☆ Ξύπνα ψυχή μου! Ξύπνα! Όσο σου μένει ακόμα καιρός...

 

Σκληρή εικόνα και αποτρόπαια, το ξέρουμε.

Αλλά και εξίσου, όσο παίρνει ακραία ρεαλιστική.

Μας κακοφαίνεται όταν βλέπουμε τέτοιες εικόνες και αποστρέφουμε το πρόσωπο μας απ'αυτές.

Λογικό και ανθρώπινο.

Μήπως όμως, όσο παραμένουμε στο κόσμο μας, αμετανόητοι και ανεξομολόγητοι, δεν θα δούμε όταν έρθει και η δικιά μας ώρα, τα πράγματα κάπως έτσι; 

Ή και χειρότερα;

Μην επιτρέψει ο καλός Θεός...

Μήπως να ξυπνάμε σιγά σιγά από το λήθαργο που έχουμε περιέλθει και από το ατέρμονο κυνηγητό των χρημάτων, της δόξας, της προβολής ή έστω της αυτοδικαίωσης, αδέρφια;

Γι'αυτό φωνάζουμε:

Ξύπνα ψυχή μου! 

Ξύπνα! 

Όσο σου μένει ακόμα καιρός ...

    |με αδελφική αγάπη και πόνο  από τον παλιο"αμΦ." και τους "συν αυτώ"...

"Συγκλονιστική εικόνα που αποτυπώνει την στιγμή, που δαίμονες τραβούν με αλυσίδες έναν άνθρωπο που φεύγει από την ζωή, χωρίς να μετανοήσει για τις αμαρτίες του. 

Ο φύλακας Άγγελος, του έχει γυρίσει την πλάτη και θρηνεί για την ψυχή του, ακουμπώντας με το χέρι το στήθος. 

Τα λεφτά πετάμενα στο πάτωμα δεν κατάφεραν να του εξασφαλίσουν μια θέση στον παράδεισο...

πηγή εικόνας και κειμένου 

● Λογικό ΥΓ:

Αμάν, ρε αμΦοτεροανάξιε, αμάν!

Κυριακή, μέρα του Θεού, μας άνοιξες πάλι την καρδιά...

Ούτε ένα καφέ με την ησυχία μας δεν μας αφήνεις να πιούμε.

Το ξέρω πως το σκέφτεστε κάποιοι και έχετε δίκιο. 

Πείτε το φωναχτά, μην ντρέπεστε...

Όμως, μήπως να μην φωνάζουν μόνο οι Αγιορείτες Πατέρες και αδερφοί μας και όλοι οι Μοναχοί, Ιερείς και λαϊκοί άνθρωποι του Θεού για διαρκή μνήμη θανάτου ;

Μήπως να αρχίσουμε να τα συζητάμε και μεις οι υπόλοιποι αυτά τα "αποτρόπαια";

Αυτά τα ασχημοόμορφα από μας.

Κι ας μην χαϊδεύουν αυτιά.

Πιείτε τώρα τον καφέ σας...

✔ Καθαρά χέρια, αλλά άδεια....

 

"... Όλοι θα φύγουμε μία μέρα από τη ζωή.

Είναι το μόνο αναπόφευκτο.

Πώς θα παρουσιαστούμε ενώπιον του Θεού;

Έλεγαν οι Άγιοι Γέροντες:

Παρουσιάστηκε κάποιος άνθρωπος κεκοιμημένος στον Θεό , 

του έδειξε τα χέρια του και είπε:

- Θεέ μου, τα χέρια μου είναι καθαρά.

Δεν τα λέρωσα με κλεψιές και ατιμίες.

Και ο Θεός, ο αγαπών πάντας ημάς,

απήντησε:

- Καθαρά είναι, αλλά άδεια.

Είναι άδεια από έργα αγάπης...

 

Ας είμαστε πεπληρωμένοι από την αγάπη στον πλησίον.

Αυτό θα είναι και το κριτήριο της σωτηρίας μας...

Να είμαστε συγχωρητικοί, 

όχι μόνο στους φίλους και τους δικούς μας, 

αλλά και στους εχθρούς μας..."

