☆ «Δεν μου λες πάτερ μου, τι έχεις να πεις τώρα;;». Και της απαντά ο ιερέας: «Ησύχασε ευλογημένη, εδώ πρόκειται περί Αγίου…»

 

    «ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΤΟΙΣ ΕΝ ΤΗ ΓΗ ΑΥΤΟΥ ΕΘΑΥΜΑΣΤΩΣΕΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ» (Ψαλμός ΙΕ΄.15)!!!

Το παρακάτω, αποτελεί αφήγηση του πρ. Διευθυντού Δημοτικής Εκπαιδεύσεως κ.Μανώλη Καπετανάκη:

Ένας από τους πολύ μεγάλους Αγίους της Εκκλησίας μας, είναι ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς. 

Ήταν σύγχρονος του γέροντα μου Φιλοθέου Ζερβάκου, και έλαμψε με την θαυμαστή βιωτή του.

Κάποια ημέρα εταξίδευα, μετά την κοίμηση του πατρός Φιλοθέου, με κατεύθυνση την Ι.Μονή Λογγοβάρδας της Πάρου, με το πλοίο “Αιγαίον”. 

Ήταν Σάββατο πρωΐ και το πλοίο επλησιάζε στην Πάρο. 

Εκείνο το Σάββατο το καράβι ήταν άδειο. 

Εγώ άρχισα να κάνω βόλτες, στα διαμερίσματα του πλοίου, ολομόναχος. 

Κάποια στιγμή, ευρέθηκα στο σαλόνι της πρώτης θέσεως και βλέπω έναν ιερέα. 

Φαινόταν παραδοσιακός και  σεβάσμιος ιερέας, τον χαιρετώ λοιπόν και αυτός ανταποδίδει τον χαιρετισμό. 

Εν συνεχεία του λέω: 

“Γέροντα να πιούμε δύο καφεδάκια, να περάσει λίγο η ώρα;;”. 

“Να πιούμε.”, μου απαντά. 

Πηγαίνω στο μπαρ, φέρνω τα καφεδάκια μας, κάθομαι δίπλα του και συστήθηκα. 

Ο Ιερέας ήταν κάποιος πατήρ Αντώνιος από την Νάξο.

Λέω τότε στον π.Αντώνιο: 

“Πατέρα έχετε κάτι ωφέλιμο να μου πείτε, να περάσει όμορφα η ώρα μας;;” και μου απαντάει:

“Έχω κάποια σπουδαία εμπειρία από την γιαγιά μου, την οποία συνηθίζω να αφηγούμαι. 

Άκου λοιπόν…:

Η γιαγιά μου ήταν νεωκόρος, σε μία Εκκλησία στην οποία υπηρέτησε ο παπά Νικόλας ο Πλανάς, όταν ήταν ιερέας στην Νάξο. 

Μία των ημερών, ημέρα Πέμπτη, λέει ο παπά Νικόλας στον προΐστάμενο ιερέα του Ναού:

«Πάτερ μου, έχω ένα επείγον ραντεβού στην Πάρο σήμερα, δώσε μου την ευχή σου να πάω να τακτοποιήσω την υπόθεση που έχω…» 

και ο προϊστάμενος του έδωσε την άδεια.

Μόλις φεύγει ο παπά Νικόλας για το επείγον ραντεβού του στην Πάρο, ο προϊστάμενος ιερέας φωνάζει την γιαγιά μου και της λέει: 

«Είναι η πρώτη φορά που ο παπά Νικόλας μου είπε ψέματα. 

Θέλει, λέει, να πάει στην Πάρο, σήμερα, για κάποια υπόθεση… 

Πώς θα πάει στην Πάρο, αφού κάθε Πέμπτη δεν έχει καράβι για την Πάρο;; 

Κάνε μου την χάρη, σε παρακαλώ, τρέξε γρήγορα και παρακολούθησε να δεις τι γίνεται».

Τρέχει η γιαγιά μου και βλέπει τον παπά Νικόλα να κατευθύνεται προς μία απόμακρη παραλία. Κοίταζε η γιαγιά μου για κάποιο καΐκι ή βάρκα αλλά τίποτα, ερημιά. 

Τότε ξαφνικά, βγάζει το ράσο του ο παπά Νικόλας, το πετάει στην θάλασσα, και μ’ ένα σάλτο ευρίσκεται πάνω στο ράσο και αρχίζει επί του ράσου να πλέει με κατεύθυνση την νήσο Πάρο!!!

Σαστίζει η γιαγιά μου!!! 

Τρέχοντας επιστρέφει στον Ναό, έκθαμβη θα έλεγα, και περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια όλα τα θαυμαστά που έζησε στον προϊστάμενο. 

Ο προϊστάμενος ιερέας δεν επίστεψε λέξη, και είπε στην γιαγιά μου: 

«Αυτά τα πράγματα, αποκλείεται να γίνονται σήμερα… 

Λοιπόν, σταμάτα τα παραμύθια, διότι θα σε κοροϊδεύει όλος ο κόσμος». 

