✔ Χρειάζεται σχόλιο;

 

|εκλάπη από τον νεοεισελθών στο κατα(μ)Φύγιό μας, κ.Θωμά Παπαθεοδώρου

☆ ...Δεν γίνεται να είσαι χριστιανός και να μη ζεις στο ύψος αυτών που λες, της αλήθειας που καταθέτεις, όσο μελιστάλαχτες κι αν είναι οι λέξεις που χρησιμοποιείς...

     |Πριν μπεις, όπως και μεις, στη διαδικασία να εκτυπώσεις αυτό το ευλογημένο στιγμιότυπο που έχουμε μπροστά μας, κάτσε και διάβασε την επαναστατική κουβέντα αυτή του αγιασμένου  Πατριάρχη Παύλου, 2 και 3 Φορές...

  Έλα, πάμε μαζί!

Μήπως την εμπεδώσουμε...

   "Εσείς οι νέοι, 

που τώρα μπαίνετε στην κοινωνία, 

δώστε τη μαρτυρία σας για τον Υιό του Θεού 

με την ίδια σας τη ζωή, 

όχι μόνο με τον λόγο σας. 

Μην ξεχνάτε 

ότι δεν γίνεται να είσαι χριστιανός 

και να μη ζεις στο ύψος αυτών που λες, 

της αλήθειας που καταθέτεις, 

όσο μελιστάλαχτες κι αν είναι οι λέξεις 

που χρησιμοποιείς 

για την αλήθεια που εκστομίζεις...

Αυτόν τον λόγο 

τον εναποθέτω στην ψυχή 

και στην καρδιά σας, 

τον επαναλαμβάνω σε μένα τον ίδιο 

και προτρέπω όσους έχουν αυτιά 

να την ακούσουν...

   Πατριάρχης Σερβίας Παύλος

  |από τον π.Βασίλειο Τσιμούρη

"Ζήστε όπως ο Κύριος..."

Ο  Πατριάρχης Σερβίας Pavle (Stojčević ) γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1914.

Κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω, σαν σήμερα 15 Νοεμβρίου το έτος 2009, έπειτα από διετή ασθένεια.

Η πατριαρχεία του χαρακτηριζόταν από το ιδιαίτερο προσωπικό του ήθος, τη βαθιά ασκητικότητα και το φιλακόλουθο φρόνημα του, για τα οποία ο σερβικός λαός τον αγάπησε ως γνήσιο πνευματικό πατέρα.

                 |Δες, βρε μπαγάσα εαυτέ μου, 

πως ζούσανε και συμπεριφέρονταν οι Άγιοι του τότε,  

αλλά και οι Άγιοι του σήμερα.

                     Από τα απλά και καθημερινά ξεκινώντας...

                  

               Από το πως περπατούσανε στης γης τις στράτες...

           Από το πως κοιτούσαν και νοσταλγούσαν τον Ουρανό...

                 Από το πως κάνανε τον Σταυρό τους...

                 Από το πως άνοιγαν την αγκαλιά τους...

                       Από το πως κοινωνούσαν τον Χριστό...

                       Από το πως σήκωναν τις ασθένειες και τις δυσκολίες τους...

         Από το πως έβγαιναν από τον ασθενικό δερμάτινο χιτώνα τους και μεταμορφώνονταν...

                        

   Αλλά κι από το πως πέθαιναν σε τούτη τη ζωή,

 για να ζήσουνε μόνιμα στην άλλη...

           

    Κόψε τη μίρλα και την κακομοιριά σου και κλέψ΄τους, λέμε...

    

Άσε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, 

τα παράπονα 

και τις δικαιολογίες 

και παραβλέποντας τα χάλια που έχεις,

γίνε επιτέλους και συ 

το παράδειγμα για τα παιδιά 

που σε κοιτούν στα μάτια.-

                                                            ~ "αμφ."

«Μη μιλάτε στους ανθρώπους για τον Κύριο,

αν δεν θέλουν να ακούσουν γι΄Αυτόν.

Ζήστε όπως ο Κύριος

και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν ...»