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ

 

(Απόσπασμα από το κήρυγμα Γέροντος Γαβριήλ, 

Ηγουμένου της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, 

Κυριακή 15/11/2020)

|από την εκ των "συν αυτώ", ΣοΦία Καλογήρου

Σχετικό...

Φεύγουμε, σου λέω!

Φεύγουμε...

(Κι αν δεν σου Φτάνει η καρτούλα μας,

όλες οι "Φευγάτες" αναρτήσεις μας,

εδώ...)

✔ Noμίζουμε πως θα ζήσουμε και θα γεράσουμε και θα μετανοήσουμε... |Άκου ψυχή μου τον (αγιασμένο) πατέρα μας Κύριλλο...

 

✔ Αιώνια προοπτική, Φίλε. Σκέψου το...

 

"Άσε που και να χαθούμε, θα ανταμώσουμε εκεί πάνω... |Μια ευχούλα, τώρα που ανεβαίνει προς τα πάνω η ψυχούλα του Διονύση, μπορείς;

 

      ...Γιατί εκεί, όταν Φτάσει κάθε ψυχή, τα επιτεύγματα της εδώ ζωούλας, όποια και όσα κι αν είναι αυτά, παύουνε να μετράνε...

      Εκεί, η ψυχή - η όποια ψυχή, φίλε - θα σταθεί "γυμνή και τετραχηλισμένη". 

    Εμείς, οι κοινοί θνητοί, αυτό να έχουμε στο νου μας και στην καθημερινή έγνοια μας. 

Και αυτό να περάσουμε και στα παιδιά μας...

 Μια ευχή για τον Διονύση λοιπόν, έχουμε χρέος αυτές τις μέρες.

   Και αύριο- μεθαύριο κάποιοι άλλα παιδιά του Χριστού θα κάνουν το ίδιο και για μας...

   Καλή Ανάσταση, Νιόνιο!

      |στ.Β.Γ. 

     |η υπέροχη κάρτα εκλάπη από την "συν αυτώ" Νίκη Κατσιάπη.-

✔ - Μπάρμπα-Νίκο, τι έκανες τόση ώρα εκεί γονατιστός;

          

   |"Να τα βράσω και τα χωράφια και τα ντουβάρια σας... 

Εδώ θα μείνουν όλα.

Θα μας κοιτούν και και θα μας κοροϊδεύουν.-" 

                  |ξέρεις ποιος...

▶ Ήταν κάποτε δύο αδέρφια σε ένα χωριό, 

που είχαν κάποιες διαφορές για ένα χωράφι, 

για το πώς θα το μοίραζαν. 

Είχαν φτάσει στο σημείο, ο ένας να πυροβολήσει τον άλλο.

Οι συγχωριανοί τους, 

βλέποντας ότι αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί, 

αποφάσισαν να μεσολαβήσουν 

και ανέθεσαν να λύσει την διαφορά τους 

ένας σεβάσμιος γέροντας του χωριού, 

ο μπαρμπα-Νίκος, 

που όλοι τον σεβόντουσαν.

Συμφώνησε ο μπαρμπα-Νίκος, 

συμφώνησαν και τα αδέρφια 

να ακούσουν την συμβουλή του 

και να κάνουν ό,τι τους πει.

 

Συνοδευόμενος ο γέροντας από τα δύο αδέρφια, 

πήγαν στο χωράφι. 

Όταν τα αδέρφια τού υπέδειξαν το χωράφι, 

αυτός κινήθηκε προς τα εκεί 

και γονατίζοντας άρχισε να ψιθυρίζει κάτι. 

Τα αδέρφια ξαφνιάστηκαν 

και όταν τελείωσε ο γέροντας, 

τον ρώτησαν:

- Μπάρμπα-Νίκο, τι έκανες τόση ώρα εκεί γονατιστός;

- Ρώτησα τη γη, 

σε ποιόν από τους δυό σας, 

ανήκει αυτό το κομμάτι.

- Και σου απάντησε; ξαναρώτησαν τα αδέρφια.

