✔ Ένας κουρελής ζητιάνος είμαι... |Δες ποιος τις λέει αυτές τις Φοβερές κουβέντες, που κανείς "σοφός" στα χρόνια μας δεν έχει καταΦέρει να εισχωρήσει τόσο βαθιά μέσα του για να του αποκαλυΦθούν και να μπορέσει να τα πει και σε μας τους ταλαίπωρους...

Μην νομίζετε ότι σας πουλάω δικές μου εξυπνάδες.

Ένας κουρελής ζητιάνος είμαι,
που βρήκα κάποιον πάμπλουτο ευεργέτη,

να μοιράζει αφειδώς αγαθά
και είπα να σας πληροφορήσω 

να πάτε να επωφεληθείτε και εσείς.

Έτσι είναι όσοι γνώρισαν τον Χριστό,
ελεήθηκαν από Αυτόν 

και μιλάνε γι’ Αυτόν.

Δεν πουλάνε εξυπνάδες.

Απλά, 

πληροφορούν τους όμοιούς τους ταλαίπωρους
να πάνε να ελεηθούν και αυτοί.

Και το κάνουν από την χαρά 

που τους κατέκλυσε
λόγω της όλως απρόσμενης 

και απίστευτης καλοσύνης που τους έγινε.

Ένα μπουλούκι ταλαίπωρων είμαστε οι άνθρωποι

–όλοι ανεξαιρέτως– 

σε ετούτον εδώ τον τόσο τραγικό,
‘πτωτικό’ κόσμο, 

τον γεμάτο στερήσεις,
απογοητεύσεις, 

ασθένειες 

και θανάτους.

Ένας θλιβερός όχλος κουρελιάρηδων, 

γεμάτων από πληγές με πύον
που αιμορραγούν και τσούζουν ασταμάτητα
(όσο και αν κάποιοι νομίζουν 

ότι δεν είναι έτσι
-αυτοί, άλλωστε, 

είναι οι στην χειρότερη κατάσταση 

ευρισκόμενοι-).

Κάποιοι αξιολύπητοι 

που κάνουν σαν τρελοί για να ναρκωθούν, 

για λίγο έστω,
οι πόνοι των πληγών τους 

στον εκτός της Εδέμ εδώ κόσμο των βασάνων,
με διάφορα ψευδο-παυσίπονα.

Ένας όχλος που οι αποτελούντες αυτόν 

γρυλίζουν 

και δέρνονται μεταξύ τους
για να μπορέσουν να αρπάξουν λίγο κάτι 

από κάποιο παυσίπονο της κακιάς ώρας...

|Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος 

949 - 1022 μ.Χ.

(Symeon the New Theologian, the Discourses,
λόγος 34ος, σελίδα 348)

|δες παραπάνω, αν θες, εδώ...

(μας το είχε στείλει τότες ο μικρούλης Κ.Κ...)

"...Και να είναι καλύτερα στην υγεία του...

 

Μπορεῖ ἐκεῖνος πού ἔχει ἀγωνιστική ζωή 

καί ζεῖ σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο 

νά τρέφεται καθημερινά 

μόνο μέ ψωμί καί νερό,

καί νά ζεῖ 

καί νά εἶναι καλά στήν ὑγεία του, 

περισσότερο ἀπό ἐκείνους 

πού ἀπολαμβάνουν τά πλουσιότερα γεύματα...

 

~ Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

(Έργα Λόγος 30, σελ. 305)

|επιμέλεια ανάρτησης: Δημήτρης Ρόδης

«Πῶς ξεπλερώνεται ὁ Θεός;»

Ἀγκάλας πατρικάς, διανοῖξαί μοι σπεῦσον, ἀσώτως τὸν ἐμόν, κατηνάλωσα βίον, εἰς πλοῦτον ἀδαπάνητον, ἀφορῶν τοῦ ἐλέους Σου. Νῦν πτωχεύουσαν, μὴ ὑπερίδῃς καρδίαν· σοὶ γὰρ Κύριε, ἐν κατανύξει κραυγάζω. Ἥμαρτον, σῶσόν με.

Ο Άγιος Συμεών o Νέος Θεολόγος μας λέει πώς στην παραβολή του Ασώτου κρύβεται και προτυπώνεται το μέγα μυστήριο της Μετανοίας Εξομολόγησης στα τρία στάδια του: 

• την εξομολόγηση, 
• την συντριβή και  
• την ικανοποίηση.

Στο "Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου", τυπώνεται η εξομολόγηση. 

