✧ ✦ ✧ "Πριν φύγουν οι γονείς μου, μου είπαν να ανοίξω το φάκελο που είχαν μέσα στο κομοδίνο τους στην κρεβατοκάμαρα τους, αν τυχόν δεν τα καταφέρουν να μείνουν εν ζωή ένας από τους δύο. Έφυγαν με μια εβδομάδα διαφορά... Ο φάκελος περιείχε 100 ευρώ και τα ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων και μου έγραφαν ως επιθυμία τους να τελεσθεί Ιερό Σαρανταλείτουργο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους...

 

     |α(μ)Φιερωμένο σ΄εκείνα τα σχολεία, 

που ακόμα μέσα σε αυτόν τον χαμό,

αύριο, Μεγάλη Μέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου,

επέλεξαν να κάνουν Εκκλησιασμό στους Ιερούς Ναούς τους

και όχι 2 ώρες μάθημα ακόμα...

                                                       ·

Ήρθε ένας νεαρός και μου έδωσε τα δώρα για το Ιερό Σαρανταλείτουργο και μου είπε....

 

Πάτερ, εγώ πέρυσι έχασα τους γονείς μου από αυτή την αρρώστια, που έχει πέσει επάνω μας όλο αυτό το διάστημα...

Πριν φύγουν οι γονείς μου, μου είπαν να ανοίξω το φάκελο που είχαν μέσα στο κομοδίνο τους στην κρεβατοκάμαρα τους, αν τυχόν δεν τα καταφέρουν να μείνουν εν ζωή ένας από τους δύο.....

Έφυγαν με μια εβδομάδα διαφορά...

Ο φάκελος περιείχε 100 ευρώ και τα ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων και μου έγραφαν ως επιθυμία τους να τελεσθεί Ιερό Σαρανταλείτουργο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους...

Εγώ πάτερ ήμουν ναρκομανής.

Πολλές φορές έχω κλέψει χρήματα ή εξανάγκασα τους γονείς μου να μου δώσουν χρήματα για να πάρω ουσίες.

Όταν έφυγαν οι γονείς μου αισθάνθηκα ένα κενό, αισθάνθηκα κατά περίεργο τρόπο την σημασία της απειλής των ουσιών για την ζωή μου αλλά και το βάρος που έδινα στην ψυχή των γονέων μου...

Είχα 100 ευρώ και μετά από 5 χρόνια ήταν η πρώτη φορά που αυτά τα χρήματα δεν τα σπατάλησα, αλλά τα έδωσα για τον σκοπό που μου ζήτησαν οι γονείς μου...

Πήγα σε έναν Ιερό Ναό, τα έδωσα και εκτός αυτού πήγαινα σε κάθε λειτουργία, νήστεψα, βέβαια δεν πήγα να κοινωνήσω, σταμάτησα τις ουσίες και για όλες αυτές τις ημέρες ανακάλυψα μια δύναμη να ελέγχω τον εαυτό μου και αυτό προερχόταν από την ιδέα που είχα στο μυαλό μου...

Ότι για πρώτη φορά μετά από χρόνια οι γονείς μου θα χαίρονται που με βλέπουν κατ' αυτό τον τρόπο...

Κάθε βράδυ τους έβλεπα στον ύπνο μου και κάθε πρωί τους μνημόνευα στην Θεία Λειτουργία, ένιωθα τέτοια αγαλλίαση και ευχαρίστηση που έκανα αυτό το πράγμα, που σήμερα 1 χρόνο μετά, είμαι ακόμα αυτός ο άνθρωπος που έκανε τους γονείς του να χαίρονται...

Ξέρεις γιατί πάτερ;

Γιατί οι γονείς αν και ήξεραν ότι είμαι αδύναμος να το καταφέρω, μου έδειξαν εμπιστοσύνη ακόμα και μετά θάνατον ότι θα πράξω το σωστό, κάτι που εγώ στον εαυτό μου δεν θα το έδινα...

Είχαν εμπιστοσύνη στον Θεό ότι θα μου δώσει την δύναμη να το κάνω και όντως το έκανα και τώρα η ζωή μου θα είναι αφιερωμένη στο να τους αναπαύω με τα έργα μου την ψυχούλα τους...

