✔ Μην πεις λοιπόν πως δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να σωθεί ο άνθρωπός μου... Πέσε εσύ στα γόνατα και άσε τον Θεό ν΄αποΦασίσει. Και δέξου με ευχαριστία και ευγνωμοσύνη την κατάληξη, έχοντας την απόλυτη πεποίθηση πως τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς να το επιτρέψει Εκείνος.-

Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 5.4.19

"Βρε ταλαίπωρε, τόσα χρόνια καλόγερος και ούτε ένα γατί δεν μπορείς να βοηθήσεις!

       |πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2021.

   Από τότε και το αξιοσημείωτο ανώνυμο σχόλιο...

"Να γνωρίζεις ότι τον καρκίνο στο έντερο από σένα τον πήρα... |Άγιος Παϊσιος

Βρεθήκαμε 4-5 χρόνια μετά την κοίμηση του γέροντα στο κελλάκι του Γέρο Θεόκλητου Διονυσιάτη.
-Γέροντα, τελικά ήταν ο πάτερ Παϊσιος Άγιος;;;
- Θα σας πω ένα περιστατικό που μου διηγήθηκαν πριν λίγες μέρες.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα από την Τρίπολη, πίνοντας καφέ με τις φίλες της, αναφέρθηκε στον Γέροντα :
"Αν ήταν άγιος και θαυματουργός θα είχε κάνει πρώτα καλά τον εαυτό του".
Το βράδυ της εμφανίστηκε ολοζώντανος και της είπε:
- Θυμάσαι δέκα χρόνια πριν που νοσηλευόσουν στο νοσοκομείο με αιμορραγίες. 
Είχες χάσει πολύ αίμα. 
Θυμάσαι που ο αδελφός σου είχε έλθει στο Άγιον Όρος να ζητήσει βοήθεια;;
Να γνωρίζεις ότι τον καρκίνο στο έντερο από σένα τον πήρα...

 - Μαρτυρία ‎Μιχάλη Μάλαμα‎ 

  |πρωτοδημοσιεύσαμε στις 5/8/2019

" - Ποιος είσαι; - Ο άγιος Λουκιλλιανός, απάντησε. »Δεν θυμόμουν να υπάρχει τέτοιος Άγιος και ξαναρώτησα: - Λουκιανός; - Όχι, Λουκιλλιανός - Πώς; Λογγίνος; - Όχι, -Λου-κιλ-λια-νός... " - Η θαυμαστή εμφάνιση του Aγίου Λουκιλλιανού στον Γέροντα Παΐσιο!!! |3 Ιουνίου 1979, στη γιορτή του...

Ήταν 2 Ιουνίου 1979 

απόγευμα. 

Ο Γέροντας είχε μόλις μεταφέρει τα πράγματά του στο κελλί

της Παναγούδας χωρίς να προλάβει να τα τακτοποιήσει. 

Ετοιμαζόταν για τον εσπερινό και ρώτησε τον μοναχό που τον βοηθούσε ποιος άγιος εόρταζε την επόμενη, αλλά εκείνος δεν θυμόταν. 

Του είπε ότι αύριο που θα έρθει θα του πει και έφυγε βιαστικός, 

γιατί σουρούπωνε.

Την συνέχεια την διηγήθηκε ο γέροντας ως εξής: 

«Είχα τα Μηναία σε κιβώτια. 

Έψαχνα να βρω τα γυαλιά μου για να δω τον άγιο της ημέρας 

και δεν τα έβρισκα. 

Για να μην χάνω χρόνο, 

έκανα τον εσπερινό με το κομποσκοίνι λέγοντας: 

«Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών».

Όταν σηκώθηκα μετά τα μεσάνυχτα, 

πάλι προσπάθησα με τον φακό για μισή ώρα να βρω τον Άγιο, 

χωρίς αποτέλεσμα. 

Είπα: «Πάει το Μεσονυκτικό». 

Για να μην περάσει η νύχτα ψάχνοντας έλεγα πάλι στο κομποσκοίνι,  

«Άγιοι του Θεού…» , 

χωρίς να αναφέρω τα ονόματα των αγίων της ημέρας.

»Είδα τότε τον άγιο Παντελεήμονα νa συνοδεύει κάποιον μέσα στο Κελλί μου.

-Ποιος είσαι; Τον ρώτησα.

-Ο άγιος Λουκιλλιανός, απάντησε.

»Δεν θυμόμουν να υπάρχει τέτοιος Άγιος και ξαναρώτησα:

-Λουκιανός;

-Όχι, Λουκιλλιανός.

-Πώς; Λογγίνος; Ρώτησα για δεύτερη φορά.