Η γιαγιά μου όμως επέμενε χωρίς να δέχεται τις αντιρρήσεις του προϊσταμένου, κάτι που τελικά δεν μπορούσε να παραβλέψει ο ιερέας, οπότε της εζήτησε να ευρεθούν το απόγευμα και να παραφυλάξουν στο σημείο όπου αναχώρησε ο παπά Πλανάς για την Πάρο.

Έτσι και έγινε. Η γιαγιά και ο ιερέας ευρέθηκαν στο συγκεκριμένο σημείο παρατηρώντας την θάλασσα προς την Πάρο. 

Αφού επέρασε περίπου μία ώρα, βλέπουν στο βάθος του ορίζοντα μία μαύρη κουκίδα, η οποία σταδιακά μεγάλωνε, μέχρι που τελικά διέκριναν τον παπά Νικόλα να ταξιδεύει πάνω στο ράσο του... 

Φθάνει στην παραλία ο παπά Νικόλας, βγαίνει από την «αυτοσχέδια βάρκα» του, σκύβει, παίρνει το ράσο από την θάλασσα, το τινάζει, το φοράει και αρχίζει να ανηφορίζει προς τον Ναό!

Λέει τότε η γιαγιά μου στον «παγωμένο» προϊστάμενο ιερέα: 

«Δεν μου λες πάτερ μου, τι έχεις να πεις τώρα;;».

Και της απαντά ο ιερέας: «Ησύχασε ευλογημένη, εδώ πρόκειται περί Αγίου…»”!!!

         Μετά από αυτά, τα θαυμαστά που άκουσα, έκανα τον Σταυρό μου, επικαλέσθηκα τις πρεσβείες του Αγίου Νικολάου του Πλανά και συνέχισα συγκλονισμένος το προσκυνηματικό ταξίδι προς την Ι.Μ.Λογγοβάρδας...

  |εμείς από την Θεοδούλα Παρασκευοπούλου

☆ Ο θαυμαστός τρόπος με τον οποίο ο Άγιος Εφραίμ Νέας Μάκρης και ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς «πήγαν» στην (αγία) Γερόντισσα Μακρίνα...

      |(Θεό)τρελα πράγματα! 

Σε όσους όμως ευλογημένους έχουν γνωρίζει έστω και λίγο τον κ.Μανώλη, δεν κάνουν τόσο μεγάλη εντύπωση...|

Ο Εμμανουήλ Καπετανάκης (πρ. Διευθ. Δημοτικής Εκπαιδεύσεως) αφηγείται προσωπικές εμπειρίες του κοντά στην μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα, Ηγουμένη της Ι. Μ. Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς Βόλου. 

Η (αγία) Γερόντισσα Μακρίνα εκοιμήθη 4 Ιουνίου 1995...

«Η Γερόντισσα είχε πάρα πολύ δυνατή προσευχή! 

Δηλαδή η προσευχή της Γερόντισσας τρυπούσε τον ουρανό, τρυπούσε πέτρες! 

Μια μέρα με φωνάζει και μου λέει: 

“θέλω μία χάρη από σένα”. 

Εγώ λέω 

“Γερόντισσα ότι θέλετε ευχαρίστως. 

Τι χάρη θέλετε;” 

Μου λέει: 

“έχω μία πάρα πολύ μεγάλη ευλάβεια στον Άγιο Εφραίμ της Νέας Μάκρης. 

Θα ήθελα να σας παρακαλέσω 

(μου μιλούσε στον πληθυντικό), 

θέλω ένα τεμάχιο Αγίου Λειψάνου”. 

Λέω: 

“είναι πάρα πολύ δύσκολο. 

Έχω την μητέρα μου τόσα χρόνια 

από το ‘84 μέχρι το ‘92, 

που έγινε αυτή η ιστορία (αρρώστησε η μητέρα του) 

8 χρόνια στο σπίτι, 

όπως την ξέρετε, 

δεν έχω πάει 8 χρόνια στη Γερόντισσα.

 Συνδέομαι με τη Γερόντισσα Μακαρία της Νέας Μάκρης 

και μετά από 8 χρόνια να πάω να της πω 

«ένα τεμάχιο λειψάνων να το πάω στην Πορταριά;». 

Και μου λέει: 

“σας παρακαλώ πάρα πολύ”. 

Λέω: 

“εντάξει Γερόντισσα ευχαρίστως. 

Κάντε ευχούλα 

κι εγώ θα το βρω το λείψανο να σας το φέρω. 

Δι’ ευχών σας, όχι με τις πλάτες τις δικές μου”. 

Μου λέει: 

“θέλω και κάτι άλλο”.

 Λέω “κι άλλο;”

 “Βέβαια” μου λέει. 

“Το άλλο που θέλετε, τί είναι;” 

Λέει: 

“ευλαβούμαι πάρα πολύ τον Άγιο Νικόλαο το Πλανά. 

Θα ήθελα, μου λέει, 

κι άλλο ένα τεμάχιο του Αγίου Νικολάου του Πλανά 

και να τα φέρετε για τα δύο μαζί”. 

