✨ Αναστήτω ο Θεός, αδέρΦια...

  |Ξανά και ξανά και ξανά!

Μέχρι να μαζέψει ο Θεός τον κόσμο Του...|

✨Τι Άνθρωποι υπάρχετε εκεί έξω, ρε φίλε; Και μεις... Τι ανταποδώσωμεν;

 

|Κι εντάξει εμείς 

που είμαστε αυτοί που είμαστε, 

ν' ανεβάζουμε εδώ και σχεδόν 2 μήνες 

π.Ευσέβιο και μόνο... 

Ετούτη εδώ η ευλογημένη η Έλενα του "τι και πως",

 που δεν μας έχει δει στη ζωή της ποτέ, 

γιατί;

Και τόση Αγάπη από που;

✔ Μην το ψάχνεις άλλο. "Το Λαχείο" είναι η απάντηση σε όλα τα τεράστια και ατελείωτα "ΓΙΑΤΙ" μας... |Η μυστική πρό(σ)κληση του Πατέρα μας για την επιστροΦή μας και το μεγαλειώδες πανηγύρι που μας ετοιμάζει...

 

Το 90% των αιτιών που αρρωσταίνει ο άνθρωπος, 

είναι η αμαρτία. 

Κι όταν λέμε αμαρτία, 

δεν λέμε την αμετανόητη αμαρτία,

αλλά την μετανοημένη αμαρτία.

 

Διότι οι αμετανόητοι, 

μπορεί να μην αρρωστήσουν ποτέ τους 

και να πεθάνουν υγιέστατοι. 

Αυτή η κατάσταση 

είναι δείγμα απολύτου εγκαταλείψεως του Θεού 

και από τώρα, 

είναι με το εξπρές στην κόλαση.

Δεν θα αρρωστήσει ποτέ, 

δεν θα κλάψει ποτέ, 

δεν θα υποφέρει ποτέ.

 

Η ασθένεια είναι μια μεγάλη ευλογία 

και ένα μεγάλο δώρο από το Θεό! 

Δεν είναι τιμωρία. 

Είναι σαν να σου λέει ο Θεός:

- Κέρδισες ένα λαχείο, 

το οποίο θα το πληρωθείς στον παράδεισο...

 

✝️ Μακαριστός Γέροντας Εφραίμ,

Δικαίος της Ιεράς Σκήτης του Αγίου Ανδρέα (Σαράι) 

Αγίου Όρους

 

☦️1956-2023☦️

[Μας το έστειλε η μικρή Δέσποινα ...]

━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

|"αμΦ." ΥΓ:

Κάποια ψυχή 

μας θύμισε κάποιους ξεχασμένους στίχους, 

που εξελίχθηκαν πριν χρόνια σ΄ένα απλό τραγουδάκι

για τις ανάγκες μιας εκδηλωσούλας.

Σαν να ταιριάζουνε κάπως

με τις περιστάσεις "Λυδία" και "παπα Ευσέβιος"

που ζούμε...

Δες...

📍  Δεν Σου ζητώ φραγή εισερχομένων θλίψεων,

σαν δώρο στο ζητώ να τις παλεύω

Δεν Σου ζητώ φραγή εισερχομένων θλίψεων,

Τη Χάρη Σου μονάχα για ν’ αντέχω!

 

………………………………………………………………………..

 

…Να έχεις αδέρφια που δε σ’ αφήνουνε μόνο... πως γίνεται;;

Να ‘χει σβήσει στον κόσμο η τελευταία ηλιαχτίδα

κι άλλος για σένα να προσεύχεται, μη χάσεις την ελπίδα...

Πως γίνεται;;; Μπορείς να μου πεις;...

 

Του Αη Κασσιανού τη ρήση πως να πετύχω;

Να μετατρέπω σε χαρά την θλίψη πως γίνεται;     

 Μπορείς να μου πεις;

 

Ρώτα! Βλέπε! Άκου! Τι ψιθυρίζει ο Θεός...