- Ναι, και μου είπε να σας πω 

ότι δεν ανήκω εγώ σε αυτούς, 

αλλά αυτοί σε μένα.

Κόκκαλο τα δύο αδέρφια!

 

Έτσι είναι! 

Ο άνθρωπος ανήκει στη γη, 

γιατί είναι χωματένιος 

και δεν ανήκει η γη στον άνθρωπο, 

αλλά στον Θεό.

Δεν είναι δικά μου, 

δεν είναι δικά σου, 

είναι δικά Του. 

Είναι του Θεού... 

Τίποτα δεν μας ανήκει πάνω στη γη. 

Απλώς είμαστε διαχειριστές των αγαθών, 

που μας παραχώρησε ο Θεός.-

 

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη

✔ "Μεταμορφώνοντας την καθημερινότητα με αιωνιότητα" |Μητρ. Μεσογαίας κ. Νικόλαος |ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2025

|Πρόκειται για μια ομιλία, 

όχι και τόσο συνηθισμένη.

Από την άποψη πως ο ομιλητής, 

ενώ γνωρίζει τα του κόσμου τόσο καλά,

 όσο ελάχιστοι επιστήμονες στον κόσμο,

αποΦασίζει να μιλήσει για τα αιώνια και τα άΦθαρτα,

όπως και για το πως μπορούμε να παντρέψουμε 

(συγχωρέστε μας για την έκφραση)

την καθημερινότητά με το αιώνιο,

βλέποντάς την δηλαδή με την αιώνια προοπτική,

 που ενέχει η μικρή και μάταιη,

αλλά όμορΦη ζωή 

που μας έχει χαρίσει ο Δημιουργός μας...

           |στο ίδιο υπέροχο μοτίβο και το Αρχονταρίκι, που ακολούθησε...

✨ Η ΒάΦτιση δεν είναι γιορτούλα, είναι Μυστήριο μεγάλο...

Δυο μοναχά παράμετροι (τροΦή για σκέψη...) :

Αν συνειδητοποιούσαμε μονάχα πως η επιλογή του ονόματος που δίνουμε στα παιδιά μας έχει αιώνιες προοπτικές...;;;

Και πως είμαστε εκείνοι που αποφασίζουμε για την ατελεύτητη σύνδεση του παιδιού μας 

(που όμως δεν μας "ανήκει"...) μ΄έναν Άγιο, 

του οποίου το όνομα θα φέρει για μια...αιωνιότητα!!!

Και πως η τελική κατάληξή μας σε συγκεκριμένο νονό πρέπει να γίνει βασισμένη σε αιώνια κριτήρια...

Τίποτα δεν θα το κάναμε τόσο πρόχειρα και μόνο για το "θεαθήναι τοις ανθρώποις"...


Η φωτογραφία και το άρθρο, που μας προξένησε αυτές τις σκέψεις, εδώ...

☆ Η τελευταία μοιρασιά...

     

      "Να τα βράσω και τα χωράφια και τα ντουβάρια σας.

 Θα'χουμε πεθάνει και κείνα τ'άτιμα θα μένουν να μας κοιτούν και να γελάνε μαζί μας...", 

όπως μου'λεγε κάποτε ο (από καιρό χαμένος) μπάρμπας μας...

   Είπαν: 

Θα μοιράσουμε το χωράφι. 

Το μοίρασαν. 

Επειτα είπαν: 

Θα μοιράσουμε το αμπελάκι. 

Το μοίρασαν κι αυτό. 

Κι έπειτα είπαν: 

Ας μοιράσουμε και το σπίτι. 

Πώς μοιράζεται το σπίτι των γονιών, το σπίτι των παιδικών σου χρόνων; 

Ενας φίλος πρότεινε να το πουλήσουν, να το δώσουν για αντιπαροχή και «θα είστε μια χαρά!».

Τα δυο αδέρφια, ο μικρός και ο μεγάλος, βρήκαν έναν εργολάβο. 

Εκλεισαν ραντεβού. 

Η αλήθεια είναι πως όλες οι άλλες «μοιρασιές» έγιναν μέσω δικηγόρων. 

Μια παλιά έχθρα τούς κρατούσε σε απόσταση. 