Λέω: 

“Γερόντισσα είναι πάρα πολύ δύσκολο

διότι η λάρνακα από πληροφορίες που έχω,

είναι κλειδωμένη με 9 κλειδιά με επιτροπή.

 Οπότε πού να τους βρω τους εννιά 

να τους παρακαλέσω να ανοίξουμε τη λάρνακα, 

να πάρουμε το λείψανο και να σας το φέρω;”. 

Μου λέει 

“σας παρακαλώ πάρα πολύ, κάντε αγάπη”.

 Λέω 

“εγώ κάνω αγάπη και εσείς κάντε ευχή”. 

Και λέω από μέσα μου 

“άμα τα βρείτε εσείς, θα είναι ένα πολύ μεγάλο θαύμα”.

Κατεβαίνω στην Αθήνα την εποχή εκείνη 

και μία Τρίτη απόγευμα με παίρνουν τηλέφωνο και μου λένε 

“ο κύριος Καπετανάκης;”. 

Λέω “ο ίδιος”. 

Μου λέει “είστε πολύ τυχερός”. 

Λέω “γιατί;”.  

 “Ελάτε να σας δώσουμε το λείψανο του Αγίου Εφραίμ”.

 Χωρίς να έχω καμία επικοινωνία με τη Γερόντισσα (Μακαρία). 

Μου δίνει τη διεύθυνση που το είχανε φέρει σ’ ένα σπίτι. 

Πήγα στο σπίτι, 

πήρα το λείψανο, 

το φέρνω εδώ, 

το βάζω μέσα,

λαμπάδα, λιβάνι... 

Μου λέει η Μαρία 

“τι έγινε;”. 

Λέω: 

“το δι’ ευχών Μαρία, νάτο. 

“Κάναμε πολύ κόπο για να έρθει το λείψανο;” 

Λέει: “όχι”. 

Λέω: 

“η Γερόντισσα Μακρίνα!”. 

Αυτό έγινε ημέρα Τρίτη. 

Την Πέμπτη δέχομαι άλλο ένα τηλέφωνο.

“Ο κύριος Καπετανάκης;” 

Λέω “βέβαια”. 

Μου λέει 

“στο τάδε σημείο, στο τάδε σπίτι

σας έχουμε φέρει λείψανο του Αγίου Νικολάου του Πλανά.

Ελάτε να το πάρετε”. 

Τα έχασα... 

Πηγαίνω φέρνω το λείψανο, 

τα βάλαμε δίπλα δίπλα και παίρνω τηλέφωνο τον Παπαδημητρίου. 

Τον Ευάγγελο, ανιψιό του εκδότη Αλεξάνδρου Παπαδημητρίου 

και του λέω, το και το.

Και μου λέει 

“άκουσε να δεις, εφόσον ήρθαν οι Άγιοι, 

θα πάμε δι’ ευχών και πανηγυρικά”. 

Παίρνει τη γυναίκα του, 

παίρνει και μία Γεωργία, 

η οποία ήταν πολύ γνωστή στην Πορταριά 

και πήγαμε οι τέσσερις μας πανηγυρικά. 

Μας περίμεναν με εξαπτέρυγα, 

με θυμιάματα και και…

Η χαρά δε της Γερόντισσας Μακρίνας ήταν απερίγραπτη. 

Διότι τα ήθελε 

με όλη της την καρδιά αυτά τα λείψανα. 

Και οι Άγιοι ήρθανε

χωρίς να κάνω καμία ενέργεια 

και χωρίς να κάνω κανένα κόπο. 

Το λυπηρό είναι 

ότι όταν έγινε η εκφορά του λειψάνου της στην κηδεία, 

είχαν αφήσει ανοιχτή την πόρτα του κελιού 

και της τα κλέψανε. 

Και λέω, 

τόσο πολύ είναι το χριστιανικό συναίσθημα 

σε ορισμένους ανθρώπους που θέλουν 

και αυτή τη στιγμή να εκμεταλλευτούν;»

|Youtube: Η Γερόντισσα Μακρίνα της Ι. Μονής Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς-Βόλου! (dromokirix)

|εμείς από τη Φιλιππία Βενετσάνου

[δείτε αν θέλετε κι αυτό...

“Σώπα ευλογημένε είναι ο Χριστός και μας δοκιμάζει!” |Όταν ο Παπαδιαμάντης έχασε την ψυχραιμία του...

  Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς πήγαινε για αγιασμό 

ή Ευχέλαιο σε σπίτια χριστιανών. 

Κάποια φορά βρέθηκε στο Κολωνάκι 

(με τον Παπαδιαμάντη που του έκανε τον ψάλτη) 

τον είχανε μάθει οι Κολωνακιώτες που ήταν ευλαβής και τον καλούσαν. 

Και κατεβαίνει από ένα αρχοντικό σπίτι -οι ζητιάνοι μεταξύ τους το λέγανε:
«Πού πάει ο παπάς; Πάει εκεί. Πάμε και μεις».
Και ήτανε στην ουρά, μπήκε λοιπόν ένας ζητιάνος 

που ήταν πιο τσίφτης και πηγαίνει κούτσα -κούτσα 

και του λέει, παπά δώσε μου. 

