"Χθες επιστρέφοντας, ως συνήθως, με τα πόδια από το Γεωδυναμικό για το σπίτι μου στο Θησείο, πέρασα όπως πάντα μπροστά από την εκκλησία της Αγία Μαρίνας.
Την προσοχή μου τράβηξε μια γριούλα που ανέβαινε γονατιστή τα σκαλιά του ναού.
Φοβούμενος μήπως έχει πάθει κάτι τη πλησίασα και τη ρώτησα:
- Γιαγιά, θες βοήθεια;
- Όχι παλικάρι μου, μου λέει, κάθε χρόνο τέτοια ημέρα εκπληρώνω το τάμα μου γιατί πριν 7 χρόνια η Αγία Μαρίνα έκανε καλά το παιδί μου.
Δε ρώτησα λεπτομέρειες, διακριτικά απομακρύνθηκα.
Τεράστια η δύναμη της πίστης, θα έλεγα θαυματουργή.
Και είναι αυτή η πίστη που πολλές φορές μας δίνει δύναμη να ξεπεράσουμε ανυπέρβλητα εμπόδια στη πορεία της ζωής μας.
Προσωπικά το έχω βιώσει αρκετές φορές.
Πολλοί θα αναρωτηθούν τώρα, μα πως είναι δυνατόν ο Τσελέντης, ένας θετικός επιστήμονας που είναι μέσα στην τεχνολογία και στην πρώτη γραμμή των επιστημονικών εξελίξεων να πιστεύει;
Και σας διαβεβαιώ ότι δεν είμαι ο μόνος.
Επιστήμη και θρησκεία θεωρούνται από πολλούς δύο αντικρουόμενα αντικείμενα.
Πολλοί πιστεύουν πως ανάμεσα σε επιστήμονες και ανθρώπους της εκκλησίας, υπάρχει μια ατελείωτη κόντρα.
Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει αυτή η έντονη κόντρα.
Αντιθέτως, μάλιστα, πάρα πολλοί επιστήμονες αφιερώθηκαν στις επιστήμες τους επειδή ήθελαν να ... εξερευνήσουν παραπάνω αυτό που πιστεύουν.
Να βρουν όση παραπάνω λογική μπορούν στην ανεξήγητη ύπαρξη του θεού, φτάνοντας έτσι λίγο πιο κοντά του.
Η αντιπαράθεση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, ήταν αποτέλεσμα της ανήσυχης φύσης των επιστημόνων, αλλά και των ακραία συντηρητικών αντιλήψεων της εκκλησίας.
Οι μεν ήθελαν να εξηγήσουν, κυρίως στους εαυτούς τους, τον λόγο που πιστεύουν σε κάτι ανώτερο, ενώ οι δε θεωρούσαν ... έγκλημα να «σκαλίζει» και να αμφισβητεί, κανείς αυτά που η εκκλησία θεωρεί ιερά.
Πλέον η εκκλησία έχει αναγκαστεί να παραδεχτεί την εγκυρότητα, αλλά και την χρησιμότητα της επιστήμης.
Μετά από χιλιάδες ανακαλύψεις από ανθρώπους που σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνταν άθεοι, ο χώρος της εκκλησίας κατάλαβε πως δεν μπορεί πια να στέκεται εμπόδιο.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές θυμήθηκα ότι κάθε χρόνο πλησιάζοντας προς την μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης, τα Χριστούγεννα, βρίσκει την ευκαιρία να κάνει την εθιμοτυπική πλέον επίθεση κατά της Ορθοδοξίας όλο το «ανφάν γκατέ» της κομπλεξικής Αθεΐας που θα παραστεί στην Ημερίδα της «Ένωσης Άθεων»
Η Ένωση Αθέων, είναι ένα Σωματείο που έχει καθιερώσει ως έθιμο την γελοιότητα του «φανερού δείπνου» που γίνεται πάντα εντός της Μεγάλης Εβδομάδας (χλευάζοντας το Μυστικό Δείπνο του Χριστού) και προσκαλούνται ομοϊδεάτες για να κάνουν «πάρτι κρεοφαγίας», προκειμένου να πικάρουν τους Χριστιανούς και να εξάγουν «πολιτισμό».