Και θα μάθεις το πως, ζητώντας λίγο Φως…

 

…………………………………………………………………………..

|Κι αν θες να τ΄ακούσεις κιόλας,

ζούληξε το παρακάτω...

|στην πρώτη φωτογραφία ο αγιότατος Μακαριστός Πατριάρχης Σερβίας, Παύλος.-

✔️Ως αντίδωρο για τις προσευχές όλων σας για τον π.Ευσέβιο. Είπαμε: Πλέον δεν τις ζητούμε! Τις επαιτούμε...

 

|Αλλά όχι όπως θέλουμε εμείς. 

Αλλ΄όπως θέλεις Εσύ...

Αυτό ευχόμαστε όλοι μας.-

[ "αμΦ." ΥΓ:

Ω, ρε ξύλο 

που έχω να φάω 

(ότ)αν ξυπνήσεις...

Χαλάλι... ]

☆ "Ο Θεός διψά να διψάται από τους ανθρώπους. Ποτίζει αυτούς που θέλουν να πίνουν. Ευεργετεί αυτούς, που αναζητούν την ευεργεσία...

 

     ...Δίνει πολύ πιο ευχάριστα, από ό,τι άλλοι λαμβάνουν. 

Μόνον να μη ζητάμε μικρά πράγματα και ανάξια να μας δοθούν...

      Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

   |από τον π.Βασίλειο Τσιμούρη

✨ Οικονομεί ο Θεός, ώστε να βγαίνει κάτι καλό...

 

✨ "...Είμαι ο ιερέας που με έστειλε ο Κύριος να σε θεραπεύσω. Τώρα κιόλας θα σε θεραπεύσω αλλά δεν θα μαρτυρήσεις σε κανέναν τίποτα... |Μια (ακόμα) εκπληκτική "παρέμβαση" του Αγίου ΠορΦυρίου μας, μαζί μ΄ενα πολύ δυνατό και ελπιδοΦόρο μήνυμα για όσα έρχονται...

 

   Θα σας πω ένα περιστατικό το οποίο έγινε πέρυσι την Αποκριά, την Κυριακή της Απόκρεω.

 

Αυτό το βράδυ μιλούσα σε έναν ναό στην περιοχή μας και ήρθε και με συνήντησε μία κοπέλα. 

Θα ευχηθώ να είναι σήμερα ανάμεσά μας μαζί με τη μητέρα της. 

Θα την ήθελα πραγματικά και μακάρι ο Άγιος Γέροντας να μας την φέρει κοντά... 

Με συγκίνησε η κοπέλα αυτή.

 

Έμειναν τελευταίοι και μου είπαν: 

- Κυρία Αθηνά, θα θέλαμε πολύ να σας μιλήσουμε.

 

- Να ‘ναι ευλογημένο λέω.

 

 ...Και κάθεται η κοπέλα και μου λέει:

- Πως σας φαίνομαι που μιλάω;

 

- Λέω, μια χαρά κοπέλα είσαι αγάπη μου και πολύ ωραία μιλάς.

 

- Μέχρι την Τετάρτη, μου λέει, δεν μίλαγα.

 Προσβλήθηκα από αφωνία και νοσηλεύτηκα σε νοσοκομείο των Αθηνών και όταν πήγα τρόμαξαν οι γιατροί διότι από τη σύγχυση που έπαθε ο εγκέφαλός μου ήθελα να πω καλημέρα και τα γράμματα κατέβαιναν ανάποδα, ανακατεμένα. 

Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη και μου κάνουν εισαγωγή στο νοσοκομείο για ένα μήνα γιατί μου είπαν ότι θα συνεργαστούν με ειδικό ερευνητικό κέντρο του Καναδά όπου θα στέλνουν τις εξετάσεις μου για να μπορέσουν να μου δώσουν τα ανάλογα φάρμακα.

Είχε περάσει ήδη η πρώτη βδομάδα. 

Εγώ, δε μιλούσα καθόλου. 

Η φωνή μου δεν υπήρχε, η γλώσσα μου δεν εκινείτο. 

[Δυστυχώς υπάρχουν αυτά τα κρούσματα. Είναι μία νέα μορφή που βλέπουμε στον χώρο των Αθηνών σήμερα.] 

Την Τρίτη της δεύτερης βδομάδος κοιμόμουνα και έρχεται, ανοίγει την πόρτα και μπαίνει ένας ιερέας μέσα. 

Ενώ κοιμόμουν, είχα συνείδηση ότι βρισκόμουν στο νοσοκομείο.

 

Έρχεται ο ιερέας στο κρεβάτι και του λέω:

- Πάτερ, είσαστε ο ιερέας του νοσοκομείου;

 Και μου λέει:  

- Όχι! Εγώ είμαι ο ιερέας που με έστειλε ο Κύριος να σε θεραπεύσω. 

Τώρα κιόλας θα σε θεραπεύσω αλλά δεν θα μαρτυρήσεις σε κανέναν τίποτα, διότι παρακολουθεί ο Κύριος τις έρευνες τις ιατρικές και βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και δεν πρέπει να τους πούμε ότι θεραπεύτηκες εσύ από θαύμα για να συνεχίσουν τις έρευνες. 

Γιατί, αυτήν την ασθένεια που σου ‘λαχε θα την βλέπουμε συχνά. 

Προέρχεται από ισχυρό σοκ.

 

- Ναι Γέροντα, του λέει. Βεβαίως.

 

Της είπε τι θα κάνει, πως θα έχει το κεφάλι, πως θα ανοίξει το στόμα. 

Οι κινήσεις που έκανε στην κοπέλα, όντως, δεν έχω καμμία αμφιβολία, έτσι τέτοιες κινήσεις θεραπευτικές μας έκανε σε όλους όσοι είχαμε ανάγκη..

Της είπε στο τέλος:

- Τώρα θα μιλήσεις. 

Αύριο θα σου δώσουν το εξιτήριο. 

Θα χαρούν πολύ οι γιατροί και θα σε ρωτούν, αλλά να τους πεις ότι θα συνεργαστώ μαζί σας μέχρι να βρείτε το φάρμακο αλλά δεν ξέρω τι έγινε.

Δεν ξέρω θα λες. 

Την Πέμπτη, της λέει, σε περιμένω στο σπίτι μου.

 

- Που είναι πάτερ το σπίτι σας;

 

- Θα πας στο Πεδίο του Άρεως, θα πάρεις το λεωφορείο για Μήλεσι και θα πεις στον οδηγό να σε κατεβάσει στον παπα-Πορφύριο.

 

Του λέει εκείνη:

- Πάτερ, σας παρακαλώ!

Κάντε και μια προσευχή, διότι εμένα με απέλυσαν απ’ τη δουλειά μου.

 

- Αυτή ήταν η αιτία που έπαθες αυτό, της είπε, και ξέρω ότι και ο πατέρας σου είναι άνεργος και η μητέρα σου είναι άνεργη αλλά μη φοβάσαι παιδί μου, κοντά στην Εκκλησία, μέσα στην Εκκλησία .. δεν θα πεινάσετε. 

Ο άρτος ποτέ δεν θα λείψει απ’ την Εκκλησία. 

Θα περάσετε δύσκολα αλλά κοντά στην Εκκλησία κανένας δε θα χαθεί. 

Μη φοβάσαι, θα επέμβει ο Κύριος διότι η σωτηρία της Ελλάδος μόνο δια του Κυρίου θα γίνει.

 

Την ξύπνησε η νοσοκόμος η οποία την χτύπησε έτσι απαλά για να της δώσει το θερμόμετρο. 

Παίρνω λέει το θερμόμετρο και απαντώ, ‘Ευχαριστώ’. 

Η νοσοκόμος τα ‘χασε. 

Δεν είπε τίποτα. 

Έφυγε, το κατέγραψε στο βιβλίο αναφοράς που έχουνε οι νοσοκόμες και όταν ξαναπήγε να πάρει το θερμόμετρο της είπε πάλι ‘Ευχαριστώ’. 

Και πάλι, δεύτερη φορά, το σημείωσε στο βιβλίο αναφοράς.

 

Την επομένη που παρέδωσε στην προϊσταμένη, της είπε το γεγονός και πήγε η προϊσταμένη και κάναν ολόκληρη κουβέντα. 

Της λέει!

- Τι έγινε; Πως έγινε; 

- Δεν ξέρω! Να, μου ‘φερε το θερμόμετρο και της είπα ‘Ευχαριστώ’.

 

Δεν απήντησα μου λέει, δεν είπα τίποτα, δεν μαρτύρησα τίποτα. 

Οι γιατροί που ήρθανε τους είπα:

- Έχω ένα μήνυμα μέσα μου ότι οι έρευνές σας πηγαίνουν πάρα πολύ καλά. 

Τίποτα δεν τους είπα. 

- Βρε πές μας τι έγινε; 

- Κοιμήθηκα και όταν ξύπνησα μίλησα, τους είπα.

 

Πραγματικά, της δίνουν το εξιτήριο και την Πέμπτη βρίσκεται στο Μήλεσι. 

Της είπε ότι θα πάρεις απ’ την μεγάλη καντήλα λαδάκι, θα πάρεις και τα φάρμακα των γιατρών, θα πίνεις μια κουταλιά λάδι μαζί με το αντίδωρό σου το πρωί και αυτό θα σε θεραπεύσει. 

Της είπε επίσης, όταν θα ‘ρθετε εγώ θα λείπω. 

Συνήντησαν τη Γερόντισσα. 

Ζήτησαν λάδι.

Τους έδωσε.

Και η μητέρα λέει στη Γερόντισσα:

- Μας είπε ο παπα-Πορφύριος ότι δεν θα είναι εδώ, αλλά μπορούμε να τον περιμένουμε να έλθει; 

Και της απαντάει η Γερόντισσα συγκινημένη: 

- Αφού έχει κοιμηθεί μωρέ, ο Γέροντας... 

                   

Και έφυγε πονεμένη...

 

Εκείνες έμειναν! 

Πήραν το δρόμο του γυρισμού. 

Όταν έφτασαν άκουσαν απ’ την Πειραϊκή Εκκλησία ότι μιλούσα για τον Γέροντα τον Πορφύριο στον Άγιο Ιωάννη και ήρθαν και μου το κατέθεσαν. 

Έτσι λοιπόν έκαμαν προστάτη της οικογενείας τους τον Άγιο Πορφύριο.

 

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν με τους αγίους, αγαπητοί μου. 

Μην πούμε, οι άγιοι άραγε μας ακούνε; 

Μας ακούνε και είναι δίπλα μας...

 

***

 

 [Απόσπασμα ομιλίας κυρίας Αθηνάς Σιδέρη στην Αγία Τριάδα Πετρουπόλεως [2015].

 

 

✨ Η Θεία Λειτουργία που έγινε σε λιγότερο από 2 λεπτά... |Συγκλονιστικό!!!

 

 

Στα κάτεργα της Σιβηρίας, 

οι κατάδικοι Ιερείς και Ιερομόναχοι δούλευαν

από το χάραμα μέχρι τη νύχτα στα δάση, 

κόβοντας τεράστιους κορμούς δέντρων 

μέσα σε πολικές θερμοκρασίες. 

Η παραμικρή κίνηση που θύμιζε προσευχή 

τιμωρούνταν με απομόνωση 

στο «κελλί του πάγου», 

όπου ο θάνατος ήταν σχεδόν βέβαιος.

 

Ο Επίσκοπος Βίκτωρ, 

ένας γέροντας με αλύγιστο φρόνημα, 

είχε καταφέρει να κρύψει μέσα στο σκισμένο του ράσο 

ένα μικρό κομμάτι ψωμί 

και μερικές σταγόνες χυμό από μούρα 

που είχαν μαζέψει κρυφά οι κατάδικοι το καλοκαίρι.

Ένα πρωί, 

την ώρα του διαλείμματος για το ελάχιστο φαγητό, 

οι ιερείς συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Επίσκοπο. 

Οι άλλοι κατάδικοι, ακόμα και οι ποινικοί, 

σχημάτισαν έναν ανθρώπινο τοίχο γύρω τους 

για να τους κρύψουν από τα μάτια των φρουρών.

 

Δεν υπήρχαν βιβλία, 

δεν υπήρχαν κεριά. 

Ο Επίσκοπος άρχισε να ψιθυρίζει 

τις ευχές της Θείας Λειτουργίας από στήθους, 

με απίστευτη ταχύτητα, 

αλλά και κατάνυξη.

 

Σε λιγότερο από δύο λεπτά, 

η Λειτουργία είχε ολοκληρωθεί. 

Ο Επίσκοπος μετέδωσε στους ιερείς 

 «Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού».

 

Εκείνη τη στιγμή, ένας από τους ιερείς 

ένιωσε μια τέτοια πνευματική αγαλλίαση, 

που ξέχασε ότι ήταν παγωμένος 

και πεινασμένος. 

Τα μάτια τους γέμισαν δάκρυα, 

όχι από λύπη, 

αλλά από χαρά.

 

Ένας φρουρός πλησίασε υποψιασμένος. 

"Τι κάνετε εκεί μαζεμένοι;" 

ούρλιαξε.

Ο Επίσκοπος Βίκτωρ 

τον κοίταξε στα μάτια με μια γαλήνη 

που τρόμαξε τον στρατιώτη. 

"Τρώμε το ψωμί μας, σύντροφε," 

απάντησε ήρεμα. 

Ο φρουρός, 

αν και είδε ότι κάτι παράξενο συνέβαινε, 

δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη 

και απομακρύνθηκε.

 

Αυτοί οι άνθρωποι δίδασκαν 

πως η Εκκλησία δεν είναι οι τοίχοι 

και τα χρυσά άμφια, 

αλλά η καρδιά του ανθρώπου 

που φλέγεται από αγάπη για τον Χριστό. 

Ακόμα και μέσα στην κόλαση του Γκουλάγκ,

 η Θεία Λειτουργία μπορούσε να τελεστεί 

πάνω σε έναν κορμό δέντρου 

ή στα χέρια ενός μελλοθάνατου.

 

Οι «Άγιοι Κατάδικοι» έδειξαν 

ότι η ελευθερία 

δεν είναι το να μπορείς να πας όπου θέλεις, 

αλλά το να μην μπορεί κανείς 

να σου κλέψει την ειρήνη της ψυχής σου.

 

- Από το βιβλίο 

«Άγιοι κατάδικοι Ρώσοι Ιερομάρτυρες και Ομολογητές»

[Ιωάννης Τζήμας]

|εμείς από τη MarjiBlu MariaTito

(αν το θες, παράγγειλέ το εδώ...)

|κι αν κάποιες ψυχές θέλουν κάτι παραπάνω 

απ΄αυτό το καταπληκτικό βιβλίο...

✨ Ξημερώνει η πρώτη και μοναδική Ανατολή...

 

♡ Σώσαι θέλων τον κόσμον, ο των όλων κοσμήτωρ, πρός τούτον αυτεπάγγελτος ήλθε·

 

...και ποιμήν υπάρχων ως Θεός, 

δι' ημάς εφάνη καθ' ημάς άνθρωπος·

ομοίω γάρ το όμοιον καλέσας, 

ως Θεός ακούει·

Αλληλούϊα...

   |πιάσ' το αδερφέ μου αυτό το μικρό απόσπασμα των Χαιρετισμών της Μάνας Παναγιάς μας και ανάλυσέ το μέσα σου λέξη - λέξη...

   Ίσως έτσι να Φανεί και σε σένα αυτεπάγγελτος "ο των όλων Κοσμήτωρ"...

     ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ...

    |από τον αμΦοτερο(α)δέξιο & τους συν αυτώ...

☆ «To Notification που δεν πρέπει να αγνοήσουμε ποτέ…» |Λίγα λόγια εναλλακτικά, σχετικά με τη σημερινή ευαγγελική παραβολή...

