✔ Θες ακόμα ένα "μυστικό"; | — Να το βάλουμε σαν στόχο φέτος; Τι λες; — Μωρέ, είσαι με τα καλά σου; Να παραιτηθούμε από το θέλημά μας; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Το δίκιο μας;...

    

     ... Δυσκολάκι, ε; 

Ναι, αλλά πως θα μαζέψουμε κανένα "διαμάντι", βρε αδερΦέ;  

Ή έστω, κανένα "ρουμπίνι"...

Τίποτα λιγότερο.- |

|από την εορτάζουσα Βάσω Καλλιανού

✔ “Where are they?”- Το νέο ντοκιμαντέρ του Νίκου Ασλανίδη... |Υπάρχουν επιζώντες αγνοούμενοι, 50 χρόνια μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο;

 

  |Και τι σημαίνει "Πέρασαν 51 χρόνια;" 

Κι επειδή πέρασαν, θα τους ξεχάσουμε; 

Θα τους ξεγράψουμε;

         |με πόνο, εκ των "συν αυτώ"...

          |Γράφει RTHESS NEWSROOM

 

Όλα αυτά τα χρόνια κυκλοφορούν πολλές φήμες 

και κανείς δεν μπορεί να δώσει πειστικές απαντήσεις 

στις οικογένειες των αγνοουμένων.

 

Περισσότεροι από 2.000 αιχμάλωτοι πολέμου 

μεταφέρθηκαν παράνομα στην Τουρκία και φυλακίστηκαν. 

Κάποιοι από αυτούς δεν αφέθηκαν ελεύθεροι 

και εξακολουθούν να αγνοούνται. 

Εκατοντάδες άλλοι Ελληνοκύπριοι, 

τόσο στρατιώτες όσο και πολίτες 

εξαφανίστηκαν σε περιοχές υπό τουρκική κατοχή 

και σήμερα θεωρούνται επίσης αγνοούμενοι.

Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν μαρτυρίες 

ότι κάποιοι αγνοούμενοι εθεάθησαν για τελευταία φορά 

ζωντανοί στα χέρια του τουρκικού στρατού…

Το ντοκιμαντέρ «Where are they?”

παρουσιάζει συγγενείς των αγνοουμένων στην Ελλάδα 

και στην Κύπρο 

που δεν έπαψαν ποτέ 

να αναζητούν την τύχη των δικών τους ανθρώπων.

Πενήντα χρόνια μετά και τα ερωτήματα παραμένουν: 

Τι απέγιναν οι αγνοούμενοι της Κύπρου; 

Τι απέγιναν τα 36 παιδιά- αγνοούμενοι, 

ηλικίας από έξι μηνών έως 17 ετών; 

Υπάρχουν άραγε σήμερα ζωντανοί;

Από τους 1619 αγνοούμενους, 

βρέθηκαν τα οστά τους και ταυτοποιήθηκαν 865 άτομα.

 

Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2024 

παραμένουν αγνοούμενα 754 άτομα.

Μισό αιώνα μετά την εισβολή στην Κύπρο 

και ο αγώνας των συγγενών των αγνοουμένων συνεχίζεται.

 

«Που είναι;» 

Δείτε από τις 7 έως 21 Μαρτίου, 

το νέο ντοκιμαντέρ του Νίκου Ασλανίδη, 

στο 27ο διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: 

Online.filmfestival.gr

      "━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

|πριν πάρετε μια γεύση, βλέποντας το trailer,

ρίξτε μια ματιά σε όσα ο ίδιος ο Νίκος Ασλανίδης γράφει 

ψάχνοντας και κείνος μαζί με όλους εμάς να εξηγήσει το γεγονός 

πως δεν του επετράπη να περάσει στην Κωνσταντινούπολη 

μαζί με τους υπόλοιπους 100 δημοσιογράφους...

           |Νίκος Ασλανίδης:

Μερικές σκέψεις επιστρέφοντας από Έβρο:

"Επικίνδυνος" σημαίνει αυτός που μπορεί να προκαλέσει κινδύνους, που είναι απειλή για την ασφάλεια  ή τη ζωή κάποιου…

Ομολογώ πως ποτέ κανένας δεν με αποκάλεσε «επικίνδυνο» και μάλιστα «ιδιαίτερα επικίνδυνο»…

Ο πρώτος που με αποκάλεσε έτσι ήταν  ένας Τούρκος αστυνομικός, σήμερα  το μεσημέρι, στα ελληνοτουρκικά σύνορα και μου απαγόρευσε την είσοδο στην  χώρα του…

Το «έγκλημά» μου ήταν ότι συμμετείχα σε μια εκδρομή της ΕΣΗΕΜΘ στην Κωνσταντινούπολη μαζί με άλλους 100 δημοσιογράφους. Σκοπεύαμε να επισκεφτούμε τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο, την Αγιά Σοφιά, τη Μεγάλη του Γένους Σχολή κα

Ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΜΘ Γιάννης Βοιτσίδης και η γεν. γραμματέας Ειρήνη Τσαρούχα ενημέρωσαν αμέσως τα ελληνικά προξενεία στην Κωνσταντινούπολη και στην Ανδριανούπολη. 