Σε περίοπτη θέση στις αθεϊστικές περσόνες της ημερίδας, βρίσκεται και ένας συγγραφέας γνωστός υβριστής της ορθοδοξίας που κατα δήλωση του υπήρξε ο μοιραίος εραστής της μισής Αθήνας, που έχει αναλάβει τον ρόλο του «αφυπνιστή» του ελληνισμού.
Ως ένας εκ των συντονιστών της ημερίδας, παρουσιάζεται γνωστός παρουσιαστής ο οποίος είχε εκθειάσει το δημοφιλές κινούμενο σχέδιο «Πέππα το Γουρουνάκι», διότι πρόβαλε επεισόδιο που έδειχνε μια φίλη της Πέππας, την Πέννυ, να ζει με δύο… μαμάδες.
Στην λίστα των ομιλητών υπάρχει ακόμα και... θεολόγος.
Άραγε τι δουλειά έχει ένας θεολόγος να συγχρωτίζεται με ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την Εκκλησία ως «σκοταδισμό», δόγμα «καθυστερημένων» ανθρώπων, «τυραννία», «μάστιγα» της ανθρωπότητας, «μεσαίωνα» και «σπείρα απατεώνων»..;
Απαιτείται πολύ μεγάλη επαγρύπνιση στις μέρες μας που η πολυπολιτισμικότητα και ο δήθεν «εκμοντερνισμός» των κρατικών λειτουργιών (προς άγραν ψήφων…) κινδυνεύει να αλλοιώσει την Εθνική μας υπόσταση.
Δυστυχώς κάποιοι καλλιεργούν αυτό το κλίμα.
Πριν δυο χρόνια η «δημοκρατική» εφημερίδα των συντακτών σχολίαζε με πηχυαίους τίτλους την διδασκαλία της Ορθοδοξίας στα σχολεία μας σαν «Ο σκοταδισμός έγινε σχολικό μάθημα».
Εφέτος καταργήθηκε η υποχρεωτικότητα παρακολούθησης του μαθήματος των θρησκευτικών ακόμα και στα Ελληνόπουλα!
Τέθηκαν ακαριαία οι καταβολές και τα σπέρματα όλων των όντων και ακολουθεί βαθμιαία η ανάπτυξη με φυσική τάξη...
"Νύσσης περί της εξαημέρου"
Το Big Bang το είχε προείπει με φωτισμό ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης
με τον Βασίλειο Πετρουλέα, τέως Διευθυντή Ερευνών του Δημόκριτου...
Πάνε σχεδόν έξι χρόνια από τότε που ο Ουίλιαμ (Βασίλειος) Μαΐλλης, μάγευε το κοινό στην τελετή αποφοίτησής του από το λύκειο Penn-Trafford στο Πίτσμπεργκ, απαγγέλλοντας στίχους από τη Βίβλο στα αρχαία Ελληνικά και εξηγώντας αποφθέγματα του Καρτέσιου.
Τότε ήταν μόλις εννέα ετών.
Πριν από τέσσερα χρόνια ο μικρός ομογενής -παιδί θαύμα τον χαρακτήρισαν από την ηλικία των πέντε ετών- αποφοίτησε από το κολλέγιο Saint Petersburg στη Φλόριντα και ετοιμαζόταν να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα, όπως είπε σε τοπική εφημερίδα, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, την ενορία του ιερέα πατέρα του, π. Πέτρου Μαϊλλη, στην περιοχή Τάμπα Μπέι.
Πριν από δύο χρόνια η ιστοσελίδα upsocl.com έκανε εκτεταμένο αφιέρωμα για τον Ουίλιαμ (Βασίλειος) Μαΐλλη, με τίτλο «13χρονος ιδιοφυΐα προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Stephen Hawking έχει άδικο. Ισχυρίζεται ότι ‘ο Θεός υπάρχει».
