✔ Μια τέτοια ημέρα δυό νησιά ένα κορμί γιορτάζουν, που της συγγνώμης Άγιο σ' όλη τη γη φωνάζουν. Είναι της Ζάκυνθου παιδί, της Αίγινας ο στύλος, παιδί τς Αναφωνήτριας του Νεκταρίου φίλος... Δεκαεπτά του Δεκεμβριού στα ουράνια θα πάει, ο άνθρωπος που δίδαξε τον κόσμο ν' αγαπάει... Πέφτω καλέ μου Άγιε στα πόδια σου σαν φταίχτης και θέλω της αγάπη σου κι εγώ να γίνω κλέφτης...

   | Άγιος Διονύσιος ο Νέος, ο Ζακυνθινός Αρχιεπίσκοπος Αιγίνης (1547 - 1622)

|το διαΦορετικό συναξάρι του Αγίου Διονυσίου, 

με κλάματα Φτιαγμένο, από την "ειδική", 

Ελένη Ζεάκη...

 

... Ο Άγιος Γεράσιμος

τελεί το βάπτισμα του

κι αυτό σίγουρα ήτανε

αρχή στο χάρισμα του...

 

Ήτανε αρχοντόπουλο

και ζούσε με ανέσεις,

μα μία μία ανέβαινε

των αρετών τις θέσεις.

 

Ήτανε εξυπνότατος

και είχε καταλάβει

σπουδές και πλούτη

μάταια ήταν που είχε λάβει

 

Και κοιμηθήκαν οι γονείς

γύρω στα είκοσι του,

ορφάνεψαν τρία παιδιά

κι ήρθε η συναίσθηση του...

 

Αυτό που κληρονόμησε

στον αδερφό του αφήνει

και του ζητά υπόσχεση

στην αδερφή να μείνει

 

Το βιός του εμπιστεύεται

στον ένα αδερφό του,

τον Κωνσταντίνο που έμελε

να ζήσει το χαμό του...

 

Για να παντρέψει αδερφή

μικρότερη που είχε,

γιατί εκείνος στο εξής

στα κοσμικά θα απείχε...

 

Παίρνει τα μπογαλάκια του

και στα Στροφάδια πάει,

στο μοναστήρι Δανιήλ

το όνομα θα πάρει

 

Κι έτσι κυλούσε ο καιρός

με άσκηση μεγάλη,

η υπακοή και η προσευχή

στολίζει τον με Χάρη...

 

Πόθο μεγάλο στην καρδιά

είχε να ταξιδέψει,

στον τόπο που Σταυρώθηκε

Ο Κύριος να τρέξει...

 

Παίρνει καράβι, μα αντί

να πάει εκεί που θέλει,

μες στης Αθήνας την καρδιά

τον ξεφορτώνει εντέλει...

 

Βρίσκεται στην επισκοπή

κι ο δέσποτας θαυμάζει,

να μείνει εκεί με φωτισμό

Του Λυτρωτή προστάζει...

 

Κάνει τελεία υπακοή

και γίνεται ιερέας,

δεσπότης μονοκοπανιά

σ' απόσταση μιάς μέρας...

 

Παίρνει σπουδαίο όνομα

το ταπεινό σπουργίτι,

του Άγιου Διονύσιου

του Αρεοπαγίτη

 

Και του ζητούν επίσκοπος

στην Αίγινα να γίνει,

που στο νησί οι άνθρωποι

μονάχοι είχαν μείνει...

 

Φτωχοί και αλειτούργητοι

στων πειρατών τη βία,

είχαν ορφάνια φυσική

μα και στην εκκλησία

 

Τον αγκαλιάζει ο λαός

σαν Τον Μεσσία φτάνει

και προσπαθεί ηρωικά

κάθε καλό να κάνει...

 

Τους συγυρίζει τις ζωές,

φτιάχνει ναούς και δρόμους

κάθε ψυχούλα δέχεται,

να την κρατά στους ώμους...

 

Ήταν σεμνός επίσκοπος,

την δόξα να αποφύγει,

την Αίγινα αποχαιρετά,

στη Ζάκυνθο γυρίζει...

 

Θα πάρει τη σκυτάλη του

και γίνεται Ιεράρχης

ο Άγιος Νεκτάριος,

νέος τους ποιμενάρχης...