 

Αυτή είναι η σημασία του Ιερού Σαρανταλείτουργου, αγαπητοί μου αδερφοί...

 

  |π.Σπυρίδων

Ενορία Μεγάρχης

   (εμείς από τον π.Μιχαήλ Αρωνίου)

   |το υπέροχο πρόσφορο από τον εκ των "συν αυτώ", Κωνσταντίνος Τσόλκας...

☆ Γιατί βοηθάνε τους κεκοιμημένους τα 40λείτουργα, Άγιε Γέροντα; Μας λες;

 

     - Τα σα­ραν­τα­λε­ί­τουρ­γα παι­διά μου, βοηθούν πολύ!

Έχει με­γά­λη α­ξί­α 

η με­ρί­δα που μοι­ρά­ζει ο ι­ε­ρέ­ας 

και δι­α­βά­ζου­με αυ­τά τα ο­νό­μα­τα. 

Τα πα­ίρ­νει κά­θε πρωΐ

 Άγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, 

δι­ό­τι την ώ­ρα που αρ­χί­ζει η προ­σκο­μι­δή 

κα­τε­βα­ί­νουν Άγ­γε­λοι Κυ­ρί­ου. 

Ο ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος έ­βλε­πε 

την ώρα που άρ­χι­ζε η προ­σκο­μι­δή, 

απ᾿ τη σκε­πή α­πά­νω της Εκ­κλη­σί­ας, 

να πε­τά­νε λευ­κο­φό­ρα παλ­λη­κά­ρια, 

Άγ­γε­λοι Κυ­ρί­ου. 

Και σε κά­θε Χρι­στια­νό στε­κό­ταν Άγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, 

ο φύ­λα­κας του αν­θρώ­που, της ζω­ής του. 

Και μέ­σα το Ι­ε­ρό γε­μά­το Άγ­γε­λοι 

και έ­παιρ­ναν την α­να­φο­ρά αυ­τή, 

την πά­νε στον θρό­νο του Θε­ού...

     Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης 

  |εμείς από τον Κύκλο Αγίας Γραφής (viber) του π.Βασιλείου Τσιμούρη 

☆ Μόρφου Νεόφυτος: "Ἡ Ὀρθόδοξη προετοιμασία γιὰ τὰ Χριστούγεννα (17.11.2024)

✨ Οι ψυχές που περιμένουν...|Του 40λείτουργου οι ταματάρηδες… |Νώντας Σκοπετέας

Μέσα στο παγωμένο σχεδόν μεσόνυχτο 

ξεκινούν να ετοιμάζονται οι αφιερωμένοι του Αγίου Θεού. 

Το τάμα του 40λείτουργου και φέτος να ξεπληρωθεί! 

Όχι για να ακούσουν από τους ανθρώπους το μπράβο…

Όχι να'  χουνε να λένε για το κατόρθωμα, 

πως άντεξαν 40 μέρες και φέτος να μην γράψουν απουσία…

Μα για να προσθέσουν έναν μικρό κόκκο της άμμου 

μπροστά στα πόδια του αφέντη Χριστού...

|άκου το Νώντα...

♰ "...Ένα πρωΐ (μέσα στο 40λείτουργο που είχα ξεκινήσει) μνημόνευσα 2.000 ὀνόματα στην Πρόθεσί μου καί ξεκίνησα τή Λειτουργία. Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία εἶπα: "Εξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης... κι ἄρχισε ὁ ψάλτης νά ψάλλη ἔξω τό, "Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς... ἄρχισε τό ἱερό, πού ξέρεις ὅτι εἶναι πολύ μικρό, νά ἀνοίγη, μέχρι πού ἔγινε μία τεράστια κερκίδα. Πάνω σ' αὐτή εἶδα...

 

"Εἶπα σέ ἕνα συγκεκριμένο ἱερέα, 

πού ὑπηρετεῖ σέ μία κοινότητα μέ λίγους κατοίκους, 

νά ἀρχίση νά κάνη τό 40λείτουργο τῶν Χριστουγέννων.