Η θεωρία για τον Θεό
«Οι άθεοι τότε προσπαθούν να πουν ότι δεν υπάρχει Θεός, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζεται περισσότερη πίστη για να πιστέψει κανείς ότι δεν υπάρχει Θεός παρά για να πιστέψει ότι υπάρχει Θεός».
Τόσο κατηγορηματικός ήταν ο μικρός ιδιοφυής Ουίλιαμ (Βασίλειος) Μαΐλλης όταν προσπάθησε να εξηγήσει γιατί ο Stephen Hawking έκανε λάθος, όπως και όλοι οι άθεοι, λέει το δημοσίευμα.
Αυτή η 13χρονη ιδιοφυΐα, που έχει ήδη αποφοιτήσει από το κολέγιο, σπουδάζει για να γίνει αστροφυσικός για να αποδείξει ότι ο Θεός υπάρχει, βασίζοντας τα επιχειρήματά του στα έργα του Χόκινγκ.
Με αυτόν τον τρόπο, συμμετέχει στην (αιώνια) συζήτηση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας.
Ωστόσο, στην πορεία απαξιώνει την τελευταία ιδιοφυΐα που είχε ο πλανήτης μας.
Μάλιστα, πέρα από τις προσωπικές του πεποιθήσεις, ο Μαΐλλης εξήγησε με επιστημονικά επιχειρήματα γιατί ισχυρίστηκε όλα αυτά.
«Το πρώτο ποτό από το ποτήρι της φυσικής επιστήμης θα σε κάνει άθεο, αλλά στον πάτο του ποτηριού σε περιμένει ο Θεός. Λοιπόν, οι άθεοι προσπαθούν στη συνέχεια να πουν ότι δεν υπάρχει Θεός, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζεται περισσότερη πίστη για να πιστέψεις ότι δεν υπάρχει Θεός παρά για να πιστέψεις ότι υπάρχει Θεός…
Γιατί είναι πιο λογικό ότι κάτι δημιούργησε το σύμπαν παρά ότι το σύμπαν δημιούργησε τον εαυτό του. Χρειάζεται περισσότερη πίστη για να πεις ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε μόνο του παρά για να πεις ότι κάτι άλλο δημιούργησε το σύμπαν, επειδή αυτό είναι πιο λογικό» εξηγεί.
Δείτε το βίντεο
Ποιος είναι ο Ουίλιαμ (Βασίλειος) Μαΐλλης
Από την ηλικία των επτά μηνών ο Ουίλιαμ -με καταγωγή από την Κάλυμνο- μιλούσε με ολοκληρωμένες προτάσεις.
Έμαθε πρόσθεση και αφαίρεση πριν κλείσει τα δύο, γνώριζε το αλφάβητο τριών γλωσσών ένα χρόνο αργότερα και στα τέσσερα ο μεγαλύτερος αδελφός του του είχε ήδη διδάξει άλγεβρα.
Όταν ήταν πέντε ετών, διάβασε ένα βιβλίο γεωμετρίας 209 σελίδων σε μία νύχτα και ξύπνησε την άλλη μέρα λύνοντας περίπλοκα προβλήματα.
«Έκανε τα πάντα να φαίνονται σαν παιχνίδι», είπε ο πατέρας του.
Σ’ ένα βίντεο που ο ίδιος ανήρτησε στο ΥοuTube, το καμάρι του διακρίνεται σε ηλικία τεσσάρων ετών να λύνει εξισώσεις και στην ίδια ηλικία να εξηγεί την έλλειψη ζωής στον πλανήτη Άρη.
Ο ψυχολόγος Τζόαν Ρούθζατς του Πανεπιστημίου του Οχάιο, που ασχολήθηκε με τον Ουίλιαμ, είπε ότι παιδιά σαν κι αυτόν γεννιώνται μια φορά στα δέκα εκατομμύρια κι ότι έχουν μια έμφυτη τάση προς τον αλτρουϊσμό.