Το ότι πριν πεθάνει ο πατέρας τους δεν τακτοποίησε τα κληρονομικά τούς έφερε σε αμηχανία, για να μην πω τους εξόργισε. 

Τώρα έπρεπε να βρουν οι δυο τους την άκρη.

Μα πως να κοιταχτούν στα μάτια μετά από τόσα χρόνια; 

Εδώ στην κηδεία η οικογένεια του ενός δεν ήξερε την οικογένεια του άλλου. 

Ετσι έμειναν σιωπηλοί δίπλα δίπλα και αποχώρησαν σαν ξένοι. 

Η μάνα τους έλεγε πικραμένη πως «αποκλείεται αυτά τα δυο παιδιά να βγήκαν από την ίδια κοιλιά». 

Από μικρά μάλωναν για το ποιο θα είχε την περισσότερη αγάπη, το περισσότερο χαρτζιλίκι, ακόμα και το περισσότερο φαγητό.

Το οριστικό ρήγμα έγινε ένα Πάσχα που γύρισαν στο χωριό, φοιτητές κι οι δυο. 

Μέθυσαν, πιάστηκαν στα χέρια, έσπασαν τον παλιό καθρέφτη στο χολ κι από τότε ράγισε για πάντα το γυαλί. 

Μέχρι και οι γονείς τους έλεγαν: 

«Δεν πειράζει, από μακριά κι αγαπημένοι». 

Τα χρόνια πέρασαν και να τους τώρα, επιστρέφουν πίσω με έναν εργολάβο ανάμεσά τους. 

«Φιλετάκι το οικόπεδο», 

τους πληροφορεί, 

«αλλά το σπίτι ερείπιο, ξεφορτωθείτε το!».

Το σπίτι πράγματι ερείπιο, τους κοιτούσε με τα ξύλινα παντζούρια να μισοκρέμονται στους μεντεσέδες, τις ρωγμές από τους σεισμούς να έχουν γίνει σκληρές τομές, η αυλή γεμάτη αγριόχορτα και τα κεραμίδια χιλιοτρυπημένα. 

Μόνη παραφωνία ένα σχετικά καινούργιο κλιματιστικό που έβαλε ο πατέρας τους τα τελευταία χρόνια γιατί η ζέστη δεν αντεχόταν. 

Να μπούμε μέσα, λέει ο ένας. 

Ας μπούμε, λέει κι ο άλλος.

 «Προσέξτε», τους φωνάζει η γειτόνισσα, 

«πριν κάνα μήνα μπήκαν ληστές και το μαγάρισαν, συμμαζέψαμε λίγο αλλά…». 

Μπήκαν με το κλειδί της.

Τα δικά τους ήταν χαμένα κάπου, άψαχτα. 

Ο πατέρας, τους τελευταίους του μήνες, ήταν σε μια ιδιωτική κλινική στην Αθήνα. 

Είχε δίκιο η γειτόνισσα, το σπίτι ήταν μαγαρισμένο. 

Η εικόνα τούς εξουθένωσε. 

Κάθισαν στον παλιό καναπέ δίπλα δίπλα. 

Ετριξε από το βάρος τους. 

Και να σκεφτείς πως κάποτε χοροπηδούσαν πάνω του.

Ο εργολάβος έξω μέτραγε. 

Μέτραγε τις ζωές τους και τις μετέφραζε σε εκατοστά, σε χρήμα. 

Κοιτάχτηκαν. 

Δεν πουλάμε.

 «Δεν πουλάμε», 

βγήκαν και του είπαν.

 Ο ραγισμένος καθρέφτης ήταν ακόμα εκεί. 

Δεν αλλάχτηκε.

 Ίσως τώρα, πριν από την τελευταία μοιρασιά, να τον αλλάξουν. 

Ίσως να μείνει κι εκεί για να θυμίζει πάντα πόσο κοστίζει ένας τέτοιος χωρισμός...

  [Η τελευταία μοιρασιά -

Κυριακή Μπεϊόγλου]

  |κάπου μέσα στο απέραντο διαδίκτυο...