-Λου-κιλ-λια-νός, επανέλαβε ο Άγιος, 

προφέροντας για τρίτη φορά αργά το όνομά του.

»Στην συνέχεια απευθυνόμενος προς τον άγιο Παντελεήμονα 

του είπε να μου εξετάσει τα τραύματα από την εγχείρηση, 

να δει αν έγιναν καλά. 

Με πλησίασε ο άγιος Παντελεήμων 

που φορούσε άσπρη ποδιά σαν γιατρός.

Αφού τα εξέτασε βάζοντας το χέρι του στον κόρφο μου, 

στο σημείο που είχε γίνει η εγχείρηση στους πνεύμονες, 

είπε στον άγιο Λουκιλλιανό:

«Καλά είναι. Να τα λάβεις υπ΄ όψιν στο πτυχίο (εξετάσεις)».

Οι άγιοι εξαφανίστηκαν και ο Γέροντας, 

δοξάζοντας τον Θεό και ευχαριστώντας τους αγίους, 

άναψε κερί και βρήκε ότι εκείνη την ημέρα, 

3 Ιουνίου, ήταν η μνήμη του αγίου Λουκιλλιανού.

Την άλλη μέρα το πρωί που ήρθε ο μοναχός που τον βοηθούσε, 

ο Γέροντας χαμογελώντας τον ρώτησε: 

«Άγιος Λουκιλλιανός, ε;» 

και του διηγήθηκε την εμφάνιση των Αγίων.

Ο Γέροντας, όταν διάβασε το Συναξάρι του Αγίου, 

εξεπλάγη συνειδητοποιώντας την εξής «σύμπτωση»: 

Ο κατά πλάτος βίος του Αγίου, που βρίσκεται στην Ι.Μ. Ιβήρων, 

καταχωρείται στις 27 Φεβρουαρίου, 

ημερομηνία δηλαδή κατά την οποία 

του είχε εμφανιστεί η αγία Ευφημία. 

Η σχέση αυτή του Μάρτυρος με την Αγία, 

που τόσο ευλαβείτο, 

αλλά και η εγγύτητα του χρόνου, 

αλλά και ιδίως του τόπου του μαρτυρίου των δύο Αγίων, 

τον χαροποίησε ιδιαίτερα.

Έκτοτε τον τιμούσε κατ΄ έτος και έβαλε την εικόνα του 

στην Εκκλησία του και στο κελλί του.

Πήγε κατόπιν στην Κουτλουμουσιανή Σκήτη 

και προσκύνησε τον άγιο Παντελεήμονα. 

Ανέφερε ότι η εικόνα του στο προσκυνητάρι 

μοιάζει πολύ με την αγία μορφή του.

Αυτό το θαυμαστό γεγονός παρηγόρησε τον Γέροντα 

και έδιωξε την κόπωση και τις στεναχώριες, 

που περνούσε εκείνη την μεταβατική περίοδο...

|Από το βιβλίο Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, 

του Ιερομονάχου Ισαάκ, σ. 288-290

Για την αντιγραφή:

momyof6-antexoume.wordpress.com

(το κείμενο από ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ – εικόνες από Προσκυνητής )

῾῾Ο ἅγιος Λουκιλλιανός ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Αὐρηλιανοῦ. Πρίν γίνει χριστιανός ὑπῆρξε ἱερέας τῶν εἰδώλων, ἦταν προχωρημένης ἡλικίας μέ ἄσπρα μαλλιά καί γένια, ἐνῶ κατοικοῦσε ὄχι μακριά ἀπό τήν πόλη τῆς Νικομήδειας. Πίστεψε ὅμως στόν Χριστό, γι᾽ αὐτό καί ὁδηγήθηκε στόν ἄρχοντα Λιβάνιο, ὁ ὁποῖος ἐπειδή ὁ ἅγιος δέν πείσθηκε νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό καί νά ἐπανέλθει στήν προτέρα θρησκεία του, ἔδωσε ἐντολή νά σπάσουν τά σαγόνια του, νά κτυπηθεῖ μέ ράβδους καί νά κρεμαστεῖ ἀνάποδα. ῎Επειτα ρίχτηκε στήν φυλακή, ὅπου ἐκεῖ βρῆκε τέσσερα παιδιά πού ἐπίσης ἦταν φυλακισμένα γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Μαζί μέ αὐτά ὁδηγεῖται καί πάλι στόν ἄρχοντα. ᾽Επειδή ἐπέμενε στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τόν ἔβαλαν μαζί μέ τά παιδιά σέ κάμινο πυρός. ῞Ομως ἦλθε βροχή ἀπό τόν οὐρανό καί ἔσβησε τήν φλόγα, ὁπότε βγῆκαν ὅλοι ἀβλαβεῖς. Τότε ὁ κόμης πρόσταξε νά ὁδηγηθοῦν στό Βυζάντιο, κι ἐκεῖ τῶν μέν παιδιῶν ἔκοψαν τά κεφάλια, τόν δέ ἅγιο Λουκιλλιανό τόν σταύρωσαν. Στόν σταυρό παρέθεσε τήν ψυχή του στόν Θεό, ἐνῶ παρευρισκόταν καί ἡ ἁγία παρθένος Παύλα, ἡ ὁποία ὅσο ἀκόμη ζοῦσε ὁ ἅγιος φρόντιζε τίς πληγές του, ὅταν ὅμως τελειώθηκε μάζεψε τά λείψανα τῶν ἁγίων. ῾Η Παύλα ἦταν πιστή γυναίκα ἀπό τούς γονεῖς της κι ἔκανε αὐτό τό ἔργο: πήγαινε στίς φυλακές καί περιποιεῖτο αὐτούς πού ἔπασχαν ὑπέρ Χριστοῦ, τούς γιάτρευε καί τούς ἔτρεφε.