+Μακ. Πατριάρχης Σερβίας Παύλος (11.9.1914 - 15.11.2009)

Διαβάστε απόσπασμα

|όταν ξεκινάς από μια φωτογραφία, που σου΄κανε εντύπωση και καταλήγεις να ξενυχτάς 

κάνοντας ένα ακόμα α(μ)φιέρωμα...    

 [η αρχική ιδέα "εκλάπη" από τη Georgia Marantidou.

Όλες οι φωτογραφίες αλιευμένες από το απέραντο διαδίκτυο.-

Κι αν σου άνοιξε η όρεξη να μάθεις παραπάνω γι΄αυτόν τον "σχεδόν άγιο", ρίξε τη ματιά σου εδώ...

Την ευχούλα του την αγιασμένη να΄χουμε...

Και παρότι βέβαια Ο Θεός μοναχά γνωρίζει...

Αλλά δεν θα μας φαινόταν διόλου απίθανο αν κάποια μέρα, αύριο - μεθαύριο, ζητούμε ως πιστοί της Εκκλησίας του Χριστού και "επισήμως" τις πρεσβείες του...]

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 25/5/2023

✔ - Μην σε απασχολεί παιδί μου. Όλα θα είναι καθαρά, σαν να ήσουν εδώ εσύ..☆ |Δες το παράδειγμα που μας δίνει ο Άγιος. Και κινήσου στη ζωή σου ανάλογα...

      |εγώ κι εσύ θα το κάναμε; Θα καθαρίσαμε τις τουαλέτες, για να μην απολυθεί ο ασθενής υπάλληλος της καθαριότητας; Εδώ μας θέλω. Στα δύσκολα...|

Τον καιρό που είχε τη διεύθυνση της Σχολής ο άγιος Νεκτάριος, 

για κάποιο διάστημα ο επιστάτης της Σχολής αρρώστησε. 

Όταν βγήκε από το Νοσοκομείο, 

οι γιατροί είπαν να μην εργαστεί, 

τουλάχιστον για τρεις μήνες 

γιατί διαφορετικά θα βάλει σε κίνδυνο τη ζωή του. 

Οι εργαζόμενοι όμως τότε δεν ήταν μόνιμοι 

και δεν είχαν ασφάλεια, 

οπότε υπήρχε το ενδεχόμενο να χάσουν τη δουλειά τους. 

Αυτό φοβήθηκε και ο επιστάτης της Ριζαρείου. 

Μια μέρα λοιπόν, 

μετά από κάποια μικρή ανάρρωση πήγε στη Σχολή 

και είδε τα πάντα να είναι πεντακάθαρα. 

Τον έκοψε κρύος ιδρώτας. 

Θα πήραν άλλον, υπέθεσε. 

Πήγε και την άλλη μέρα στη Σχολή 

και διαπίστωσε πάλι το ίδιο. 

Βέβαιος πια ότι τον απέλυσαν, 

πήγε να βρει το διευθυντή της Σχολής. 

Ο Άγιος τον δέχθηκε με πολλή καλοσύνη και του είπε:

- Μην ανησυχείς, παιδί μου, 

δεν πρόκειται να σε απολύσουν. 

Να κάνεις ό,τι σου είπαν οι γιατροί. 

- Μα ποιος θα καθαρίζει Σεβασμιώτατε τόσον καιρό; Του αποκρίθηκε εκείνος.

- Μην σε απασχολεί παιδί μου, αυτό. 

Όλα θα είναι καθαρά, σαν να ήσουν εδώ εσύ.

 Έφυγε ο επιστάτης γεμάτος χαρά, αλλά και περιέργεια για το ποιος θα καθάριζε τους χώρους της Σχολής τόσους μήνες που θα έλειπε.

 Όταν πήγε σπίτι του, του ήλθε η σκέψη να πάει πρωί-πρωί την άλλη μέρα για να δει τι συμβαίνει. 

Πήγε, αλλά βρήκε πάλι τη Σχολή πεντακάθαρη.

- Αύριο θα πάω πιο πρωί για να δω επιτέλους τι γίνεται, σκέφθηκε. 

