☆ Εις μνήμην Αγίου Χριστοφόρου του Παπουλάκου |Μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος 1780/90 - † 18 Ιανουαρίου 1861

               |Λέγαμε και επιμέναμε μέχρι το 2024 που έγινε επιτέλους η αγιοκατάταξή του...| 

Ήταν ένας απλός άνθρωπος, ερωτευμένος με το Χριστό, που παράτησε τα πάντα και ασκήτεψε.

Κάποια στιγμή άρχισε να γυρίζει τα χωριά και να μιλάει για το Χριστό και την αγάπη στους ανθρώπους, που είχαν μεσάνυχτα για την ίδια τη δική τους πνευματική κληρονομιά - για τη δική τους πνευματική κληρονομιά τους μιλούσε, μια κληρονομιά που οδήγησε και οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους από πολλά έθνη στην αγιότητα. 

Τα λόγια του στάζανε μέλι (κατά τη διάρκεια ομιλιών του, ληστές έφεραν πίσω τα κλεμμένα, ορκισμένοι εχθροί έδωσαν τα χέρια κ.τ.λ.) και ο λαός τον σεβάστηκε και τον αγάπησε.

Μετά όμως πληροφορήθηκε πως εκείνοι που κυβερνούσαν τη χώρα (η οποία πριν λίγες μόλις δεκαετίες είχε φύγει από τη μακραίωνη τουρκική σκλαβιά) περιφρονούσαν αυτή την πνευματική κληρονομιά -όντας ξένοι και αλλόθρησκοι- και προσπαθούσαν να την υποβαθμίσουν (ακόμα & με τη βία, π.χ. κλείνοντας μοναστήρια, επιβάλλοντας σε μοναχούς και μοναχές να βγάλουν τα ράσα, πετώντας ιερά κειμήλια στα σκουπίδια) και να την αντικαταστήσουν με έναν ξενόφερτο πολιτισμό, με ξενόφερτες κοσμοθεωρίες και μοντέρνο, εκσυγχρονισμένο, τρόπο ζωής, όχι πλέον παραδοσιακό και "υπανάπτυκτο"... Και τότε πόνεσε και θύμωσε πάρα πολύ κι άρχισε να τους ασκεί σκληρή κριτική.

Οι άρχοντες του τόπου φοβήθηκαν αυτό τον αγράμματο ασκητικό καλόγερο, γιατί έβλεπαν πως ο λαός τον ακούει (όπως φοβήθηκε ο Ηρώδης τον άγιο Γιάννη τον Πρόδρομο, και δεν καταλάβαινε πως ο Πρόδρομος ήταν ο μοναδικός του φίλος, τον οποίο σκότωσε). 

Επιστράτευσαν λοιπόν τους ηγέτες της Εκκλησίας της Ελλάδας, που ήταν δικοί τους άνθρωποι, κι εκείνοι τον κάλεσαν (πήγε ολόκληρος στρατός να τον πιάσει, γιατί τον ακολουθούσαν χιλιάδες λαού), τον πέρασαν από εκκλησιαστικό δικαστήριο, τον καταδίκασαν και τον φυλάκισαν στο κελί ενός μοναστηριού, φρουρούμενο, για όλη την υπόλοιπη επίγεια ζωή του.

           

Το όνομά του: Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, Χριστοφόρος μοναχός ή, όπως έμεινε στην Ιστορία, Παπουλάκος.

Ο Παπουλάκος είναι ακόμη και σήμερα (ενάμισι αιώνα μετά) σημείο αντιλεγόμενο. 

Οι πιο "ευρωπαϊστές" Νεοέλληνες (είτε άθεοι, είτε χριστιανοί), "προοδευτικοί" και "εκσυγχρονισμένοι", τον θεωρούν ανόητο φανατικό, εχθρό της προόδου, αφού έλεγε στον κόσμο πως "τα άθεα γράμματα" (οι νεοφερμένες στον ελλαδικό χώρο ευρωπαϊκές επιστήμες) "θα καταστρέψουν τον τόπο μας". 

Οι παραδοσιακοί τον θεωρούν άγιο, όπως τον θεώρησε τον παλιό καιρό μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού - του ορθόδοξου, αν μου επιτρέπετε, ελληνικού λαού, του λαού μας.

Τα τελευταία χρόνια εκφράστηκε δημόσια μια πρόταση για την επίσημη αγιοκατάταξή του. 

Σ' αυτή την πρόταση απάντησαν κάποιοι με κραυγές ή χλευασμό: 

"άγιος" ο Παπουλάκος; Αυτός ο αγύρτης!; Αυτό δα μας έλειπε! 

Αν η Εκκλησία αγιοκατατάξει (κατατάξει επίσημα ανάμεσα στους αγίους) τον Παπουλάκο, θα γίνει καινούργιος σάλος:

             

 θα έχει "αποδείξει" για μια ακόμα φορά πως είναι φορέας σκοταδισμού, εχθρός της προόδου και του φωτός (φωτός που φυσικά έρχεται από τη δύση και δεν έχει σχέση με κάποιο "θείο Φως" αλλά μόνο με το φως των επιστημών, που μας βοηθάνε να ζούμε όμορφα).