Συνελήφθη ὅμως κι αὐτή καί ὁδηγήθηκε πρός τόν κόμη. ᾽Επειδή βεβαίως δέν πείσθηκε νά θυσιάσει στά εἴδωλα, πρῶτον μέν τήν γύμνωσαν, ἔπειτα τήν κτύπησαν μέ ἱμάντες κι ὕστερα μέ ράβδους. Τό σῶμα της ἀπό τά κτυπήματα ἔγινε μιά πληγή, ἀλλά μέ τήν φροντίδα ἀγγέλου ἀποκαταστάθηκε ὑγιής καί πῆρε θάρρος γιά τό μαρτύριο. Πάλι ὁδηγήθηκε στόν κόμη, ὁ ὁποῖος ἔδωσε ἐντολή νά τῆς κτυπήσουν τό στόμα, ἐπειδή τόν ἔλεγχε γιά τήν εἰδωλολατρία του. Ρίχτηκε στήν φυλακή, καί πάλι ὁδηγήθηκε πρός ἐξέταση. Τήν ἔβαλαν μέσα σέ καμίνι, ἀπό ὅπου βγῆκε ἄφλεκτη, ὁπότε δόθηκε ἡ ἐντολή ἀπό τόν κόμη νά φονευτεῖ μέ ξίφος. Τήν ὁδήγησαν στό Βυζάντιο καί τήν πῆγαν στόν τόπο ὅπου ὁ ἅγιος Λουκιλλιανός τελειώθηκε μαζί μέ τά παιδιά. ᾽Εκεῖ τῆς ἔκοψαν τό κεφάλι καί ἔτσι ἔλαβε τό στεφάνι τοῦ μαρτυρίου. Τελεῖται ἡ σύναξή τους στό ἁγιότατο Μαρτυρεῖο τους, πού βρίσκεται κοντά στόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ στήν ᾽Οξεῖα (ἡ ὁποία εἶναι νησί τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἤδη ἔρημο).

Λουκιλλιανὸς σύν τε Παῦλα νηπίοις,
Αἵματι ὠνήσαντο Μαρτύρων στέφη.
Σταυρῷ ἀμφὶ τρίτην Λουκιλλιανὸς τετάνυστο.

---

Eις τον Λουκιλλιανόν.
Λουκιλλιανώ πήγνυται σταυρός κάτω,
Oυχ’ ως ο Xριστού και τίτλον φέρων άνω.

Eις τα παιδία.
Tους παιδαρίσκους ων αριθμός δις δύω,
Θεού Πατρός τίθησιν υιούς η σπάθη.

Eις την Παύλαν.
Oυκ άξια προς μέλλον, ως Παύλος, κλέος,
Tα νυν πάθη φάσκουσα, τέμνεται Παύλα.

Σταυρώ αμφί τρίτην Λουκιλλιανός τετάνυστο.

σχόλιο: 

“νήπια” χαρακτηρίζονται στους παραπάνω στίχους 

τα παιδιά που μαρτύρησαν διά ξίφους! 

άρα η ηλικία τους θα ήταν ως έξι χρονών! 

Άγια νήπια πρεσβεύσατε υπέρ ημών 

και ιδιαιτέρως υπέρ των παδιών μας, 

να είναι κραταιά στην πίστη 

και στο μαρτυρικό φρόνημα, 

σήμερα που  βάλλονται από παντού… 

momyof6

https://antexoume.wordpress.com/

(by Alexandra)

|1η δημοσίευση 3/6/2016...

✔ Ασθενής Ήμην ... |Όταν συν-τρέχουμε με οποιονδήποτε τρόπο έναν ασθενή ή αναγκεμένο αδερφό μας, τον Χριστό βοηθάμε. Σκέψου το...