Πράγματι, μόλις χάραξε, έφθασε στη Σχολή. 

Και τι να δει! 

Ο Διευθυντής της Σχολής είχε μαζεμένα τα ράσα του και με μια σκούπα και έναν κουβά στο χέρι καθάριζε τους χώρους και τα αποχωρητήρια! 

Δεν κρατήθηκε, έτρεξε κοντά του και του είπε: 

- Σεβασμιώτατε, εσείς κάνετε αυτή την ταπεινωτική εργασία; 

Σας παρακαλώ, να μην το ξανακάνετε αυτό. 

Από αύριο θα έρχομαι εγώ. 

Αισθάνομαι τώρα καλύτερα 

αλλά και δεν θέλω να κάνετε εσείς αυτή τη δουλειά 

που πρέπει να την κάνω εγώ. 

Ο άγιος Νεκτάριος τον πήρε τότε από το χέρι, 

τον οδήγησε στο Γραφείο και του είπε: 

- Παιδί μου, καμιά εργασία δεν είναι ταπεινωτική. 

Ο Θεός ευλόγησε την εργασία 

και ευλογεί αυτούς που εργάζονται...

|Ομολογία Πίστεως

✔ Το Φαντάζεσαι πως εσύ (ναι, εσύ) μπορεί να είσαι ο μοναδικός στον κόσμο, που μπορεί να επηρεάσει θετικά έναν άλλον συγκεκριμένο άνθρωπο; Να σε βλέπει κάποιος ως ... παράδειγμα; Το νου σου, λοιπόν... |από τα σχόλια που αξίζουν να γίνονται αναρτήσεις...

      |Τι ευθύνη έχουμε, αδέρΦια... Δεν μας παίρνει, λοιπόν, να'μαστε πλεον ασόβαροι...|

|η αΦορμή για αυτήν την ολοκαίνουρια καρτούλα μας, μάς δόθηκε από την Πολυξένη...

● δες εκείνο το σχόλιό της που δεν πρόσεξαν πολλοί.

Απ'ό,τι Φαίνεται όμως, δεν το προσπέρασαν όλοι...

✔ Επενδύσεις...

 Τα γονικά σου,
τα δικά μου,
τα δικά μας.
Γέροι, υπέργηροι.

Εκείνοι δεν έχουν πολλά χρόνια μπροστά τους.

Εμείς πάλι, έχουμε παιδιά κι απογόνια πίσω.

Να το θυμάσαι.

"Ό,τι κάνεις του γονιού σου,
το δανείζεις του παιδιού σου".

Χρηματιστήριο η ζωή.

Ξέχνα την κατάθεση.

Μπορεί να μην είναι ποτέ κερδοφόρα.

Να αναλογίζεσαι όμως σε "μέρες ορίων",
πως υπήρξε μια καλή επένδυση.

Η ευχή τους εξαργυρώνεται επ' άπειρον.

G.C.M

εμείς από Nina Ninani

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 22/5/2020

☆ "...Μεταδίδεις, τρόπον τινά, από αυτό το οποίον έχεις και το ζεις και το τρως. Αυτό μεταδίδεις και στα παιδιά. Τα παιδιά πληροφορούνται, τα παιδιά πληροφορούνται...

 

✔ Περί παιδαγωγικής της οικογένειας – Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

«Είναι πολλά πράγματα, 

τα οποία ο άνθρωπος δεν τα γνωρίζει, 

ή, αν τα γνωρίζει, 

τα καταφρονεί. 

Είναι ένα θέμα, το οποίο διδάσκει κανένας στα παιδιά. 

Εάν δεν το έχει γευθεί, 

είτε πικρό είναι, 

είτε γλυκό, 

εάν δεν το χει γευθεί, 

τα παιδιά δεν πληροφορούνται.

 

Θέλουμε να πούμε στα παιδιά τώρα: 

“Παιδιά, μη φεύγετε από την Εκκλησία. 

Να πηγαίνετε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία. 

Να εκκλησιάζεστε. 

Η Εκκλησία είναι το ταμείον της Χάριτος». 

Από κει πηγάζει όλη η ευτυχία του ανθρώπου. 