 

Νοικιάζει σπίτι, γίνεται

στη Ζάκυνθο ιερέας

για δύο χρόνια Του Χριστού,

ο ταπεινός ποιμένας...

 

Μετά από χρόνια στη Μονή

Στροφάδων θα γυρίσει

και την Αναφωνήτρια

ξανά θα υπηρετήσει...

 

Κοιμάται πάνω σε αιχμηρές

πέτρες αντί για στρώμα

και όπως νέος πολεμά

με άσκηση ακόμα!

 

Τη θέση του επίσκοπου

κι εκεί αναλαμβάνει

και θαύματα απερίγραπτα

με μαρτυρίες κάνει!

 

Όπως ο Κύριος μπορεί

τη θάλασσα να αρνεύει,

με ευλογία στον ψαρά

την πείνα να γιατρεύει

 

Και μιά βεντέτα ξέσπασε

μία ζωή αφαιρείται

και ο φονιάς στα πόδια του

φτάνει κι απολογείται...

 

Και με μεγάλη έκπληξη

ακούει τ' όνομα του,

του αδερφού του ο φονιάς

στεκότανε μπροστά του!

 

Του δίνει τη συγχώρεση

χωρίς ιδέα να 'χουν,

κρυφά του δίνει χρήματα

να φύγει μη το μάθουν...

 

Πόσο μεγάλα θαύματα

δημιουργεί η αγάπη!

Και βγαίνει λάδι ο φονιάς

και μοναχός εκάρη!

 

Τα τόσα χρόνια άσκησης

έγραψαν στο κορμί του

και στα εβδομήντα πέντε του

θα σβήσει η πνοή του...

 

Δεκαεπτά του Δεκεμβριού

στα ουράνια θα πάει,

ο άνθρωπος που δίδαξε

τον κόσμο ν' αγαπάει...

 

Πέφτω καλέ μου Άγιε

στα πόδια σου σαν φταίχτης

και θέλω της αγάπη σου

κι εγώ να γίνω κλέφτης...

 

Να μη μπορώ να δω κακό,

καλό να βλέπω μόνο,

όπως εσύ να συγχωρώ

και να βαστώ στον πόνο...

 

* * *

 

"Καταθέτω μιά θάλασσα ευγνωμοσύνης στον Άγιο, 

που αξιώθηκα να πλησιάσω και να νιώσω...

Ελένη Ζεάκη"

 

 

(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη 

από την ίδια την Ελένη στην Αίγινα...)

✨ Η συγγνώμη, αδέρφια, δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο "macho", η πιο αντρειωμένη πράξη που υπάρχει... |Χρόνια Πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν μαζί με τον απίθανο Άγιό τους, αλλά και σε όσους τολμούν να συγχωρούν…

 

                       |γράΦει ο εκ των "συν αυτώ", ΚωστήςΠαπαναστασίου

 ·

(Ποιον εαυτό μας αντέχουμε να έχουμε; 

Του φονιά ή του αγίου Διονυσίου;)

 

17 Δεκεμβρίου, 

γιορτάζει ο αναφερόμενος και ως "άγιος της Συγγνώμης".

 

Ας αφήσουμε για λίγο, τα λιβάνια και τις λιτανείες 

και ας μπούμε στο "matrix" μιας πραγματικής ιστορίας…

 

Γιατί, αυτό που έκανε ο Διονύσιος 

(ο κατά κόσμον, κόμης Γραδενίγος Σιγούρος, 

πριν φορέσει τα ράσα), 

αν γινόταν ταινία στο Netflix, 

θα λέγαμε ότι το σενάριο είναι υπερβολικό τουλάχιστον!

 

Σκεφτείτε το…

 

Ζάκυνθος του 16ου αιώνα, 

μια εποχή άκρατης βίας,παραλογισμού , βεντέτας 

και να κυριαρχεί η φράση "οφθαλμός αντί οφθαλμού".

 

Ένας φονιάς χτυπάει παρορμητικά την πόρτα ενός μοναστηριού, 

όντας τρομαγμένος και κυνηγημένος…

 

Ο ηγούμενος (ο άγιος Διονύσιος) του ανοίγει:

 

– «Κρύψε με, με κυνηγάνε, δολοφόνησα», λέει ο φονιάς.

– «Ποιον σκότωσες;», ρωτάει ο άγιος.