✔ Φρόντιζε για τα "Επάνω", τα Αιώνια... Γιατί, η γαρ παρούσα ψεύδεται καθ΄ημέραν.-

 

✔«Δε θα με δελεάσουν τα πλούτη όλου του κόσμου. Η θέση μου είναι στο μοναστήρι... | ♰Γέρων Ισαάκ

 

Στη μνήμη του πρώτου βιογράφου του Αγίου Παϊσίου ...

Πριν πάρει την απόφαση της ζωής του, 

ο Φαρές 

(το κοσμικό όνομα του Γέροντος Ισαάκ) 

για 2 χρόνια δούλευε 

ως μάγειρας σε εστιατόριο 

του πολυτελούς ξενοδοχείου της Βηρυτού 

«Phoenicia Intercontinental». 

Το καλοκαίρι του 1962, 

παραιτήθηκε και επέστρεψε στο σπίτι. 

Αμέσως, 

παρέδωσε το τραπεζικό του βιβλιάριο 

στον πατέρα του, 

λέγοντας: 

«Αυτός είναι ένας λογαριασμός ταμιευτηρίου 

στο όνομά σου. 

Όταν λήξει η χρονική προθεσμία της κατάθεσης, 

σε παρακαλώ να πάρεις τα χρήματα 

και να τα μοιραστείς ισόποσα 

με τα αδέλφια μου. 

εγώ δε χρειάζομαι τίποτα. 

Φεύγω για το μοναστήρι». 

Ο πατέρας ρώτησε: 

«Τι σου λείπει στη ζωή 

και τι μπορώ να κάνω 

για σένα 

για να μην πας σε μοναστήρι;». 

Ο Φαρές απάντησε: 

«Ακόμα και αν μου δώσεις 

όλα τα πλούτη του κόσμου, 

αυτά δε θα με δελεάσουν. 

Η θέση μου δεν είναι εδώ. 

Είναι στο μοναστήρι»...

(πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2021...)

👉 "Σε λατρεύω, αγάπη μου..."

 

✔ Δεν λατρεύουμε τα παιδιά μας, 

ούτε προσπαθήσουμε να ζήσουμε μέσα από αυτά.

 

Μέσα στην καρδιά μας έχουμε ένα θρόνο. 

Το ποιόν και τι θα βάλεις εκεί 

θα έχει τα ανάλογα αποτελέσματα. 

Αν δεν μπει ο Θεός εκεί 

και βάλω τον οποιονδήποτε 

ή το οτιδήποτε, 

τότε υπάρχει πρόβλημα. 

              

Είναι σαν να διψάω για νερό 

και στη θέση του πίνω δηλητήριο. 

 

Λατρεύουμε τον Θεό. 

Αυτός είναι το Α και το Ω ,

 η αρχή και το τέλος.

Αγαπάμε τα παιδιά μας. 

Βασικά η σωστή έκφραση είναι : 

«Αγαπάμε τα παιδιά Του».

Αυτός είπε το μεγάλο ΝΑΙ για να «έρθουν».

                    

Εμείς απλά είμαστε συνοδοιπόροι. 

Στεκόμαστε δίπλα τους 

για να τα βοηθήσουμε στον δρόμο της σωτηρίας. 

Μπροστά θα βρίσκεται πάντα Εκείνος που λέει συνεχώς 

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν».

 

Πίστη είναι να έχουν φύγει όσοι λες ότι αγαπάς, 

να είσαι στη μέση του πουθενά, 

να νιώθεις τον Θεό, 

να χαμογελάς 

και να είσαι έτοιμος για τη μεγάλη συνάντηση, 

χωρίς καμία προσδοκία.

 

Περαστικοί και διάκονοι θα είμαστε σε αυτόν τον κόσμο  . . .

 

Κάθε λεπτό είναι ευκαιρία συνάντησης με τον Χριστό 

και αλλαγή της καρδιάς . . .

 

     π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr

   [την 1η φωτογραφία πήραμε από εδώ, ενώ τη δεύτερη από εδώ...]

