι, 

της είπα ασυναίσθητα και αυτή έπεσε στην αγκαλιά μου.

 

Μου έλεγε για την Ελευθερία, την μητέρα της, 

που είναι διασωληνωμένη, λόγω εγκεφαλικού 

και για τον Σωκράτη τον αδελφό της 

που περιμένει κάποιες σημαντικές ιατρικές εξετάσεις.

 

Πρέπει να κλαίγαμε πολύ ώρα 

γιατί δεν πρόλαβα να γράψω ονόματα. 

Δεν πειράζει. 

Ξέρει ο Άγιος.

 

Βιαστικά ανταλλάξαμε τηλέφωνα 

και έτρεξα στο λεωφορείο 

που περίμενε εμένα για να ξεκινήσει. 

Ευτυχώς που ήταν ακριβώς στην πόρτα του ναού....

 

Υ.Γ.

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΜΑΡΙΑ είπαμε. 

Μια προσευχούλα, σας παρακαλώ. 

Μην ξεχάσετε.

✨ Οι Τούρκοι έμαθαν πως οι Έλληνες ήθελαν να πάρουν και το Ιερό Λείψανο του Αγ. Ιωάννου του Ρώσου και έκαναν επανάσταση. «Να μείνει εδώ», έλεγαν, «ποιος θα κάνει θαύματα μετά;»

Όταν ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος 

μαρμάρωσε τους Τσέτες...

Ο π. Γεράσιμος συχνά έλεγε ότι είχε γνωρίσει και είχε μιλήσει με την εγγονή μιας όμορφης γυναίκας από το Προκόπι της Καππαδοκίας, που έκανε τα χέρια της χωνί και φώναξε:
“ Ε, Γιάννη, με παίρνουν...Σώσε με...” και ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, που η εκκλησιά του ήταν κοντά στο σπίτι της, μαρμάρωσε τους Τσέτες, που ήρθαν να κλέψουν την πανέμορφη νεόνυμφη και δεν ολοκλήρωσαν το ανόσιο έργο τους.

Είχε πάρει προσκυνητές στο Προκόπι και εκείνο το “Φως Ιλαρόν” που έψαλλε στο λεωφορείο, διασχίζοντας τη διψασμένη για «το Ύδωρ το Ζων» μικρασιατική ενδοχώρα, ήταν το ωραιότερο της ζωής τους.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από όλο εκείνο τον πνευματικό πλούτο που ο π. Γεράσιμος Φωκάς προσέφερε;

***

Μεταξύ άλλων έλεγε:
"Λίγο πριν την κοίμησή του γύρεψε να κοινωνήσει ο Άγιος και ο παπάς φοβήθηκε μήπως τον δουν οι Τούρκοι να πηγαίνει με τα Άγια και βεβηλώσουν την Θεία Κοινωνία. 

Τότε έσκαψε ένα μήλο και έβαλε εκεί τη Θεία Κοινωνία και πήγε στο στάβλο και κοινώνησε τον Όσιο.

Ήταν νεαρός, το είδατε, παλικάρι ήταν, φαίνεται πολύ καλά. 

Εκοιμήθη το 1730 στις 27 Μαϊου. 

Μετά από χρόνια, όταν έγινε ανακομιδή, το άγιο λείψανο βρέθηκε άφθαρτο ευωδιάζον. 

Οι Έλληνες, τότε είχαμε Έλληνες πολλούς εκεί, έκτισαν ναό περίτρανο. 

Στο Προκόπιο της Καππαδοκίας λοιπόν, στο Ναό του Αγίου Βασιλείου ήταν τοποθετημένο το σκήνωμα του Όσιου Ιωάννου του Ρώσου. 

Το ιερό λείψανο βρισκόταν μέσα σε μια ξύλινη λάρνακα. 

Αυτό το ναό γκρέμισε ένας δήμαρχος πριν 30 χρόνια. 

Μόνο οι πόρτες του, που ήταν πολύ καλές, ξύλινες σκαλιστές, σώζονται τώρα, τις είδαμε, τις έβαλε στο δημαρχείο. 