«Οι ιδιοφυίες έχουν αυτή την τάση να κάνουν το καλό. Εστιάζουν στην ευρύτερη εικόνα της ανθρωπότητας», λέει.
Κι όπως επισημαίνει, ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που συναντούν στο δρόμο τους είναι ότι το επίπεδο της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσης δεν ικανοποιεί τα δυνατά μυαλά τους, ότι νιώθουν αποξενωμένοι από τους συνομηλίκους τους.
Το κολλέγιο «φαντάζει πολύ καλύτερο μέρος για τα παιδιά-θαύματα.
Οι άνθρωποι τα αποδέχονται…
Έχουν πιο πολλά κοινά ενδιαφέροντα με μια οκτάχρονη ιδιοφυία απ’ ό,τι οι συνομήλικοί του».
«Θέλω ο κόσμος να ξέρει την αλήθεια»
Αλλά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του προσελκύει το διάστημα.
Τον Αύγουστο ο μικρός θα αρχίσει σπουδές Φυσικής, ώστε να κάνει αργότερα -στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον – καριέρα στην Αστροφυσική και να εργαστεί στη NASA.
«Ο στόχος μου είναι να έχω πάρει το διδακτορικό μου μέχρι να κλείσω τα 18», λέει.
Έχει μάλιστα συγκεκριμένα σχέδια για το πώς θα αξιοποιήσει τις γνώσεις του:
«Θέλω να αποδείξω μέσω της επιστήμης την ύπαρξη του Θεού για να μπορεί να ξέρει ο κόσμος την αλήθεια».
Ο Ουίλιαμ έχει μάλιστα τη δική του θεωρία ότι η αθεϊα στηρίζεται εξίσου στην πίστη όσο και η θρησκεία κι ότι είναι πιθανότερο το σύμπαν να αποτελεί δημιούργημα μιας Ανώτερης Δύναμης παρά ένα τυχαίο περιστατικό.
«Η Επιστήμη κι η Θρησκεία δεν διαφέρουν», λέει.
«Η επιστήμη είναι ένα εργαλείο εξήγησης του κόσμου, δεν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει Θεός»…
Επέμενε αυτός στην άποψή του, περί ανυπαρξίας Θεού.
Και όσο κατέβαζε ρακή, τόσο μου απαριθμούσε της κορυφαίες ανακαλύψεις του ανθρώπου, ανακαλύψεις που πιστοποιούσαν, κατ' αυτόν, ότι Θεός είναι ο Άνθρωπος.
Εξακολουθούσα να μη μιλώ.
Προτιμούσα να καθαρίζω, και να γεύομαι, σύκα.
Κάποια στιγμή νευρίασε, επειδή δεν μιλούσα.
''Πες μου κι εσύ μια κουβέντα, διάολε.
Υπάρχει ή δεν υπάρχει Θεός;'', με ρώτησε.
Έσπρωξα μπροστά του δυό μελωμένα σύκα.
''Μπορεί ο άνθρωπος να φτιάξει σύκα;'', τον ρώτησα.
''Όχι'', μου απάντησε μονολεκτικά.
''Ε, τότε, υπάρχει Θεός'', του 'πα και γέμισα τα ποτήρια.
Αστραπές πετούσαν τα μάτια του. ''Δεν υπάρχει Θεός. Θεός είναι ο άνθρωπος'',
μου 'λεγε και γέμιζε τα ποτήρια μας ρακή. Εγώ δεν μιλούσα. Μόνο που καθάριζα σύκα. Για να μη πίνουμε τη ρακή ξεροσφύρι. Επέμενε αυτός στην άποψή του,
περί ανυπαρξίας Θεού. Και όσο κατέβαζε ρακή, τόσο μου απαριθμούσε τις κορυφαίες ανακαλύψεις του ανθρώπου, ανακαλύψεις που πιστοποιούσαν, κατ' αυτόν,
ότι Θεός είναι ο Άνθρωπος. Εξακολουθούσα να μη μιλώ. Προτιμούσα να καθαρίζω, και να γεύομαι, σύκα. Κάποια στιγμή νευρίασε, επειδή δεν μιλούσα. ''Πες μου κι εσύ μια κουβέντα, διάολε.