       

Αυτή και όλες οι εικόνες του Παπουλάκου που δημοσιεύονται εδώ (εκτός από μία), είναι από αυτό το άρθρο, όπου αναφέρεται και πού βρίσκεται καθεμιά (δείτε τις λεζάντες)

Η άλλη άποψη είναι πως η Εκκλησία ΠΡΕΠΕΙ να αγιοκατατάξει τον Παπουλάκο, όχι μόνο επειδή είναι στ' αλήθεια άγιος (άρα του αξίζει αυτή η τιμή), αλλά και γιατί αυτό θα ήταν μια σωστή και σοβαρή πράξη αντίστασης στο απόλυτο ξεχαρβάλωμα της κοινωνίας μας - ξεχαρβάλωμα, παρακμή, πόνος, παράνοια, που είναι 100% συνέπειες της παγκόσμιας νίκης αυτού του "εκσυγχρονισμού" ενάντια στον οποίο κήρυττε ο Παπουλάκος. Διότι αυτός ο "εκσυγχρονισμός" δεν ήταν τελικά τίποτ' άλλο από μια παγίδα: έκρυβε τον καταναλωτισμό, την απομόνωση, τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, την παγκοσμιοποίηση, την εκμετάλλευση των λαών, πρώτου και τρίτου κόσμου! 

Όλα τα άλλα είναι απλά δολώματα. Κι εμείς είμαστε τα ψάρια, στο τηγάνι των καπιταλιστών.

Ήδη άργησε η Εκκλησία να τον αγιοκατατάξει, λέει αυτή η άποψη (εύκολο είναι να αναγνωρίσει ως άγιο κάποιον που η ίδια η Ιερά Σύνοδος τον καταδίκασε;), αλλά έστω και τώρα, στο παρά 5, είναι καιρός. 

Αντίσταση χρειαζόμαστε ενάντια στους καινούργιους κατακτητές (που είναι οι ίδιοι οι παλιοί, αλλά τώρα πέταξαν τις γλυκές μάσκες).

 Και ο Παπουλάκος ήταν μια προφητική φωνή αντίστασης. 

Είναι άγιος, είναι ένας εξαιρετικά επίκαιρος πνευματικός αγωνιστής, και πρέπει να τον τιμήσουμε ως άγιο.

Το ταπεινό blog μας "ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ" συντάσσεται μ' αυτή την άποψη.

Ο "Παπουλάκος"

(Μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος 1780/90 - 1861)

                                            

 

Ασπρόμαυρη φωτογραφία του Παπουλάκου, η οποία σύμφωνα με τον κ. ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟ Α., τέως προέδρου της Ένωσης Αρμπουνέων - Καλαβρύτων στην Αθήνα «Ο Άγιος Αθανάσιος», είναι η μοναδική που σώζεται. 

Βρέθηκε τυχαία από ένα μέλος της Ένωσης σε ένα κουρείο στην Αθήνα, όπου ο ιδιοκτήτης του καταστήματος την κατείχε ως κειμήλιο από τους γονείς του. 

Στο κάτω μέρος της φωτογραφίας διακρίνονται μετά δυσκολίας η λέξη «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟC» και η χρονολογία «ΑΩΝ» (=1850). 

Τα χαρακτηριστικά του προσώπου που εικονίζεται ταιριάζουν καταπληκτικά στις περιγραφές του Παπουλάκου και άλλωστε δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητηθεί η γνησιότητά της.

(Βρίσκεται στου ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟΥ Α. Α., Ο Αληθινός Παπουλάκος, Αθήνα 1984, σ. 3). 

["Ν": την αναδημοσιεύουμε από εδώ, γιατί χάθηκε η αρχική ανάρτηση]

Το συγκλονιστικό (κατ' εμέ) μυθιστόρημα του Κωστή Μπαστιά 
"Παπουλάκος", του 1951.
Κοσμείται με εικόνα λαϊκής τέχνης που δείχνει το κήρυγμα του Παπουλάκου και, όπως γράφει στο εξώφυλλο, την ανακάλυψε ο Φώτης Κόντογλου στον Άγιο Όρος.
Θεωρώ ότι αξίζει να το διαβάσετε, άσχετα αν "πιστεύετε" στο Χριστό ή όχι...

|"αμφ." σημείωση:
Εξαντλημένο και εξαιρετικά σπάνιο πλέον!
Της "Εκδοτικής Αθηνών".
Μπορείς να το βρεις μόνο μεταχειρισμένο.
 Πιθανότατα ξεχασμένο σε κάποιες από τις βιβλιοθήκες μας...
Ψάξτε το!

|για τη συνέχεια της ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσας έρευνας του "Νεκρού", εδώ...

☆ Η πρόβλεψη από τον Άγιο Χριστόφορο τον Παππουλάκο, του θανάτου ενός Ανδρέα Βυτινιώτη που θεωρήθηκε "βδέλλα" του χωριού...

 

[...] Περισσότερο όμως από όλα όσα είπε, κείνο που κουβεντιαζόταν απ' όλους ήταν η προφητεία του πως μια από τις βδέλες του χωριού θα πέθαινε κείνη τη νύχτα. Όλους έτρωγε η έγνοια, ποια απ' όλες τις βδέλες του χωριού θα πέθαινε. Και τόσο τους κατάτρωγε αυτή η έγνοια, που κανένας χωριανός δεν έκλεισε μάτι (...). Μετά τα μεσάνυχτα σηκώθηκε ένας παράξενος αγέρας κι οι καμπάνες της εκκλησιάς σημάνανε μοναχές τους τρεις φορές [...].