 

— Μεγάλη χαρά… όμως αισθανόμουν και ντροπή… δυσκολεύομαι… Μητέρα του Θεού είναι… Με τον Άγιο Ιωακείμ και την Αγία Άννα κινούμαι πιο άνετα...

Η συγκλονιστική ιστορία του Αγίου Παϊσίου για το γάμο και την οικογένεια...

Ο Αθανάσιος Ρακοβαλής, εκπαιδευτικός ,

έγραψε για τη φορά

που ο Άγιος Παΐσιος του διηγείτο

πως του παρουσιάσθηκε

η Παναγία, μέρα μεσημέρι, και τον βοήθησε

σε μια ανάγκη που είχε.

Συνομίλησαν μαζί για λίγα λεπτά.

«— Πως αισθανθήκατε γέροντα; ρώτησα.

— Μεγάλη χαρά… όμως αισθανόμουν και ντροπή… δυσκολεύομαι…

Μητέρα του Θεού είναι…

Με τον Άγιο Ιωακείμ

και την Αγία Άννα κινούμαι πιο άνετα!

Ο γέροντας μου διηγήθηκε την εξής Ιστορία:

«Μια φορά είχε έρθει εδώ ένας Ελληνοαμερικάνος γιατρός.

Ορθόδοξος ήταν αλλά δεν είχε πολλά με την θρησκεία…

Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε…ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία.

Έζησε μια εμπειρία και ήθελε να τη συζητήσει.

Ένα βράδυ ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμά του «άνοιξε ο ουρανός».

Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του.

Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο!Θαύμασα!

Γιατί ένοιωσα και κατάλαβα ότι ήταν «εκ Θεού».

Ήταν πραγματικό…

Είδε το «άκτιστο φως».

Τι έκανε στη ζωή του;

Πως ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα;

Ήταν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει η γυναίκα του·

«Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμμιά βόλτα».

Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζει με τις φίλες της και να τον τραβάει κάθε βράδυ έξω. Μετά από λίγο διάστημα, του λέει·

«θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου».

Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του.

Μετά, «θέλω να πάω μόνη μου διακοπές…».

Τι να κάνει;

της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο.

Μετά ζήτησε να της νοικιάσει ένα διαμέρισμα να ζεί μόνη της, κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί.

Της μιλούσε, τη συμβούλευε,

«Βρέ τι θα νοιώθουν τα παιδιά μας;»

Τίποτα αυτή.

Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν!

Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά!

Στεναχωρέθηκε!

Έκλαιγε!

Σκεφτόταν να πάει να την βρει.

Τι να της πεί όμως;…

Γονάτισε να προσευχηθεί:

«Θεέ μου… φώτισέ με,

τι να πώ…

τι να κάνω…

για να σωθεί αυτή η ψυχή…».

Βλέπεις την πονούσε.

Ήθελε «να σωθεί αυτή η ψυχή».

Ούτε αντρικός εγωισμός,

ούτε μνησικακία,

ούτε περιφρόνηση…

πονούσε για την κατάντια της.

Ποθούσε την σωτηρία της.

Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό…

Τον έλουσε με το φως Του.

Βλέπεις;…

Βλέπεις;…

Αυτός στην Αμερική…

Σε τι περιβάλλον ζούσε;

…Ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στην χάρη της Παναγίας και προκοπή δεν κάνουμε!

Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ...

πηγή: Κωνσταντίνος Σύμπουρας

☆ Γιατί ο μακαριστός π. Γεράσιμος Φωκάς τον οδήγησε στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη...

Μια συγκλονιστική μαρτυρία, καθόλου άσχετη με αυτή τη σελίδα!
Γιατί;
Μα διότι ο Γεράσιμος Φωκάς οδήγησε τον άνθρωπο που δίνει τη μαρτυρία στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη.
Αξίζει να δούμε, λοιπόν, τι λέει ο (εκ των "συν αυτώ"...) Κωνσταντίνος Σύμπουρας:
............
Αλήθεια είναι! Πέρα για πέρα! Θα το καταθέσω για την αγάπη του Χριστού και μόνο.
Όταν είχα μπλέξει με τις ανατολικές θρησκείες.....για "κάποιο λόγο", μέσα στη θολούρα της κατάστασης που ζούσα.... σκεφτόμουν τον Γεράσιμο κάθε μέρα.....Το πρόσωπό του, η φιγούρα του, η εικόνα του έμεναν αποτυπωμένα στο νοερό χώρο του πνεύματός μου! (Τώρα ξέρω ότι αυτό το κάνει μόνο η προσευχή!)
Τον πήρα τηλέφωνο, μιλήσαμε.....και "είδα" ...πώς είδα δεν ξέρω....ότι ήμουν σε λάθος πορεία!
Τρία μερόνυχτα έκανα να κοιμηθώ.....μέχρι που πήγα με την προτροπή του.....στον Γέροντα Ιάκωβο στις Ροβιές! 

