- Καλημέρα, κυρία Mαρία. Τι κάνετε εκεί ακίνητη; θα κρυώσετε... | Μία αγκαλιά παραπάνω σήμερα! Παγκόσμια ημέρα Νόσου Αλτσχάιμερ ...

 

- Καλημέρα, κυρία Mαρία.

- Καλημέρα.

- Τι κάνετε εκεί ακίνητη; θα κρυώσετε.

- Περιμένω τον γιο μου. Πήγε να αγοράσει κάτι πριν αρκετή ώρα, αλλά μου φαίνεται ότι άργησε είπε η γιαγιά, κοιτάζονταs το ρολόι. - Μην ανησυχείτε, είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσει πολύ. Θα σας ενοχλούσε αν σας έκανα παρέα;

- Ευχαριστώ, μην ανησυχείς. Είμαι σίγουρη ότι κάτι καλύτερο θα έχεις να κάνεις παρά να κάνεις παρέα σε μία γιαγιά σαν εμένα. Κάποια τυχερή κοπέλα θα σε περιμένει.

- Δεν είναι ενόχληση για μένα να είστε σίγουρη. Θα καθήσουμε εδώ και θα περιμένουμε...

[Και ο Μιχάλης, όπως κάθε πρωί, καθόταν δίπλα στην γερασμένη μητέρα του, περιμένοντας έναν γιό που δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο κοντά της...]

● Μία αγκαλιά παραπάνω σήμερα (Παγκόσμια ημέρα Νόσου Αλτσχάιμερ) για όλουs αυτούs που ''oμορφαίνουμε'' μοναδικά τιs αναμνήσειs τουs...

πηγή

[ - Τι κάνετε εκεί ακίνητη, κυρία Mαρία; - Περιμένω τον γιο μου. - Μην ανησυχείτε, είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσει πολύ. Θα σας ενοχλούσε αν σας έκανα παρέα;

 

-Καλημέρα, κυρία Mαρία.

-Καλημέρα.

- Τι κάνετε εκεί ακίνητη; θα κρυώσετε.

-Περιμένω τον γιο μου.

Πήγε να αγοράσει κάτι πριν αρκετή ώρα, αλλά μου φαίνεται ότι άργησε, είπε η γιαγιά, κοιτάζονταs το ρολόι.

- Μην ανησυχείτε, είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσει πολύ.

Θα σας ενοχλούσε αν σας έκανα παρέα;

-Ευχαριστώ, μην ανησυχείς.

Είμαι σίγουρη ότι κάτι καλύτερο θα έχεις να κάνεις παρά να κάνεις παρέα σε μία γιαγιά σαν εμένα.

Κάποια τυχερή κοπέλα θα σε περιμένει.

-Δεν είναι ενόχληση για μένα να είστε σίγουρη.

Θα καθήσουμε εδώ και θα περιμένουμε.

Και έτσι ο Μιχάλης -όπως κάθε πρωί-, καθόταν δίπλα στην ηλικιωμένη μητέρα του, που πάσχει από αλτσχάιμερ, περιμένοντας έναν γιό που δεν ήταν ποτέ άλλοτε, τόσο κοντά της...

|από την Eleutheria Karagianni

"Μιλήστε με τους δικούς σας όσο είναι καιρός. Πριν σας τους κλέψει αυτή η καταραμένη ομίχλη του μυαλού..." |Συγκλονιστική μαρτυρία της Δ, αλλά και της δημοσιογράφου Μαρίας Χούκλη

~ Πριν διαβάσεις τι λέει η γνωστή Μαρία Χούκλη,

δες τι λέει η Δ., μια δικιά μας, άσημη όσο κι εμείς...

"Καλημέρα χαρά μου!!! 

Μου το έστειλαν... και οι θύμισες χιλιάδες ...

Ήταν έτσι η μανούλα μου ...

Μην τους αφήνετε χωρίς να τους αγαπάτε, να τους φιλάτε, να τους χαϊδεύετε, να τους νοιάζεστε και πάνω απ' όλα, σαν να σας λένε για πρώτη φορά το καθετί. 

Το μυαλουδάκι τους έχει καταστραφεί, δεν χρειάζεται να τους το θυμίζουμε και μεις. 

Μέσα τους δεν ξέρουμε τι αισθάνονται ...

και αλίμονο, η έλλειψή τους δυσβάστακτη ...   

Σας αγαπώ και σας φιλώ με πολλή αγάπη ...

Δ. "

«Ο πατέρας έχει άνοια. 

Θυμάται μόνο τη μητέρα, τη φτώχεια των παιδικών του χρόνων, την οδό του σπιτιού μας,όχι τον αριθμό, ονόματα φυτών και δένδρων και να είναι ευγενής με όλους.

 Ξέρει ότι με γνωρίζει, αλλά πια δεν με αναγνωρίζει.

 Εκπλήσσεται με τον άνδρα που του συστήνεται ως γιος του. 

Μας κοιτάζει με ένα ντροπαλό χαμόγελο, σαν να ζητάει συγγνώμη που ξέχασε.

 Δεν παραπονιέται ποτέ. Απλώς κάπου κάπου τα βάζει με φανταστικούς εχθρούς. 

 

Η βιωμένη ζωή του εμφανίζεται ξαφνικά , όμως , κρατάει λίγο. Μετά πάλι σκηνοθετεί – κάθε φορά αλλιώς – τα σπαράγματα της μνήμης. 