Ισοπέδωσε τον ναό, τον έκανε πλατεία.

Το Άγιο Λείψανο έμεινε εκεί μέχρι το 1924. 

Έκανε θαύματα πολλά και στους Τούρκους και στους Έλληνες.

Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι Έλληνες πρόσφυγες πήραν μαζί τους αρχαία κειμήλια, ιερές εικόνες, άγια ποτήρια, ιερά σκεύη και ήθελαν να πάρουν και το Ιερό Λείψανο του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, αλλά οι Τούρκοι το έμαθαν και έκαναν επανάσταση, δεν ήθελαν να χάσουν τον Άγιο, «να μείνει εδώ», έλεγαν, «ποιος θα κάνει θαύματα μετά;»

Ήταν διαταγή λοιπόν από τις Τουρκικές αρχές να μην πάρουν το Ιερό Λείψανο από την εκκλησία, γιατί όπως ισχυρίζονταν πάντα, ο Άγιος είχε ζήσει στην πατρίδα τους και άρα τους ανήκε.

Είχαν καθορισθεί οι μέρες που θα έφευγε ο κάθε Έλληνας.

Την άλλη μέρα το πρωί που ήταν 10 Σεπτεμβρίου 1924 έφευγε ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος.

Τον βρήκαν και τον παρακάλεσαν να πάρει μαζί του τον Όσιο.

Αυτός με μεγάλη χαρά δέχτηκε. 

Έτσι λοιπόν, την ίδια νύχτα, ο κλειδαράς άνοιξε την πόρτα, πήραν το σκήνωμα του Οσίου, το τύλιξαν με ένα κιλίμι που το έραψαν προσεκτικά γύρω - γύρω και το πέρασαν από το τελωνείο, λέγοντας ότι ήταν ρούχα και τρόφιμα.

Έτσι το σκήνωμα του Οσίου, ταξίδευσε στο λιμάνι της Μερσίνας. 

Και από το λιμάνι της Μερσίνας, που είναι απέναντι από την Κύπρο, από εκεί έφυγαν και έκαναν την εισβολή στην Κύπρο. 

Από εκεί έφυγε και το Κεφαλλονίτικο καράβι που μετέφερε τους πρόσφυγες με τον Άγιο, όπως σας είπα και πριν.

Όταν το καράβι βρισκόταν μεσοπέλαγα, κοντά στη Ρόδο συνέβη το εξής περίεργο περιστατικό. 

Κάποια στιγμή και ενώ οι μηχανές δούλευαν στο φουλ, το καράβι σταμάτησε να προχωράει και περιστρεφόταν στο ίδιο σημείο.

Ο κυβερνήτης, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν υπήρχε καμιά βλάβη στο καράβι του, τρομοκρατήθηκε και ρώτησε τους υπευθύνους των προσφύγων: 

«Κύριοι, μήπως έχετε τίποτα ιερό μαζί σας στο πλοίο»;

Του εξήγησαν ότι κάτω στο αμπάρι βρισκόταν το σκήνωμα του Όσιου Ιωάννου του Ρώσου και τότε ο κυβερνήτης διέταξε να μεταφερθεί αμέσως και να τοποθετηθεί στο σαλόνι.

Εκεί οι ιερείς που βρίσκονταν στο πλοίο έκαναν δέηση μπροστά στο σκήνωμα και αμέσως το καράβι άρχισε να ταξιδεύει ομαλά στη ρότα του, σε μια θάλασσα ήρεμη και γαλήνια..."

πηγή: Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε

(στις φωτογραφίες το σπίτι και το εσωτερικό του σπηλαίου- στάβλου, που έζησε σαν σκλάβος ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος...)

 

☆ Πως λένε "Χρόνια πολλά" σ'έναν άγιο...;;;

Μα δεν ξέρω πώς λένε "χρόνια πολλά" σ'έναν άγιο.....