Οι Τούρκοι αστυνομικοί όμως ήταν ανένδοτοι…

Τελικά μετά από παρέμβαση του Έλληνα πρόξενου στην Ανδριανούπολη πείστηκαν να με αφήσουν και με  περιπολικό της τουρκικής αστυνομίας  με μετέφεραν στο τελωνείο των Κήπων.

Ρώτησα και ξαναρώτησα  τους Τούρκους γιατί με θεωρούν επικίνδυνο και δεν πήρα απάντηση.

«Προφανώς ενόχλησαν τα ντοκιμαντέρ που κάνατε  για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τους αγνοούμενους της Κύπρου…» μου είπε αργότερα Έλληνας αστυνομικός.

Αν το «βαθύ κράτος» της Τουρκίας έχει στόχο να εκφοβίσει  όσους αναζητούν και αναδεικνύουν την ιστορική αλήθεια, λυπάμαι αλλά μάλλον απέτυχε.

Οι ντοκιμαντερίστες δεν εκφράζουν προσωπική άποψη. Βασίζονται στην πραγματικότητα και παρουσιάζουν  αποδεικτικά στοιχεία μέσα από αξιόπιστες πηγές και αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα. 

Ήταν αυτόπτες μάρτυρες, τα είδαν και τα άκουσαν.

Τι να κάνουμε; Να λογοκρίνουμε τους συγγενείς των αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο για να γίνουμε αρεστοί στο «βαθύ κράτος»;

Το ντοκιμαντέρ «Where are they?” παρουσιάζει συγγενείς  στην Ελλάδα και στην Κύπρο οι οποίοι δίνουν το δικό τους αγώνα εδώ και 51 χρόνια για να μάθουν  για την τύχη των 754 που παραμένουν ακόμη αγνοούμενοι. 

Ανάμεσά τους και 36 παιδιά- αγνοούμενοι, ηλικίας από έξι μηνών έως 17 ετών. 

Δεν πρέπει να δούμε τι απέγιναν;

Να λογοκρίνουμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες που έχασαν συγγενείς στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου;

Το ντοκιμαντέρ «Η μπάντα» βασίζεται στο βιβλίο που έγραψε ο Γιάννης Παπαδόπουλος, από την Κερασούντα. 

Ήταν μουσικός, μέλος της φιλαρμονικής ορχήστρας της Κερασούντας που "επιστρατεύτηκε" βίαια από τον σφαγέα των Ποντίων Τοπάλ Οσμάν.

Η ορχήστρα αυτή αποτελείτο από 13 Έλληνες και 3 Τούρκους.  

Ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις περιοδείες του Τοπάλ Οσμάν και να παίζουν τουρκικά εμβατήρια την ώρα που οι τσέτες έσφαζαν, βίαζαν και λήστευαν  Έλληνες...

Στο τέλος ο αιμοσταγής Τούρκος έδωσε εντολή και σφαγιάστηκε όλη η ορχήστρα… 

Ο μόνος που επέζησε ως εκ θαύματος ήταν ο Γιάννης Παπαδόπουλος. 

Κατάφερε να έρθει στην Ελλάδα και έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο: 

«Τα τερατουργήματα του Τοπάλ Οσμάν»…

Πὼς μπορούμε να αποκρύψουμε αυτό το γεγονός;

Τι θα πούμε στα παιδιά μας; 

Πως εξοντώθηκαν οι 353.000 Έλληνες του Πόντου; 

Από κορονοϊό;

                       ..............................

Επικίνδυνος δεν είναι αυτός που λέει την αλήθεια.

Επικίνδυνος είναι αυτός που μιλάει για «γαλάζιες πατρίδες» και κάνει πλύση εγκεφάλου σε μαθητές αποκρύπτοντας την ιστορική αλήθεια.

Κανείς δεν μπορεί να οικοδομήσει αληθινή φιλία πάνω σε ψεύδη. 