Στο "ουκ ειμι άξιος κληθήναι υιός σου" η συντριβή.

Στο "ποίησον με ως ένα των μισθίων σου", η ανάγκη κάποιου πνευματικού επιτιμίου, κάποιας εργασίας για να ικανοποιηθεί η συντριβή του ανθρώπου.

Αυτά βέβαια είναι για τους ταπεινούς ανθρώπους τους ίσιους, τους γνήσιους. 

Aυτοί δεν βλέπουν τα επιτίμια ως τιμωρία ή εξουθένωση αλλά ως ευκαιρία, ως δικαιοσύνη, ως όχημα επανένταξης, συμφιλίωσης με τον Πατέρα.
Αυτοί δεν έχουν εγωϊστικό θέλημα και νιώθουν τον εαυτό τους σκουπίδι μπροστά στον Άγιο Θεό, ακόμα και μετά την καθαρή εξομολόγηση τους και διψούν για την ισόβια μετάνοια. 

Γιατί η μετάνοια είναι ο αέρας και το περιβάλλον που ανασαίνει ο άνθρωπος του Θεού.
Και αν ακόμα ο Θεός Πατέρας τους δέχεται σαν υιούς Του, χωρίς τιμωρίες και μακριά από κάθε έννοια ποινής (δεν έχει ποινολόγιο ο Θεός), αυτοί τόσο περισσότερο ταπεινώνονται και πλαντάζει η ψυχή τους και σμικραίνει το είναι τους ενώπιον τέτοιας Πατρικής Αγάπης και συντρίβονται σαν το αλαβάστρινο μύρο της πόρνης και χύνεται το πολυτίμητον μύρον της ταπείνωσης τους παντού...

Στην ορθοδοξία οι μεγαλύτεροι διδάσκαλοι και πνευματικοί, πατέρες και μητέρες, στάθηκαν συχνά οι πρώην μεγάλοι αμαρτωλοί. 

Οι αρχιβοσκοί των χοίρων έγιναν ποιμένες των αδελφών τους και των παιδιών του Θεού.

Γράφει για έναν τέτοιο άγιο, έναν ληστή , ο μακαρίτης Βασ. Μουστάκης:

Ὁ πάτερ Σάββας δὲν καθότανε σὲ µοναστῆρι, παρὰ σὲ µία βραχότρυπα.
Ἤτανε βαθύγερος καὶ διαβόητος πνευµατικός. Ἤξερε, ἀνάλογα µὲ τὴν ψυχὴ ποὺ ἐρχότανε σ’ αὐτόν, νὰ φέρνεται. Ἄλλοτε ἔβαζε βαριούς κανόνες, γιατί ἔβλεπε πὼς τοὺς ἄντεχε ὁ ἁµαρτωλός. Κι ἄλλοτε διάβαζε µονάχα τὴν εὐχὴ κι ὕστερα σιγὰ - σιγὰ ἔβαζε νηστεῖες καὶ µετάνοιες κι ἀγρυπνίες.
Κάποια φορά ἕνας φοβερὸς ληστὴς εἶχε πάει σ’ αὐτὸν νὰ ξοµολογηθεῖ.
«Βαρέθηκα, τοῦ εἶπε, νὰ σκοτώνω. Λέω νὰ σώσω τὴν ψυχή µου. Ἂν θέλεις διάβασέ µου τὴν εὐχή, ἀλλά κανόνα µὴ µοῦ βάζεις, γιατί δὲν βαστάω τέτοια».
Ὁ πάτερ Σάββας τὸν κοίταξε µὲ ἱλαρή µατιὰ καὶ τοῦ ἀποκρίθηκε:
«Ἕνα κανόνα σοῦ βάζω. Νά µήν ξαναβλάψεις ἄνθρωπο».
Ὁ ληστής ἀπόρεσε:
«Καλά, αὐτό τ’ ἀποφάσισα», εἶπε.
«Ἔ, αὐτό φτάνει». «Καί τίποτε ἄλλο;»
«Τίποτε ἄλλο. Ἂν θέλεις, νηστεύεις µονάχα Τετάρτη καὶ Παρασκευή. Καὶ νὰ λὲς ποῦ καὶ ποῦ: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν µε τὸν ἁµαρτωλόν».
Βουρκώσανε τὰ µάτια τ’ ἀνθρώπου. Ὕστερα ἀπὸ κάµποσες µέρες ξανᾶρθε.
«Γέροντα— λέει— αὐτα ποὺ µοὖπες τὰ κάνω. Θέλω καὶ κανέναν ἄλλο κανόνα».
Ὁ πάτερ Σάββας τότε τοῦ λέει: «Ἂν βαστᾶς, νήστευε καὶ τὴ Δευτέρα. Κάνε καὶ σαράντα µετάνοιες κάθε βράδι πρὶν πλαγιάσεις..».
Ὕστερα ἀπὸ κάµποσες µέρες ἦρθε πάλι στὸν γέροντα ὁ ληστής. «Λέω νὰ νηστεύω καὶ τὴν Τρίτη καὶ τὴν Πέµπτη. Καὶ νὰ πουλήσω ὅλα µου τὰ ὑπάρχοντα καὶ νὰ καθίσω ἐδῶ γιὰ πάντα».
Καί πρόσθεσε µέ λυγµούς. «Πῶς ξεπλερώνεται ὁ Θεός;»
Ἡ καρδιά του εἶχε µαλακώσει ὁλότελα...
~ π. Παντελεήμων