✨ Ένα διαφορετικό κόμικ... |Μια αληθινή καταγεγραμμένη ιστορία, που έχει 2 πρωταγωνιστές: ένα παλικάρι, τον Κωνσταντίνο, με αμαξίδιο, που θέλησε κάποτε με θέρμη και επιμονή να συναντήσει τον Άγιο Παϊσιο και να τον παρακαλέσει με την προσευχή να τον κάνει καλά...

               

  [από μας ένα μόνο σχόλιο - βεβαιότητα:

ο ΠάνσοΦος Θεός επιτρέπει για τον καθένα μας,

μόνο ό,τι έχει αιώνια προοπτική...]

       |για να το δεις, 

ζούληξε πάνω σε μια από τις 2 "σελίδες" του fb - κόμικ...

 (θερμά συγχαρητήρια σ΄εκείνους τους άγνωστους σε μας, 

που έφτιαξαν τόσο όμορφα αυτήν την ιστορία...)

|προσθέτουμε 2 σχόλια "επί του πιεστηρίου":

👉 Τον είχα γνωρίσει τον μακαριστό πλέον Κωνσταντίνο 

όταν νοσηλευόταν στο Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Αναπήρων 

στο Ίλιον Αττικής, πριν πολλά χρόνια. 

Εκεί εφημέρευε ο αείμνηστος άγιος πνευματικός μας 

π. Θησέας Κυπριώτης, 

ανάπηρος και αυτός. 

Ο Κωνσταντίνος ήταν όντως μια αγιασμένη μορφή, 

που μόνο με την υπομονή και την πίστη του 

δίδασκε εμάς τους δήθεν υγιείς...

|Θαλασσινός Ιωάννης

🌹    🌹    🌹

|Και μια ανώνυμη ψυχούλα 

πρόλαβε και μας γνωστοποίησε αυτό!

Ευχαριστίες θερμές...:

👉 Κι εδώ η συγκινητική ιστορία του Κωστάκη,

όπως μας την διηγείται ο Νώντας Σκοπετέας. 

Κωστάκη, εύχου και για εμάς από εκεί ψηλά... 🌹

Σαν σήμερα θα έκλεινε τα 85 χρόνια του...

|Ξεχνιέται ο παπα Γιώργης...;;;|

Σαν σήμερα θα έκλεινε τα 85 χρόνια του... 
Kάθε βράδυ πριν κλείσω τα μάτια μου τον φέρνω στη σκέψη μου, ελπίζοντας να καταφέρω να τον φέρω και στα όνειρά μου... 
Ας χαίρεται την Βασιλεία του στους Ουρανούς κοντά στους άλλους Πατέρες και ας μας στέλνει την Ευχή του...

Αγγελα Μεταλληνου

* Δες και άκου τον αείμνηστο παπα Γιώργη μας εδώ:

☆ Της λέει ο (άγιος) Γέροντας Εφραίμ: "Σε 3 μέρες το παιδί σου θα πεθάνει..." |άκουσε το συνταρακτικό ηχητικό, που αφηγείται η αγιασμένη μακαριστή Αθηνά Σιδέρη...

 

♡ "Γι΄αυτό πάντα λέω ότι, το να σωθεί κανείς, είναι πάρα πολύ εύκολο...

“Φαντάζεστε ο Θεός να ζητούσε, 

για να μας συγχωρέσει τις αμαρτίες μας, 

να σκάβαμε 10 στρέμματα 

ή να κόβαμε το μισό δαχτυλάκι μας! 

Και όμως ο Θεός, δεν ζητάει τίποτα από αυτά. 

Το μόνο που ζητάει είναι, 

να πάμε να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας. 

Έκανε ο Θεός 

να συγχωρούνται οι αμαρτίες μας με έναν εύκολο τρόπο, 

ώστε να είναι προσιτός για όλους 

και να οικονομούνται όλοι. 

Εάν μερικοί δεν σώζονται, 

ούτε αυτό το απλό δεν θέλουν να πουν. 

Πιο απλό τρόπο σωτηρίας από αυτόν 

δεν μπορεί να υπάρξει. 