Το θέμα δεν είναι προσωπικό. 

Είναι καθαρά πολιτικό και πρέπει να το δει το υπουργείο Εξωτερικών αλλά και όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας.

Όσο κάνουμε τα στραβά μάτια, τόσο χειροτερεύει η κατάσταση.

Δείτε πόσοι Έλληνες ποντιακής καταγωγής έχουν απελαθεί τα τελευταία χρόνια και δεν κινήθηκε φύλλο.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται και εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα…"

☆ ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΑΠΕΛΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ….

Σήμερα η τουρκική εφημερίδα Yeni Giresun (Νέα Κερασούντα) γράφει ότι ο λόγος που μου απαγορεύθηκε η είσοδος στη χώρα τους είναι το έργο μου εναντίον της Τουρκίας…

‘Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά με την εκπομπή «Αληθινά Σενάρια» αλλά και με εκατοντάδες δημοσιεύσεις αναφέρομαι στην Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Μάλιστα όπως τονίζει χαρακτηριστικά «προσπαθώ να αμαυρώσω το έργο του Τοπάλ Οσμάν Αγά και των συντρόφων του» και ότι αποτελώ μέρος το κέντρου προπαγάνδας στην Ελλάδα το οποίο υποστηρίζει «τις ποντιακές συμμορίες» δηλαδή τους αντάρτες του Πόντου.

Οκ «συνάδελφοι» της εφημερίδας Yeni Giresun. Εάν ήταν τόσο καλός ο Τοπάλ Οσμάν Αγάς που κατέσφαξε με τους «συντρόφους» του 75.000 Έλληνες του Πόντου, γιατί τον κρέμασαν έξω από βουλή της Άγκυρας; Μια ερώτηση κάνω. Μπορείτε να κοιτάξετε στα μάτια τα παιδιά σας και να τους δώσετε μια απάντηση;

  |μετά από όλα αυτά, δείτε τώρα με άλλη διάθεση λαι πλήρη γνώση το trailer...

|την όλη είδηση μάς γνωστοποίησε η εκ των "συν αυτώ" μικρή ΣοΦία.

εμείς κάναμε απλά την υπόλοιπη έρευνα κσξ την συρραΦή...

☆ "Ναι, πράγματι κουράσθηκες μικρούλη. Παρακουράσθηκες. Το ξέρω σ’ έχω φορτώσει πολλά, αλλά κάνε λίγη υπομονή λίγες μέρες ακόμα. Και όταν Φύγω και βρω παρρησία στον Θεό, θα σου στείλω Χάρι με το τσουβάλι... |Δες Τι υπερκόσμιο και ουράνιο ήταν αυτό που έστειλε τελικά ο Άγιος Γέροντας στον επίσης Άγιο Υποτακτικό του...

 

    "Κάποια μεσάνυχτα, πήγα να βάλω μετάνοια ως συνήθως, για να πάω να λειτουργήσω.

 Μιάς και ήταν καλοκαίρι, ο Γερο-Αρσένιος και ο Γέροντας είχαν βγη στην δροσερή απλωταριά με τα κομποσχοινάκια τους και ακουμπούσαν πάνω στα κάγκελλα.

Εγώ κάθισα κάτω, επειδή ήμουν κουρασμένος.

-Γιατί εσύ, μου λέει, κάθεσαι κάτω;

-Κουράσθηκα, Γέροντα.

-Χμ! Ναί, πράγματι κουράσθηκες μικρούλη. Παρακουράσθηκες.

Το ξέρω σ’ έχω φορτώσει πολλά, αλλά κάνε λίγη υπομονή λίγες μέρες ακόμα.

Και όταν φύγω και βρω παρρησία στον Θεό, θα σου στείλω Χάρι με το τσουβάλι.

Όχι με το δράμι και την οκά, αλλά με το τσουβάλι θα σου στέλνω τη Χάρι.

-Ευχαριστώ, Γέροντα.

Όταν έφυγε ο Γέροντας από τον μάταιο κόσμο, όπως μας είχε διατάξει, εμείς οι υποτακτικοί του χωρισθήκαμε, για να κάνουμε διαφορετικές συνοδείες.

Εγώ ήμουν με τον πατέρα Τιμόθεο τον μετέπειτα πατέρα Ιωσήφ τον Φιλοθείτη, που ο Γέροντας μου είχε αφήσει υποτακτικό.

Περίπου δύο μήνες από την κοίμησί του με ρωτάει ο πατήρ Τιμόθεος:

-Έχει ευλογία να πάω το βράδυ στις Καρυές, γιατί πονάνε τα δόντια μου;

-Να πας, του είπα.