– «Τον Κωνσταντίνο Σιγούρο, τον αριστοκράτη»…

 

(Παρένθεση: 

Ο Κωνσταντίνος Σιγούρος ήταν ο αδερφός εξ αίματος, 

του Αγίου…)

 

Εδώ, φίλοι μου, σταματάει η λογική και αρχίζει η Οντολογία…

 

Είναι σχεδόν βέβαιο, 

πως, ο σύγχρονος άνθρωπος σε μια τέτοια περίπτωση

θα ούρλιαζε, 

μπορεί να άρπαζε ακόμη και το μαχαίρι 

ή στην καλύτερη, θα φώναζε την αστυνομία...

Κοινώς, με κάποιον τρόπο Θα έπαιρνε εκδίκηση. 

Είναι το "δίκαιο", σωστά; 

Το ανθρώπινο…

 

Ξέρετε πολύ καλά, 

ότι ζούμε σε μια χώρα 

που κρατάμε μούτρα για μια θέση πάρκινγκ, 

δεν μιλάμε στα αδέρφια μας για ένα θέμα κληρονομικό 

ή, ακόμη ακόμη, 

"δολοφονούμε" χαρακτήρες στα social media 

επειδή διαφώνησαν μαζί μας κάπου!

 

Ο άγιος Διονύσιος, όμως, 

έκανε κάτι όπου σήμερα φαντάζει αδιανόητο.

Ούτε έκλαψε μπροστά στον φονιά, 

ούτε τον έβρισε,

αλλά…τον έκρυψε,

τον τάισε, 

του εδώ έδωσε ακόμη και χρήματα 

και τον φυγάδευσε, για να μην τον πιάσουν οι διώκτες 

(που ήταν η ίδια η οικογένεια του Αγίου!).

 

Ήταν τρελός;

 Ήταν αδύναμος;

Όχι αγαπητοί μου…

Ήταν… Ελεύθερος!!!

 

Ο άγιος, κατάλαβε εκείνη τη στιγμή κάτι, 

που εμείς παλεύουμε μια ζωή να νιώσουμε:

Αν σκότωνε τον φονιά 

(κυριολεκτικά ή ηθικά), 

θα γινόταν κι αυτός φονιάς. 

Το κακό τότε θα πολλαπλασιαζόταν.

Συγχωρώντας τον όμως, 

σκότωσε το κακό από τη ρίζα,

έσπασε την αλυσίδα του μίσους και του παραλογισμού!

 

Μέσα μας, αγαπητοί μου, παλεύουν δύο τύποι:

Από τη μία ο "Φονιάς", 

που θέλει να έχει πάντα δίκιο, 

που κρατάει τεφτέρι με τα χρωστούμενα των άλλων, 

που διψάει για εκδίκηση και δικαίωση…

Από την άλλη ο "Διονύσιος", 

που ξέρει ότι η μόνη αληθινή νίκη 

είναι η ανόθευτη καθάρια αγάπη, 

που υπερβαίνει ακόμη και τον πόνο.

 

Η συγγνώμη, αδέρφια, δεν είναι αδυναμία.

 

Είναι η πιο "macho", 

η πιο αντρειωμένη πράξη που υπάρχει.

Θέλει τεράστια ψυχικά "καρύδια" 

για να αγκαλιάσεις αυτόν που σε πλήγωσε.

 

Στην Ελλάδα του σήμερα, 

που όλοι είμαστε έτοιμοι να φάμε τις σάρκες μας, 

ο άγιος Διονύσιος στέκεται όρθιος, 

αδι(άΦθορος) και μας ρωτάει:

«Εσύ, 

πόσο ακόμα θα κουβαλάς το πτώμα του εγωισμού σου;»

 

Χρόνια Πολλά στη Ζάκυνθο και στην Αίγινα 

και σε όσους τολμούν να συγχωρούν…

✔ "Ακούστε με! Ακούστε με!" |Ένα βαρυσήμαντο "μυστικό" του Αγίου Πορφυρίου για όλους μας. Μας μιλάει ο ίδιος ο Άγιος Γέροντας... Θα τον ακούσουμε;|

(Εντάξει!

Ας πούμε πως είναι "φυσιολογικό" και μάλλον ανθρώπινο να μη δίνουμε σημασία στις συμβουλές, που μας δίνουν δικοί και ξένοι.