Και ότι είχε στη τσέπη του ο Άγιος τα έβγαλε και τα έδωσε.

 

Ήτανε δίπλα του ο Παπαδιαμάντης και του λέει:
– Παπά πρόσεξέ τον, γιατί αυτόν τον βλέπω στην πιάτσα.
– Ναι, ναι, ναι, δεν πειράζει, δεν πειράζει.
Και περπατώντας το τετράγωνο, 

αυτός κάνει το γύρο του τετραγώνου 

από την πολυκατοικία την επόμενη και πάει στο δεύτερο στενό, 

και κουτσαίνει πάλι και ξαναπάει μπροστά στον Άγιο. 

Και ξαναβγάζει από την άλλη τσέπη ο παπάς και τα δίνει. 

Θύμωσε ο Παπαδιαμάντης και του λέει:
– Παπά!!
– Ναι, ναι, το έχω υπόψη μου, το έχω υπόψη μου.

Στην τρίτη φορά κάνει το ίδιο. 

Εκεί, τα 'χασε, έχασε τον έλεγχο ο Παπαδιαμάντης και του λέει:
– Καλά δεν βλέπεις βρε παπά μου; 

Σήκωσε το κεφάλι σου να τον δεις. 

Αφού είναι ο ίδιος, φοράει τα ίδια ρούχα, τα ίδια σκέρτσα κάνει.

Και του λέει:
– Σώπα ευλογημένε, είναι ο Χριστός και μας δοκιμάζει.

Ο Χριστός, ο Κύριος όλων, το είπε ξεκάθαρα: 

«Ο,τι κάνατε σε έναν από τους ελάχιστους αδελφούς μου, το κάνατε σε μένα» 

(Ματθ. 25, 40). 

Είναι αψευδής ο λόγος του Θεού.

π.Γεώργιος-Προσκυνητής 

☆ – Παπά-Νικόλα, ήρθα να εξομολογηθώ, να ξεκριματιστώ. Φόρεσε το πετραχήλι... |Η εξομολόγηση του λήσταρχου Νταβέλη στον Άγιό μας παπά Νικόλα τον Πλανά...

 

Σήμερα τιμάται ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς: 

Ο άγνωστος πνευματικός του Λήσταρχου Νταβέλη

(2 Μαρτίου)

Πρόκειται για μία εορτή όχι εξαιρετικά διαδεδομένη. 

Ωστόσο, όπως φαίνεται, ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς συνδέεται με τον πασίγνωστο Λήσταρχο Νταβέλη.

Η Εκκλησία στις 2 Μαρτίου τιμά τη μνήμη του Αγίου Νικολάου του Πλανά. Παραθέτουμε μία μαρτυρία, ένα άκουσμα για τον παπα-Νικόλα Πλανά από την έδρα της Θεολογικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Ο λήσταρχος Νταβέλης γονάτισε στο πετραχήλι και είπε κάθε αναισχυντία της νύχτας και της μέρας.

Την Μεγάλη Σαρακοστή του 1966, παρακολουθώ μάθημα ηθικής στην Α΄ αίθουσα της Θεολογικής Σχολής. Διδάσκων ήταν ο Ιωάννης Καρμίρης, άνδρας σοφός και πεπαιδευμένος, ωραίος για το αρρενωπό και σοφό του χαρακτήρα. 

Αυτός ο μεγάλος δάσκαλος της δογματικής και της ηθικής αναφέρθηκε σε κάποια του παράδοση στο μυστήριο της εξομολογήσεως.

 Μεταξύ των άλλων είπε πως την ανάγκη για εξομολόγηση την αισθάνονται όλοι οι άνθρωποι. 

Οι τύψεις της συνειδήσεως είναι μεγάλη τυράγνια. 

Και οι πιο μεγάλοι ληστές και κακούργοι ψάχνουν άνθρωπο εμπιστοσύνης, παπά ευλαβή, να εξομολογηθούνε. 

Και αναφέρθηκε στον αρχιληστή της Αττικής, τον Νταβέλη, που ίσως ήταν και ο τελευταίος λήσταρχος στον χώρο μας:

Ο παπα-Νικόλας Πλανάς στην εποχή του λειτουργούσε σε δυο-τρία εκκλησάκια. 

Ο προφήτης Ελισσαίος, στην πλαγιά του Λυκαβηττού, του ήταν πολύ αγαπητό. 

Φαίνεται πως η τελευταία εκκλησία που έκλεινε την πόρτα, για να μείνουν μόνοι οι Άγιοι στα εικονοστάσιά τους, ήταν του προφήτη Ελισσαίου.

Ο παπα- Νικόλας συντρόφευε τους Αγίους με τις προσευχές του, μέχρι να πέσει η βαθειά νύχτα. 

Έτσι, ένα απόβραδο, αφού άναψε την κανδήλα της παρακαταθήκης κι ενώ ακόμη δεν είχε δρασκελίσει την βορεινή πόρτα του ιερού βήματος, βλέπει να ανοίγη η μικρή πόρτα της εκκλησιάς, να κλείνη βεβιασμένα και ο αρχιληστής Νταβέλης, αρματωμένος σαν αστακούδι, να αμπαρώνη την πόρτα με σύρτες και με μάνταλα.