Καί ὁ καλός ἱερέας μοῦ λέει:

- Μά, Πανιερώτατε, 

τό χωριό μας ἔχει λίγους κατοίκους, 

ἐμεῖς δέν ἔχουμε καί ψάλτες τακτικούς, 

πῶς θα κάνω 40λείτουργο;

- Βάλε μία γυναῖκα, τοῦ λέω, 

νά σοῦ λέη ἕνα Κύριε ἐλέησον, 

τό ἀμήν, 

τό Παράσχου Κύριε...

Ξεκίνησε ο ἱερέας αὐτός, ὄντως, 

40λείτουργα πρίν ἀπό 4 χρόνια.

Την τρίτη χρονιά, 

περίοδο τῶν Χριστουγέννων, 

ἔρχεται συγκινημένος καί μοῦ λέει:

Σέ εὐχαριστῶ, 

πού μέ ἔβαλες να κάνω 40λείτουργα, 

διότι ἔγινες ἡ ἀφορμή 

ἡ θεία Λειτουργία γιά μένα νά εἶναι 

ὄχι ἁπλῶς “ἀκουστική".

Βρῆκε και ψάλτες, 

ὄχι μόνο νά διαβάζουμε εὐχές, 

νά εἶναι ἀνάγνωσμα, 

ἀλλά ἔγινε καί ὁρατή. 

Τήν εἶδα μέ τά μάτια μου!

- Κύριε ἐλέησον, τοῦ λέω. Τί εἶδες;

Καί μοῦ λέει:

- Τό πρωΐ μνημόνευσα 2.000 ὀνόματα 

στην Πρόθεσί μου 

καί ξεκίνησα τή Λειτουργία.

Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία εἶπα: 

"Εξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου, Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας",

κι ἄρχισε ὁ ψάλτης νά ψάλλη ἔξω τό,

"Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς 

μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον",

ἄρχισε τό ἱερό, 

πού ξέρεις ὅτι εἶναι πολύ μικρό, 

νά ἀνοίγη,

μέχρι πού ἔγινε μία τεράστια κερκίδα.

Πάνω σ' αὐτή 

εἶδα ὄρθιους ὅλους ἐκείνους, 

τούς ὁποίους εἶχα μνημονεύσει στήν Πρόθεσι.

Ήταν καί ἄνθρωποι, 

τούς ὁποίους ἐγώ ἔθαψα τά τελευταῖα χρόνια, 

ἀλλά καί ἄνθρωποι ἀπό ἄλλα χωριά, 

τούς ὁποίους γνώριζα 

κι ἔχω στά δίπτυχά μου.

Μάλιστα, ἔβλεπα καί τή διάθεσι τοῦ καθενός. 

Ἄλλο τόν ἔβλεπα φωτεινό, 

ἄλλο θλιμμένο, 

ἄλλο μαυριδερό, 

ἄλλο γκρίζο.

Ήταν καί ὁ τάδε, 

πού πέθανε ἀπό καρκίνο νεότατος 

πρίν ἀπό λίγα χρόνια, 

κι αὐτός ἔλαμπε τόσο πολύ, 

πού διέχεε φῶς καί στούς διπλανούς του.

Ἀπευθυνόμενος σ᾿ ὅλους αυτούς, 

τούς ὁποίους ἔβλεπα, 

τούς εἶπα χαμηλοφώνως 

γιά νά μήν ἀκούση ἔξω ὁ ψάλτης:

- Τί θέλετε;

Καί ἔγειραν ὅλοι μέ μία ελαφρά κλίσι 

καί μοῦ εἶπαν:

- "Σέ ευχαριστούμε πάτερ!"

καί έφυγαν...

 

|Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

|από τους εκ των "συν αυτώ", Καραμάνης Χαριτίδου

"Παππούλη! Τι κάνεις εσύ εδώ; Δεν πέθανες;" |Γεύτηκαν την αλμύρα της καρτερίας του Παραδείσου….