Μόλις έφυγε ο πατήρ Τιμόθεος το βράδυ, έμεινα ολομόναχος και ήμουν στην απλωταριά, εκεί που κοιμήθηκε ο Γέροντας.

 Αισθάνθηκα πολλή γλυκύτητα μέσα μου, δηλαδή, το προοίμιον ότι θα γινόταν κάτι πολύ σοβαρό.

Ένιωσα μέσα μου αυτό που λέει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος:

«Όταν πρόκειται να γίνη ο τοκετός του Χριστού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, όπως η γυνή αισθάνεται το σκίρτημα του βρέφους πριν γεννήση, ότι είναι ζωντανό, έτσι νοιώθει και ο άνθρωπος ότι θα γεννηθή ο Χριστός στην ψυχή του, ένα σκίρτημα χάριτος».

 Και είπα: «τι γίνεται τώρα;

 Φαίνεται, είναι το σκίρτημα της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Τι θα γίνη τώρα; Γι’ αυτό είπα, ας πάω να κλειστώ μέσα στο κελλί μου».

Αλλά δεν πρόλαβα.

 Όπως ήμουν εκεί, ήρθε η ευλογία Θεού, μια ευφορία Χάριτος και μια ουράνια γλυκύτητα.

 Όχι σαν κι’ αυτά που δοκιμάζουν οι αιρετικοί και οι πλανεμένοι, που στην πραγματικότητα είναι δαιμόνια και δεν βγαίνουν κιόλας.

Το μυαλό μου έγινε αγγελικό, η ψυχή μου μεταμορφώθηκε και τα δάκρυα έρρεαν από χαρά ποτάμι!

Και ούτε βήμα δεν μπορούσα να κάνω.

 Κάθισα πάνω στην απλωταριά και στηρίχθηκα εκεί να μην πέσω κάτω.

Και κοιτούσα τον ουρανό μονάχα, τα νοερά μάτια της ψυχής μου έβλεπαν στο βάθος του ουρανού και ένιωθα μέσα στην ψυχή μου ανέκφραστη ευτυχία και θεία μακαριότητα.

Και από τον ουρανό, σαν να είχε βάλει ο Θεός ένα τεράστιο «χωνί», κι’ έρριχνε μέσα στην καρδιά μου, την θεία Του μακαριότητα.

 Δηλαδή κατέβαιναν γνώσεις, πολλές ουράνιες γνώσεις, ακατάληπτη αγαλλίασις, γλυκύτης, έκπληξις και δάκρυα πολλά.

Κι’ εγώ ξετρελάθηκα. «Τι ευλογία Θεού!»

Δεν ξέρω πόση ώρα καθηλώθηκα εκεί και δεν μπορούσα να φύγω, έως ότου υπεστάλη κάπως η Χάρις και μπόρεσα και πήγα μέσα στο κελλί μου σιγά-σιγά.

Και αφού σταμάτησε λίγο έπιασα κι’ έγραφα, καθ’ υπαγόρευσιν εσωτερική.

 Έγραψα τα πολλαπλά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και τα έστειλα σε μια μοναχή.

 Και μου έρχεται ο λογισμός:

 «Να, το τσουβάλι της Χάριτος του Γέροντος! Αυτό είναι!

Να, η έμπρακτη πληροφορία ότι ο Γέροντας βρήκε παρρησία στον Θρόνο του Θεού!»

    |πηγή: 

Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης, Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959).

  (εμείς από τον Κωνσταντίνο Σύμπουρα)

✨ Οι Άγιοι μάς έχουν πάρει στο κατόπι... |Πόσο συγκινητικό είναι όταν κάποιοι σε συμπεριλαμβάνουν στους δικούς τους ανθρώπους, χωρίς μάλιστα να σε έχουνε δει ποτέ από κοντά;

 

      Ποιος είπε 

(ή σκέφτηκε έστω) 

πως ... "δεν πληρωνόμαστε"; 

   Και τα δώρα τα δέχεσαι,

όταν έρχονται από (συν)ανθρώπους,

με τους οποίους καιρό τώρα διανύεις 

ΚΟΙΝΗ ΠΟΡΕΙΑ,

γινόμενος δεκτικός κι όχι ακατάδεκτος,

συγκαταβαίνοντας έτσι στην αγάπη τους.

  Όταν μάλιστα είναι και τόσο, μα τόσο, πολύτιμα...