Ο παπάς μαρμάρωσε. 

Κοντανάσαινε. 

Και ο νους του ήρθε σε μεγάλη αμηχανία. 

Οι λογισμοί του είπαν: 

«Θα νομίζη ο καημένος πως οι άνθρωποι που με πλησιάζουν, μου αφήνουν χρήματα και ήρθε να με ληστέψη».

 «Κύριε, το τέλος μου εγγίζει: μη επιτρέψης να θορυβηθή η ψυχή μου».

Ο ληστής ξαρματώθηκε. 

Άφησε την πανοπλία του στα στασίδια και με βαριά βήματα προχώρησε στον ξαφνιασμένο παπά.

– Παπά- Νικόλα, ήρθα να εξομολογηθώ, να ξεκριματιστώ. Φόρεσε το πετραχήλι.

Γονάτισε στο πετραχήλι ο κατάδικος και είπε κάθε αναισχυντία της νύχτας και της μέρας: 

Τους θανάτους, τις ληστείες και τις βιαιότητες. 

Ο Όσιος άκουγε τον ληστή, χωρίς να αποδοκιμάζη την πώρωση της ψυχής του.

 Μόνον του είπε:

– Όλα αυτά θα σου τα συγχωρέση ο Θεός. 

Αν όμως η πολιτεία σε συλλάβη, με τους δικούς της νόμους δεν ξεύρω τι θα κάνη. 

Και του διάβασε συγχωρητική ευχή.

Ο ληστής ασπάστηκε το πετραχήλι και την δεξιά του, τις άγιες εικόνες, φόρεσε τα άρματά του κι έφυγε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. 

Ο Όσιος ξημέρωσε στην εικόνα του Χριστού, ζητώντας την άφεση και την συγχώρηση του ληστού Νταβέλη...

  ● Από το βιβλίο: 

«Μορφές που γνώρισα να ασκούνται 

στο σκάμμα της Εκκλησίας».

Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010

Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος

   ~ από τον Φαίδωνα Χριστοδουλάκη

 ● Σχόλιο Παναγιώτη, εκ των "συν αυτώ":

Μια ακόμη απόδειξη πως δε μπορείς να πεις «Αυτός είναι κακός», αλλά μόνο ότι «Μέχρι τώρα επέλεξε την κακία». 

Και από την άλλη… πόσοι από τα θύματά του γνώρισαν τη μετάνοιά του; 

Η δική μας η γενιά θυμάμαι να έχει τουλάχιστον έναν άλλο Νταβέλη, έναν Πάσσαρη δηλαδή, να μας διδάσκει τη δυνατότητα αλλαγής του ανθρώπου. 

Έτσι κι εμείς οφείλουμε να έχουμε το νου μας ότι ίσως να μη γνωρίσουμε τη μετάνοια των ανθρώπων που μας πλήγωσαν…

☆ παπα Νικόλαος Πλανάς (1851 – 1932): 

Ο θαυματουργός φτωχόπαπας της Αθήνας

“Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκότερος των ανθρώπων… είναι αξιαγάπητος, είναι απλοϊκός και ενάρετος, είναι άξιος του πρώτου Μακαρισμού του Σωτήρος”.

( Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) 

Στις 10 το βράδυ της 2ας Μαρτίου 1932, έκανε το σημείο του Τιμίου Σταυρού και είπε: 

«Τον δρόμο τετέλευκα. 

Δόξα σοι ο Θεός! 

Η Θεία Χάρη να σας ευλογεί!»

“Εγώ παιδί μου με την υπομονή τα έβγαλα πέρα τα τόσα σκάνταλα που μου παρουσιαζόντουσαν”.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τᾶς τοῦ πλάνου παγίδας ἐκφυγῶν, ἱερώτατε, ἀπλανῶς ἐπορεύθης διὰ βίου, πατὴρ ἠμῶν, Νικόλαε ἀοίδιμε Πλανᾶ, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν, ἀγρυπνίαις καὶ νηστείαις, ἱερουργῶν ὁσίως τῷ Κυρίῳ σου. Ὅνπερ καθικετεύων ἐκτενῶς, Νάξιον ἱεράτευμα, πρέσβευε δωρηθῆναι καὶ ἠμὶν τὸ θεῖον ἔλεος.

«Τον δρόμον τετέλευκα. Δόξα σοι ο Θεός! Η θεία χάρη να σάς ευλογεί»... |ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΛΑΝΑ...

 

 Ξημέρωσε η Κυριακή τού Ασώτου, 

28η Φεβρουαρίου τού έτους 1932. 

Αυτή είναι η μέρα, 

πού λειτούργησε για τελευταία φορά στο επίγειο θυσιαστήριο. 

Μετά τη Θεία Λειτουργία έχασε τις αισθήσεις του.

  Ως ασθενής παρέμεινε στην οικία 

του ευσεβούς υιού του Ιωάννου 

επί της οδού Δράκου 39 στην Γαργαρέττα, 

όπου και παρέδωσε την αγία του ψυχή 

στις 2 Μαρτίου 1932 

ημέρα κατά την οποίαν είχε την επέτειο 

της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του...