Μου είπε ο Γεράσιμος.....το 1984 ήταν....
"Εκει να πας Κώστα...τους ξέρω όλους τους μεγάλους γεροντάδες.....όμως γι αυτόν, ξέρω, έχω εμπειρία.....ότι κατέχει το 100 %! Είναι πλήρες δοχείο της Χάριτος και ξεχειλίζει....."
Πόσα σου χρωστάω, Γεράσιμε......
......................

Η πρώτη μου φορά στο Άγιον Όρος
Ένας χρόνος πέρασε από την ημέρα, ( 6 Αυγούστου 1984), που ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης με "ξαναμπόλιασε" στην Ορθοδοξία.
Ένας χρόνος ιδιοκατήχησης, μελέτης και μυστηριακής ζωής που όμως είναι λίγος...πολύ λίγος για να καταλάβεις τι σου γίνεται.
Όταν μάλιστα προέρχεσαι από περιπέτεια με ανατολικές θρησκείες...
Στην ουσία , η περιπέτεια μου ήταν άρνηση Χριστού...και όσο "γνωρίζεις" το βάθος της ενέργειας αυτής...τόσο πιο πολύ πονάς...
Ήρθε το καλοκαίρι...και επιθυμούσα σφόδρα να επισκεφτώ το μέρος όπου οι άνθρωποι επιδίδονται σε αγώνες για να "ζήσουν τον Θεό".

Η εικόνα του μεγάλου ασκητή Παϊσίου που μου είχε περιγράψει ο Γεράσιμος Φωκάς (κοσμικός ακόμα) μαζί με την Λαύρα του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου μού είχαν καθηλώσει νου και καρδιά.
Δεν θα περίμενα άλλο... το είχα αποφασίσει.
Βρέθηκα μόνος μου στην Ουρανούπολη, 19 Αυγούστου 1985, να περιμένω το καραβάκι.
Είχα μόνο μια επιθυμία...μόνο μια σκέψη...να δω...να μάθω...πώς αγαπάνε οι Άγιοι τον Θεό...
Η πρώτη μου έκπληξη – αποκάλυψη ήταν όταν φτάσαμε με το καραβάκι στη Δάφνη.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν ξεχνιέται...
Ένιωσα τη γη που πατούσα ανάλαφρη, ζέουσα, ξεκούραστη! Καινή, μάλλον.
(Τα βιώματα της αίσθησης αυτής...προηγήθηκαν των περιγραφών
και διανοημάτων που μετά από χρόνια δοκίμασα να εκφράσω στο χαρτί...
Δεν έχω άλλο τρόπο να το περιγράψω...)
Πρώτος μου προορισμός...
το κελλάκι του Αγίου Παϊσίου!
Δεν ήξερα τίποτα ...ρωτώντας, βρήκα το μονοπάτι και είχα πάρει φωτιά...
Οι σκέψεις μου είχαν σωπάσει, ούτε ερωτήματα, ούτε διανοήματα ...τίποτα δεν σκεφτόμουν.
Είχα μόνο την λαχτάρα να τον δω...κι εφόσον εκείνος είναι Άγιος...ας μου έλεγε εκείνος ότι θέλει...ότι πρέπει.
Δεν ήξερα την πίσω πόρτα...πήγα από μπροστά....χτύπησα και περίμενα.
Βγήκε στο μπαλκόνι ένας γέροντας.
“Τι θες ρε παλληκάρι;”... μου λέει.
“Θέλω να σας δω, Γεροντα”, του απαντώ με την πεποίθηση ότι είναι αυτός που ψάχνω,
ο Γέροντας Παϊσιος...
Μου έριξε το κλειδάκι της εξώπορτας με το σχοινάκι.
Άνοιξα....και από εκεί και πέρα θυμάμαι μόνο ότι βρέθηκα καθισμένος απέναντί του και εκείνος μου μιλούσε...
Από την πρώτη αυτή συζήτησή μας θυμάμαι μόνο δυο τρία πράγματα που μου επεσήμανε....και δεν θυμάμαι τίποτε άλλο, ούτε το εσωτερικό στο καλύβι του Γέροντα.
Δεν ξέρω τι μου συνέβη.
Έβλεπα μόνο εκείνον και τίποτε άλλο;
Εκείνος δεν ήθελε να συγκρατήσω άλλα;
Αλήθεια δεν ξέρω...
(Το ίδιο πράγμα μου συνέβη το 1991 όταν συνάντησα τον Γέροντα Σωφρόνιο στο κελλάκι του στο Έσσεξ. Δεν έχω λόγια ή σκέψεις ή κάποιο άλλο τρόπο να αξιολογήσω αυτό το γεγονός...)
Με κατευόδωσε ο Γέροντας και έφυγα.
Είχα πάντα μαζί μου εκείνη την απίστευτη αίσθηση της "καινής γης", καθώς περπατούσα.