- Χριστιανοί, τους φώναξε, δεν είναι στην εξουσία μας να κρίνουμε τους αποθαμένους. Ο Κύριος θα κρίνει τον καθένα κατά τα έργα του. Το χρέος το δικό μας είναι να κηδέψουμε αύριο τον άνθρωπο που παράδωκε το πνεύμα του. Για την ώρα γυρίστε στα σπίτια σας και κοιτάξτε την ψυχή σας και τα δικά του τα έργα ο καθένας. Μετανιώστε το γρηγορότερο, γιατί κανένας δεν ξέρει την ώρα και τη στιγμή που θα τον καλέσει ο Κύριος.

Αραιώσαν και σιγά-σιγά φύγανε όλοι και μόνο η γρια Παγώνα η σαβανότρα γλύστρησε στο σπίτι του Βυτινιώτη κι ο Γιάννης ο Μπίτσος με τη γυναίκα του, μακρυνά του ανήψια, που δεν τάμπαζε στο σπίτι ποτές ο μακαρίτης, για να ξενυχτίσουν πλάι στο νεκρό...

---

Η πρόβλεψη από τον Άγιο Χριστόφορο τον Παππουλάκο, του θανάτου ενός Ανδρέα Βυτινιώτη που θεωρήθηκε "βδέλλα" του χωριού.

    |Ένα παιδί / ένας Άνθρωπος 

☆ Κρατώντας μια εικόνα του Παπουλάκου... |Άγιο Όρος 2017 - Νώντας Σκοπετέας

 

Δελφίνια και γλαρόπουλα με χάρη πελαγίζουν.

Στο πρώτο το ξημέρωμα με ευχές αλισαχνίζουν.

Φλάμπουρα που ανεμίζουνε στέλνουν φωνή θλιμμένη.

Σε Θεομάχους που θωρούν πατρίδα σταυρωμένη.

Δύσκολη η ανηφοριά του Οσίου Χριστοφόρου.

 Αίμα πυργώνει το στρατί του αιώνιου οδοιπόρου .

Χορεία δικαίων εκλεκτή μαζί μας ταξιδεύει

Σημεία μπρος μας Ουρανού, που αιώνια θριαμβεύει!

 Χίλιες και αμέτρητες δόξες στον Κύριό μας, που τούτη την φορά, μας αξίωσε να νιώσουμε κάτι ανεπανάληπτο, πως συνοδοιπορήσαμε μετά πάντων των Αγίων Του, στο περιβόλι της Θεοχαρίτωτης Μάνας. 

Από την πρώτη κιόλας στιγμή τούτου του ταξιδιού τέσσερις… συν ένας συνοδίτες, αντιληφθήκαμε την θεόσδοτη ευλογία και το δώρο που και εφέτος μας στάλθηκε, με τις μεσιτείες της Πανάχραντης Μητέρας μας. 

Κυριακή, μετά την απόλυση, την μέρα που οι Άγιοι ψαλτάδες Ρωμανός ο Μελωδός και ο Κουκουζέλης μνημονεύονται εξαιρέτως και τα αναλόγια γιορτάζουν τους προστάτες τους, την 1η του μηνός Οκτωβρίου του 2017 με τις 11 ώρες της ημέρας και τις 13 νυχτερινές, ξεκίνησε το φετινό μας ταξίδι στου Παραδείσου τα όνειρο. 

Παλαιοί αναζητητές του ο Θεοδόσιος και ο Νικόλαος νέοι ο Φώτιος και ο πρωτόμπαρκος Αντώνιος, που θα μας συναντούσε μια μέρα μετά την είσοδό μας στην αθωνική πολιτεία. 

Κάθε βαφτιστικό όνομα αφορμή , μετά την προσευχή για το κατευόδιο, να ψάλουμε τα απολυτίκιά μας από το μικρό Ωρολόγιο που μας συντρόφευε σε όλη την πορεία. 

Τούτη την φορά επιλέξαμε να πάμε από την νέα διαδρομή της Ιονίας οδού!  

Για εμάς βέβαια όλοι οι δρόμοι μοιάζαν να οδηγούν στον Άθωνα! 

Όλα ως συνήθως φαίνονταν αλλιώτικα ξανά αγιασμένα από την καρτερία μας, την απερίγραπτη με λέξεις. 

Έφτανε η ματιά μας γύρω και αναζητούσε μόνο ο,τι την πλησίαζε στον Θεό. 

Το νιώσαμε αυτό πιο βαθιά μόλις αντικρίσαμε της Πίνδου τις βουνοπλαγιές που ολόθαρρα τον ουρανό λογχίζουν…

Οκτώ χιλιάδες ψυχές προσδοκούν του Θεού την αμετάκλητη υπόσχεση στον εκλεκτό του Ιεζεκιήλ…

Και εμείς στείλαμε ευχές για αναπαμό και λύτρωση σε όλους τους γενναίους!

Ένας ψηφιακός δίσκος μεταδίδει λόγους Αγίων Γερόντων και τους αισθανόμαστε πλάι μας.