Γι΄αυτό πάντα λέω ότι, 

το να σωθεί κανείς, 

είναι πάρα πολύ εύκολο.”

  |(άγιος) Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

   |εμείς από τον Giannis Baris Ayranci

[...ἀπό μακρυά προβλέπει το συμφέρον διά τον καθένα ἀπό μᾶς...

 

Οἱ θάνατοι ἐπέρχονται, 

ὅταν συμπληρωθοῦν τὰ ὅρια τῆς ζωῆς, 

ποὺ ἐξ ἀρχῆς διὰ τὸν καθένα 

ὥρισεν ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ, 

ὁ ὁποῖος ἀπὸ μακρυὰ προβλέπει τὸ συμφέρον 

διὰ τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς...

~ Μέγας Βασίλειος

(Ότι ουκ εστίν αίτιος των κακών ο Θεός 

ΕΠΕ 7 σελ. 93)

|από τον "συν αυτώ", Γιάννη Τσιτλακίδη

☆ "αμΦ." επισήμανση:

Κανείς μας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δεν είναι σωστό να τηρεί ο άνθρωπος στη ζωή του όσα μπορεί από τα παρακάτω.

Το σώμα μας άλλωστε, είναι Ναός του Αγίου Πνεύματος και είμαστε υποχρεωμένοι να το προσέχουμε.

Εντούτοις, τι μας λέει εδώ ο Μέγας Βασίλειος;

Πως ό,τι και να κάνουμε...

Όσο κι αν επενδύσουμε...

Στις πιο ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης...

Στην καλύτερη διατροφή...

Στην πιο σωστή εκγύμναση του σώματός μας για τον καθένα μας (το λέμε κι αυτό, ακόμα κι αν δεν μας συμφέρει...)

Στα συχνά τσεκ απ στα καλύτερα ιατρικά κέντρα για τη διασφάλιση της υγείας μας... 

Στα πιο ακριβά προγράμματα ασφαλείας ζωής...

Ό,τι και όσα κι αν απ'όλ'αυτά εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας και τους δικούς μας ανθρώπους...

Ο χρόνος μας εδώ στη γη, όπως και οι παραμικρές κι ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα οι ... μετρημένες τρίχες της κεφαλής μας, όπως λέει κάπου ο Λόγος του Θεού, είναι όχι απλά μετρημένα, αλλά και καθορισμένα μέχρι κεραίας.

Και όλο αυτό για το αιώνιο συμφέρον της ψυχής του καθενός μας...

Οπότε, τι πιο σοφό από μέρους μας, να κοιτάξουμε ο καθένας μας πως θα ζήσουμε εν μετανοία τα λεπτά, τις μέρες, τα χρόνια που μας υπολείπονται για να φτάσουμε στο τέρμα αυτής της ζωής-εξορίας και την επιστροφή στο Σπίτι του Πατέρα μας...

[Όλες αυτές οι πολυλογίες προέκυψαν (με αφορμή αυτήν την ανάρτηση που προγραμματίσαμε από χθες) από το σημερινό ετήσιο μνημόσυνο του μικρού Βασιλάκη μας, η οικογένεια του οποίου ευχαριστεί για τις εγκάρδιες ευχές όλων σας, κυρίως όμως όλες εκείνες τις ψυχές που τον θυμούνται στις προσευχές τους...

         ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

☆ "Πιστοί στο ετήσιο ραντεβού ευγνωμοσύνης! Αν ψάξετε τις αναρτήσεις πριν 6 χρόνια, τέτοια μέρα, παρακινούσατε κόσμο να προσευχηθεί...

 

~ Του Αγίου Ευθυμίου σήμερα.

 Ας πούμε κι ας καταγράψουμε, 

προς Δόξαν Θεού, 

κάτι χαρούμενο και ευχαριστιακό.

Απ΄όλους όσους νομίζουμε πως έχουμε,

Ο Μόνος που πράγματι έχει, 

γι΄αυτό και μπορεί και χαρίζει 

επί δικαίους και αδίκους 

είναι ο Θεός.

Και σε Αυτόν μόνο αξίζει 

η Δόξα 

και η Τιμή 

και η Προσκύνηση.