Έφυγα για τη Μεγίστη Λαύρα και βρέθηκα στη μεγάλη αγρυπνία (ολονυκτία) της Μονής επί τη πανηγύρει της Μεταμορφώσεως. -- Της Μεταμορφώσεως στον Γέροντα Ιάκωβο, της Μεταμορφώσεως στο Άγιον Όρος!
...Και βρέθηκα μέσα στο σκοτάδι του καθολικού της Ιεράς Μονής...άμαθος από αγρυπνίες...έργω, δυνάμει και ουσία...να παρατηρώ τις ανάλαφρες κινήσεις των μοναχών...( ήταν σαν να ξεκολλάνε οι τοιχογραφίες και να κινούνται στο ναό)...να προσπαθώ να παρακολουθήσω την μακρά ακολουθία.
Ήταν αδύνατον όμως...
Σιγά σιγά , όλο και με μεγαλύτερη ένταση με συνέπαιρνε ένας θρήνος, που με έκανε να μην ακούω πια. Έκλαιγα αθόρυβα και μουρμούριζα στην Παναγία...
"Παναγία μου, τι θα γίνει με μένα; Ήρθα στο περιβόλι σου να μάθω πώς αγαπάνε οι Άγιοι σου τον Θεό μας...και κοίταξέ με...
Τίποτα δεν έμαθα....κούτσουρο ήρθα και κούτσουρο θα φύγω..."
Ήταν ένας αθόρυβος θρήνος...και δεν φαινόμουν...δεν έκανα καμιά κίνηση.
Έτσι νόμιζα...
Μέσα από το πηχτό σκοτάδι, με τα μάτια πρησμένα, είδα μια σκιά να με πλησιάζει.
Στάθηκε απέναντί μου και είδα καλύτερα έναν μοναχό.
Πριν προλάβω να τον περιεργαστώ με ρωτάει: "Πώς σε λένε;" Του απαντάω, “Κώστα”,
...και έτσι απλά μου λέει:
"Ελα μαζί μου, Κωστα".
Με πήγε στην Παναγία την Κουκουζέλισσα και εκεί άρχισε να μου μιλάει, να μου μιλάει για τους Αγίους της Μονής και να μου "ζωντανεύει" τις εικόνες με ιστορίες ζωής.
Μου μίλησε για τη ζωή του...προσπαθώντας να με κάνει να νιώσω οικεία, μου μίλησε για προσωπικά του αγωνίσματα και περιστατικά.
Ένας μοναχός που ήρθε 16 χρονών στο Άγιον Όρος και τώρα ήταν πενήντα.
Μου μίλησε για τον Άγιο Γέροντά του, τον Μάξιμο τον Ιβηρίτη, για τη δικ'η τους σχέση και 'γω τα ρούφαγα, όλος ευγνωμοσύνη στην Παναγία....που τόσο άμεσα απάντησε στο θρήνο μου...
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτά. Σε κάποια στιγμή μού λέει:
“Η ώρα πήγε 4 και εσύ είσαι άμαθος σε αγρυπνίες. Πήγαινε να ξεκουραστείς και το πρωί θα 'ρθώ να σε βρω”.
Και ήρθε, με ξύπνησε, με έβαλε στο τζιπάκι της Μονής...και με πήγε στο σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου...Μιλώντας μου, εξηγώντας μου ό,τι βλέπαμε...
Μια στάση έγινε πριν στην Ρουμάνικη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου.
......................................................................
Το πρώτο μου προσκύνημα στο Άγιο Όρος
είχε τελειώσει, ήταν μόνο δυο μέρες, την τρίτη επέστρεφα.
Βγαίνοντας σκεφτόμουν πόσο άμεσα ανταποκρίθηκε η Παναγία στο αίτημά μου,
πώς μετέτρεψε το ιερό δέος που ένιωθα για το περιβόλι της σε προσωπική χαρά για την αγάπη της σε έναν ανάξιο σαν και μένα.
Φτάνοντας στην Ουρανούπολη και βγαίνοντας από το καραβάκι,
"με εγκατέλειψε" και η αίσθηση της ξεκούραστης "καινής" γης που ένιωθα περπατώντας στο Άγιον Όρος.
Μου φάνηκε τόσο κουρασμένη και κρύα η γη κάτω από τα πόδια μου στην Ουρανούπολη...τόσο κρύα...
Από τότε έκανα πολλά προσκυνήματα στο Άγιον Όρος.
Την αίσθηση όμως της "καινής" γης...δεν την ξαναείχα.
Φεύγοντας, με τη βοήθεια της Παναγίας "πήρα" μαζί μου λίγο από τη λαχτάρα των αγαπώντων τον Θεό.
Ωστόσο, μια σκέψη και αίσθηση κυριαρχούσε μέσα μου, ότι όντως το Άγιον Όρος είναι το Περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου. Σ' Αυτήν πρέπει να απευθυνθείς, να Της ζητήσεις, να Την παρακαλέσεις να σου γνωρίσει τα άνθη του περιβολιού της.

Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε

* ΥΓ. "αμφ.":

Να υπενθυμίσουμε πως ο Κωνσταντίνος Σύμπουρας είναι εκείνος που, σε μια δύσκολη περίοδο για το ιστολόγιό μας, ήταν εκείνος που μας προέτρεψε να πάψουμε να ασχολούμαστε με το σκοτάδι και να γίνουμε ιστολόγιο του φωτός...

Εξ΄ου και στις καρτούλες μας, αν δεν το έχετε προσέξει, από τότε βλέπετε το "αμΦοτεροδέξιος"...

Κάπως έτσι προέκυψαν εξελίξεις σε αυτήν εδώ τη "γειτονίτσα"...

και στην ερώτηση:

"Μπορείς να μου πεις πως γίνεται;"

Ήρθε σαν από μόνη της η απάντηση:

"Ρώτα, βλέπε, άκου τι ψιθυρίζει Ο Θεός και θα μάθεις το πως ζητώντας λίγο φως", που ακούσαμε τελευταία...

Κάθε πρωί... |«Σταυρέ του Χριστού Πανάγιε, σώσον ημάς τη δυνάμει σου»

«Εσύ θα κάνεις κάθε πρωί τον Σταυρό σου και θα λες: 

"Θεέ μου, αφήνω τον εαυτό μου στα χέρια σου"

και μόνο τότε θα φεύγεις για την δουλειά σου.»

         |Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

✨ "Όταν ακούω για τον θάνατο κάποιου νέου, λυπάμαι, αλλά λυπάμαι ανθρωπίνως... |Αγίου Παϊσίου λόγοι

– Γέροντα, γιατί ο Θεός επιτρέπει να πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι;

– Μια μάνα, Γέροντα, 

που το παιδί της πέθανε πριν από 9 χρόνια, 

σας παρακαλεί να κάνετε προσευχή 

να το δη έστω στον ύπνο της, 

για να παρηγορηθή.

– Πόσων χρόνων ήταν το παιδί; 

Ήταν μικρό; 

Είναι σημαντικό αυτό. 

Άμα το παιδί ήταν μικρό 

και η μητέρα είναι σε κατάσταση που, 

αν της παρουσιασθή, 

δεν θα αναστατωθή, 

θα παρουσιασθή. 

Αιτία είναι η μητέρα 

που δεν παρουσιάζεται το παιδί.

– Μπορεί, Γέροντα, 

αντί να παρουσιασθή το παιδί στην μητέρα 

που το ζητάει, 

να παρουσιασθή σε κάποιον άλλον;

– Πως δεν μπορεί! 

Κανονίζει ανάλογα ο Θεός. 

Όταν ακούω για τον θάνατο κάποιου νέου,

λυπάμαι, 

αλλά λυπάμαι ανθρωπίνως. 

Γιατί, 

αν εξετάσουμε τα πράγματα πιο βαθιά, 

θα δούμε ότι, 

όσο μεγαλώνει κανείς, 

και περισσότερο αγώνα πρέπει να κάνη, 

αλλά και περισσότερες αμαρτίες προσθέτει. 

Ιδίως όταν είναι κοσμικός, 

όσο περνούν τα χρόνια, 

αντί να βελτιώση την πνευματική του κατάσταση, 

την χειροτερεύει με τις μέριμνες, 

με τις αδικίες κ.λπ. 

Γι’ αυτό είναι πιο κερδισμένος, 

όταν τον παίρνη ο Θεός νέο.

– Γέροντα, 

γιατί ο Θεός επιτρέπει να πεθαίνουν 

τόσοι νέοι άνθρωποι;

– Κανείς δεν έχει κάνει συμφωνία με τον Θεό 

πότε θα πεθάνη. 

Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο 

τον παίρνει στην καλύτερη στιγμή της ζωής του, 

με έναν ειδικό τρόπο, 

για να δώση την ψυχή του. 