    Ευχόμενος μέσα από τα κρυφία της καρδιάς σου, 

αφού ν΄ανταποδώσεις επάξια δεν μπορείς,

"να πληρωθούν με το ίδιο νόμισμα" 

από τον Δωρεοδότη Θεό, 

που βλέπει τα πάντα μας.

   Τα κίνητρα, 

τις διαθέσεις,

τις προθέσεις,

τις ψυχές μας...

     

   |ΥΓ. σ.Β.Γ.:

  Τα βγάζω στη φορά, όχι για κανένα άλλο λόγο.

    Αλλά για να μη χαίρομαι μονάχος μου, 

που θα΄λεγε κι ο μπάρμπας μας...

 Τα΄χουμε ξανα(μανα)πεί 

πως οι χαρές όταν μοιράζονται,

πολλαπλασιάζονται...

   Φυσικά, δεν θα πω ΠΟΙΟΣ 

(να μη χάσει το μισθό του ο άνθρωπος του Θεού...)

   Και δυστυχώς, δεν θα πω ΤΙ 

(εκτός αν πάρω ευλογία ν΄αποκαλύψω...)

    Ένα μόνο μπορώ να πω,

   και είναι κάτι που το ξέρετε ήδη:

     

       Πως οι Άγιοι μάς έχουν πάρει στο κατόπι...

                         

                           Ευγνώμων.-

                     ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

✨ "Στείλε μου κάτι Παναγιά μου, μια επιβεβαίωση πως θα΄χω την προστασία Σου... Να μην φοβάμαι πια...

          

            |Πως θα συναντούσαμε "μπάρμπα" 

σε θηλυκή έκδοση, δεν το φανταζόμασταν ποτέ...

Και τόσο ανορθόγραφη, όχι αστεία!

Έλιωσα!

Και την αγάπησα...

Αυτά τα δώρα αξίας ανεκτίμητης...

Πόσο να σε ευχαριστήσουμε 

για αυτά που μας εμπιστεύτηκες, Αναστασία μας; 

Πόσο;

(Δες κι εσύ όλα όσα έζησε σήμερα η κοπέλα 

και θα συμφωνήσεις...)

|γράφει η Αναστασία Κ., εκ των "συν αυτώ"...

✨  Χρόνια πολλά και ευλογημένα !

Συγχωρέστε με! 

Θα το μοιραστώ μαζί σας ….

 

Εχθές το πρωί επιστρέφοντας από την εκκλησία, 

διαπίστωσα ότι είχε παραβιαστεί 

η μπαλκονόπορτα του σπιτιού μου. 

Είχαν σπάσει το τζάμι και είχαν μπει μέσα στο σπίτι !

Η ζημιά επί το πλείστον ήταν αυτή της μπαλκονόπορτα,

αφού αξίας δεν βρήκαν τίποτα !

Η μεγαλύτερη ζημιά όμως ήταν αυτός ο φόβος 

που μου προκάλεσαν 

και το άγχος που θα έχω κάθε φορά 

για το πως θα μπαίνω στο σπίτι μου …😔 

(καθώς τα παιδιά μου και οι δικοί μου άνθρωποι 

θα απουσιάζουν για ένα μεγάλο διάστημα, 

λόγω εργασίας στο νησί)

Παρακαλούσα την Παναγία μας να με δυναμώσει 

και να μου πάρει αυτό τον φόβο και το άγχος !

Πήγαινα στην εικόνα του Χριστού και με παράπονο του έλεγα 

"εγώ το πρωί ήμουν στην εκκλησία Σου, 

πως άφησες να συμβεί αυτό ;…" 

Και ζητούσα μια επιβεβαίωση από την Παναγία μας, 

πως θα έχω την προστασία της !

Σκεφτόμουν πως δουλεύει ο πονηρός αυτές τις μέρες 

για να μας κρατήσει μακριά από αυτές τις Άγιες μέρες …

Το πρωί λοιπόν πηγαίνοντας στην εκκλησία,  

σταματάει ένα αυτοκίνητο απ΄έξω 

για να αφήσει μια αγιασμένη ψυχούλα ! 

Έτσι οπως την είδα με την μαγκούρα της, 

κοντοστάθηκα  να την βοηθήσω 

να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας… 

"Αυτό κι αν είναι θαύμα", μου λέει ….

Για τι θαύμα μιλάει, αναρωτήθηκα εγώ …

"Θέλω να σου δώσω κάτι δικό μου που το΄χω χρόνια 

και έδωσε ο Θεός να συναντηθούμε εδώ απ΄έξω …

Όταν έβγαλε το βιβλιαράκι 

με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας … 

άρχισαν τα μάτια μου να τρέχουν από χαρά …

γιατί το πήρα σαν μήνυμα από την Παναγία, 

ότι ΝΑΙ!  