Υπάρχει ή δεν υπάρχει Θεός;'', με ρώτησε. Έσπρωξα μπροστά του δυό μελωμένα σύκα. ''Μπορεί ο άνθρωπος να φτιάξει σύκα;'',
τον ρώτησα. ''Όχι'', μου απάντησε μονολεκτικά. ''Ε, τότε, υπάρχει Θεός'', του 'πα και γέμισα τα ποτήρια.
Το μόριο της πρωτεΐνης μυοσίνης “σέρνει” μια μπάλα ενδορφίνης κατά μήκος ενός ενεργού νήματος στο εσωτερικό μέρος του βρεγματικού φλοιού του εγκεφάλου, η οποία παράγει τα συναισθήματα της ευτυχίας.
Μέσα στη παγκόσμια βαριά, σκοτεινή ατμόσφαιρα με θλιβερά και απάνθρωπα γεγονότα και καταστάσεις σ' όλα τα μήκη και πλάτη της Γης υπάρχουν φωτεινές ακτίνες ανθρώπων που με τη χάρη του Θεού διαχειρίζονται το τάλαντο, που τους δόθηκε, συνετά για το καλό των συνανθρώπων και την πρόοδο στο τομέα που ανήκουν.
Μια τέτοια προσωπικότητα είναι ο διάκονος Στέφανος Μιντέα, νευροχειρουργός, πατέρας 6 παιδιών. Γεννήθηκε στη Ρουμανία, μεγάλωσε και σπούδασε στην Αμερική και πρόσφατα, χειροτονημένος σε διάκονο, προτίμησε να γυρίσει στην πατρίδα του παρ' όλες τις εξαιρετικές θέσεις που κατείχε στις ΗΠΑ. Η απόφασή του να επιστρέψει ήταν με τις ευλογίες του πνευματικού του πατρός Ιουστίνου Πάρβου (1919-2013), με τον οποίο είχε συνεχή επαφή.
Στην Αμερική ήταν διευθυντής του Νευροχειρουργικού τμήματος Νωτιαίου Μυελού, καθηγητής, στο ιατρικό τμήμα του πανεπιστημίου του Στάνφορντ στη Καλιφόρνια. Σήμερα ο καθηγητής ζει στη Κωνστάντζα, όπου θεραπεύει και εγχειρίζει τους πάντες ανεξάρτητα κοινωνικής θέσης και τις Κυριακές διακονεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία της πόλης του. Παρά το φοβερά φορτωμένο πρόγραμμά του ο διάκονος Στεφάν κατάφερε να δώσει συνέντευξη στη δημοσιογράφο του Paroslavie για τη ζωή του, τους ασθενείς του' κάποιοι απ’ αυτούς θεραπεύονται θαυματουργικά από τη Θεία Χάρη που εργάζεται πάντα με μυστικό τρόπο.
Η δημοσιογράφος πήγε και για προσωπική, σοβαρή δική της υπόθεση ιατρικού περιεχομένου, αφού ήθελε να γνωρίσει από κοντά και να μιλήσει με τον γιατρό, που έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στον ιατρικό κόσμο των ΗΠΑ.
Φωτογραφία από την παρουσίαση του βιβλίου που είναι αφιερωμένο στον πνευματικό του πατέρα «Ζωή θυσιαζόμενης αγάπης-Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου» (Εκδόσεις Σταμούλη)
Ας αφήσουμε τη δημοσιογράφο να περιγράψει το χώρο και τον άνθρωπο:
«Στο γραφείο του υπήρχαν πολλές εικόνες, ξέχασα τα συμπτώματα και τους φόβους μου κι ένοιωσα μια άνεση, μια ευεξία.