 Η φωνή του Οσίου Ιακώβου του Τσαλίκη, περιγράφοντας την επίσκεψη μιας δαιμονισμένης κοπέλας στο μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ , ακούγεται να λέει:

- Με συγχωρείτε παιδιά μου, εγώ αγράμματος είμαι, ξέρω όμως όλες τις πλάνες του διαβόλου… 

Κοιταζόμαστε έκπληκτοι μεταξύ μας όταν συνειδητοποιούμε ότι ο ταπεινότατος αυτός Άγιος των ημερών μας, εντελώς ανεπίγνωστα και τόσο φυσικά ομολόγησε αυτό που κάποτε είπε ο Μέγας καθηγητής της Ερήμου: 

"Είδον εγώ τας παγίδας του διαβόλου ηπλωμένας εν τη γη"! 

Δεν είναι αμάρτυρη Χριστού η εποχή μας . 

Το ακούσαμε και το ψυχο…γραφήσαμε τούτο, λίγα χρόνια πριν σ έναν Σιμωνοπετρίτικο εξώστη, μα ήταν τώρα που αντιληφθήκαμε πλήρως αυτήν την γεμάτη ελπίδα διαπίστωση. 

Υπάρχουν και στο σήμερα Άγιοι στα μέτρα ενός Μεγάλου Αντωνίου! 

 Μαζί μας λοιπόν και ο Άγιος Ιάκωβος ο με συγχωρείτε! 

Στο Όρος και αυτός, έστω κι αν εν ζωή δεν μετέβη ποτέ του, υποστατικώς τουλάχιστον, γιατί πνευματικώ τω τρόπω μεταφερόταν κυριολεκτικά παντού!

Του Ουρανού η πόλη αγιάζεται από ευχές και προσμονές , προσπαθώντας ν' αντισταθεί σε ό,τι νοθεύει και παρασαλεύει, σε ό,τι αποπροσανατολίζει και εκκοσμικεύει…

Για εμάς η Ουρανούπολη πάντα θα είναι ένας ευλογημένος προπομπός της αθωνικής μας περιδιάβασης, ένας εξωνάρθηκας πριν την είσοδό μας στο ασύνορο καθολικό του Ιερού Βουνού. 

Και εδώ τις στιγμές τις ρουφάμε με λαχτάρα. 

Και εδώ μαθητεύει η ψυχή…

Σε πρόσωπα και σιωπές, σε τριβώνια και έμπονους κόμπους πριν το πρωινό καραβάκι σαλπάρει για εκεί που ο Σταυρός κραταιώνει και φυλάττει, όσους το ζωηφόρο στήριγμά του αποζητούν. 

Το μέσα καθιστικό πλήρες και παίρνουμε θέση στο κατάστρωμα. 

Δελφίνια και γλαρόπουλα πελαγίζουν αρμονικά και εμείς καταμεσής πλέον, με τις ακτές του περιβολιού να στέλνουν τις πρώτες αλυσαχνισμένες ευλογίες, αναζητάμε μορφές που διψούν το ζωντανό νερό. Θεαρχίω νεύματι κινούνται τα πάντα στο Όρος όπως παντού άλλωστε! 

Τίποτα δεν γίνεται συμπτωματικά και τυχαία! 

Θεέ μου γιατί αυτό το ξεχνάμε συνεχώς;

Απέναντί μας έρχεται και κάθεται ο π.Νεκτάριος Πέττας. 

Συνοδοιπόρος του Οσίου Παπουλάκου εδώ και χρόνια αγωνίζεται να ακουστεί εκείνη η τόσο προφητική φωνή. 

Στ αριστερά μας το Δοχειάρι υψώνει κι αυτό την σπαρακτική πένθιμη φωνή του.

Από μακριά φαίνονται να ανεμίζουν τα νέα λάβαρα που έστησαν τα τεκνία της Γοργοεπηκόου. 

Μαύρες σημαίες που γράφουν κάτω από πορφυρό σαν αίμα αγίων και ηρώων Σταυρό:

Έξω οι Αντίχριστοι από το Άγιο Όρος. 

Ας μην φοβόμαστε τις λέξεις, όταν περιγράφουν κάτι τόσο καταφανές, ας μην ψάχνουμε βολικά και στρογγυλεμένα υποκατάστατα για να χαρακτηρίσουμε την διαχρονικά αρνησίθεη εξουσία...

Αχ μπάρμπα Γιάννη Καποδίστρια, στάσου στα λόγια του εξαψάλμου, που τόσο αγάπαγες να διαβάζεις αξημέρωτα και φώναξε από εκεί ψηλά να πάει παντού το: 

ότι ενεφράγη στόμα λαλούντων άδικα!

 Όποιος δεν συντάσσεται με τον Χριστό και τα δικαιώματά του, είναι στην αντίπερα όχθη. 

Και είναι αντίχριστος! 

Ούτε προοδευτικός, ούτε ιδεολόγος, ούτε φιλελεύθερος, ούτε δημοκράτης! 

Είναι αντίχριστος! 

Και αυτό δεν αποτελεί ύβρη! 

Αυτή είναι μια αρίδηλη θλιβερή διαπίστωση, που τον Θεό μας πληγώνει και ξανασταυρώνει! 

Δεν μπορείς να πιστεύεις λίγο, 

με μέτρο και περιστασιακά! 

Δεν υπάρχει μέση. 

Εδώ υπάρχουν άκρα! 

Στο ένα άκρο το Φως, 

στο απέναντι σκοτάδι πυκνό!

Στα χέρια μας κρατάμε μια εικόνα του Παπουλάκου που ο π.Νεκτάριος μας χαρίζει. 

Τόσο ταιριαστή τούτη η στιγμή! 

Τόσο σημερινά αυτά που διαβάζουμε 

στο πίσω μέρος της:

"Τα άθεα γράμματα παραμέρισαν τους αγίους και τους αγωνιστές και βάλανε στο κεφάλι του Έθνους ξένους και άπιστους γραμματισμένους, που πάνε να νοθέψουνε τη ζωή μας. 

Τ' άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους και τ' αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του.

 Είναι ντροπή μας, ένα γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που περπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτή πώς δεν μπορεί να περπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε, κι ότι δεν ξέρουμε εμείς να συγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, άλλα ξέρουν να το συγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστευαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από τον Χριστό, και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντικών, που' ναι πιο δαιμονισμένοι από τους Τούρκους. 

Γιατί κι εκείνα που εσεβάστηκεν ο Τούρκος, τ' άθεα γράμματα τα πετάνε και πάνε να τα ξεριζώσουνε.

 Αρπάζουνε τ' άγια των αγίων και τα βάζουνε κάτω από τα πόδια της εξουσίας τους, που τα ορίζει κατά τα νιτερέσια της. 

Τ' άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του Γένους. 

Αυτά λοιπόν τα γράμματα θα μάθουνε τα παιδιά μας; 

Κι αν ακόμα συναχτούν όλοι οι άθεοι γραμματισμένοι και στυφτούνε σαν το λεμόνι, δεν θα πετύχουν να γράψουν μια αράδα που ν' αξίζει μια γραμμή από τα ευαγγέλια. 

Αλλά τι λέω μια αράδα; 

Ούτε μία λέξη που να μοιάζει με μία του Θεοτοκικού αυτού βιβλίου. 

Γιατί κάθε τι εκεί μέσα είναι λόγος Κυρίου, είναι σοφία ορθή, και τα όσα λέει το χτίσμα δεν γίνεται να φτάσουν το λόγο του Πλάστη.

Αντίς να μαθαίνουνε στα παιδία μας απ' τ' άγια συναξάρια το πως ζήσανε οι άγιοι της χριστιανοσύνης και το πως μαρτυρήσανε για την αγάπη του Χριστού, τους μαθαίνουνε την ιστορία του κολασμένου κόσμου. 

Γιατί δυο λογιών είναι και οι ιστορίες. 

Είναι η αγιασμένη και η κολασμένη ιστορία. 

Αδιάκοπα φανερώνουμε την κολασμένη εικόνα του κόσμου και σιγά-σιγά καταφέραμε να πιστέψουμε πώς η εικόνα αυτή είναι η γνήσια εικόνα του ανθρώπου και πως όξω απ' αυτήν άλλη ζωή δεν εστάθη. 

Όλα τούτα είναι άτιμα ψέματα, είναι τα ζιζάνια που σπέρνουνε στον αγρό του Κυρίου τ' άθεα γράμματα. 

Μας μιλάνε για τους αρχαίους. 

Κι εγώ ο ταπεινός και αγράμματος κήρυκας του λόγου του Χριστού μας σας λέγω πώς κανένας αρχαίος δεν ξεπερνά σε παλικαριά, σε μεγαλείο και σε δόξα τον Άγιο Κοσμά, τους μάρτυρες και τους μεγάλους ασκητάδες. 

Γιατί αν εκείνοι πεθάνανε για μια πατρίδα, ο Άγιος Κοσμάς μαρτύρησε για μιαν Ελλάδα του Χριστού, και όχι για μιαν Ελλάδα δουλωμένη στον αντίχριστο"..."

Νώντας Σκοπετέας

"Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας. 

 Άγιο Όρος 2017 

 (Απόσπασμα από Μέρος 1ο)

☆ Ο άγιος Χριστοφόρος πράγματι προφήτευε. Πολλές προφητείες του διεσώθηκαν διά της παραδόσεως από γενεά σε γενεά. Κάθε πόλη και κάθε χωριό γνωρίζει και κάποια προφητεία του, ενώ έχουν διασωθεί πολλά περιστατικά όπου φαίνεται το προορατικό του χάρισμα...

 

✔ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ

Ο άγιος Χριστοφόρος πράγματι προφήτευε. 

Πολλές προφητείες του διεσώθηκαν διά της παραδόσεως από γενεά σε γενεά. 

Κάθε πόλη και κάθε χωριό γνωρίζει και κάποια προφητεία του, ενώ έχουν διασωθεί πολλά περιστατικά όπου φαίνεται το προορατικό του χάρισμα. 

Μερικά από αυτά όπως και μερικές από τις προφητείες...