Την έχω την προστασία της !

 

Ακόμα μεγαλύτερη χαρά ένιωσα

επιστρέφοντας με λιγότερο φόβο στο σπίτι, 

ήταν όταν διάβασα το μήνυμα 

από αυτήν την ευλογημένη ψυχούλα …..

 

Συγχωρέστε με για το σεντόνι … 

ένα "Κύριε ελέησον" και για μένα, 

για να μου φύγει εντελώς ο φόβος ….

✨ "Οι ζωές των Αγίων είναι το δικό μας σχολείο... |το "μυστικό" που λέγαμε;

 |"αμφ." επισήμανση:

  Δεν ξέρω πόσο σπάνια σου΄χει τύχει 

να ξεκινάς ένα βιβλίο, 

όταν ξαφνικά αποκτάς, ως άλλος υπερήρωας, 

εκείνο το απρόσμενο θάρρος να πετάξεις 

σ΄ένα καναπέ αυτό το μαραφέτι 

που΄χει γίνει η συνέχεια του χεριού μας 

και να παθαίνεις κάτι...

Αφού πρώτα παρατηρείς 

πως δεν θες να τελειώσει γρήγορα...

Τόσο που μόλις τελειώνεις μια σελίδα, 

δεν την αλλάζεις, αλλά την ξαναπάς από την αρχή...

Κι αφού καταστρέψεις το βιβλίο 

που΄χεις στα χέρια σου με μαρκαδοράκια...

...Πιάνεις όσους άτυχους βρίσκονται κοντά σου 

και τους τα λες εν-θουσιασμένος και εκ-στασιασμένος...

"Δες βρε παιδί μου, που σου λέω!

Εδώ δες..."

   Στην προηγούμενη σελίδα έλεγε η Μαρία...

"Οι ζωές των Αγίων είναι το δικό μας σχολείο...

   (και συνεχίζει με το "μυστικό" που λέγαμε...)

|δεν σε αδικώ αν μου πεις:

"Σιγά το μυστικό, ρε φίλε!"

Σε προκαλώ όμως και σένα 

και πριν από σένα, 

τον εαυτό μου τον ίδιο:

Λειτουργώ έτσι στη ζωή μου;

Διαχειρίζομαι έτσι

τη λέπρα μου;

Τις συκοφαντίες εναντίον μου;

Τη μελαγχολία μου;

Την αμαρτία μου;

Τον δύσκολο άνθρωπο δίπλα μου;

Βάζω ανάμεσα σε όλ΄αυτά και μένα

τον Χριστό;

Το έχω δοκιμάσει ποτέ;

Κι αν εγώ δεν είχα ποτέ τα πνευματικά κότσια,

τόλμησα να ρωτήσω ποτέ ανθρώπους που το΄καναν;

Και μέσα στη φτώχεια τους,

στον ανάπηρο 

ή στον ανήμπορο 

που σπαταλούν τον εαυτό τους δίπλα τους,

στον καρκίνο τους ή στο αυτοάνοσό τους,

ή ακόμα και στον θάνατο που τους ζήλεψε,

έχουνε βάλει τον Χριστό;

Κι έτσι, 

μέσα σ΄όλα τα "παράσημα" που κερδίζουν,

γίνονται ... "αμφοτεροδέξιοι"

και δεν το ξέρουν;

|Είπαμε.

Όλα αυτά και πολλά άλλα 

σε αυτόν τον χρυσαφένιο μικρό θησαυρό...

Δεν προσπαθώ μ΄όλα αυτά να σε πείσω ν΄αγοράσεις.

Για μένα το κάνω.

Να τα βγάλω από μέσα μου θέλω. 

Δεν σχολιάζω άλλο.

α(μ)φιερώματος τέλος.-

[Εκδόσεις Εν Εσόπτρω, 

το διακινούν οι Εκδόσεις Σταμούλη - ]

* Ποινή - Παράσημο 8 μηνών στον π.Αναστάσιο Γκοτσόπουλο!!! |Ει εμέ εδίωξαν...

ΕΝΟΧΟΣ …
«ἡμῖν ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, 

οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν,
ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν».