Στην ουσία βέβαια δεν λες "χρόνια πολλά" σε κάποιον 

που είναι ήδη στην αιωνιότητα του Θεού. 

Ωστόσο όταν γιορτάζει 

(τιμάται η μνήμη του ), 

θέλεις να...κεράσεις, 

να μιλήσεις, 

να πεις την χαρά σου.

 Κάπως σαν τον καιρό της αθωότητος, 

όπου η μάνα σου έστρωνε τα καλά στο σπίτι, 

φορούσατε όλοι τα γιορτινά 

και έρχονταν οι γειτόνοι 

και βγαίναν τα αμυγδαλωτά 

και τα λοιπά εορτάσιμα εδέσματα.

Ο Αη Γιαννάκης μου 

(ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, που στην "βλάσφημη"

 αλλά χαρμόσυνη αναίδειά μου τον ονομάζω όπως μου κατέβει... ) 

γιορτάζει σήμερα. 

Είναι από τους Φίλους μας, τους σπιτικούς μας 

και συχνά πηγαίνουμε στο προσκύνημά του στην Εύβοια 

και όποτε το κάνουμε η μέρα είναι γιορτινή 

και όλο το μέσα μας τραγουδάει τραγούδια εκδρομής 

ή άδει άσματα αναστάσιμα 

(ό,τι καιρός και να΄ναι) 

ή ένα μικρό παιδί μαζεύει λουλούδια σε ανθισμένους αγρούς εντός μας.

Του έχω εμπιστευτεί τον άντρα μου, 

τα παιδιά, 

τα εγγόνια μου, 

φίλους, 

χαρές, 

κλάματα, 

ανάγκες 

και όλα όσα μου είναι βαριά 

και ίσως ασήκωτα. 

Και αυτός τα σήκωσε και το νιώσαμε, 

τα αλάφρυνε, 

τα έκανε καπνό αοράτου θυμιατηρίου, 

τα ακούμπησε σε λουλούδι του ουρανού, 

τα έκρυψε στα άμφιά του - δεν ξέρω ακριβώς- 

πάντως ξαστέρωσε η καρδιά μας 

και στην αυλή τα τριαντάφυλλα κοκκίνισαν παράξενα !

Το πρωί θύμισα στην κόρη μου την γιορτή 

και είπε "να το χαιρόμαστε το παλικάρι μας" 

και χάρηκα που τόσο οικεία νιώθει μαζί του.

Τον χαιρόμαστε 

και όταν ακουμπάμε στην λάρνακά του, 

ποτέ ο χρόνος δεν μας φτάνει. 

Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο ωραία θα ήταν 

να μέναμε εκεί 

ή να ήταν η ζωή μας μια εκδρομή σε προσκυνήματα, 

με το δικό του να κατέχει πρωτεύουσα θέση.

Να σε χαιρόμαστε παλικάρι του Χριστού 

και συ να λες για μας στον Κύριο 

και μεις να πηγαίνουμε πάντα στην Εύβοια, 

να ερχόμαστε πάντα στην Εύβοια των Αγίων.

 Βλέπεις έχουμε 

και τον Γέροντα Δαβίδ 

και τον Άγιο Ιάκωβο....

Δόξα τω Θεώ, 

που δεν αφήνει τις ανομίες μας 

να κλείσουν τους δρόμους της επιστροφής, 

εκεί όπου οι Άγιοι Του βγάζουν λιακάδες στις μέρες των ανθρώπων..                                                                                             

                                Έλενα

«Νομίζουν οἱ χριστιανοί ὅτι ἐγώ κοιμᾶμαι στή λάρνακα. Ἐγώ τούς πάντας βλέπω καί εἶναι μέσα τό σῶμα μου, ἀλλά ἐγώ πολλές φορές ἐξέρχομαι...» ...

 

~ Άκουσε το ΑΠΙΘΑΝΟ ηχητικό ντοκουμέντο! 

Ο π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος παίρνει "συνέντευξη" από τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη...