Ο Παπά –Γιάννης από τας Σέρρας, 

ο απλός και ταπεινός…

 Ο ολιγογράμματος και πράος, 

ο ησύχιος και σοφός κατά Θεόν…

Πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια διακόνησε, συμπόνεσε, 

παρηγόρησε, 

έκλαψε μετά κλαιόντων 

και χάρηκε με τις χαρές κάθε αδελφού του 

–συγχωριανού του, 

στον τόπο των γονιών και των παππούδων του, 

τον βουνήσιο τον ελατοστολισμένο 

που δεν τον αποχωρίστηκε σχεδόν ποτέ του…

Ακόμα και στα βαθιά γεράματα 

όταν του λεγαν τα παιδιά του να τον πάρουν 

έστω για λίγο καιρό να ξεχειμωνιάσει 

στην μεγάλη την πρωτεύουσα 

εκείνος τους απαντούσε:

- Και να λείψω την Κυριακή από την Εκκλησία μου; 

Και μόνο κτητικότητα δεν φανέρωνε εκείνο του μου,

 με όλη του την στοργή και την έννοια για τον λατρευτό του οίκο, 

που τον φρόντισε και τον παρέδωσε στολίδι ουράνιο 

στον νέο εφημέριο που ήρθε 

και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο χωριό τους…

- Να αγαπάς τον Κύριο και την Εκκλησία μας! 

του είπε μόνο και σώπασε συγκινημένος 

εκείνη την πρώτη και τελευταία Κυριακή 

που λειτούργησαν μαζί…

Δεν θέλησε να μπλέκεται στα πόδια του… 

Μόνο μια γωνιά στο ιερό, 

απέναντι από την Αγία πρόθεση ήθελε, 

να κάθεται εκεί με κλειστά τα μάτια 

και να νιώθει τα θροΐσματα τα Αγγελικά, 

να οσφραίνεται τις ευωδίες 

που ανέβαιναν στον Θόλο του κόσμου… 

Τον καρτέραγαν οι επίτροποι, 

όρθρου βαθέος να αργοσύρει τα βήματά του ως το δεξί κλίτος, 

να ασπαστεί τον Αρχηγό Μιχαήλ το ταξιαρχούδι του

 και έπειτα από λίγο 

να κλίνει ευλαβικά τον γέρικο κορμό του στην Τράπεζα, 

το μνημείο το κενό της Αναστάσεως…

- Παπά –Γιάννη την ευχούλα σου !

Περνούσαν όλοι μετά την απόλυση από κοντά του

 και με αυτά τα ανυπόκριτα λόγια 

του έδιναν τα πολυτίμητα βραβεία της καρδιάς τους,

 ευχαριστώντας τον για όλα αυτά που τους έδειξε 

όχι με τα λόγια του 

μα με την ζωή του 

την παραδομένη στο θέλημα του εν υψίστοις Πατρός…

Την ημέρα της κοίμησής του 

όλοι το ίδιο του είπαν 

δίνοντάς του τον τελευταίο ασπασμό στα χέρια του, 

που ευλογώντας αγκάλιαζαν το ασημωμένο ευαγγέλιο…

-Παπά –Γιάννη την ευχούλα σου !

Τρείς μέρες πέρασαν…

Τρείς μέρες που όλο το χωριό προσευχόταν όπως τους είχε διδάξει ο παππούλης τους…

Δεν ξέχασαν ότι εκείνος δεν άφησε κανέναν λησμονημένο…

Αμέτρητα σαρανταλείτουργα για ψυχούλες, 

και μνημόσυνο ατελεύτητο…

Ειδικά στις πρώτες σαράντα μέρες …

Βοήθεια λαχταράνε ! 

Έτσι τους έλεγε… 

Μην τους ξεχνάμε ποτέ ! 

Έχουν μεγάλο αγώνα ! 

Από εμάς περιμένουν ! 

Έτσι και εκείνοι του ανταπόδιδαν 

το ελάχιστο από όλα αυτά 

που δίχως αντάλλαγμα και βαρυγκόμια 

τους χάρισε σε όλη του την Χριστοφόρα ζωή…

Στο τριμέρι του γέμισε και πάλι η Εκκλησιά! 