Την ειρήνη, 

την αγάπη 

από την Εκκλησία θα τα πάρεις. 

Ούτε στα παιχνίδια 

ούτε μέσα στην κοινωνία θα τα βρεις αυτά, 

όσο μέσα στην Εκκλησία. 

Εάν εσύ, αυτόν τον λόγο, τον οποίον λες, 

δεν τον έχεις σε πράξη, 

τα παιδιά δεν πληροφορούνται. 

Όχι. 

Πρέπει εσύ πρώτος να πας στην Εκκλησία, 

να γευθείς την γλυκύτητα της Εκκλησίας, 

ούτως ώστε, όταν το πεις στα παιδιά, 

από μέσα “ερεύγεσαι” 

(=φανερώνεις, αποκαλύπτεις, βλ. Ματθ. 13, 35). 

Αυτό, το οποίον έχεις, το λες και στα παιδιά. 

Οπότε τα παιδιά πληροφορούνται. 

Διότι αυτό, το οποίον έχεις, το μεταδίδεις· 

βγαίνει μια ακτίνα Χάριτος από μέσα σου 

και μεταδίδεται, στα παιδιά. 

Τα παιδιά, τα οποία είναι βαπτισμένα 

και συ βαπτισμένος πληροφορούνται. 

Όταν όμως εσύ εκείνο, το οποίον λες, 

δεν το κάνεις, 

τα παιδιά δεν πληροφορούνται, 

διότι από μέσα σου δεν βγαίνει Χάρις. 

Είτε το άκουσες 

είτε το είδες, 

είτε το καταφρόνησες. 

Και τα παιδιά δεν πληροφορούνται. 

Όταν όμως εσύ ο ίδιος το έχεις αυτό, το οποίον λες, 

τότες τα παιδιά πληροφορούνται και ακούνε. 

Μεταδίδεις, λέει, από την περιουσία σου, 

μεταδίδεις, τρόπον τινά, από αυτό το οποίον έχεις 

και το ζεις 

και το τρως. 

Αυτό μεταδίδεις και στα παιδιά. 

Τα παιδιά πληροφορούνται, 

τα παιδιά πληροφορούνται.

 

Γιατί οι άγιοι Πατέρες έφτασαν στο σημείο 

να μη φοβούνται τα άγρια θηρία; 

Διότι ... 

 

  |συνέχισε να διαβάζεις εδώ 

από το νέο εξαιρετικό ιστολόγιο 

"Προσκυνητής"

 

«Το να διδάσκεις τους άλλους είναι τόσο εύκολο όσο το να ρίχνεις πέτρες από ένα καμπαναριό. Το να εφαρμόζεις όμως όσα διδάσκεις...

 |Πιο εύγλωττο παράδειγμα δεν ξέρω αν θα βρούμε! 

Γιατί στα λόγια είμαστε όλοι μας υπέροχοι...|

...αυτό είναι 

σαν να ανεβάζεις τις πέτρες 

εκεί πάνω...

Τόσο διαφέρει η διδασκαλία 

από την εφαρμογή...»

|Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

πηγή

"Κάνε με όπως θέλει ο γιος μου να με δει"

 

"- Μα ναι, σε θυμάμαι σε είχα μαθητή στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Και τι κάνεις τώρα; | - Διδάσκω. Με επηρεάσατε τόσο πολύ που ήθελα επίσης να σας μοιάσω...

Περπατούσε στους δρόμους μιας μεγαλούπολης.

Είδε στο βάθος έναν ηλικιωμένο να κινείται με δυσκολία και να ξαποσταίνει σε ένα παγκάκι.

Τον πλησίασε.

- Δεν με θυμάστε; Ήμουν μαθητής σας.

- Μα ναι, σε θυμάμαι σε είχα μαθητή στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Και τι κάνεις τώρα?

- Διδάσκω. Με επηρεάσατε τόσο πολύ που ήθελα επίσης να σας μοιάσω.

- Μα πως σε επηρέασα;

- Μια μέρα ένας συμμαθητής μου ήρθε στην τάξη με ένα όμορφο ρολόι στο χέρι του.