Έκανε το σημείο τού Τιμίου Σταυρού και είπε:

 «Τον δρόμον τετέλευκα. 

Δόξα σοι ο Θεός! 

Η θεία χάρη να σάς ευλογεί». 

Με αυτά τα λόγια άφησε τον κόσμο τούτο. 

Το πρωί έφεραν το ιερό του λείψανο 

στο Ναό τού Αγ. Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης,

 όπου ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα για 3 ημέρες.

 Οι λαϊκές εκδηλώσεις ήταν πρωτοφανείς 

και το πλήθος τού λαού αναρίθμητο. 

Χιλιάδες λαού κατέφθασαν από το λεκανοπέδιο Αττικής 

για να αποχαιρετήσουν τον σύγχρονο Άγιο.

 Της κηδείας αυτού προέστη 

ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος (+1938),

ο οποίος εκφώνησε και τον επικείδιο λόγο, 

επίσης ωμίλησεν ο εκ των συνεφημερίων αυτού

 ιερεύς Νικόλαος Λαμπρόπουλος, 

ενώ επί του τάφου εξεφώνησε επιτάφιο ομιλία,

εκ μέρους των Πνευματικών του παιδιών, 

ο τότε φοιτητής της Θεολογίας Κωνσταντίνος Ματθαιάκης, 

ο μετά ταύτα Μητροπολίτης Παραμυθίας,

 Φιλιατών και Γηρομερίου Τίτος (+1991).

 

(Αρχείο Μητροπολίτου Παραμυθίας Τίτου Ματθαιάκη)

 

Posted by PROSKINITIS

☆ Ένα ιπτάμενο "ΧΠ" γιορτάζει σήμερα... |Και μη βιαστείς να τους κρίνεις τους Χριστιανούς της εποχής του παπα Νικόλα του Πλανά. Και μεις στο ίδιο περιθώριο θα τον βάζαμε σήμερα. Ή όχι;

 

 

Ένα διακριτικό ‘’ΧΠ’’ 

βρέθηκε τα τελευταία χρόνια γραμμένο, 

στο βιβλίο μισθοδοσίας του προσωπικού 

του αγ.Ιωάννη του Κυνηγού, 

δίπλα στο όνομα του παπα Νικόλα Πλανά...

Πρώτος παπάς και τ' όνομά του: 150 δραχμές, 

πρώτος ψάλτης: 100 δραχμές, 

δεύτερος ψάλτης: 80 δραχμές 

και δεύτερος παπάς -ο παπα Νικόλας-, μισθός 50 δραχμές, 

αφού ο παπά Νικόλας ήτανε δευτεράντζα, 

ΧΠ -χαμηλών προσόντων!..

Ο παπα Νικόλας, 

που τότε τσέβδιζε 

και δεν μπορούσε να πει το ρ 

και αντί για το δ έλεγε γ...

Ο παπα Νικόλας, 

που τότε επίτροποι και συνάδελφοι 

τον κλωτσούσανε μπαλάκι, 

πετώντας τον από την μία ενορία στην άλλη...

Ο παπα Νικόλας, 

που συγχωρούσε μέχρι βλακείας…

Αυτό το ΧΠ που κατέλυε τους νόμους της Φυσικής, 

που οι άλλοι υποκλινότανε 

και συλλειτουργούσε με πεθαμένους, 

αγίους και αγγέλους, 

που φως κατέβαινε τις νύχτες 

και του΄δειχνε τον δρόμο στην προπολεμική Αθήνα, 

που στεκότανε χωρίς να βρέχεται μέσα σε δυνατές νεροποντές, 

διανύοντας σε λίγα λεπτά αποστάσεις τεράστιες, 

ο παπα Νικόλας ο ιπτάμενος στις λειτουργίες, 

με ομολογία, 

τα πολλά έκπληκτα ξεφωνητά των μικρών παιδιών στην εκκλησία: 

’’Μαμά, μαμά! Ο παππούλης πετάει!’’

 

  ~ π.Silouanos Vontetsianos

πηγή

* Η φοβερή εξομολόγηση του Τρύφωνα στον άγιο Νικόλαο Πλανά ... |φονιάς, πόρνος, μοιχός, κατάρα Θεού... στα 1958.

|μας έστειλε η "συν αυτώ", Despina Giannakovitou 

* "Και γω δεν ξέρω να μιλήσω; Ξέρω, αλλά..." |Να σου κουρνιάσουμε παπα Νικόλα

Παντοτινή παρηγοριά...

Όπως όταν κρυώνεις -στους κυριολεκτικούς ή μεταφορικούς χειμώνες της ζωής σου- ψάχνεις να κουρνιάσεις και να χουχουλιάσεις, να αποκτήσεις την ευφροσύνη και την ασφάλεια μιας ζεστής γωνιάς όπου θα ξεκουμπωθεί η ψυχή σου και θα απλωθεί, έτσι και στις μέρες μας όπου χειμώνας βαρύς ενέσκηψε και στην Εκκλησία, ο παππούλης που χθες γιορτάσαμε την μνήμη του είναι ο ...άνθρωπός μας.
Είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι οι ιερείς μας, είναι ο ποιμένας, ο πατέρας, αυτός που γίνεται "τα πάντα τοις πάσι" και η ζεστή γωνίτσα κάθε χειμαζομένου πιστού.