     ...Το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, δεν είναι ότι ο Θεός τον τιμωρεί, μα ότι ο άνθρωπος αυτο-τιμωρείται, επιλέγοντας να πεθάνει από πνευματική και υπαρξιακή ασιτία, έξω ακριβώς από την πόρτα ενός «Οικοδεσπότη» που τον παρακαλάει θερμά να τον ταΐσει… Ζωή…

     |γράΦει ο new entry "συν αυτώ", Κωστής Παπαναστασίου

   Αθήνα, Κυριακή μεσημέρι, Δεκέμβριος 2025…

Η πόλη, δονείται (όπως πάντα) από έναν υπόκωφο θόρυβο, που δεν είναι άλλος, από τον ήχο εκατομμυρίων αντίχειρων που σκρολάρουν ταυτόχρονα…

Ξαφνικά, στα κινητά  μας, εμφανίζεται μια ειδοποίηση και δεν είναι ούτε από το instagram, ούτε από το efood, ούτε από το viber... 

Πρόκειται, για ένα απλό,ξεκάθαρο προσωπικό μήνυμα, από έναν… μυστηριώδη "Οικοδεσπότη":

«Το Τραπέζι είναι έτοιμο και όλα στην εν τέλεια. Η «Όντως Ζωή» ξεκινάει ΤΩΡΑ,έλα έτσι  όπως είσαι, σε περιμένω να ΕΝΩΘΟΥΜΕ...»

Είναι μια πρόσκληση…

Όχι σε μια ταβέρνα στα Βλάχικα ή στη Χασιά, αλλά στο  «μεγάλο Δείπνο» της υπαρξιακής πληρότητας, εκεί, στην πραγματική βασιλεία των ουρανών…

Και τι κάνουμε εμείς; 

Μα βέβαια…

Αυτό, που ξέρουμε καλύτερα…

Εφευρίσκουμε δικαιολογίες να μην  παρευρεθούμε…

«Ωραία ιδέα», σκέφτεται κάποιος , 

«αλλά πού να τρέχω τώρα; 

Μόλις αγόρασα "αγρόν" (δηλαδή έκλεισα μεγάλο deal / πήρα καινούργιο αυτοκίνητο / αγόρασα οικόπεδο στο ελληνικό) και πρέπει να πάω να το δω, να το τακτοποιήσω…

Έχω επενδύσει την ύπαρξή μου σε ύλη και δεν έχω χρόνο για πνεύμα.

Ίσως, μιαν άλλην φορά…»

Κάποιος άλλος αναλογίζεται: 

«Δείπνο; Τώρα; 

Α δε γίνεται με τίποτε, αγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια (δηλαδή τρέχω 5 project ταυτόχρονα στην εταιρεία, κάνω υπερωρίες, χτίζω καριέρα). 

Πρέπει να τα τελειοποιήσω, γιατί η αξία μου είναι η παραγωγικότητά μου. 

Αγαπητέ  «Οικοδεσπότη» αν κάνω διάλειμμα για να φάω μαζί Σου, θα καταρρεύσουν όλα!»

Και είναι και ένας τρίτος, που βλέπει ειδοποίηση,ενώ τσακώνεται (πάλι) με τη σχέση του σε ένα brunch στο Παγκράτι, ή ενώ είναι χαμένος στο Tinder ψάχνοντας το τέλειο ταίρι. 

«Γυναίκα παντρεύτηκα (δηλαδή έχω μπλέξει συναισθηματικά, η σχέση μου είναι ο «θεός» μου και τα προσωπικά  δράματα μου, μου ρουφούν την ύπαρξη όλη μέρα). 

Όπως καταλαβαίνεις «Οικοδεσπότη» δε μπορώ να έρθω με τίποτε!

Ο «Οικοδεσπότης», λοιπόν, με όλα τα παραπάνω οργίζεται... 

Όχι με την ανθρώπινη μορφή του εγωισμού, αλλά με την οργή της Αγάπης του,  που απορρίπτεται!