Σήμερα η Ελληνική Δικαιοσύνη μού απένειμε την ύψιστη τιμή, το ανώτατο οφίκιο, που μπορεί να αποδοθεί σε ένα ιερέα: 

Με καταδίκασε σε 8 μήνες φυλάκιση με αναστολή 

επειδή τέλεσα τη Θ. Λειτουργία την εορτή του Ευαγγελισμού, στις 25 Μαρτίου 2020, 

δηλαδή επειδή επιτέλεσα το ιερατικό 

και εφημεριακό του καθήκον και προσπάθησα να είμαι στοιχειωδώς συνεπής 

απέναντι στη συνείδησή μου, 

στους ενορίτες μου, 

στην εκκλησιαστική μας παράδοση και στο Θεό.

Κατά τον Απ. Παύλο σε εμάς τους Χριστιανούς

 «ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν», 

δηλαδή έχει «χαρισθεί», είναι χάρισμα, δώρο, 

όχι μόνο να πιστεύουμε σε Αυτόν 

αλλά και να υποφέρουμε γι’ Αυτόν. 

Όχι πως μια τέτοια καταδίκη από Μονομελές 

είναι κάτι τόσο σοβαρό 

αλλά έστω είναι μια μικρή, ελάχιστη όχληση, 

που ταράζει για λίγο τα νερά της κοινωνικής βόλεψής μας, 

της κοινωνικής μας καταξίωσης χάριν του σταυρωθέντος Χριστού…

Συνεπώς, δόξα τω Θεώ για την τιμή της καταδίκης!

Ταυτόχρονα όμως η Ελληνική Δικαιοσύνη με την απόφασή της 

κατέστησε την Ελληνική Δημοκρατία 

ως τη δεύτερη Πολιτεία στην Ευρώπη 

κατά τους τελευταίους 17 αιώνες, 

μετά την Αλβανία του Ενβέρ Χότζα, 

όπου η τέλεση και μόνο της Θ. Λειτουργίας στην εορτή του Ευαγγελισμού 

συνιστά ποινικό αδίκημα 

και ο ιερέας που τολμά να λειτουργήσει 

-ανεξαρτήτως αριθμού πιστών - πρέπει να φυλακιστεί. 

Ούτε οι Σουλτάνοι δεν είχαν ενεργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο…

Η Ελληνική Κυβέρνηση και όσοι με όποιο τρόπο συνευδόκησαν στη σχετική διάταξη 

(ΚΥΑ με αρ. 2867/Υ1/16.3.20) 

πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι για το κατόρθωμά τους… 

Τους αφιερώνω την παρούσα δικαστική απόφαση!

Είναι προφανές ότι η απόφαση αυτή δεν τροποποιεί ουδέ στο ελάχιστο τις απόψεις 

και τη στάση μου επί του ζητήματος 

και ασφαλώς θα καταπέσει στα ανώτερα ελληνικά και ευρωπαϊκά Δικαστήρια.

Ως Ορθόδοξος πιστός δεν θα μπορούσα να ανεχθώ 

την απαγόρευση τελέσεως Θ. λειτουργίας από την κρατική εξουσία.

Ως Ορθόδοξος κληρικός ήμουν υποχρεωμένος, χάριτι και ελέει Θεού, 

να λειτουργήσω υπακούοντας στην Κεφαλή της Εκκλησίας που προστάζει: 

«τούτο ποιείται εις την εμήν ανάμνησιν», 

τη στιγμή, μάλιστα, 

που δεν υπήρχε κανονικό επιτίμιο 

από τον Επίσκοπό μου ή τη Σύνοδο 

(αργία ή καθαίρεση).

Τέλος, ως Έλληνας πολίτης 

ήμουν και είμαι υποχρεωμένος στο μέτρο των δυνατοτήτων και αρμοδιοτήτων μου 

να προασπίζομαι το Ελληνικό Σύνταγμα 

και όχι μόνο να μην επιτρέπω σε κανένα την κατάλυσή του 

αλλά ούτε καν να την ανέχομαι.

Η απαγόρευση τέλεσης Θ. Λειτουργίας αποτελεί κατάλυση των θεμελιωδών άρθρων 3 

(σχέσεις Εκκλησίας-Πολιτείας) και 13 (θρησκευτική ελευθερία) του Ελληνικού Συντάγματος 

καθώς και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 9 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου) 

που προστατεύει το δικαίωμα της θρησκευτικής λατρείας. 

Ως Έλληνας πολίτης είμαι υποχρεωμένος να αγωνιστώ ώστε να αποκατασταθεί ο σεβασμός.