Ήξερα ποιόν περίμενα, τον σπεσιαλίστα καθηγητή στη νευροχειρουργική, τον χειρουργό των λεπτών εγχειρήσεων νωτιαίου μυελού, νευροογκολόγο με άριστες γνώσεις ενδοσκοπικής χειρουργικής, ράδιο χειρουργικής, σκολίωσης και νωτιαίας στένωσης.
Περίμενα να δω ένα σημαντικό, ακατάδεκτο άνδρα, αλλά, όταν τον είδα να μπαίνει μέσα, ένοιωσα ότι έβλεπα κάποιον από τους Βίους των Αγίων.
Ψηλός, εμφανίσιμος, ευπροσήγορος με θεραπευτική ματιά που μου σταμάτησε τους πόνους ιδίως, όταν άρχισε να μιλάει μ’ ένα ζεστό καταδεκτικό τρόπο, έμεινα άφωνη κι έκπληκτη.
Δυο γιατροί παλαιότερα μου είχαν κάνει μια σοβαρή διάγνωση και περίμενα ν’ ακούσω κι απ’ αυτόν ότι μια εγχείρηση θα με βοηθούσε. Σύμφωνα με εκείνους τους γιατρούς δεν θ’ απέφευγα την παράλυση.
«Τέτοιο σημάδι δεν υπάρχει», είπε ο γιατρός Μιντέα, κοιτάζοντας πιο λεπτομερειακά την αξονική μου τομογραφία.
«Δεν χρειάζεστε εγχείρηση! Ας δοκιμάσουμε μια θεραπεία που έχει εφαρμοστεί στην Αμερική για κάποιο καιρό κι έχει αποδειχτεί αποτελεσματική»
Ξέχασα την αρρώστια μου και τα πάντα εκείνη την ημέρα. Το μόνο που ήθελα τώρα ήταν να του πάρω συνέντευξη. Συναντηθήκαμε και στη Θεία Λειτουργία εκείνη την Κυριακή με την οικογένειά του, την καταπληκτική γυναίκα του και τα 6 παιδιά του.
Στην ερώτησή μου, πώς βρήκε το δρόμο που τον οδήγησε στο Θεό κι έμεινε πιστός στις Ρουμανικές ρίζες του, μου απάντησε:
« Όλα τα οφείλω στη γιαγιά μου. Ήταν μια απλή αγρότισσα που άφησε το σχολείο από τα τέσσερα χρόνια της. Πλησίασε το Θεό βαθειά και ουσιαστικά. Όταν πήγαμε στις ΗΠΑ ήμασταν φτωχοί και δυστυχισμένοι. Οι γονείς μας δούλευαν όλη μέρα για να μας εξασφαλίσουν τα προς το ζην κι εκείνη ήταν μαζί μας όλη την ημέρα.
Μας πήγαινε στην εκκλησία, μας μιλούσε για τη δύναμη της προσευχής κι όλα τα παιδιά τηρούσαμε τις νηστείες από 5 και 6 χρονών.
Μάθαμε πολλά από εκείνη και το πιο σπουδαίο να προσφέρουμε θυσία στο Θεό, μικρή η μεγάλη δεν έχει σημασία, κι Εκείνος που είναι γενναιόδωρος σε μας δεν θα μας εγκατέλειπε ποτέ.
Αφομοιώσαμε αυτές τις αξίες από μικρά παιδάκια κι αυτές μας βοήθησαν να βαθύνουμε τη σχέση μας με το Θεό κι αυτό το βάθος προχώρησε περισσότερο με τη γνωριμία της γυναίκας μου Ορθόδοξης Ρουμάνας με χριστιανικές αξίες ριζωμένες, βασική προϋπόθεση για να δημιουργήσεις οικογένεια.
Η οικογένεια είναι η μεγαλύτερη ευλογία του Θεού που μας έχει δώσει κι όλα τα μέλη πρέπει να προσφέρουμε στο Θεό έστω και το ελάχιστο που μπορούμε. Και μόνο για την ευλογία της οικογένειάς μου είμαι αιώνια υποχρεωμένος στο Θεό.
