✔ Νέος, ωραίος, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, με λαμπρές σπουδές και υψηλόβαθμος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού! Ο “Γιώργος» της εποχής του ήταν αυτό που σήμερα στη σύγχρονη πραγματικότητα θα λέγαμε "το απόλυτο success story"... |«Και κυπελλούχος και άγιος! Γίνεται; Ε ναι, γίνεται!!!»

 

               |γράΦει ο δάσκαλος Κωστής Παπαναστασίου

   · Ο Άγιος Γεώργιος είναι ίσως από τις πιο παρεξηγημένες μορφές, αν επιλέξουμε να μείνουμε επιφανειακά μόνο στην κλασική εικόνα με το λευκό άλογο και τον δράκο.

Αν το καλοσκεφτείς, ο “Γιώργος» της εποχής του ήταν αυτό που σήμερα στη σύγχρονη πραγματικότητα θα λέγαμε "το απόλυτο success story".

Νέος, ωραίος, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, με λαμπρές σπουδές και υψηλόβαθμος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού.

Είχε την καριέρα, τα χρήματα, τη δόξα, την κοινωνική καταξίωση. 

Ήταν, με σύγχρονους όρους, ένας απόλυτος «κυπελλούχος» της ζωής.

Και κάπου εδώ, έρχεται η μεγάλη ανατροπή που χτυπάει κατευθείαν στο κέντρο της δικής μας κουλτούρας...

Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, που ο ναρκισσισμός μοιάζει να έχει γίνει η νέα μας θρησκεία, που μετράμε την αξία μας με τα likes, την ατσαλάκωτη εικόνα στις οθόνες και την επιβεβαίωση του "φαίνεσθαι", ο Γεώργιος κάνει το αδιανόητο: τα πετάει όλα.

Δεν εγκλωβίζεται στο αυτοαναφορικό του «εγώ».

Δεν λατρεύει το είδωλό του στον καθρέφτη της εξουσίας.

Αντίθετα, μοιράζει την τεράστια περιουσία του στους φτωχούς, απελευθερώνει τους δούλους του και στέκεται όρθιος απέναντι στην παντοδυναμία του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

Για όλους εμάς, τους συχνά απογοητευμένους, που βλέπουμε γύρω μας αδικία, παραλογισμό και μια κοινωνία που μοιάζει να χάνει τα αντανακλαστικά της, ενώ μουρμουράμε κυνικά «έλα μωρέ, όλα σάπια είναι, τι μπορώ να αλλάξω εγώ μόνος μου;», η στάση του είναι ένα ηχηρό ταρακούνημα.

Μας υπενθυμίζει πως η πραγματική δύναμη της ψυχής δεν κρύβεται στη βολή του καναπέ ή στην ασφαλή κριτική του πληκτρολογίου, αλλά στην αλληλεγγύη και στο θάρρος να αντισταθείς, έστω και μόνος, απέναντι στο άδικο.

Για εκείνους δε, που έχουν χάσει την ελπίδα τους στον άνθρωπο και θεωρούν την καλοσύνη αδυναμία, ο βίος του φωνάζει πως η αγάπη δεν είναι ένα ρομαντικό, παθητικό παραμύθι.

Είναι πράξη ριζοσπαστική. 

Είναι το να δίνεις από το υστέρημα ή το περίσσευμά σου στους ευάλωτους. 

Είναι η απόφαση να θυσιάσεις τα κεκτημένα σου για να γίνεις ασπίδα για τον Άλλον.

Τον πραγματικό δράκο ο άγιος,  δεν τον σκότωσε με το δόρυ, αλλά με την αγάπη και την αυταπάρνησή του.

Ο δικός μας αληθινός και αχόρταγος δράκος, είναι ο… εγωισμός, η απάθειά μας, η έπαρση και η ψευδαίσθηση πως η ευτυχία βρίσκεται μόνο στην πάρτη μας και στις γεμάτες τσέπες…

Γίνεται, λοιπόν, να είσαι μέσα στη ζωή, επιτυχημένος, «κυπελλούχος», να έχεις κατακτήσει κορυφές και ταυτόχρονα να κρατάς την ψυχή σου καθαρή, γεμάτη φως και αλληλεγγύη;

        Ε ναι, γίνεται ρε φίλε!!!

Αρκεί το κύπελλο της όποιας επιτυχίας σου να μην το κρατάς σφιχτά μόνο για σένα, αλλά να το αφήνεις να ξεχειλίζει για να ξεδιψάσουν και οι γύρω σου.

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες/ουσες, με αληθινό φως και ουσιαστική ενσυναίσθηση!

    

                 ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

      |"αμΦ." ΥΓ:

   Αν μας επιτρέπεται μια και μόνη προσθήκη σ΄αυτό το εξαιρετικό κείμενο.