Οφείλω ευχαριστίες στους δικηγόρους μου τον κ. Γεώργιο Ιατρού και τον κ. Ιωάννη Χατζηαντωνίου, 

διότι με αδιάσειστη νομική επιχειρημα-τολογία κονιορτοποίησαν το κατηγορητήριο 

και απέδειξαν ότι οι ΚΥΑ που απαγόρευσαν την Θ. Λειτουργία δεν ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν από Ορθοδόξους κληρικούς.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη μου απευθύνω στον αξιότιμο κ. Κων. Πουλά, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών (Τμήμα Φαρμακευτικής). 

Με τον κ. Πουλά δεν γνωριζόμαστε πριν, 

αλλά μόλις του είπα την υπόθεση προθυμοποιήθηκε να έρθει. 

Με την επιστημονικά τεκμηριωμένη του κατάθεση κατέδειξε ότι από την τέλεση της Θ. Λειτουργίας και τη Θ. Κοινωνία των πιστών ούτε προέκυψε 

ούτε είναι δυνατόν να προκύψει ο παραμικρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία.

Ιδιαίτερη αναφορά οφείλω στην παρουσία ως μάρτυρα υπερασπίσεως του πολυσεβάστου πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης.

 Αποτελεί ξεχωριστή τιμή για το πρόσωπο μου ότι ένας τέτοιου επιπέδου εκκλησιαστικός άνδρας 

και μεγάλος Θεολόγος που τυγχάνει πανορθοδόξου σεβασμού και αναγνω-ρίσεως 

υπεβλήθη στον κόπο να έρθει από τη Θεσσαλονίκη να με υπερασπιστεί ως μάρτυρας. 

Τον ευχαριστώ και πάλι για τον κόπο στον οποίο υπεβλήθη 

αλλά και γενικότερα για τη συνεπή αγιοπατερική θεολογική του προσφορά στην Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Η συνέπεια με την οποία διακονεί την Ορθόδοξη θεολογία είναι αξιομίμητη από όλους μας.

Ευχαριστώ πολύ και τους κληρικούς και λαϊκούς που βρέθηκαν σήμερα στο Δικαστήριο 

(ακόμα και από Κόρινθο, Βόλο, Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη, Καβάλα) 

για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στο πρόσωπό μου, 

αλλά και τους δεκάδες από ολόκληρη τη χώρα ή μάλλον από όλο τον κόσμο 

(επισκόπους, ιερείς, μοναχούς και πιστούς), 

που μου συμπαραστάθηκαν.

Τέλος, οφείλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου και στον μοναδικό κατήγορό μου δημοσιογράφο Κ. Φλαμή, 

χρησιμοποιώντας τα λόγια του Λυσία: 

«Οὐ πολλοῦ δέω χάριν ἔχειν, ὦ βουλή, τῷ κατηγόρῳ, 

ὃτι μοὶ παρεσκεύασε τόν ἀγώνα τουτονί».

 Όμως αυτό που για εμένα ως ιερέα είναι υπέρτατη τιμή 

δεν ξέρω πως μπορεί να αξιολογηθεί για ένα δημοσιογράφο… 

Αυτό είναι όμως πρόβλημα του δημοσιογράφου και της ελληνικής δημοσιογραφίας…

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

ΥΓ: Στις από 15.9.2020 αρχικές εξηγήσεις μου στον Εισαγγελέα Πλημμελειο-δικών Πατρών είχα σημειώσει: 

«Κατά τον Απ. Παύλο στους Χριστιανούς «ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν». 

Αν αυτό ισχύει για τους απλούς πιστούς, πόσο μάλλον εφαρμόζεται σε εμάς τους κληρικούς που έχουμε τιμηθεί με την ιερωσύνη! 

Υπό αυτό το πρίσμα, επιτρέψτε μου εν απολύτω ειλικρινεία να Σας πω ότι αποτελεί μεγάλη τιμή για ένα ιερέα να του ασκηθεί δίωξη επειδή, παρά τις ατέλειες και αδυναμίες του, αγωνίζεται να είναι συνεπής στην ιερατική του διακονία, στην «ιερά παρακαταθήκη» που έλαβε κατά την ώρα της χειροτονίας του. 

Ασφαλώς, μέγιστη τιμή θα αποτελέσει η τυχόν καταδίκη για τον ίδιο λόγο. 

Αυτό όμως που για τον ιερέα αποτελεί τιμή και δόξα θα αποτελέσει ευθεία πρόκληση στην εκκλησιαστική συνείδηση των πιστών και όνειδος για την Ελληνική Δημοκρατία που θέλει να διεκδικεί θέση στις σύγχρονες Πολιτείες που σέβονται το δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκευτικής λατρείας στους πολίτες τους!». 

|από την "συν αυτώ", ΣτεφαΝία ΣτέΦη