Να πούμε λοιπόν ένα μόνο

από εκείνα που οι περισσότεροι δεν γνωρίζετε,

εκτός κι αν εμείς 

(που τα απολαμβάνουμε, 

έστω κι αν δεν τα αξίζουμε,)

φιλοτιμούμαστε που & που 

και σας κάνουμε κοινωνούς 

στα ασύλληπτα δώρα και στις συνεχείς "αυξήσεις",

που μας χαρίζει απλόχερα ο Παντελεήμων Θεός.

Τέτοιες μέρες πέρυσι 

δεχτήκαμε από μια υπέροχη μανούλα,

με την οποία δεν γνωριζόμαστε 

και ποτέ μέχρι τότε 

δεν είχαμε επικοινωνήσει, 

το ακόλουθο μνμ:

Στο Ευαγγέλιο που ειπώθηκε 

χθες στις Εκκλησιές μας ακούσαμε 

πως από τους 10 που θεραπεύθηκαν 

από τα χέρια του Χριστού μας,

γύρισε μοναχά ο ένας να ευχαριστήσει

και να πέσει στα πόδια Του...

  Και η ευχαριστιακή διάθεση, 

απ΄ό,τι φαίνεται σε κάποιες διαλεχτές ψυχές, 

δεν σταματάει ποτέ.

   Το προχθεσινό μνμ είναι αυτό:

Οι δικές μας αστεράτες απορίες σε αυτή τη φάση είναι:

☆ Πως κάποιες ψυχούλες, βρε παιδί μου,

ξεχωρίζουν τόσο ξεκάθαρα πλέον 

από τις υπόλοιπες μικρόψυχες ψυχές μας

που δεν χωρούν κανέναν, 

πέραν βέβαια όσων έχουμε 

απόλυτη εξάρτηση και ανάγκη;

☆ Πως γίνεται οι δυσκολίες, 

τα προβλήματα, 

οι απώλειες, 

ακόμα και οι θάνατοι αγαπημένων

να εξαγνίζουν τις ψυχές 

όσων κατορθώνουν να χειρίζονται τα πάντα,

όσο κι αν πονάνε,

με την Ορθόδοξη θεώρηση

και προς Δόξαν του Αγίου Θεού;

☆ Μήπως αυτός δεν είναι 

ο ορισμός της περίφημης "αμφοτεροδεξιοσύνης" 

που έχει μπει απότομα, 

αλλά και γλυκά στη ζωή μας 

τα τελευταία 10 χρόνια;

☆ Πως γίνεται να υπάρχουν άνθρωποι 

τόσο ευγνώμονες σε Θεό 

αλλά και σε ανθρώπους,

ακόμα κι αν δεν έχουν απολύτως 

καμιά υποχρέωση σε αυτούς τους τελευταίους;

☆ Και πως θα τα καταφέρουμε εμείς οι υπόλοιποι 

να τους μοιάσουμε;

         Στ΄ αλήθεια, ψάχνουμε απαντήσεις.

Αν έχεις καμιά πρόχειρη, μας λες.-

  ~ "αμΦ." ΥΓ:

 Η ευγνωμονούσα αυτή αναρτησούλα 

α(μ)Φιερωμένη σε όλους αυτούς 

που σταυρώνονται καθημερινά σε πόνους 

που μοιάζουν αφόρητοι, 

αλλά τελικά δεν είναι,

μόνο όμως αν τους δει κάποιους 

με αυτήν την υπέροχη αιώνια προοπτική...

[και σε μια Ευθυμία από μακριά,

που μαζί με τον Παππού

και τους" συν αυτώ" της,

μπήκε από πολύ μακριά με φόρα 

και αγάπη στη γειτονίτσα μας...]

   |το αναρτήσαμε πέρυσι για πρώτη φορά. 

Η ευγνωμοσύνη όμως προς τον Άγιο Θεό έχει σταματημό;

    |και λίγες μέρες πριν έφτασε στο γραφείο αυτό! Τυχαίο;

   (Αν σε ενδιαφέρει το ολοκαίνουριο βιβλίο, ζούληξε πάνω του...)