 

–  «Το Κράτος Θα συνδέσει όλες τις επαρχίες του με μία κλωστή»

 

(Το είπε στην Καλαμάτα εννοώντας τον τηλέγραφο και το τηλέφωνο, που φυσικά έγιναν πολύ αργότερα, αλλά όσοι ήξεραν αυτή τη ρήση του Αγίου που τότε δεν ήταν κατανοητή την ερμήνευσαν και την κατενόησαν αργότερα με τη διάδοση του τηλεγράφου και του τηλεφώνου).

 

–  «Θα ’ρθεί εποχή που ο κόσμος θα γεμίσει από φτερωτά Θεριά».

 

(Εδώ ο άγιος προφήτεψε το αεροπλάνο).

 

Στο χωριό Λευκοχώματα ο άγιος προφήτεψε την έξωση του Οθωνα από την Ελλάδα, όπως και έγινε.

 

«Το χωριό σας θα γεμίσει κάποτε με ξένες κατοικίες».

 

(Λέχθηκε στο χωριό Φελός στο οποίο πράγματι σήμερα έχουν χτίσει σπίτια πάρα πολλοί Άγγλοι).

«Μας περιμένουνε μέρες ζοφερές, μέρες που δεν ξεχωρίζουνε από το κατράμι. 

Μας περιμένουνε καιροί που χαμόγελο δεν θ’ ανθεί σ’ ανθρώπου χείλη και όλο το σίδερο της γης κι η φωτιά του κόσμου θα κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας. 

Θα ’ρθει η ώρα που θα πλέξει το αλογοπούλαρο στο αίμα.

 Οι άνθρωποι θα φωνάζουν: 

‘Έβγάτε εσείς οι αποθαμένοι, να μπούμε εμείς οι ζωντανοί”.

 

(Εδώ ο Παπουλάκος προλέγει κάποια μελλοντική καταστροφή).

 

«Θα έλθη καιρός που θα βαδίζει ο άνθρωπος μεγάλη απόσταση και δεν θα συναντά άνθρωπο».

 

(Εννοούσε ο Αγιος άραγε ότι θα γίνει πυρηνικός πόλεμος και θα μείνουν λίγοι άνθρωποι στη γη ή μήπως ότι επειδή όλοι κινούνται με τα αυτοκίνητα, δύσκολα συναντάει κανείς άνθρωπο να βαδίζει με τα πόδια;)

 

«Τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον τόπο μας»

 

 (Το είπε την άνοιξη του 1852 στην περιοχή Ζευγολατιό Συκέας έξω από τον Ναό του Αγίου Γεωργίου).

 

«Δεν θα βρίσκετε άνθρωπο να σας κυβερνήσει». 

(Λέχθηκε στη Μάνη).

 

«Θα ’ρθουν δεινά όταν ο άνθρωπος σηκώσει φτερό (αεροπλάνα), γίνει δελφίνι (υποβρύχιο), ντυθεί στα στενά (παντελόνια)».

«Θ’ ανοίξει η Κωνσταντινούπολη, αλλά θα πιαστούν όλα τα έθνη και θα πνιγεί το βουβάλι στο αίμα. Ποιος θα ζήσει να χειροκροτήσει;»

 

«Θα έλθει εποχή που τα λεφτά εδώ θα είναι πεταμένα και οι άνθρωποι θα τα κλωτσούν με τα πόδια τους».

 

(Το είπε στην περιοχή της Μονεμβασίας και πράγματι επαληθεύτηκε το 1941 όταν τα γερμανικά αεροπλάνα βομβάρδισαν το αγκυροβολημένο στην περιοχή της Κουρκούλας πλοίο «Κυδωνίαι». Με την έκρηξη που έγινε σκορπίσθηκαν έως επάνω στον βράχο, έως το σημείο που μιλούσε ο Παπουλάκος, δεσμίδες με χαρτονομίσματα. Τα χρήματα αυτά είχαν τυπωθεί, αλλά η τότε ελληνική κυβέρνηση δεν πρόλαβε να τα κυκλοφορήσει. Με την κατάρρευση του μετώπου και τη φυγή της κυβερνήσεως τα έπαιρναν μαζί τους στην Κρήτη και από εκεί στην Αίγυπτο. Τα χαρτονομίσματα ήταν κατοστάρικα σε ωραιότατο πρασινωπό χαρτί, που όμως δεν είχαν πλέον καμία αξία και έτσι επαληθεύτηκαν τα λόγια του Παπουλάκου).

 

«Θα ’ρθει το φράγκικο και θα το πληρώσει πρώτο από το αίμα μου».

 

(Πραγματοποιήθηκε όταν σκοτώσανε οι Ιταλοί το παιδί του αδελφού του στα Καλάβρυτα το 1943, μπροστά στα μάτια της μητέρας του).

 

 «Το χωριό θα απαρθεί κριθάρι».

 

(Και εννοεί ότι θα ερημώσουν τα Άρμπουνα, όπως και πράγματι ελάχιστοι κάτοικοι έχουν μείνει).

 

«Θα έρθει ημέρα που τα λεφτά δεν θα έχουν καμία αξία».

 

(Εκπληρώθηκε στην Κατοχή που τα χρήματα έχασαν την αξία τους).

 

«Το λιμάνι θα γεμίσει πολεμικά καράβια. 

Εσάς δεν θα σας ενοχλήσουν».

 

(Λέχθηκε στο χωριό Κότρωνα της Μάνης και εκπληρώθηκε στην Κατοχή).