Ο παπα Νικόλας ο Πλανάς φέτος, περισσότερο παρά ποτέ ίσως, μας λείπει ως φυσική παρουσία ή κατά μία άλλη έννοια είναι παρών περισσότερο από κάθε άλλη φορά καθώς οι αναγκεμένοι άνθρωποι ήταν αυτοί για τους οποίους είχε αξόδευτα αποθέματα αγάπης και μέριμνας.

Στη συνέχεια θα.... τον φέρουμε λίγο πιο κοντά μας ή θα πάμε εμείς δίπλα του να στριμωχτούμε στην ασφάλεια του τριμμένου του ράσου, δημοσιεύοντας παλαιά και νέα μας κείμενα για κείνον.

Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών και για όλον τον τον κόσμο.

 ΕΛΕΝΑ

|η κάρτα από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

* Τα χέρια του ιερέα

Αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσο μεγάλη σχέση έχει η ζωή μας με τα χέρια του ιερέα;

Η πρώτη έξοδος του νεογέννητου παιδιού από το σπίτι του γίνεται την ημέρα του σαραντισμού. Το παιδί μας κάνει την πρώτη επίσκεψή του στο σπίτι του Ουράνιου Πατέρα Του!

Εκεί θα το πρωτοπιάσει ο ιερέας στα χέρια του και θα το οδηγήσει στον πρώτο του εκκλησιασμό. Θα το βάλει μπροστά στις εικόνες του τέμπλου, μετά μέσα στο Ιερό Βήμα, αν είναι αγόρι.

Θα εκφωνήσει τα λόγια του Συμεών “Νυν απολύεις με Δέσποτα” και θα το παραδώσει στη μητέρα του.

Αργότερα, πάλι θα φέρει η μητέρα το παιδί στο Ναό. Τώρα για τη βάφτισή του, τη δεύτερη γέννα του από την κολυμβήθρα, την κοιλιά της άλλης Μάνας, της Εκκλησίας!

Πάλι θα πιάσει στα χέρια του το παιδί ο ιερέας, να το αλείψει με λάδι αρχικά, να το βαπτίσει στο νερό, να το ντύσει, να το κουρέψει, να το χρίσει, τέλος, με το άγιο Χρίσμα, δίνοντάς του τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αναδεικνύοντάς το γνήσιο παιδί της Εκκλησίας.

Στη συνέχεια, όχι μόνο τρεις φορές, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν και κάνουν μερικοί, αλλά πολλές φορές, πάλι έχοντας στο χέρι του τη λαβίδα θα του μεταδίδει τη θεϊκή τροφή…

Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού κι όχι το μελάκι ή το χρυσό δοντάκι, όπως πάλι εντελώς ανόητα λένε κάποιοι στα παιδιά, αλλά τον ίδιο το Χριστό, ολοζώντανο, θα βάζει με το τίμιο χέρι του ο ιερέας στο στόμα του παιδιού, για να συγχωρούνται οι αμαρτίες του και να ζει αιώνια!

Γιατί τέτοια είναι αυτή η ζωή, η νέα ζωή που πήρε με το βάπτισμα, αιώνια! Χωρίς τέλος, χωρίς ημερομηνία λήξεως! Κι όσο θα μεγαλώνει θα το μάθει ο νονός ή η νονά του, ότι όταν θα λερώσει με τις αμαρτίες, τις κακίες, τις ζήλειες, τα ψέματα, τις κλεψιές, της ψυχής το λευκό φόρεμα, που απέκτησε με τη Βάπτισή του, τότε πάλι θα τρέξει στον ιερέα!

Για να του ομολογήσει τα σφάλματά του, με ειλικρίνεια και μετάνοια πραγματική, για ν’ απλώσει πάλι κι εκείνος μετά με το χέρι του το πετραχήλι πάνω του, να του διαβάσει τη συγχωρητική ευχή, να τον σκεπάσει ολόκληρο η Χάρη του Θεού!

Όταν έρθει η ευλογημένη ώρα του γάμου, πάλι ο ιερέας θα πιάσει τα χέρια των νέων πια κι ώριμων παιδιών μας, θα τα ευλογήσει εξ ονόματος του ίδιου του Χριστού, Εκείνου που φέρνει τον ένα στον άλλο κοντά και ενώνει τα διαιρεμένα και θα τα ενώσει σφιχτά, τόσο σφιχτά, ώστε κανένας να μην μπορεί να μπει ανάμεσά τους, κανένας να μην μπορεί να χωρίσει αυτό το αντρόγυνο.

Με τα χέρια του πάλι θα στεφανώσει το γαμπρό και τη νύφη, για τον αγώνα που έκαναν να φθάσουν αγνοί μέχρι το γάμο, θα τους δώσει αργότερα να πιουν κρασί από το κοινό ποτήρι, με τα χέρια του ύστερα θα τους σύρει στο χορό του Ησαΐα, στο χορό της γαμήλιας χαράς!