Μια μοναδική συνέντευξη του
Αγίου Γέροντα Ιακώβου Τσαλίκη 

(το σκίτσο της "αμφοτεροδέξιας" Μαρίας Τσιράκογλου...)
στον π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο για τα Αγία Λείψανα...
(& το ηχητικό ντοκουμέντο!!!) 

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός ὕπαρξης τῶν Ἁγίων Λειψάνων στήν Ὀρθοδοξία μας καί πῶς μποροῦμε νά σταθοῦμε καί νά ἀξιοποιήσουμε τήν ἰαματική τους Χάρη καί εὐλογία.  

Συνέντευξη μέ τόν μακαριστό γέροντα π.Ἰάκωβο Τσαλίκη, προηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυίδ Εὐβοίας. 

Τό ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα εἶναι ἀπό τήν ἐκπομπή Ράδιο-Παράγκα τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Τήν ἐκπομπή παρουσίαζε ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος.

π. Ἰάκωβος: Μιά μέρα θ᾽ ἀναστηθοῦν π. Κωνσταντῖνε μου, κατά τή βουλή καί τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ πού μᾶς εἶπε καί ὁ Χριστός μας «καί πάντες ἀναστήσονται». Καί ὅτι ὀστέα γυμνά ἐκβλύζουν ἰάματα, ἀλλά μέσα σ᾽ αὐτά τά λείψανα, τά ἱερά, κατοικοῦσε ἤ κατοικεῖ ψυχή ἀθάνατος κι ὅσο καί νά φθαροῦν μέσα στό χῶμα καί μέσα στή γῆ κάποτε μιά μέρα θά λάβουν ζωή αὐτά τά λείψανα καί τά ὀστά αὐτά, πάτερ Κωνσταντῖνε, καί θά ἀναστηθοῦν καί θά παρουσιαστοῦν πάλι στόν Δεσπότη Χριστό ὅπως, μέ συγχωρεῖτε, ἤμασταν καί πρῶτα ἀλλά καί μέ τό σῶμα, κι ὅτι θά λάβουν ζωή τά λείψανα αὐτά.

π.Κ.Σ.: Πάτερ Ἰάκωβε, ἔχετε ἐκεῖ τά λείψανα τοῦ ὁσίου Δαυίδ. Μήπως μπορεῖτε νά μᾶς πεῖτε μερικά πράγματα γιά τήν ἐνέργεια πού κάνουν τά λείψανα αὐτά. 

π. Ἰάκωβος: Πατέρα Κωνσταντῖνε, τά ἅγια λείψανα τοῦ ὁσίου Δαυίδ τά βλέπετε γυμνά ὀστέα. Ἀναβλύζουν ἰάματα καί δίδουν θεραπεία καί θεραπεύουν κάθε κακή ἀρρώστια, ὅπως τόσα καί τόσα πράγματα πού βλέπουμε στίς μέρες μας, αὐτά πού σᾶς ἔλεγα προηγουμένως στόν ὅσιο καί στόν ἅγιο Δαυίδ ἀλλά καί στόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Ρῶσσο.

Πάτερ Κωνσταντῖνε μου, ἐδῶ ὁ ἅγιος Δαυίδ, τά λείψανά του, ἔχουν θαυματουργική δύναμη, διότι μέσα σ᾽ αὐτά κατοικοῦσε ἡ ἀθάνατος ψυχή καί κατοικοῦσε πάτερ μου, κατοικεῖ, καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Λοιπόν, κάνουν πολλά θαύματα ὅταν σταυρώσουμε ἕναν ἄνθρωπο μέ τήν ἁγία του κάρα. Θεραπεύει ἀπό καρδιά, πού ἔρχονται στό μοναστήρι πολλοί ἄνθρωποι πονεμένοι, ἀπό καρκίνο, ἀπό διάφορες κακές ἀρρώστιες καί δύσκολες, καί θεραπεύει πάτερ μου κάθε κακή ἀσθένεια. Καί βλέπουμε ὅτι μέσα σ᾽ αὐτά τά ὀστά, τά ἅγια λείψανα, κατοικεῖ πάτερ μου, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, πάτερα Κωνσταντῖνε. Καί εἶναι πολύ θαυματουργός ὁ Ἅγιος καί κάνουν πάντα τά θαύματά τους οἱ Ἅγιοι ὅταν κι ἐμεῖς ἔχουμε πίστιν Θεοῦ. Πῶς λέγει ὁ Χριστός μας «ἔχετε πίστιν Θεοῦ, αἰτεῖτε καί δοθήσεται». Εἶναι, πάτερ μου, ζωντανή ἡ χάρις τῶν Ἁγίων καί τά ἱερά λείψανα ἔχουν θαυματουργική δύναμη καί δίνουν, πάτερ μου, ἰάσεις καί δίνουν, πάτερ μου, ἁγιασμό καί στό σῶμα καί στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. 

π.Κ.Σ.: Πάτερ Ἰάκωβε εὐχαριστῶ πάρα πολύ γι᾽ αὐτά πού μᾶς εἴπατε γιά τά ἅγια λείψανα καί δέν ξέρω ἄν εἴχατε κάτι ἄλλο νά μοῦ πεῖτε γιά τούς ἀκροατές μας. Πῶς μποροῦν νά αἰσθανθοῦν μπροστά στά λείψανα καί πῶς μποροῦν νά ἀξιοποιήσουν τήν ἰαματική τους χάρη καί τήν εὐλογία. 

π. Ἰάκωβος: Πατέρα Κωνσταντῖνε, τά ἅγια λείψανα ἔχουν χάρη ἀπό τόν Θεό. Ἄς ποῦμε, βλέπετε ἦταν κι αὐτοί ἄνθρωποι στή γῆ ἀλλά... καθώς καί τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου, ὅπως ὁ θεῖος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος πρό ὀλίγων ἡμερῶν εἶχε πεῖ ὅτι «νομίζουν πώς κοιμᾶμαι μέσα στή λάρνακα, πεθαμένος καί κοιμᾶμαι ἤ εἶμαι νεκρός. Ἐγώ ὅμως εἶμαι ζωντανός», μέ συγχωρεῖτε, «κι ὅτι αὐτοί νομίζουν πώς βλέπουν καί κοιμᾶμαι καί δέν ὑπολογίζουν οἱ Χριστιανοί. Ἀλλά ἄκουσε πάτερ μου νά σοῦ πῶ», λέει, «πολλή ἁμαρτία στόν κόσμο, πολλή ἀσέβεια καί πολλή ἀπιστία». Γι᾽ αὐτό εἶχε πεῖ, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος, δέν τά λέω ἐγώ γιατί εἶμαι... μέ συγχωρεῖτε βλέπω φαντασίες, ἀλλά πάτερ μου, εἶπε ὁ θεῖος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος, ὅτι πρέπει νά γίνει πόλεμος, διότι πάτερ μου, πολλή ἁμαρτία στόν κόσμο.

Βλέπετε, πατέρα Κωνσταντῖνε μου ὅτι εἶχε κηρυχθεῖ ὁ πόλεμος, οἱ πλημμύρες, οἱ καταστροφές, τόσα καί τόσα κακά πού ἔγιναν ἐδῶ στήν Εὔβοια. Ἀλλά ἡ χάρις του εἶναι πολύ μεγάλη. «Νομίζουν οἱ χριστιανοί ὅτι ἐγώ κοιμᾶμαι στή λάρνακα. Ἐγώ τούς πάντας βλέπω καί εἶναι μέσα τό σῶμα μου, ἀλλά ἐγώ πολλές φορές ἐξέρχομαι». 

Ἦταν, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, ἔξω ἀπό τή λάρνακά του ὁ ἅγιος καί λέει αὐτοί δέν μέ βλέπουν, ἐγώ τούς βλέπω καί τούς ἀκούω τί λένε. Καί πάλι, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, εἰσῆλθε μέσα στή λάρνακά του καί ξάπλωσε σάν ἕνας ἄνθρωπος. Διότι ἔχουν, πάτερ μου, ζωήν αἰώνιον αὐτά τά λείψανα τῶν ἁγίων μας. Καί σ᾽ αὐτά τά κόκκαλα μέσα τά πεθαμένα, πού λέμε ἐμεῖς πεθαμένα, πατέρα Κωνσταντῖνε, ὑπάρχει ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος, καί τό Πνεῦμα, πάτερ μου, καί ἡ ψυχή ἡ ἀθάνατος. 

π.Κ.Σ.: Πάτερ Ἰάκωβε Χριστός ἀνέστη κι εὐχαριστοῦμε πάρα πολύ γιά ὅλα.

π. Ἰάκωβος: Πατέρα Κωνσταντῖνε μου νά μᾶς ἔρθεις νά σέ δοῦμε.

π.Κ.Σ.: Νά εὔχεστε νά ἔρθουμε σύντομα.

π. Ἰάκωβος: Εὐχαριστοῦμε πολύ πατέρα Κωνσταντῖνε, πάντως, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, τά ἱερά λείψανα ἔχουν τήν ἰαματική χάρη, ὅτι ὀστέα γυμνά ἐκβλύζουν ἰάματα καί θεραπεύουν κάθε κακή ἀρρώστια καί κάθε πονεμένο ἄνθρωπο. Διότι βλέπουμε, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, πρό ὀλίγου, ...τώρα μπορεῖ νά σέ κουράζω...

π.Κ.Σ.: Ὄχι, θέλω ν᾽ ἀκούσω πολλά ἀπό σᾶς... 

π. Ἰάκωβος: Πρό ὀλίγου ἦταν ἕνας νέος ἀπό τήν πατρίδα τοῦ ἁγίου, τή Λοκρίδα, κι αὐτός ὁ νέος περίμενε τέσσερις ἡμέρες στή μονή καί μοῦ λέγει, πάτερ, μοῦ λέγει, πόσο καλό κάνει ἡ Ἐκκλησία. Ἐγώ πήγαινα, λέει, εἰκοσιπέντε χρόνια στήν Ἐκκλησία ἔμενα λιγάκι κι ἔφευγα. Ἐδῶ, πάτερ μου, κάθησα τρεῖς ἡμέρες στό μοναστήρι σας καί, πάτερ μου, καθόμαστε σ᾽ ὅλη τή Λειτουργία, ἀλλά τί ὡραῖα γράμματα πάτερ μου, λέει. Θά κατοικήσει, λέει, μέσα στό σῶμα μου, ὁ Θεός καί ὁ ἅγιος Δαυίδ. Καί εἴδαμε τή μεταμέλεια τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ, τοῦ νεαροῦ, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, εἴδαμε τή μετάνοιά του, κι ἀμέσως βλέπετε, ἔπεσε ὁ σπόρος εἰς ἀγαθήν γῆν καί ὁ καλός ὁ λόγος. Καί χαιρόμεθα πατέρα Κωνσταντῖνε μου, διότι ἔρχονται πονεμένες ψυχές καί ἄνθρωποι μέ ἁμαρτίες καί μέ σφάλματα καί γίνονται ἀπό παλαιοί ἄνθρωποι νέοι ἄνθρωποι.

Καί εὐχαριστῶ πάρα πολύ τήν ἀγάπη σας, πού μ᾽ ἀκούσατε πατέρα Κωνσταντῖνε μου... 

π.Κ.Σ.: Βεβαίως, βεβαίως, μάλιστα...

π. Ἰάκωβος: Εὐχαριστοῦμε πολύ καί μέ τό καλό, εὔχομαι καλή δύναμη. Μέ τό καλό νά μᾶς ἔλθετε στήν ἁγία Μονή, μέ τό καλό πάντοτε νά ἐξυπηρετεῖτε τό ποίμνιό σας ἐκεῖ καί νά διδάσκετε τόν λόγον τῆς ἀληθείας...

πηγή

http://koukfamily.blogspot.gr/