Αυτό που συνέβη σωματικά στην Παναγία, κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού...

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου
Μητροπ. Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου Ιερόθεου Βλάχου

«Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται, καί Γαβριήλ τήν χάριν εὐαγγελίζεται. Διό καί ἡμεῖς σύν αὐτῷ τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ».
Κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού έχουμε άμεση σύλληψη του Χριστού με την δύναμη και ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος.
Αυτό σημαίνει ότι δεν παρεμβλήθηκαν μερικές ώρες και ημέρες για να γίνει η σύλληψη, αλλά έγινε ακριβώς εκείνη την στιγμή.
Κατά τους αγίους Πατέρας, άγιο Μάξιμο Ομολογητή, άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο και όσιο Νικήτα τον Στηθάτο, αυτό που συνέβη σωματικά στην Παναγία, κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού, αυτό γίνεται πνευματικά σε κάθε έναν του οποίου η ψυχή παρθενεύει, δηλαδή καθαρίζεται από τα πάθη...

Αυτή δε η σύλληψη και γέννηση αποκτάται με την εφαρμογή των θείων εντολών, κυρίως με την επιστροφή του νοός στην καρδιά.
Αυτή η παγκόσμια εορτή πρέπει να συντελέσει στην προσωπική εορτή, στον προσωπικό ευαγγελισμό.
Πρέπει να δεχθούμε τα προοίμια της σωτηρίας μας, που είναι η μεγαλύτερη είδηση στην ζωή μας...

*Διάβασε ολόκληρο το άρθρο στοΛόγος Φωτός

Ο μεγαλύτερος "ποιητής" που ξέρουμε...

Η εαρινή ισημερία σήμανε στο βόρειο ημισφαίριο τον ερχομό της Άνοιξης.

Στη φύση και στις καρδιές μας.

Που αναζητούν το αιώνιο.

Κάποιες φορές μέσα από τα μονοπάτια της ποίησης, της τέχνης.

Όχι πάντα με επιτυχία.

Ας υποδεχθούμε την Άνοιξη 

(Ισημερία και Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, λένε...)

 με τους στίχους
του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου 
κι ας ευχηθούμε μυστικά να συναντηθούμε κάποτε
όλοι εμείς οι «σὺν αὐτῷ»
όχι «ἐν ἐσόπτρῳ καὶ ἐν αἰνίγματι»,
αλλά «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον» 

(Α΄ Κορινθ. 13, 12)
με την Αιώνια Άνοιξη.


Χαίρων τε καὶ τρέμων ἅμα
τοῦ πυρὸς μεταλαμβάνω,
χόρτος ὢν καὶ ξένον θαῦμα!

δροσιζόμενος ἀφράστως
ὡσπεροῦν ἡ βάτος πάλαι,
ἡ ἀφλέκτως καιομένη.

Με χαρά μαζί με τρόμο
θείο πυρ μεταλαμβάνω
και, τι θαύμα, εγώ χορτάρι!

Άφραστη δροσιά με λούζει,
σαν της βάτου τότε εκείνης
που φλεγόταν δεν καιγόταν.

(Ακολουθία Θείας Μεταλήψεως με μετάφραση, 
επιμ. Μ. Δομουχτσή) 

Υπ.

ΥΓ.  Για μας ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος είναι ο μεγαλύτερος "ποιητής"... 

Διάβασε μόνο την "συμβολή του" στην ευχή της Θείας Μεταλήψεως, απ΄όπου και το παραπάνω απόσπασμα και θα καταλάβεις...