 

«Θα έλθει καιρός που εδώ θα ουρλιάζει ένα μαύρο θηρίο».

 

(Το είπε στο Λεοντάριο Μεγαλοπόλεως, όπου πράγματι αργότερα ήλθε ο σιδηροδρομικός σταθμός).

 

         ☆ ΤΟ ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΜΑ

 

Θα αναφέρουμε επίσης μερικά περιστατικά που μαρτυρούν το προορατικό χάρισμα του Αγίου.

 

–    Στο Ζευγολατιό Συκέας που μιλούσε πήγε ένας ονό-ματι Κρανίδης με στρατιώτες. Από μακρυά ο Παπουλάκος τον είδε και τον φώναξε με το όνομά του, ενώ δεν τον είχε καν ξαναδεί.

 

–    «Είσαι καλός άνθρωπος, ένας διάβολος που έχεις σπίτι σου σε λίγες μέρες θα σε ντροπιάσει». 

(Το είπε στον δήμαρχο του χωριού Άγιος Βασίλειος Κυνουρίας, ονόματι Σταγόπουλος, όταν εκείνος του φιλοξένησε στο σπίτι του για φαγητό και πραγματοποιήθηκε όταν λίγες ημέρες μετά η κόρη του Δημάρχου αρρώστησε και ο γιατρός που την εξέτασε βρήκε ότι ήταν έγκυος παράνομα).

 

–    «Βλέπετε εκείνο το γλιδοσκούφη; Σήμερα έχει φάει μισή οκά μυζήθρα». 

(Το είπε στην περιοχή της Μο-νεμβασίας πάνω σε έναν βράχο στη θέση Κουρκούλα, κάποια Παρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τότε οι περισσότεροι από τους ανθρώπους τηρούσαν αυστηρά τη νηστεία. Όταν λοιπόν ρώτησαν τον τσοπάνο, τους είπε ότι πράγματι είχε φάει τη μυζήθρα).

 

–    «Εδώ στο νεκροταφείο σας, ελάτε όλοι να σας δείξω το μνήμα», 

είπε όταν κήρυττε στο πολύ μικρό χωριό Αλάημπεη κοντά στην εκκλησία Άγιος Γεώργιος όταν περιόδευε τα χωριά της Λακωνίας. 

Στάθηκε σ’ ένα χορταριασμένο μνήμα με ξερά χόρτα και είπε:

 «Εδώ είναι θαμμένη από 10 χρόνια μια γυναίκα που τη λέγαν Μηλιά και είναι άλειωτη. 

Για να μην βασανίζεται το σώμα, να την ξεθάψετε και να την τυλίξετε μ ’ ένα σεντόνι και να την στήσετε όρθια ακουμπισμένη πίσω στο ιερό βήμα του Ναού. 

Και εσένα ο άνδρας σου -είπε σε μία μαυροφορεμένη γυναίκα που ήταν εκεί- είναι πεθαμένος 8 χρόνια και είναι άλειωτος και τον λένε Κώστα· 

να τον ξεθάψεις όταν πας στο χωριό σου και να τον τυλίξεις με σεντόνι. 

Φόρτωσέ τον σε ένα ζώο και φέρ ’τον και στήστ’ τον κι αυτόν κοντό στη Μηλιά· 

και αύριο να ’ρθείτε όλοι εδώ πάλι, να γονατίσουμε και να φωνάξουμε τρεις φορές: 

‘Ό Θεός να τους συγχωρέσει. 

Να τους θάψετε πάλι εδώ, και σε 40 μέρες να τους ξεθάψετε, να τους πάρετε τα οστά. Θα είναι λειωμένα». 

Η γυναίκα που πλησίασε τον Παπουλάκο ήταν η γυναίκα του Κώστα Αλεξάνδρου από τη Μυρτιά, η οποία πήγε και ξέθαψε το πτώμα του άνδρα της και το ’φερε πίσω από το Ιερό του Ναού του Αγίου Γεωργίου και το ’στήσε όρθιο κοντά στο πτώμα της Μηλιάς. 

Την άλλη μέρα μαζεύτηκε περισσότερος κόσμος και μετά την ομιλία που έκανε, κατέβηκε από την εξέδρα ο Παπουλάκος και είπε σε όλους να γονατίσουν. 

Γονάτισε και ο ίδιος και έκανε προσευχή στον Θεό. 

Ύστερα είπε στο πλήθος: 

«Φωνάξτε δυνατά, συγχωρεμένοι να ’ναι, τρεις φορές». 

Όλοι φώναξαν τρεις φορές δυνατά και σηκώθηκαν. 

Πράγματι, ύστερα από 40 μέρες είχαν λειώσει και οι δικοί τους πήραν τα οστά τους.

 

- «Να το πάρεις και να φύγεις γιατί είναι κλεμμένο» 

(είπε στο χωριό Κλειτορία Καλαβρύτων σε κάποιον που του πρόσφερε γάλα από γίδα που την είχε κλέψει).

 

-Στην Ελαφόνησο υπέδειξε το μέρος που έπρεπε να κτιστεί ο Ιερός Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος, διότι οι κάτοικοι ήθελαν να το κτίσουν σε άλλο μέρος. 