 Όλ΄αυτά εκείνος ο "Γιώργης" τα εμπνεύστηκε, τα σχεδίασε και τα έπραξε θέτοντας μπροστά του τον Απόλυτο Στόχο, την Απόλυτη Καταξίωση, που είναι ο Χριστός.

  Χωρίς Αυτόν κανένα success story, δεν γίνεται να παραμείνει τέτοιο, ούτε καν σε τούτη τη ρημάδα τη ζωή.

  Πόσω μάλλον στην Αιωνιότητα, στην οποία "οι επιτυχημένοι" θα είναι μόνιμα μαζί Του...

   

                               ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

📍  Η τελευταία εικόνα είναι του 1930, οικογενειακό κειμήλιο … από παππού Γιώργη Μαλακό εκ Τσιπίδου.

     |εκλάπη από την αγαπημένη μας "συν αυτώ" εορτάζουσα, Γεωργία Μελανίτη...

✔ Άη Γιώργη μας, τρέξε... |αντί άλλου δώρου στις Γεωργίες μας και στους Γιώργηδες...

 

    [...Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε»...]

|γράφει ο εκ των "συν αυτώ", π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Μια συγκλονιστική μαρτυρική σκηνή

με τον Άγιο Γεώργιο

μας την περιγράφει ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος:

<<Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια

(που μέσα είχαν καρφιά) 

και του τα φόρεσαν,

έφεραν άλογα, 

Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, 

και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα.

Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα 

και αυτός έπρεπε ή να τρέξει 

ή αν έπεφτε κάτω

θα γινόταν χίλια κομμάτια....

Και λέγει ο βίος του,

“το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου 

και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”.

Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!

“Ο δε γενναίος μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” 

-λέγει το συναξάρι-

“μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν

λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:

“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”

Είχε μπροστά του, 

όχι το πλήθος, 

όχι τα άλογα,

όχι την κακία των ανθρώπων

αλλά τον ποθούμενο Κύριο.

Έτρεξε δε τόσο 

ώστε πέρασε και τα άλογα >>.

 

 

Μας κάνει εντύπωση,

 δεν λέει στον εαυτό του απλά 

"κάνε υπομονή’’,

 ‘’άντεξε’’,

που στον καιρό της δοκιμασίας

κι αυτό μαρτύριο είναι....

Λέει ‘’τρέξε’’!

Πως γίνεται να μη βλέπεις το μαρτύριο

ως καταδίωξη

και να το βλέπεις ως πορεία

προς κάποιον που ποθείς;

Γίνεται 

όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων...

Όταν ο άνθρωπος σταθεί

«επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς...

Ο πόνος δεν εξαφανίζεται

αλλά παύει να είναι το κέντρο.

Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά...

Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος

που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού

τελικά να γίνεται εκείνος

που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του...

Μα, ο πόνος θα πει κανείς!

Δεν πονούσαν οι μάρτυρες;

Φυσικά και υπέφεραν, 

δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων

που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο.

Αυτό που αλλάζει στους μάρτυρες

είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας.

Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου

δοκιμασία σημαίνει 

απώλεια, 

αδικία, 

κατάρα...

Για τον μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία

να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον...

Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθ΄αυτό

αλλά στο νόημα που δίνω

σε αυτό που μου συμβαίνει.

Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση...

Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό

την ώρα του μαρτυρίου.

Τον είχε ήδη ενώπιόν του.

Εμείς πολλές φορές περιμένουμε

να είμαστε σε κατάλληλη φάση

για να προσευχηθούμε, 

να αγωνιστούμε,

να κάνουμε μια καλοσύνη...

Το μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό 

αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά!

Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία

ανακάλυψης της αλήθειας μου,

 έτσι κι αλλιώς,

αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός

μπορεί να είναι παρών μέσα της...

Και δεν είναι φυσικά ότι τότε

ο πόνος εξαφανίζεται, 

όχι,

αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο...

Οι μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο,

μα αγάπησαν τον Χριστό

περισσότερο από τον πόνο.

Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά

για εκείνους γίνεται πορεία

ή καλύτερα συνοδοιπορία...

Άραγε για μας ποια μπορεί να είναι τα «άλογα»;

Είτε οι εξωτερικές πιέσεις

(υποχρεώσεις, 

ρυθμοί, 

απαιτήσεις)

με απλά λόγια δηλ. η ζωή

που μας τραβάει μπροστά 

χωρίς να μας ρωτά...

Οι εσωτερικές κινήσεις

(φόβος, 

άγχος, 

θυμός, 

ανάγκη ελέγχου)

που δεν μας τραβούν απ’ έξω

αλλά μας σέρνουν από μέσα...