Και έπειτα όλοι πάνω απ το μνήμα του… 

σε ένα μακρύ τρισάγιο που μοιαζε με νεκρώσιμη !

Στο σπίτι σιωπηλές η Άννα και η Γεωργία οι γειτόνισσες, 

ετοίμαζαν τους καφέδες και το κέρασμα για όλους . 

Ο Γιαννάκης το μικρότερο παπαδογγόνι ήταν μαζί τους…

Κοιμόταν το πρωί 

και τον άφησαν πίσω να μην τον ξυπνήσουν… 

Τριγύριζε και κείνος 

και αναρωτιόταν που πήγαν όλοι …

- Στην εκκλησία στον παππού πήγαν του είπαν …Όπου να΄ναι θα΄ρθουν …

- Και μένα γιατί δεν με πήραν μαζί ; παραπονέθηκε ψευτοκλαίγοντας εκείνος …

Αφού έχει ήλιο σήμερα, δεν βρέχει ...

Και αφού ο παππούς πέθανε ! 

Τον είδα που κοιμόταν στην Εκκλησία !

Καλά –καλά, του είπαν μέσα στη φούρια τους οι γυναίκες …

- Γιαννάκη για πήγαινε κάτω να δεις ποιος χτυπάει χαρά μου…

Μήπως άρχισαν να έρχονται !

Κατέβηκε ο μικρούλης την σκάλα 

και κοντοστάθηκε πριν την πόρτα …

- Παππούλη !!! 

Τι κάνεις εσύ εδώ ; 

Δεν πέθανες ;

- Γιαννάκη μου να έχεις την ευχή μου !

- Δεν πέθανες παππού; 

Ρώτησε ξανά ο μικρός 

με την μακάρια αθωότητά του… 

με την παιδική του αφέλεια …

Αφού σε είδα προχθές !

Γιατί στάζουν παππού τα ρούχα σου; … 

Λιακάδα έχει σήμερα! δεν βρέχει …

Σε κατάβρεξε κανείς ;

Τα ράσα του παπα-Γιάννη, 

το καλιμαύχι του, 

το πετραχήλι του, 

τα γένια του, 

το πρόσωπό του, 

έσταζαν συνέχεια…

Στα πόδια του μια μικρή λιμνούλα άρχισε να σχηματίζεται…

- Δεν είναι νερό αυτό παιδάκι μου ! 

Είναι ιδρώτας !

Πες σε όλους παιδί μου τώρα που θα΄ρθουν, 

πως τους ευχαριστώ πάρα πολύ !

Τώρα λυτρώθηκα, 

τώρα γλίτωσα 

μετά από τρείς ολόκληρες μέρες 

που τυραννήθηκα!

Ιδρώτας είναι παιδί μου από την αγωνία μου, 

μήπως και δεν τα καταφέρει 

η ψυχή μου να ανέβει! 

Σας ευχαριστώ πολύ! 

Να το πεις σε όλους αυτό!

Σαν φως που έσβησε χάθηκε από μπροστά του ..

Ο Γιάννης το παπαδογγόνι, 

έξι χρονώ τότε , 

μεγάλος άντρας σήμερα δεν ξέχασε ποτέ…

Όλους εκείνους που έσκυψαν στην λιμνούλα της αγωνίας και έφεραν έπειτα το δάχτυλό τους στο στόμα (…) 

Γεύτηκαν την αλμύρα 

της καρτερίας 

του Παραδείσου….

κατανόησαν τον αγώνα 

του χωρισμού της ψυχής εκ του σώματος,
ήλπισαν με άληστο τρόπο στην αληθινή ζωή…

Θυμάται ακόμη τους περισσότερους που τότε μονολογούσαν:

- Αν δυσκολεύτηκε και ο Παππούλης μας, 

τότε πόσο πολύ πρέπει να προσπαθήσουμε εμείς!

Πόσο πρέπει να αγωνιστούμε από εδώ…

Παπά –Γιάννη πρέσβευε υπέρ ημών !

http://omothimadon.gr/?p=32537

|το πρωτοδημοσίευσε το βρέφος "αμφ." στις 16/12/2015...