Τους είπε όμως ότι βλέπει ένα γεροντάκι με άσπρη γενειάδα και μαγκουρίτσα να περπατά λυπημένο γιατί δεν κτίζουν τον ναό του εκεί που θέλει και υπέδειξε στη συνέχεια πού να κτιστεί ο Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος και οι κάτοικοι έκαναν αυτό που τους είπε.

 

–  «Να μην πλησιάσουν εδώ οι αστεφάνωτοι, αν δεν πάνε να τελέσουν το μυστήριο του γάμου στην Εκκλησία» 

(είπε όταν εδίδασκε στις Σπέτσες, και πλησίασε για να ακούσει το κήρυγμά του ένα ζευγάρι που συζούσε).

–  «Καημένε μπαρμπα-Κώστα, σαράντα μέρες σου απόμειναν ακόμη και με τις γυναίκες παραδέρνεις;»

 

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “ΤΟ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ”, ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΑΚΚΕΤΟΣ.

 

πηγή

«ΧΡΙΣΤΟΦόΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ, Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ» |άκου τον παπα Γιώργη να μιλάει για τον νέο (και επίσημα) ανακηρυγμένο Άγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας...

Η ομιλία που έγινε 

στην αίθουσα της οδού Ζωοδόχου Πηγής 44, Εξάρχεια.

[Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2024]

Βιντεοσκόπηση: Δημήτριος Λιάκος

† Ο Κρεοπώλης που έγινε Άγιος... |Το κυνηγητό που βίωσε από τους πάντες, εκτός του απλού και πιστού λαού του Θεού...

☆ Όπως γίνεται συνήθως, 

τον κυνήγησε η επίσημη (διοίκηση) 

της Εκκλησίας,

 μαζί με την πολιτεία 

και ο άνθρωπος του Θεού αγίασε...

|Το μήνυμα όπως μας ήρθε

από έναν παππούλη, εκ των "συν αυτώ"...

[ Για να μην κρυβόμαστε 

πίσω από το δάκτυλό μας... ] 

 Ο Όσιος Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε το 1770 στο χωριό Άρμπουνας της Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας και αρχικά εργαζόταν ως κρεοπώλης. 

Όταν πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο, αρχικά μόνασε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ αργότερα ασκήτεψε σε καλύβι κοντά στο χωριό του. 

Έμεινε στην απομόνωση για περίπου 20 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έμαθε γραφή και ανάγνωση. 

Σε ηλικία 80 ετών πήρε την απόφαση να κηρύξει. 

Η φήμη του διαδόθηκε γρήγορα, αφού είχε τον δικό του μοναδικό τρόπο να συνεπαίρνει το κοινό. 

Κυρίως κήρυττε 

εναντίον της μοιχείας 

και της κλοπής 

και υπέρ της προσευχής. 

Μέσα από τα κηρύγματά του 

καυτηρίαζε την πολιτική της Βαυαρικής διακυβέρνησης στη χώρα 

και τη συγκατάβαση σε αυτήν της Συνόδου της Εκκλησίας. 

Παραπέμφθηκε ενώπιον του Επισκόπου Καλαβρύτων, ο οποίος τον επέπληξε και του ζήτησε να περιορίσει τα κηρύγματά του.

Έξι μήνες αργότερα ο «Παπουλάκος» ξεκίνησε περιοδεία στη νότια Πελοπόννησο, συγκεντρώνοντας χιλιάδες κόσμο στο πέρασμά του. 

Ύστερα από πιέσεις, ο Βασιλιάς Όθων υπέγραψε διάταγμα για τον περιορισμό του «Παπουλάκου» σε μοναστήρι. 

Ο «Παπουλάκος» κατέφυγε στη Μάνη για να σωθεί. 

Η αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να στείλει άμεσα τον Στρατηγό Γενναίο Κολοκοτρώνη με επιτελείο αξιωματικών για να οργανώσει τη σύλληψή του. 

Ο στρατός έφτασε τη νύχτα, αλλά το πρωί βρέθηκε περικυκλωμένος από 2.000 Μανιάτες.

Ακολούθησε εξέγερση των Μανιατών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ο στρατός έδινε μάχη σώμα με σώμα με τους υποστηρικτές του «Παπουλάκου». 

Τελικά στις 21 Ιουνίου 1852 συνελήφθη από τον στρατό, ύστερα από προδοσία, και μεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου, όπου έμεινε 2 χρόνια στην απομόνωση. 

Επρόκειτο να δικαστεί από το κακουργιοδικείο Αθηνών ως στασιαστής, αλλά τα γεγονότα του Κριμαϊκού πολέμου υποχρέωσαν τον Όθωνα να του δώσει αμνηστία. 

Το 1854 εξορίστηκε στη Μονή Παναχράντου της Άνδρου, όπου κατά τη διάρκεια της παραμονής του, δεχόταν πλήθος επισκεπτών.

Ο «Παπουλάκος» Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος εκοιμήθη εν Κυρίω στις 18 Ιανουαρίου 1861, σε ηλικία 91 ετών και ετάφη στην Ιερά Μονή Παναχράντου Άνδρου.

 

                 Την ευχή του να έχουμε! 

|οι εικόνες από εδώ...

   ✔ Χρειάζεται να πούμε πως σήμερα "θα παίξουμε" μόνο Παπουλάκο;