Οι προσκολλήσεις

(εικόνα που θέλω να έχω, 

ασφάλεια, 

αναγνώριση).

Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος,

αυτό το «γιατί σε μένα;», 

το «δεν είναι δίκαιο»

που πολλές φορές πονά

περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός...

Ο Άγιος Γεώργιος

δεν σταματά τα άλογα, 

δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε».

Τα άλογα υπάρχουν, 

η ταχύτητα υπάρχει,

ο κίνδυνος υπάρχει,

αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά.

Το ερώτημα για εμάς δεν είναι

«Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;»

(συχνά δεν σταματούν).

Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση;

Με σέρνουν, 

ή μετατρέπω

το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης

με την αλήθεια μου

αλλά και με την Αλήθεια (Χριστό);

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη

μέσα στο μαρτύριο δεν είναι 

ότι απλά αντέξαμε

αλλά ότι με την χάρη του Θεού

δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο

για την ζωή και την Όντως Ζωή...

|αν έχεις όρεξη 

και θες 

και τις υπόλοιπες κατά καιρούς αναρτήσεις μας 

για τον Άη Γιώργη μας,

ζούληξε εδώ...

✨ "...Μπροστά από τις γραμμές τους έβλεπα να τρέχει πέρα ​​δώθε και σε όλη τη γραμμή του μετώπου, ένας Καβαλάρης με άσπρο άλογο! Είναι αυτός εδώ, που είδα στο εικονισματάκι...

 

Όταν πολεμούσαμε το 1940 στην Αλβανία, 

εναντίον των Ιταλών, 

που μας επιτέθηκαν χωρίς κανένα λόγο, 

συνέβη το εξής θαυμαστό.

 

Οι τσολιάδες συνέλαβαν μαζί με άλλους Ιταλούς 

και έναν αξιωματικό αιχμάλωτο.

Οι Έλληνες στρατιώτες του αφαίρεσαν 

το πιστόλι, τα κιάλια κ.λ.π.

Ο Ιταλός αξιωματικός τα παρέδωσε όλα ευχαρίστως.

 

Παρέδωσε ακόμη και τις φωτογραφίες της οικογενείας του.

 Μια μικρή εικόνα του Αγίου Γεωργίου 

δεν ήθελε να την παραδώσει

με κανένα τρόπο. 

Τελικά του την πήρανε.

 

Τότε ο Ιταλός αιχμάλωτος ζήτησε να δει τον διοικητή. 

Όταν συνάντησε του μίλησε με ευγενικό τρόπο 

και τον παρακάλεσε να επιστρέψει την εικόνα του Αγίου Γεωργίου

 

- Αυτή είναι Ορθόδοξη… του είπε ο διοικητής.

Τι την θέλεις εσύ, ο παπικός;

 

– Εγώ, απαντά ο Ιταλός αξιωματικός,

όταν οδηγούσα τον λόχο μου εναντίον

των Ελλήνων, 

δεν μπορούσα με κανένα τρόπο

να σπάζω τις γραμμές των.

Κι αυτό συνέβαινε 

διότι μπροστά από τις γραμμές τους 

έβλεπα να τρέχει πέρα ​​δώθε

και σε όλη τη γραμμή του μετώπου,

ένας Καβαλάρης με άσπρο άλογο.

 

Αυτός μας έφραζε τον δρόμο.

Δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε.

Στην οπισθοχώρηση μας όμως

βρήκα σε ένα μέρος ένα ερημοκκλήσι.

 

Μπήκα μέσα να προσευχηθώ,

κι εκεί στο τέμπλο βλέπω αυτό το εικονισματάκι.

Ήταν ακριβώς όπως τον έβλεπα στο μέτωπο!

 

Ήταν ο ίδιος, ο Άγιος, με το άσπρο άλογο

που μας εμπόδιζε, και δεν μας άφησε

να προχωρήσουμε προς την Ελλάδα.

 

Τότε την πήρα την εικόνα αυτή μαζί μου

και από τότε την έχω σαν φυλαχτό επάνω μου.

Σας παρακαλώ να μου την αφήσετε.

 

Και πράγματι, του την άφησαν...

~ Αλέξανδρος Βαρώνος

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", 

π.Παντελεήμωνα Κρούσκο

[Λίγες από τις υπέροχες αναρτήσεις 

που μας έχει χαρίσει ο πατήρ 

θα τις βρεις, αν τις θες, εδώ...]

* Στη "σκιά" ενός αγίου

Στις 23 Απριλίου, Παρασκευή της Διακαινησίμου του έτους 303 μ.Χ. παρέδωσε την αγία του ψυχή ο μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ύστερα από μια σειρά σκληρών και απάνθρωπων βασανιστηρίων.

Με αφορμή το μαρτύριό του, πίστεψαν, ομολόγησαν και μαρτύρησαν και άλλοι άγιοι της Εκκλησίας μας. Έτσι, με κέντρο τη μέρα του μαρτυρίου του αγίου δημιουργείται στο λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας ένας εορτολογικός κύκλος που ξεκινά στις 21 Απριλίου και τελειώνει στις 25 Απριλίου. Ο κύκλος αυτός δείχνει τη θέση του Μεγαλομάρτυρα στη ζωή της Εκκλησίας.

Αγία Αλεξάνδρα (21 Απριλίου)

Ήταν σύζυγος του αιμοσταγούς αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Βλέποντας τα φρικτά μαρτύρια του αγίου Γεωργίου, παρακάλεσε το σύζυγό της να σταματήσει την απάνθρωπη τακτική και στη συνέχεια ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό. Όταν φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, παρακάλεσε το Χριστό να μην επιβαρυνθεί ο σύζυγός της και αυτοκράτορας με μια ακόμα αμαρτία το φόνο της συζύγου του. Η δέησή της εισακούστηκε και δυο μέρες πριν από την θανάτωση του αγίου παρέδωσε το πνεύμα της.

 

Άγιος Απολλώς, άγιος Ισαάκιος και άγιος Κοδράτος (21 Απριλίου)

Ήταν πιστοί ακόλουθοι της αγίας Αλεξάνδρας. Μετά το θάνατο της αγίας σκέφθηκαν ότι έπρεπε να εξετάσουν και αυτοί χωρίς προκατάληψη την πίστη στον αληθινό Θεό. Λίγο καιρό αργότερα, ομολόγησαν την πίστη τους. Ο Διοκλητιανός διέταξε την θανάτωσή τους. Ο άγιος Κοδράτος αποκεφαλίστηκε. Οι άγιοι Απολλώ και Ισαάκιος οδηγήθηκαν στο θάνατο με το οδυνηρό μαρτύριο της πείνας και της δίψας. Η Εκκλησία τιμώντας τη μνήμη τους συνεορτάζει μαζί της την ίδια ημέρα.

 

Άγιος Πρωτολέοντας, άγιος Ανατόλιος, άγιος Βίκτωρ, άγιος ᾿Ακίνδυνος, άγιος Ζωτικός, άγιος Ζήνωνας, άγιος Χριστοφόρος, άγιος Σεβηριανός, άγιος Θεωνᾶς, άγιος Καισάριος, άγιος ᾿Αντώνιος και χίλιοι στρατιώτες (23 Απριλίου)

Ήταν στρατιωτικοί του Διοκλητιανού. Το φρικτό μαρτύριο του τροχού που υπεβλήθη ο άγιος Γεώργιος και η θαυματουργική εξέλιξη γίνεται αφορμή για να πιστέψουν στο Χριστό. Θανατώθηκαν με αποκεφαλισμό.

 

Άγιος Ευσέβιος, άγιος Νέων, άγιος Λεόντιος, άγιος Λογγίνος (23 Απριλίου)

Ήταν συνδέσμιοι με τον άγιο Γεώργιο. Μαρτύρησαν αμέσως μετά τον άγιο Γεώργιο.

 

Αγία Πολυχρονία (23 Απριλίου)

Ήταν η μητέρα του αγίου Γεωργίου. Βρισκόταν κοντά στο παιδί της καθ’ όλη τη διάρκεια των μαρτυρίων του και φρόντιζε να τον ενισχύει με τα Άχραντα Μυστήρια. Όταν ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός την είδε να μιλά μαζί του, ομολόγησε την πίστη στο Χριστό και υποβλήθηκε σε σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια. Η αγία τα υπέμεινε όλα και παρέδωσε την αγία της ψυχή στο Θεό.

 

Άγιος Αθανάσιος ο μάγος (23 Απριλίου)

Συμμετείχε στο μαρτύριο του αγίου Γεωργίου. Έδωσε στον άγιο να πιει δύο αγγεία με πολύ ισχυρά δηλητήρια, χωρίς ο άγιος να πάθει τίποτα. Βλέποντας το θαυμαστό σημείο, πίστεψε στο Χριστό και Τον ομολόγησε στον αυτοκράτορα, ο οποίος διέταξε αμέσως να τον σκοτώσουν.

 

Αγία Νίκη (25 Απριλίου)

Ήταν αρχικά εθνική. Πίστεψε στο Χριστό όταν είδε ένα απ' τα θαύματα στο μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου. Στη συνέχεια εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό.

                                                                     |Υπ.