Συναινώ με τις μεταβαλλόμενες βεβαιότητές του, τι νόημα έχει να τον διορθώνω.

Του αρέσει πάντα ο ήλιος και το κρύο νερό. 

Προτιμάει τα γνώριμα φορεμένα ρούχα του, τα καινούργια τα αντιμετωπίζει όμοια με αφιλόξενο τοπίο. 

Απορεί με τα κλειστά διαμερίσματα. 

«Πού πήγαν όλοι, γιατί τα αγόρασαν αφού θα έφευγαν»αναρωτιέται αναστατωμένος». 

«Η κρίση, πατέρα». 

Μερικά χρόνια πριν κουβεντιάζαμε γι’ αυτήν, τώρα μοιάζει να μην καταλαβαίνει. 

Φωτίζεται το πρόσωπό του όταν βλέπει παιδιά. 

Και εκείνα – γνωστά, άγνωστα – τον αγκαλιάζουν ανεπιφύλακτα. 

Τον κοιτάζω διαπεραστικά, μήπως τον φέρω πίσω από την άγνωστη χώρα. 

Είναι μεγάλη η απόσταση και πια δεν γίνεται να γυρίσει. 

Μου λείπει ο λησμονημένος εαυτός του.

Μιλήστε με τους δικούς σας όσο είναι καιρός. 

Μπορεί να σας τους κλέψει αυτή η καταραμένη ομίχλη του μυαλού». 

πηγή

"Ο πατέρας" (ταινία)

 

Φίλοι μου, μου συμβαίνει πρώτη φορά σε ένα κινηματογραφικό φιλμ θεατρικών προδιαγραφών -λόγω του ότι εκτυλίσσεται μονίμως σχεδόν σε κλειστούς χώρους, αλλά και του ότι προϋπήρξε ως ομώνυμο θεατρικό κείμενο του σκηνοθέτη- να "μετακινούμαι" μεταξύ παθολογίας και φυσιολογίας με αφορμή έναν ανοϊκό που έξοχα ερμηνεύει ο Σερ Αντονυ Χόπκινς, δίνοντας μαζί με την Ολίβια Kόλμαν ρεσιτάλ ερμηνείας στο πολύ απαιτητικό είδος των ψυχογραφικών ρόλων δωματίου.

Το έργο σε βάζει -μ έ σ α- στο πρόβλημα του πάσχοντος "δανείζοντάς" σου τη ματιά του ασθενούς ογδοηκοντούτη και την συνακόλουθη ψυχολογία του που σιγά σιγά αποδιοργανώνεται βαδίζοντας προς το χάος του Αλτσχάιμερ.

Εκεί που αυτός ο ίδιος θα τελειώσει εντελώς μόνος.

Συγκινητικές στην πορεία αυτή ακούγονται οι μουσικές παρεμβάσεις ή μάλλον τα ισοκρατήματα του Εinaudi αλλά και οι "Αλιείς μαργαριταριών" του Bizet, που κάποτε τους ακούγαμε διασκευασμένους σε ταγκό, να τους χορεύουν οι γονείς μας.

Η ατμόσφαιρα στο έργο γίνεται εφιαλτική καθώς ο Γάλλος εξαιρετικά επιτήδειος σκηνοθέτης Φλοριάν Ζελέρ, με περισσή μαεστρία και ελιγμό μάς ξεναγεί ad intra στο χώρο των ψευδαισθήσεων και παραισθήσεων του πάσχοντος υποκειμένου, σε έναν κόσμο ιλίγγου και φόβου φαντασιωτικού περιεχομένου, όπου ταυτόχρονα δοξάζεις το Θεό που έχεις την υγεία σου.

Πολύς πόνος, πολλή μοναξιά και απογοήτευση ο κόσμος της άνοιας ή του Αλτσχάιμερ.

Και έχει για τα καλά πια μπει η dementia στη ζωή μας (σε πολλά επίπεδα...).

Μεγάλη περιπέτεια να σταθεί αλληλέγγυος ο νοσηλευτής στον ασθενή, ανέφικτη η συνειδητοποίηση του προβλήματος σε όλη του την έκταση από τον πάσχοντα, αλλά και μάταιος ο κόπος του να αντιμετωπίσει κάτι που τον ρουφάει προς τη δίνη της απώλειας της σωματικής, της ψυχικής πλήρους αποδιοργάνωσης και εξουθένωσης, και όπου στο τέλος ο ήρωάς μας σε μία απέλπιδα προσπάθειά του να πιαστεί από τούτη δω την πραγματικότητα-κινούμενη άμμο γι' αυτόν, παίρνει στάση εμβρύου που επιστρέφει στην αγκαλιά της φιλότιμης νοσηλεύτριας, σαν πολλοστή επανεπιστροφή στην Μήτρα της Μητέρας Παρηγοριάς. Σίγουρα στις περιπτώσεις αυτές η Θεοτόκος Κόρη χαμογελάει παραμυθητικά.

Όμως, ακόμη και κει, στα άπατα και άδυτα, ευτυχώς που ο Θεός, όπως λέει και ο Ουγκώ, ξέρει να ξεχωρίζει ακέραια την ψυχή.

Γιατί το πρόσωπο παρ' όλες τις σωματικές οδύνες και αλλοιώσεις, δε χάνεται ποτέ.

Αξίζει να τη δείτε!

π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος