✨ Άγιος Παΐσιος: Από τα Φάρασα στον Ουρανό | Προκόπης Αγαθοκλέους #14

Ο ηθοποιός Προκόπης Αγαθοκλέους μας μιλά για την καθηλωτική ερμηνεία του ως Άγιος Παΐσιος. 

Μια συζήτηση που θα αγγίξει τις ψυχές σας με την εξομολόγηση του αγαπητού ηθοποιού για τον ρόλο του ως Άγιος στην συγκλονιστική σειρά "Άγιος Παΐσιος: 

"Από τα Φάρασα στον Ουρανό". 

Μας εξιστορεί εμπειρίες από τα γυρίσματα, την ζωή του Αγίου,  αποκαλύπτει διάφορα και συγκινεί με την ταπεινότητα και το μεγαλείο που του δίδαξε ο ρόλος και η έρευνα του. 

Περιγράφει παράλληλα πόσο του άλλαξε την ζωή ο Άγιος Παΐσιος...

πηγή: Αιγαίου Αύρα - Μικές Κουλλιάς  ·

✔ «Όταν είδα τους ανθρώπους της ηλικίας μου να τρέχουν, τότε είπα “μωρέ Νίκο, έτσι τρέχουν στα 80 τους χρόνια; Αν το ήξερα, θα ελάμβανα μέρος κι εγώ!” |Ο Έλληνας – φαινόμενο: Ένα ακόμη μετάλλιο για τον ασταμάτητο 95 (!!!) χρονο Κώστα Χατζηεμμανουήλ! Έκανε κι άλλο 1 παγκόσμιο ρεκόρ βετεράνων, στα 60μ... |" Ξεκίνησα στα 80 μου χρόνια και όταν είδα πως τρέχουν οι Έλληνες στην ηλικία μου, είπα ότι έπρεπε να ξεκινήσω νωρίτερα. Τώρα στα 95 μου είμαι παγκόσμιος πρωταθλητής...

Ένα ακόμη μετάλλιο προστέθηκε στην ελληνική συλλογή στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα βετεράνων, το οποίο διεξάγεται στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας.

Ο Κωνσταντίνος Χατζηεμμανουήλ συνεχίζει να εντυπωσιάζει σε όποια διοργάνωση και εάν μετέχει. Αυτή τη φορά κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 800μ. κατηγορίας Α90+ και ήταν πρώτος στην κατηγορία Α94+ τερματίζοντας σε 5:46.82.

 

O 95χρονος Κώστας Χατζηεμμανουήλ, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί ως παγκόσμιο φαινόμενο, με τις επιδόσεις του και τα παγκόσμια ρεκόρ στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κλειστού στίβου βετεράνων, δείχνει σε όλους μας ότι η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός.

 

Σε συνέντευξή του στην Δημοκρατική της Ρόδου ο Κώος αθλητής έχει εξομολογηθεί πως όταν ήταν 76 ετών, διεξήχθησαν στην Κω πανελλήνιοι αγώνες στίβου βετεράνων και πήγε μαζί με τον γιο του να τους παρακολουθήσουν.

 

«Οταν είδα τους ανθρώπους της ηλικίας μου να τρέχουν, τότε του είπα “μωρέ Νίκο, έτσι τρέχουν στα 80 τους χρόνια; Αν το ήξερα, θα ελάμβανα μέρος κι εγώ!”.

Έπειτα, από τέσσερα χρόνια, έγιναν πάλι αγώνες στην Κω, εγώ ήμουν ήδη 80 ετών και αποφάσισα να λάβω μέρος. Χωρίς καμία ιδιαίτερη προετοιμασία βγήκα πρώτος στα 100 μέτρα.

 

Στο ίδιο έτος, ακολούθησαν αγώνες βετεράνων στη Λάρισα όπου αποφάσισα να πάρω κι εκεί μέρος στα 100 αλλά και στα 200 μέτρα αυτή τη φορά και βγήκα πάλι πρώτος. 

Μετά πλέον άρχισα να λαμβάνω μέρος στους αγώνες κάθε χρόνο συστηματικά. 

Τον τρίτο χρόνο, έγιναν αγώνες στην Τουρκία, πήγα κι εκεί και βγήκα στα 100 και στα 200 μέτρα τρίτος, στα 400 βγήκα πρώτος με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο. 

Τον τέταρτο χρόνο πήγα στην Ουγγαρία σε παγκόσμιους αγώνες, όπου βγήκα πρώτος στα 200 μέτρα και έκτοτε ελάμβανα μέρος σε όλους τους αγώνες. 

Στο παγκόσμιο δεν πήγαινα τότε διότι ασχολιόμουν με τα κρασιά και Αύγουστο μήνα δεν μπορούσα να αφήσω τις δουλειές μου για να τρέξω. 

Σε πανελλήνιους, βαλκανικούς και πανευρωπαϊκούς έβγαινα πάντα πρώτος»!

 

Ως αθλητής, όπως λέει, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να βγει πρώτος! 

«Τρέχω με τον ίδιο ζήλο που έτρεχα και όταν ήμουν νέος. Ετοιμάζομαι, κάνω προπονήσεις και πηγαίνω στους αγώνες αποφασισμένος για την νίκη. Δίπλα μου έχω την οικογένειά μου, κάνουμε μαζί προπονήσεις».

 

Ο κύριος Χατζηεμμανουήλ παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Πρωινή Ζώνη» του Action24 και μαζί με τον προπονητή του, μίλησε για την ενασχόλησή του με τον στίβο, την ζωή του και την προπόνησή του, αλλά και για τους επόμενους στόχους που έχει.

 

 Μεταξύ άλλων δήλωσε: 

«Είμαι ενθουσιασμένος γιατί ξέρω ότι πάντοτε βγαίνω πρώτος. Ξεκίνησα στα 80 μου τον στίβο, έτσι απροπόνητος. Βγήκα στο στάδιο και βγήκα πρώτος σε Πανελληνίους αγώνες, μετά πήγα σε Βαλκανικούς αγώνες και βγήκα κι εκεί πρώτος. Τον δεύτερο χρόνο τα ίδια, τον τρίτο χρόνο ήμουν πρωταθλητής Ευρώπης και μετά ήμουν παγκόσμιος πρωταθλητής. Ξεκίνησα στα 80 μου χρόνια και όταν είδα πως τρέχουν οι Έλληνες στην ηλικία μου, είπα ότι έπρεπε να ξεκινήσω νωρίτερα».

 

|Παρακολουθήστε στη συνέχεια τον Κώστα Χατζηεμμανουήλ, να τα λέει ο ίδιος και ο προπονητής του...

πηγή | πηγή

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Μικέ Κουλλιά

☆ Αν τα πράματα ξαναγινόντουσαν από την αρχή: Δάσκαλος πάλι θα γενόσουν...

 

            |γράφει ο Δάσκαλος, Νίκος Γιακαλλής

Τέλη της δεκαετίας του 70. 

Υπηρετείς σε ένα πολυθέσιο σχολείο χωριού. 

Μια από τις μαθήτριές σου 

έχει μυαλό "ξουράφι", διαυγές. 

Αθανασία το όνομά της. 

Ένα λεπτό, μελαχρινό κορίτσι είναι και λιγομίλητο,

 το μεγαλύτερο παιδί ενός σπιτικού, 

μέλος μιας πολυμελούς, 

φτωχής οικογένειας. 

Νέος δάσκαλος εσύ τότε, 

γιομάτος όνειρα και ψευδαισθήσεις, 

ελπίζεις και προσπαθείς 

για μια καλύτερη εκπαίδευση, 

για ένα καλύτερο κόσμο.

 Τελειώνει το παιδί το σχολείο εκείνη τη χρονιά 

και σκέφτεσαι την μετέπειτα πορεία του. 

Είναι προδιαγεγραμμένη και προσχεδιασμένη: 

Θα βόσκει τα πρόβατα.

 

Όπως τόσοι και τόσοι δάσκαλοι στον κόσμο, 

πριν από σένα, νιώθεις την υποχρέωση. 

Συναντάς, λοιπόν, τον πατέρα 

και προσπαθείς να τον πείσεις:

H Αθανασία να συνεχίσει στο Γυμνάσιο της κοντινής πόλης.

 

O πατέρας σε κοιτά απορημένος...

 

- Δάσκαλε, ξέρεις την κατάστασή μας. 

Θέλω βοήθεια. 

Για να μεγαλώσω και τα άλλα παιδιά. 

Η Αθανασία θα μας βοηθήσει...

 

Έπειτα περνούν τα χρόνια και φύγανε, 

όπως φεύγουν, 

σαν το νερό.

--------------------------------

Πριν από λίγους μήνες μπαίνεις σε ένα πολυκατάστημα. 

Σε εξυπηρετεί στα αλλαντικά μια κυρία. 

Μελαχρινή, 

περασμένης της μέσης ηλικίας. 

Την έχεις ξανασυναντήσει στο πόστο της. 

Σοβαρή, μετρημένη, δίχως διαχύσεις. 

Της μιλάς τυπικά εσύ και προσπαθείς ευγενικά:

 

- Κύριε Νίκο, εσείς δεν με θυμάστε. 

Η Αθανασία είμαι του Γιώργου του Κ.

 

Έχουν περάσει τόσα χρόνια Αθανασία 

που έχουμε να ιδωθούμε...

--------------------------------------

Πριν λίγες εβδομάδες 

έρχεται η συζήτηση με μια συνάδελφο 

ξανά γι αυτό το παιδί. 

Έτσι είναι οι δάσκαλοι οι συνταξιούχοι:

 Θυμούνται, 

νοσταλγούν, 

χαίρονται για γεγονότα που πέρασαν, 

στιγμές φορτωμένες με συναισθήματα 

καλά και κακά με τα παιδιά, 

τους μαθητές τους, 

τους συναδέλφους, 

τους γονείς. 

Επιβεβαιώνετε λοιπόν την αδικία της ζωής 

και την πίκρα για την παλιά σας μαθήτρια. 

Το ταλέντο που χάθηκε και πήγε. 

Την ταξική κοινωνία 

και την εκπαίδευση για τους λίγους:

 

Η Αθανασία...

 

Γιατί δεν ξεχνιούνται τα παιδιά αυτά 

όπως η Αθανασία 

και άλλα και άλλα, πολλά.

 Κάθε ένα και με τη δική του ιστορία, 

το δικό του αγώνα, τη δική του μοίρα. 

Εκατοντάδες είναι, 

χιλιάδες, 

πολλά: 

Η Αντωνία, 

ο Κυριάκος, 

ο Θανασάκης, 

ο Γιαννάκης 

και άλλα και άλλα, 

δίχως τέλος....

---------------------------------------------

 

Πριν λίγες μέρες βρίσκεσαι μπροστά στο ψυγείο 

με τα αλλαντικά και τα τυριά ξανά. 

Είναι ένα πρωινό ζεστής μέρας του Ιούνη:

 

- Καλημέρα Αθανασία. 

Σε παρακαλώ, μισό κιλό ανθότυρο.

 

- Είστε καλά κύριε Νίκο;

 

Αθανασία, 

Αθανασία, 

το λιγόλογο μικρό κοριτσάκι, 

να σου γράφει έκθεση, 

να κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς, 

να πηγαινοέρχεται από τη μάντρα, 

να βόσκει τα πρόβατα...

Πάντα με λίγα τα λόγια της 

και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής της.

 

- Αθανασία, 

το ξέρεις ότι ήσουν μια πολύ καλή μαθήτρια, 

καλό μυαλό;

 

- Ευχαριστώ πολύ δάσκαλε. 

Ευχαριστώ. 

Ίσως από μένα να πήρε και το κορίτσι μου.

 

- Σπούδασε;

 

Τη ρωτάς εσύ φορτωμένος, 

απότομα με βαριά αγωνία.

 

- Ναι, Μετσόβειο Πολυτεχνείο. 

Αρχιτέκτονας. 

Πριν λίγες μέρες πήγα στην ορκωμοσία της. 

Στην Αθήνα.

 

Εσύ πήρες το ανθότυρο στα χέρια σου, 

την ευχαρίστησες 

και την αποχαιρέτησες.

 

Δεν ήξερες όμως τώρα 

που πήγαινες 

και που πατούσες.

 

Γιατί χάρηκες χαρά μεγάλη.

 

Γιατί συγκινήθηκες.

 

Αθανασία...

 

Που τα κατάφερνες στα μαθήματα, 

να βόσκεις τα πρόβατα 

και να κανακεύεις μικρά αδερφάκια...

 

--------------------------------------

 

Έτσι κάπως δροσίζεται η ψυχή 

και ομορφαίνει μια μέρα ενός συνταξιούχου δασκάλου 

που πίστευε κάποτε 

ότι θα μπορούσε να αλλάξει το ελληνικό σχολείο, 

η μοίρα των φτωχών 

και των καταφρονεμένων, 

ο κόσμος μας ολόκληρος.

 

Έτσι κάπως επιβεβαιώνεσαι 

απόμαχος πια 

και προχωρείς. 

Γιατί κάποια στιγμή ο άνθρωπος 

διαλέγει στη ζωή του 

με ποιον θα πάει 

και ποιον θα αφήσει. 

Και λέει το μεγάλο Ναι 

ή το μεγάλο Όχι. 

Και ας το πληρώνει όλη του τη ζωή 

γι΄αυτή του την επιλογή, 

λέει ο ποιητής ο αγαπημένος.

 

Γιατί όλα δεν μετριούνται 

με το πόσα παίρνεις,

 αλλά με το πόσα δίνεις....

 

Γιατί εσύ πληρώθηκες στη ζωή σου 

και πλουσιοπάροχα μάλιστα.

 

Όχι, όχι σε χρήματα...

 

................................

 

Γράφεις αυτές τις γραμμές, 

σηκώνεις το κεφάλι 

και ατενίζεις τον πρωταγωνιστή 

του Μιγκέλ Ντε Θερβάντες απέναντί σου.

 

Αν τα πράματα ξαναγινόντουσαν από την αρχή:

 

Δάσκαλος πάλι θα γενόσουν...

 

Σκέφτεσαι.

 

Και είναι 

σαν να σου χαμογελά ο Δον Κιχώτης...

 

|Φωτογραφία: 

Ίσως η τελευταία μάντρα της Αντιμάχειας. 

Του κυρ Αντώνη. 

Κατάλευκη από τον ασβέστη 

και απαστράπτουσα από την καθαριότητα της πιστικούαινας. 

Όπως ήταν και η συντριπτική πλειονότητα 

από τις πολλές του χωριού εκείνης της εποχής: 

Της Αθανασίας.

 

N.G.

 

Αντιμάχεια, 

Κως, 

Ελλάς. 

Εν έτει σωτηρίω 2024, Κυριακή, 

τω μηνί Ιουλίω, 14η η ημέρα.

<< Έρρωσθε και ευδαιμονείτε...>>.

|εμείς "κλέψαμε" από τον φίλο, Μικέ Κουλλιά...

"Δεύτε ίδωμεν πιστοί.." |Ψάλλει η 90χρονη κ.Κατερίνα Μακαρούνα (μαζί της και ο Μικές Κουλλιάς)

Ζει στην Παλιόνησο, ένα χωριό στην ανατολική πλευρά της Καλύμνου, που έχει μόνο έξι κατοίκους. Η 90χρονη Κατερίνα Μακαρούνα,

μητέρα 6 παιδιών,

γιαγιά 23 εγγονιών

και 15 δισέγγονων,

ψάλλει από καρδιάς

και με την ψυχή ενός μικρού παιδιού

με τη μελωδική της φωνή το

"Δεύτε είδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός"...

" Μεταξωτοί άνθρωποι " ~ Μικές Κουλλιάς

Αξίζει να ακούσετε την ΑΥΡΑ ΑΙΓΑΙΟΥ του Μικέ Κουλλιά!

Υπέροχη ραδιοφωνική φωνή, ελληνικά ακούσματα, αναφορά σε αξιοζήλευτους ανθρώπους, πνευματικότητα, Ορθοδοξία...

Μια διαδικτυακή εκπομπή που σπάνια πλέον βρίσκεις αντίστοιχου επιπέδου στα ερτζιανά...

Αν την ακούσεις μια φορά κολλάς!

(Όπως ακριβώς παθαίνεις και με το Νώντα Σκοπετέα...)

Το μόνο σχόλιο από τους "συν αυτώ":
Αν προσθέσεις σ΄έναν "μεταξωτό άνθρωπο" Θεό, τον κάνεις αυτόματα..."αμφοτεροδέξιο"!
Έτσι για να μην του λείπει τίποτα...
Γιατί θα ήταν τόσο κρίμα ένας τέτοιος σπάνιος άνθρωπος να χάσει το "αιώνιο γλέντι" στον Παράδεισο που μας υποσχέθηκε Εκείνος...


ΑΙΓΑΙΟΥ ΑΥΡΑ. 
Εκπομπή: " ΜΕΤΑΞΩΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ " - ΜΙΚΕΣ ΚΟΥΛΛΙΑΣ.

|το πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2018...

ΑΙΓΑΙΟΥ ΑΥΡΑ - Εκπομπη : Ευλογημένη Σιωπή. -(Αγίου Νεκτάριου).

-Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του. Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα. Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο. Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν΄ ανεβάζεις τον εαυτό σου σ΄ ένα θρόνο ψηλό κι από κει να μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου το μέτρο. Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ! Η σιωπή όμως...η σιωπή! Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν΄ ακουστεί η φωνή του Θεού. Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο και θα σε μάθει να μετράς τον εαυτό σου και τον κόσμο με το δικό Του μέτρο. Θα μείνεις τότε άφωνος από τα κρίματά σου... Για τον Άγιο Νεκτάριο (Ηλίας Λιαμής)

(από τον Μικέ Κουλλιά)

[...Φιλντισένιοι άνθρωποι. Μετρημένοι, ελάχιστοι γι'αυτό και τόσο πολύτιμοι... |Γιατί τούτος ο κόσμος έχει ανάγκη από ανθρώπους - ανάσες.-

Τι γλυκό να σ' αγαπούν και να σου το λένε...

~ "συν αυτώ" επισήμανση:

   Πριν δεις την ασυνήθιστη αυτή ανάρτηση.

Για να εξηγηθούμε, προτού παρεξηγηθούμε.

Όσοι μας γνωρίζετε, είτε εκ του σύνεγγυς, 

είτε ακολουθώντας μας εδώ μέσα,

γνωρίζετε πως δεν τα πάμε καλά με "τα μπράβο του κόσμου".

Συνήθως κάνουν περισσότερο κακό, 

από το καλό που προϋποτίθεται πως έχουν σκοπό να κάνουν.

Θελήσαμε εντούτοις να γνωστοποιήσουμε αυτήν την κατάθεση ευγνωμοσύνης, γιατί μας νίκησε αυτό που οι πατεράδες και οι μανάδες μας, και πριν απ΄αυτούς οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας, λέγανε:

"Τι γλυκό να σ' αγαπούν και να σου το λένε..."

Κι επειδή, όπως δικαιολογημένα κάποιοι φίλοι μας μάς "κατηγορούν" πως όλα στενάχωρα αναρτούμε

("αν θέλω να κλάψω, βάζω "αμφοτεροδέξιο", μας έγραψε μια ψυχή...)

Κι επειδή σε όσα πολύ εύστοχα και γλυκά έγραψε η συντάκτρια του κειμένου, ξεχωρίσαμε την τεράστια αλήθεια σ΄ένα σχόλιό της, την οποία κάναμε τίτλο.

Κι ας λέμε εμείς τους φιλντισένιους, κάπως αλλιώς...

Για να συνεχίσει ο Γιάννης ο γιατρός 

(όπως και τα εξίσου υπέροχα αδέρφια του, Καίτη και Μικές, που ελάχιστα όπως κι εκείνον γνωρίζουμε...) 

να συνεχίσει να κάνει αυτό και όλα τα υπόλοιπα που κάνει ανιδιοτελώς, έχοντας την τεράστια αποδοχή γνωστών, αγνώστων, φίλων και ασθενών.

Χωρίς έπαρση, ταπεινά, μετρημένα και μη επιδιώκοντας από μόνος του την αναγνώριση ή την ανταπόδωση.

Δεν τον φοβόμαστε.

Έχει, άλλωστε, τις εν Χριστώ άμυνες να το καταφέρει.

Άλλωστε, όπως και μεις απαντάμε στις φιλοφρονήσεις και στα καλά λόγια των καλών ανθρώπων: 

"Τίποτα δεν είμαστε. Όλα του Θεού. Δικές μας, ολόδικές μας μόνο οι αμαρτίες μας..."

ή ακόμα καλύτερα, όπως θα΄λεγε και ο μπάρμπας:

"Να τα βράσω τα μπράβο του κοσμάκη", 

αν είναι να φάω το κρισιμότερο reject την ώρα της Κρίσης μου...

Η ανάρτησή μας λοιπόν δεν γίνεται για τον Γιάννη Κουλλιά, αλλά για την αφειδώλευτη αγάπη την οποία εξέφρασε με τόσο υπέροχο τρόπο η φίλη του, Νεκταρία...

Αυτά τα ολιγοπολλά.

Δες τώρα (αν δεν κουράστηκες ήδη) το κείμενο:

"Έγραφε ο Σαρντέν:

Κάποτε όταν θα έχουμε δαμάσει τους ανέμους τα κύματα τα ρεύματα και τη βαρύτητα θα δαμάσουμε για χάρη του Θεού και την ενέργεια της αγάπης.

Τότε για δεύτερη φορά στην ιστορία του κόσμου θα έχουμε ανακαλύψει τη φωτιά.

Αυτός είναι ο φίλος μου ο Γιάννης Κουλλιάς.

Γιατρός στο επάγγελμα.

Ποιητής, στιχουργός, συνθέτης, τραγουδοποιός, φωτογράφος και ένα βουνό ακόμα ιδιότητες κουβαλά εντός του.

Του χρωστώ ένα δημόσιο μεγάλο ευχαριστώ, που υπάρχει στη ζωή μου με τόσους τρόπους.

Ως φίλος καρδιάς, ως γιατρός, ως έμπνευση, ως ήρωας από αυτούς τους λίγους που λες "αχ και να τους έμοιαζα" ή έχω ακόμα λίγο χρόνο να τους μοιάσω γιατί κάνουν καλύτερο τούτο τον κόσμο και τούτος ο κόσμος έχει ανάγκη από ανθρώπους - ανάσες.

Γιάννη, μην αμφιβάλλεις ποτέ.

Έχεις δαμάσει την αγάπη και αυτή με τη σειρά της υπάκουα μεταλαμπαδεύεται μέσα από το φως σου.

Μέσα από την άσβεστη φλόγα σου.

Γιάννη σε ευχαριστώ, για όλους τους ανθρώπους ακόμα κι αυτούς που ζέστανες με την αγάπη σου κι ας μην το ξέρουν ακόμα πως η πηγή ήσουν εσύ.

Σε ευχαριστώ για την ευλογία να είσαι μέρος της ζωής μου.

Σε ευχαριστώ για το προνόμιο να είμαι φίλη σου, ασθενής σου (όταν χρειάζεται), δικός σου άνθρωπος.

Γιάννη μου σε ευχαριστώ για όλα όσα είσαι.

Φάρος που αγόγγυστα φωτίζεις θάλασσες και ουρανούς.

Δεντρί που όσο κι αν το λυμαίνονται οι καιροί, όχι μόνο δε λυγά, αλλά προσφέρει κορμό, κλαδιά και φύλλα σε όποιον σταθεί κάτω απ' τον ίσκιο του.

Πουκάμισο ανοιχτό στο στήθος για να μπορεις πιο εύκολα να κόβεις φέτες από τη ψυχή και την καρδιά σου και να τις μοιράζεις...

Γιάννη μου, Γιάννη της δικής μου καρδιάς, συμπαντικέ μου Γιάννη το μέτρο για την υγεία του νου, είναι η προδιάθεση του να βρίσκει παντού το καλό.

Εσύ δηλαδή!

(Edit που λένε... Μην μου κοκκινήσεις. Αν δεν τα έγραφα θα έσκαγα...)"

* Και για κατακλείδα, ένα μόνο σχόλιο από τα πάμπολλα που μας έκαναν εντύπωση της ανάρτησης στο fb 

(είπαμε πως βρίσκεις και διαμάντια, αρκεί να ξέρεις που να ψάξεις)...

"Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος: Ζήλεψα (και εσένα και τη Νεκταρία). Θα τσεκαριστούν όλα ένα προς ένα κι αλίμονό σου αν είναι αλήθεια. Θα γίνουμε όλοι Νεκταρίες..."

* Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος... |Μας ψάλλει από την Κάλυμνο ο Μικές Κουλλιάς

Ἀναστήτω ὁ Θεός,

καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ,

καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ

οἱ μισοῦντες αὐτόν. «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος…»

Αιγαίου Αύρα

Του Αγίου Χαραλάμπους | Στη χάρη του... (Αιγαίου Αύρα)

Ο Άγιος Χαραλάμπης μεγάλη η χάρη του

αυτή που του δόθηκε από τον Κύριο της Δόξης.

Να κυνηγά και να ελευθερώνει

από τα λοιμικά τους ανθρώπους.

Να σκέπει και να φυλάττει

τους εργάτες της θάλασσας

τους ξωμάχους της γης ...

Και η ευγνωμοσύνη των ψυχών

προς τον Άγιο δούλο του θεού

να γίνεται εκκλησιά και πανήγυρη.

Να γίνεται χορός και τάμα .

Μια Αιγαίου Αύρα

για την χάρη Του Αγίου Χαραλάμπη που έδειξε στην Κάλυμνο...

Kiriaki Alexiadou Emmanouilidou

"Ευλογημένη συζυγία..." | Αιγαίου Αύρα

Καιροί μιας άλλης εποχής θαρρείς...

Με ιστορίες, που καθώς τις ακούς η συγκίνηση, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν στα χρόνια μας υπάρχουν άνθρωποι, που η καρδιά τους μπορεί να φλέγεται από πίστη και αγάπη τέτοια, που να σπάει το φράγμα των αιώνων.

Τέτοια που η αξία της να έχει βάρος και τίμημα πάνω στην ίδια τους την ζωή.

Αξίες από του ευαγγελίου το φως παρμένες.

Αφιερωμένη η εκπομπή σε ιστορίες συζύγων, που η αγάπη τους σφράγισε τις καρδιές τους για όλη τους την ζωή...

Στον Παλερημνιώτη της Σύμης | Αιγαίου Αύρα

Ώρα για ένα ταξίδι στα μπλε του χάρτη στα Δωδεκάνησα και στο νησί της Σύμης.

Εκεί που η θάλασσα κουβαλά με το αλμυρό της το νερό στο μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ τις ικεσίες των ανθρώπων κλεισμένες σε μπουκάλια...

Μία νέα εκπομπή αφιερωμένη στο μεγάλο θαύμα της πίστης που υπερνικά τους νόμους της φύσης.

Εκεί που αναλαμβάνει η χάρη του Πανορμίτη...

Μικές Κουλλιάς 

* Οσιακές μορφές της Καλύμνου... | Ο Μικές Κουλιάς με τη Σοφία Χατζή

Η εκπομπή Ραδιοπαραμυθία της κ. Σοφίας Χατζή με τον Μικές Κουλλιάς στην Πειραϊκή Εκκλησία για σύγχρονες άγιες μορφές της Καλύμνου...

Χαρά μας να την ακούσετε μέχρι τέλους ...

Ελπίζουμε πως θα σας αγγίξει.

Θερμές ευχαριστίες από τον κ. Μικέ Κουλλιά και τους συνεργάτες της Αιγαίου Αύρας σε όλους τους συντελεστές!

[από την Kiriaki Alexiadou Emmanouilidou ]

* "Γράφε: Με λένε Μαρία..." | Ένα γράμμα στο Θεό... | Αιγαίου Αύρα |

Σαν και σήμερα ήταν που στάθηκα αρκετό καιρό στην Κάλυμνο κοντά σε μια γιαγιά που πλέον δεν είναι κοντά μας. Μού είπε πολλές ιστορίες που τις κατέγραφα με άπειρο ενθουσιασμό για το διδακτορικό μου.

Μετά από καιρό με πήρε ξανά τηλέφωνο πως θέλει να με δει μια τελευταία φορά. Με χαιρέτισε, είπαμε τα νέα μας, μού έβαλε να φάω και στο τέλος μου αποκάλυψε τι με θέλει.

"Δε ξέρω γράμματα, θέλω να μου γράψεις σωστά τρεις λέξεις σε ένα χαρτάκι γιατί είμαι γριά".

Απόρησα αλλά έκανα ό,τι μου είπε.

Μού έδωσε ένα χαρτί κομμένο μικρό στο μέγεθος μιας παλάμης και ένα φτηνό στυλό.

"Γράφε" μου είπε.

Με λένε Μαρία. Ο γιος μου, ο Γιάννης μου, σκοτώθηκε στις μπογιές 22 χρονών στην Αμερική, έπεσε από γέφυρα. Την πίκρα μου δεν τη ξέρει άνθρωπος. Κακό δεν έκαμα στη ζωή μου".

Μέχρι να γράψω αυτές τις φράσεις σχεδόν δεν έβλεπα μπροστά μου από τα δάκρυα. "Γιατί, θεία, το γράφεις αυτό;" Δεν μου εξήγησε, απλά μου είπε : "Θέλω να το έχω". Πήρε το χαρτάκι και το δίπλωσε πολλές φορές λέγοντας ευχαριστώ και τίποτα άλλο.

Με έτρωγε η περιέργεια και τελικά έμαθα από συγγενή της πως ένα χαρτάκι έδωσε παραγγελία να το ράψουν στη φόδρα του φουστανιού με το οποίο θα την έθαβαν όταν θα πέθαινε.

Προσπαθώ χρόνια να καταλάβω γιατί.

Σε ποιόν μιλούσε, τι έπαιρνε μαζί της με αυτές τις λέξεις;

Θέλω να πιστεύω, πλέον, πως το γράμμα αυτό γράφτηκε για τον Θεό στον οποίο πίστευε εκείνη με έναν τρόπο άμεσο και απλό.

Είναι ένα γράμμα παρακάλιο ή ίσως ένα σημείωμα επίσημο σε όποιον ορίζει τον άλλο κόσμο.

Μια υπενθύμιση ή μια απειλή που λέει,

"Κακό δεν έκανα. Μου πήρες το παιδί μου. Θέλω να τον ξαναδώ, έστω στον Άδη...γιατί το αξίζω και γιατί κανείς δεν αξίζει για πάντα τόσο πόνο". Στοχάζομαι καμιά φορά με τι πληγές πρέπει να περάσουν όλη τη ζωή τους τόσοι και τόσοι άνθρωποι ...

του Γιώργου Τυρίκου - Εργά

(Στο δεύτερο λεπτό η αφήγηση του κειμένου...)