Το τεράστιο "εγώ" δεν μας αφήνει...

Αν μας μιλούσε όμως στα ίσια ένας Άγιος;

Θα συμμορφωνόμασταν επιτέλους;)

Για ποιο λόγο πρέπει να συγχωρούμε και να ζητούμε και οι ίδιοι συγχώρεση μέσα από την καρδιά μας.

Γιατί όχι μόνο δεν μας παίρνει να κατακρίνουμε, αλλά ούτε καν να σκεφτόμαστε αρνητικά εναντίον κάποιου...

"Ακούστε με! Ακούστε με!"

(Ένα βαρυσήμαντο "μυστικό" του αγίου Πορφυρίου για όλους μας.

Ειδικά για όσα όλοι μας, λέμε ή σκεπτόμαστε για τον διπλανό μας σήμερα...

Μας μιλάει ο ίδιος ο Άγιος Γέροντας...)

~ εκ των "συν αυτώ"

~ Σχόλιο-απόσπασμα από τον Αθανάσιο Κορδέλα: 

|από τον Δεκέμβρη του ΄21...

✔ Συγχώρα και προχώρα... |από τον Άγιο που αγίασε το "Με συγχωρείτε"...

 

      ...προς την Πέλη - της συγχώρεσης.

      |α(μ)Φιερωμένο από όλους εμάς, 

οι οποίοι το "Συγχώρα με" 

το΄χουμε αναγάγει σε ... πολυτέλεια. 

Για τον αγώνα που κάνει τόσα χρόνια, 

ως μια εκ των "συν αυτώ", 

για να μας μάθει να (συγ)χωράμε τους άλλους...|

"Όσο μπορούμε, να συγχωράμε.

Τη συγ­χώ­ρε­ση πρέ­πει να την δί­νου­με σε όλους, 

όπως κά­νει και ο ίδιος ο Θεός. 

Βρέ­χει επί δι­καί­ους και αδί­κους, 

γρά­φει το Ευαγ­γέ­λιο. 

Διό­τι εί­μα­στε όλοι αμαρ­τω­λοί 

και όλοι θα έπρε­πε να κα­τα­δι­κα­στού­με 

για τις αμαρ­τί­ες μας, 

λί­γες ή πολ­λές. 

Γι' αυτό πρέ­πει να συγ­χω­ρού­με 

και να ευ­χό­μα­στε στο Θεό, 

να συγ­χω­ρή­σει και εμάς τους αμαρ­τω­λούς, 

που πολύ συ­χνά, 

δεν κα­τα­λα­βαί­νου­με τι κά­νου­με 

και τι δεν κά­νου­με..."

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

|εμείς από τον π.Βασίλειο Τσιμούρη

~ δες σχετικά αν θες κι αυτό...

✔ Καθαρά χέρια, αλλά άδεια....

 

"... Όλοι θα φύγουμε μία μέρα από τη ζωή.

Είναι το μόνο αναπόφευκτο.

Πώς θα παρουσιαστούμε ενώπιον του Θεού;

Έλεγαν οι Άγιοι Γέροντες:

Παρουσιάστηκε κάποιος άνθρωπος κεκοιμημένος στον Θεό , 

του έδειξε τα χέρια του και είπε:

- Θεέ μου, τα χέρια μου είναι καθαρά.

Δεν τα λέρωσα με κλεψιές και ατιμίες.

Και ο Θεός, ο αγαπών πάντας ημάς,

απήντησε:

- Καθαρά είναι, αλλά άδεια.

Είναι άδεια από έργα αγάπης...

 

Ας είμαστε πεπληρωμένοι από την αγάπη στον πλησίον.

Αυτό θα είναι και το κριτήριο της σωτηρίας μας...

Να είμαστε συγχωρητικοί, 

όχι μόνο στους φίλους και τους δικούς μας, 

αλλά και στους εχθρούς μας..."

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ

 

(Απόσπασμα από το κήρυγμα Γέροντος Γαβριήλ, 

Ηγουμένου της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, 

Κυριακή 15/11/2020)

|από την εκ των "συν αυτώ", ΣοΦία Καλογήρου

Σχετικό...

Φεύγουμε, σου λέω!

Φεύγουμε...

(Κι αν δεν σου Φτάνει η καρτούλα μας,

όλες οι "Φευγάτες" αναρτήσεις μας,

εδώ...)