Ρουμάνοι φίλοι μου στην Αμερική παντρεύτηκαν Ασιάτισες γυναίκες, έχασαν τη πίστη τους, τις ρίζες της χώρας μας , την ταυτότητά τους.
Αν δεν έχεις άγκυρα το Θεό και δεν Τον έχεις Πρώτο στη ζωή σου, θα παλινδρομείς και όλα τα’ άγρια κύματα της ζωής θα σε ξεμακραίνουν από Εκείνον ποτίζοντας σε πίκρα.
Τον ρώτησα πώς τον βοηθά η πίστη στη δουλειά του και μου είπε:
«Επειδή οι ασθενείς έχουν μια περίεργη ψυχολογία φόβου, ανασφάλειας, επιθετικότητας, απομόνωσης, πρέπει να μιλήσεις μαζί τους , να τους προσεγγίσεις με πίστη κι αγάπη.
Σε κάποιες περιπτώσεις όμως αισθάνεσαι λίγος. Στη νευροχειρουργική υπάρχουν πολλές περίπλοκες περιπτώσεις και σε δύσκολες περιστάσεις όπως σε καρκίνο και μεταστάσεις σηκώνεις το βλέμμα στο Θεό και ζητάς τη βοήθειά Του, για την όποια απόφαση πάρεις.
Συνήθως προσεύχομαι από την ώρα που θα μπει ο ασθενής στο ιατρείο μέχρι τη στιγμή που θα ανακοινώσω τη διάγνωση και τη θεραπεία ή εγχείρηση.
Ζητάω από το Θεό να με φωτίσει, κι αν χρειαστεί, να εμποδίσει την εγχείρηση σε κάποιον που μπορεί να μη ζήσει από την επέμβαση ή ν’αποδειχτεί αναποτελεσματική.
Στη διάρκεια της εγχείρησης η προσευχή δεν σταματά, μου δίνει δύναμη και πεποίθηση.
Στις δύσκολες εγχειρήσεις ο Κύριος δεν με εγκατέλειψε.
Θυμάμαι μια δύσκολη περίπτωση ασθενούς στο Σαν Φρανσίσκο, που επέμενε να τον αναλάβω πήγα και προσκύνησα τα λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Μαξίμοβοτς και πήρα λάδι από τη καντήλα του για να βοηθήσει ο Αγιος τον ασθενή κι εμένα.
Ευτυχώς όλα πήγαν πολύ καλά με τη χάρη του Θεού.
Μου μίλησε για την καλή ομάδα που έχει στο νοσοκομείο και πόσο ουσιαστικός παράγοντας είναι για κάποιον που θέλει να κάνει σοβαρή επιστημονική δουλειά.
Ότι η ημέρα του αρχίζει με προσευχή και αν δεν προλαβαίνει σπίτι του θα διαβάσει στη διαδρομή μέχρι το νοσοκομείο κι εκεί που τον περιμένει πάντα πολύ δουλειά προσπαθεί να τα ρεγουλάρει όλα με υπομονή, ηρεμία.
«Κάθε περίπτωση ασθενούς είναι ξεχωριστή και χρειάζεται ειδική μελέτη και μεταχείριση. Θέλω να με βλέπουν σα φίλο τους και να επεκτείνουμε πάντα τη συζήτηση και στις πνευματικές τους ανησυχίες πολύ σπουδαίος παράγοντας αυτός όλων των «νευρικών «παθήσεων. Όταν επιστρέφω στο σπίτι μου, είναι η ώρα του δείπνου και της κοινής προσευχής εκεί νοιώθω να γαληνεύω και να ηρεμώ, αντικρίζοντας την οικογένειά μου και τη γυναίκα μου. Ευχαριστούμε όλοι μας το Θεό για τη χαρά της ημέρας που μας χάρισε.»