Εάν δη ότι κάποιος θα γίνη καλύτερος, 

τον αφήνει να ζήση. 

Εάν δη όμως ότι θα γίνη χειρότερος, 

τον παίρνει, 

για να τον σώση.

Μερικούς πάλι που έχουν αμαρτωλή ζωή, 

αλλά έχουν την διάθεση να κάνουν καλό, 

τους παίρνει κοντά Του, 

πριν προλάβουν να το κάνουν, 

επειδή ξέρει ότι θα έκαναν το καλό, 

μόλις τους δινόταν η ευκαιρία. 

Είναι δηλαδή σαν να τους λέη:
«Μην κουράζεσθε· 

αρκεί η καλή διάθεση που έχετε». 

Άλλον, επειδή είναι πολύ καλός, 

τον διαλέγει 

και τον παίρνει κοντά Του, 

γιατί ο Παράδεισος χρειάζεται μπουμπούκια.

Φυσικά οι γονείς και οι συγγενείς 

είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβουν αυτό. 

Βλέπεις, πεθαίνει ένα παιδάκι, 

το παίρνει αγγελούδι ο Χριστός, 

και κλαίνε και οδύρονται οι γονείς, 

ενώ έπρεπε να χαίρωνται, 

γιατί που ξέρουν τι θα γινόταν, 

αν μεγάλωνε; 

Θα μπορούσε άραγε να σωθή;

Όταν το 1924 

φεύγαμε από την Μικρά Ασία με το καράβι, 

για να έρθουμε στην Ελλάδα, 

εγώ ήμουν βρέφος. 

Το καράβι ήταν γεμάτο πρόσφυγες και, 

όπως με είχε η μητέρα μου μέσα στις φασκιές, 

ένας ναύτης πάτησε επάνω μου. 

Η μάνα μου νόμισε ότι πέθανα 

και άρχισε να κλαίη.

Μια συγχωριανή μας άνοιξε τις φασκιές 

και διαπίστωσε ότι δεν είχα πάθει τίποτε. 

Αν πέθαινα τότε, 

σίγουρα θα πήγαινα στον Παράδεισο. 

Τώρα που είμαι τόσων χρονών 

και έχω κάνει τόση άσκηση, 

δεν είμαι σίγουρος αν πάω στον Παράδεισο.

Αλλά και τους γονείς 

βοηθάει ο θάνατος των παιδιών.

 

Πρέπει να ξέρουν ότι από εκείνη την στιγμή 

έχουν έναν πρεσβευτή στον Παράδεισο. 

Όταν πεθάνουν, 

θα ‘ρθούν τα παιδιά τους 

με εξαπτέρυγα στην πόρτα του Παραδείσου 

να υποδεχθούν την ψυχή τους. 

Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό!

Στα παιδάκια πάλι 

που ταλαιπωρήθηκαν εδώ από αρρώστιες 

ή από κάποια αναπηρία, 

ο Χριστός θα πη: 

«Ελάτε στον Παράδεισο 

και διαλέξτε το καλύτερο μέρος». 

Και τότε εκείνα θα Του πουν: 

«Ωραία είναι εδώ, Χριστέ μας, 

αλλά θέλουμε και την μανούλα μας κοντά μας». 

Και ο Χριστός θα τα ακούση 

και θα σώση με κάποιον τρόπο 

και την μητέρα. 

Βέβαια δεν πρέπει να φθάνουν οι μητέρες 

και στο άλλο άκρο. 

Μερικές μανάδες πιστεύουν 

ότι το παιδί τους που πέθανε, 

αγίασε 

και πέφτουν σε πλάνη. 

Μια μητέρα ήθελε να μου δώση 

κάτι από τον γιο της που είχε πεθάνει, 

για ευλογία, 

γιατί πίστευε ότι αγίασε.

«Έχει ευλογία, με ρώτησε, 

να δίνω τα πράγματά του;» 

«Όχι, της είπα, 

καλύτερα να μη δίνης».

Μια άλλη είχε κολλήσει 

την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ στον Εσταυρωμένο 

την φωτογραφία του παιδιού της 

που το είχαν σκοτώσει οι Γερμανοί 

και έλεγε: 

«Και το παιδί μου σαν τον Χριστό έπαθε». 

Οι γυναίκες 

που κάθονταν 

και ξενυχτούσαν στον Εσταυρωμένο 

την άφησαν, 

για να μην την πληγώσουν. 
Τι να έλεγαν; 

Πληγωμένη ήταν...

                                              Άγιος Παϊσιος

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 21/4/2019.

η φωτογραφία της ανάρτησης από το υπέροχο νέο αδερφικό ιστολόγιο "

Ψυχής Αγγίγματα"...