Και λίγο πριν τελειώσει το μυστήριο του γάμου, πάλι με τα χέρια του θ’ αναλάβει τα στέφανά τους και θα χωρίσει τα χέρια τους, βάζοντας ανάμεσά τους το Ευαγγέλιο, δείχνοντάς τους ταυτοχρόνως, ότι μόνο αν ο Χριστός παραμένει ανάμεσά τους κι αγωνιστούν για να εφαρμόζουν όλες τις ημέρες της ζωής τους το λόγο Του, θ’ αξιωθούν να πάρουν και τα στεφάνια του Παραδείσου, τη μεγάλη κείνη ημέρα και την επιφανή!

Κι αν το παιδί μας δεν πάρει το δρόμο του γάμου κι αποφασίσει να αφιερωθεί “ψυχή τε και σώματι” στο Θεό, τότε πάλι στα χέρια του Ιερέα θα δώσει τρεις φορές το ψαλίδι για τον κείρει μοναχό!

Τα χέρια του ιερέα θα τον ντύσουν τα μοναχικά ενδύματα! Κι αν προχωρήσει και στην ιεροσύνη, τα χέρια του Αρχιερέα τώρα θα του μεταδώσουν τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, που θεραπεύει τα ασθενή και τα ελλείποντα αναπληρώνει!

Θα τον ντύσουν τα ιερατικά άμφια, θα του παραδώσουν στα δικά του χέρια την “καλήν παρακαταθήκην”, το Σώμα του Χριστού, που θα του ζητήσει ο ίδιος ο Χριστός την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας Του!

Τέλος, όταν θα έρθει η ώρα να κλείσουμε κι εμείς τα μάτια μας εδώ στη γη και να τ’ ανοίξουμε στην άλλη ζωή, στην ποθεινή μας πατρίδα, πάλι ο ιερέας θα πάρει με τα χέρια του το χώμα να ραντίσει το άψυχο πια σώμα μας, λέγοντας τα λόγια του ίδιου του Θεού “γη ει και εις γην απελεύση”, χώμα είσαι δηλαδή και πάλι στο χώμα γυρνάς, θα ρίξει πάνω μας το λάδι η το κρασί και θα βάλει στο στόμα μας έναν κέρινο μικρό σταυρό, για να βρεθεί στα χείλη μας η καλή απολογία όταν θα συναντήσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό…

Πόσο μεγάλη στ’ αλήθεια σημασία δεν έχουν για τη ζωή μας, και την εδώ και την πέρα του τάφου, τα χέρια του Ιερέα! Γι’ αυτό να τα φιλούμε ευλαβικά! Να τα ασπαζόμαστε αναλογιζόμενοι κάθε φορά τα πάρα πολλά που χρωστούμε σ’ αυτά τα χέρια!

Και να προσευχόμαστε για τους ιερείς μας και για τους αρχιερείς μας αδελφοί!

Όπως κι εκείνοι υψώνουν νύχτα και ημέρα τα χέρια τους στις δικές τους προσευχές και μεταφέρουν τις προσευχές μας στο Θεό, τα αιτήματά μας, τα βάσανά μας, τα προβλήματά μας, το καθετί που μας απασχολεί, έτσι κι εμείς να μην ξεχνάμε να ζητάμε γι’ αυτούς το φωτισμό, τη δύναμη, τη χάρη, την προστασία του Θεού… Γιατί μεγάλο έργο και βαρύ αναλογεί στον καθένα τους!

Κι ακόμη, να προσευχόμαστε ν’ αναδεικνύει κι άλλους εργάτες στον αμπελώνα Του ο Κύριός μας, γιατί ο θερισμός είναι πολύς και οι εργάτες ολίγοι! Γιατί οι χώρες είναι έτοιμες για θερισμό, γιατί διψάνε οι ψυχές των ανθρώπων για Χριστό, γιατί κι άλλα πρόβατα έχει, που δεν έχουν ακόμη ποιμένα, γιατί είναι έτοιμο το δείπνο Του στη Βασιλεία των ουρανών και πρέπει να γεμίσουν όλες οι θέσεις!

Αρχ. Καλλίνικος Μαυρολέων

"συν αυτώ" ΥΓ:
Η εισαγωγική φωτογραφία είναι ίσως η πιο σπάνια του Αγίου Νικολάου του Πλανά...
(η πηγή της εδώ). 

* Σχόλιο της Βαρβάρας Ορφανίδου:
 Ο χαρισματικός, αείμνηστος παππούλης μου έλεγε: 
"Μετά την Θ. Λειτουργία ελάτε πιάστε με και ρωτήστε με...
Ακόμα (σαν) κρατάω στα χέρια μου τα Άγια των Αγίων !!!
Και γι' αυτό δε μιλώ εγώ. Μιλά το Πνεύμα το Άγιο, δι' εμού..."

Και σαφώς δεν θυμόταν αργότερα τι μας είχε πει...