Τότε είναι που, το μήνυμά του αλλάζει παραλήπτες… 

Φεύγει από τα λαμπερά iPhone των «βολεμένων αρχόντων και σημαινόντων» και πηγαίνει στα  κοινά Android των «αόρατων πουθενάδων».

Εμφανίζεται, στο κινητό του ντελιβερά που τρέχει στη βροχή, της μοναχικής γιαγιάς στην Κυψέλη,του ταλαίπωρου μετανάστη στην πλατεία Βικτωρία και στου καταθλιπτικού έφηβου, που νιώθει ότι δεν ανήκει πουθενά…

Σε όλους δηλαδή, τους «φτωχούς, αναπήρους, τυφλούς και χωλούς» της εποχής μας, που ξέρουν ότι δεν έχουν "αγρούς" και "βόδια" αλλά έχουν κάτι απείρως πολυτιμότερο! 

Οντολογική πείνα και συνειδητοποιημένη ανεπάρκεια…

Το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, δεν είναι ότι ο Θεός τον τιμωρεί, μα ότι ο άνθρωπος αυτο-τιμωρείται, επιλέγοντας να πεθάνει από πνευματική και υπαρξιακή  ασιτία, έξω  ακριβώς από την πόρτα ενός «Οικοδεσπότη»  που τον  παρακαλάει θερμά  να τον ταΐσει… Ζωή…

Η ειδοποίησή του αγαπητοί μου, είναι ακόμα στην οθόνη  μας…

Ας αποφασίσουμε να της δώσουμε, την αξία που της πρέπει…

✔ Τι να περιγράψεις από όλα αυτά που ζήσαμε...;;; |Ιεραποστολή στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και στην ευλογημένη Κανάνγκα...

|γράΦει ο συνεπαρμένος Στάθης Κόλλιας...

👉 ...Σίγουρα δεν θα είσαι πια ο ίδιος. 

Νόμιζες ότι θα έκανες Ιεραποστολή 

και τελικά διαπιστώνεις...

...ότι η Ιεραποστολή γίνεται σε εσένα προσωπικά...

Ένας λαός που δεν έχει τίποτα 

και έχει τα πάντα... 

Μόλις γνωρίζουν τον Χριστό 

κολλάει το τελευταίο κομμάτι του παζλ 

και η ζωή τους γίνεται ακόμα πιό φωτεινή... 

Πρόσωπα λαμπερά που μέσα στη βρώμα, 

μοσχοβολούν αγάπη!

Χαμόγελα στη χαρά...

 

Χαμόγελα στη δυσκολία...

Χαμόγελα στην πείνα... 

Χαμόγελα ακόμα και στο θάνατο... 

Χαμόγελα παντού...

25 τρελοί "μουτόκε"  

(οι λευκοί στην τοπική διάλεκτο) 

άφησαν δουλειές... 

αφήφησαν τις δυσκολίες... 

μοίρασαν λίγη χαρά...

 

και πήραν στις αποσκευές τους πολύ αγάπη...

Να έχουμε επίγνωση 

πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε 

νερό... 

φαγητό...

 

στέγη...

Να ζούμε την κάθε μέρα 

με ευγνωμοσύνη στο Θεό 

για ό,τι έχουμε... 

και ό,τι μας δίνει...

Ίσως έτσι να νιώσουμε και εμείς 

λίγη από την δική τους χαρά...

|αν θες κι άλλα, δες το μικρό αυτό βιντεάκι, 

που επιχείρησε μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα

να μαζέψει στιγμές 10 γεμάτων ημερών...

|"αμΦ." ΥΓ:

Σαν να τα΄λεγε σωστά λοιπόν,

ο Παύλος Τριποδάκης

(π.Πέτρος πλέον)

όταν τα΄δειχνε 

με τον μοναδικά σκηνοθετικό του τρόπο

στην αποθεωτική 

(εκτός Ελλάδος...)

Kananga του...

("Έγκλημα κάνεις", αν δεν την έχεις δει!

Έχεις όμως μια ευκαιρία ακόμα!

Ζούληξε άΦοβα 

πάνω στην αποθεωτική αΦίσα της

και την βλέπεις αμέσως...)