* "Ματωμένα κρίνα" | (Α’ Βραβείο Παιδικού Ορθοδόξου Χριστιανικού Βιβλίου στην κατηγορία Εφηβικό) | Αιγαίου Αύρα

Η χώρα σκιάζεται από το ζοφερό σκοτάδι της σκλαβιάς. Φόβος, φοροαφαιμάξεις, βίαιες πρακτικές εξισλαμισμού των χριστιανών, με κορυφαία το «ντεβσιρμέ» (παιδομάζωμα)· φοβερή πληγή για τις οικογένειες με ανήλικα αγόρια.

Σ’ ένα ορεινό χωριό των Ιωαννίνων, μια οικογένεια υφίσταται τα δεινά, με στήριγμα τη βαθιά πίστη της στον Θεό.

Ένα παιδί «αλλιώτικο, με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό… Μια εφηβική φιλία, που ανθίζει μέσα στον χειμώνα της υποδούλωσης και που θα ζεστάνει τις παγωμένες καρδιές.

Μπορούν η αγάπη και η πίστη να σκορπίσουν φως στο σκοτάδι; Μπορεί να έρθει η άνοιξη της Λευτεριάς, ακόμα κι αν τα λουλούδια «ματώσουν»;

Ή μήπως μόνο τότε…

* Α’ Βραβείο Παιδικού Ορθοδόξου Χριστιανικού Βιβλίου στην κατηγορία Εφηβικό...

(το βίντεο από τον Μικέ Κουλλιά)

[ η φωτογραφία του βιβλίου από την Despina Giannakovitou ]

* "Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν..." |Οσίου Πορφυρίου - Αιγαίου Αύρα

"Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στον εαυτό σου και να λες αργά-αργά το αναστάσιμο τροπάριο.

Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου- και στη ζωή του κόσμου όλου- έγινε.

Η Ανάσταση του Χριστού, η σωτηρία μας.

Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου..."

Μία αναστάσιμη Αιγαίου Αύρα κοντά σας!

Μικές Κουλλιάς

* Σπάνιοι άνθρωποι μιας άλλης εποχής! [Αγία Τριάδα Χώρας Καλύμνου]

~ Ένα βίντεο του Μικέ Κουλλιά

* Το χρέος των Ζώντων...

....Τώρα που ο κόσμος αυτός κοντεύει να γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο ψυχών, κόσμος γεμάτος άθλια ή αναιδή, φοβισμένα και ζαρωμένα κορμιά που έχουν χάσει την ψυχή τους μέσα στη στάχτη των εγκόσμιων μεριμνών, εκείνοι που έχουν ακόμα ψυχή, που τη νιώθουν να τους σπαράζει την ύπαρξη και να τρυπά την καρδιά τους με το άσπρο δόντι του Αιώνιου καημού, τώρα, αυτοί οι ζωντανοί έχουν βρεθεί σε κρισιμότατη θέση.

Τι θα κάνουν, τι πρέπει να κάνουν μέσα σ’ ετούτο τον κόσμο όσοι είναι ακόμη ζωντανοί, όσοι δεν ρημάχτηκαν απ’ τον θανάσιμο διχασμό του σώματος απ’ την ψυχή, αυτοί που ζουν ως θαυμαστή και αγωνιώδης ενότητα...;

Μικές Κουλλιάς

Τα θαύματα των χαιρετισμών της Παναγίας μας [Αιγαίου Αύρα]

* "Γράμμα στο Θεό..." ~ Αιγαίου Αύρα |

* "Λαβωμένη Πατρίδα" - της Ροδόκλειας Κανάρη [Αιγαίου Αύρα]

Ένα μνημόσυνο για αναπαμό των βασανισμένων ψυχών των Μικρασιατών προγόνων μας είναι το βιβλίο της Ροδόκλειας Κανάρη《Λαβωμένη πατρίδα》.

Μια νέα εκπομπή της Αιγαίου Αύρας κοντά σας...

… « Βοήθα Παναγιά μου.

Στάσου κοντά μας.

Σαν είσαι Συ μαζί μας, τίποτε δεν φοβάμαι κι η Μικρασία όπου κι αν βρεθούμε θα’ νε στους μπόγους μας και στις καρδιές μας.

Παναγιά μου, Εσύ κρατάς και μας και κείνη κι αν όλοι ενάντια μας πέσουν και σταθούν και την χαλάσουν, προζύμι η αγάπη σου, με αυτό θα την ξαναπιάσουμε και θα ξαναπιαστούμε. » Ροδόκλεια Κανάρη.

Μικές Κουλλιάς