Το έβγαλε και τα έβαλε στο συρτάρι του γραφείου. Πάντα ονειρευόμουν να έχω ένα ρολόι σαν αυτό.

Το έκλεψα.

Το αγόρι ήρθε σε δάκρυα και παραπονέθηκε για κλοπή.

Κοιτάξατε γύρω μας και είπατε:

"Όποιος πήρε το ρολόι αυτού του αγοριού, παρακαλώ να το επιστρέψει..."

- Αισθάνθηκα πολύ ντροπιασμένος, αλλά δεν ομολόγησα.

Πήγατε στην πόρτα, την κλειδώσατε και μας είπατε όλοι να ευθυγραμμιστούμε κατά μήκος του τοίχου λέγοντας:

"Πρέπει να ελέγξω όλες τις τσέπες σας με μια προϋπόθεση ότι όλοι θα κλείσετε τα μάτια σας."

Υπακούσαμε και ένιωθα ότι αυτή ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της μέχρι τότε σύντομης ζωής μου.

- Πήγατε από μαθητή σε μαθητή...

Όταν βγάλατε το ρολόι από την τσέπη μου, συνεχίσατε να προχωράτε στο τέλος της σειράς.

Τότε είπατε:

«Παιδιά, όλα εντάξει. Μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας και να επιστρέψετε στα γραφεία σας."

Επιστρέψατε το ρολόι στον συμμαθητή μου και δεν είπατε άλλη λέξη σχετικά με αυτό το περιστατικό.

Έτσι, εκείνη την ημέρα σώσατε την τιμή και την ψυχή μου.

Δεν με κρίνατε ως κλέφτη και ψεύτη.

Δεν με ενοχλήσατε ούτε μου μιλήσετε για αυτό το επεισόδιο.

Με την πάροδο του χρόνου, κατάλαβα γιατί.

Διότι, ως αληθινός δάσκαλος, δεν θέλατε να αμαυρώσετε την αξιοπρέπεια ενός παιδιού.

Να γιατί, έγινα δάσκαλος.

Για λίγο έμειναν σιωπηλοί.

- Μάλλον δεν θυμόσαστε αυτό το επεισόδιο.

Ο γέρος τον κοίταξε στα μάτια.

- Μόλις τώρα μαθαίνω ότι ήσουν εσύ.

Την ώρα που έψαχνα τις τσέπες σας είχα κι εγώ τα μάτια μου κλειστά...

| από τον Μιχάλη Μάλαμα

"Να είσαι καλόβολος και να χωράς άνετα παντού..."

"Να είσαι καλόβολος, και να χωράς άνετα παντού!"
Αυτό το ρητό, μου θύμισαν οι γάτες του μοναστηριού μας, όταν τις είδα να έχουν κάτσει μέσα σε αυτά τα πήλινα, που συνήθως βάζω γλάστρες.
Μου έλεγε ένας παππούς γείτονας, όταν ήμουν παιδί του γυμνασίου:

"Να είσαι καλόβολος, να μη μάθεις να γκρινιάζεις. Να μπορείς να προσαρμόζεσαι και να ζεις, από τα παλάτια μέχρι και τις μπαράκες(παράγκες). Με την απλότητα θα κερδίζεις τα πάντα, και όχι με τη μιρμιργιά(μεμψιμοιρία-μουρμούρης). Να έχεις την καλή διάθεση να δέχεσαι τις παραξενιές-ιδιοτροπίες των γύρω σου. Να ξέρεις να υποχωρείς, και να συγχωρείς. Να χειρίζεσαι θετικά όλες τις δύσκολες καταστάσεις, κι από τα ξύδια...εσύ να βγάζεις μέλια! Να έχεις τον καλό λόγο στα χείλη για τους πάντες. Η γκρίνια φέρνει περισσότερη γκρίνια και φαγωμάρα. Μάθε να χωράς άνετα παντού!
Και στο κιούπι(=μικρό πιθάρι) μέσα να σε βάλουν να κατοικήσεις, εσύ με την δοξολογία σου στο Θεό, να το κάνεις ευρύχωρο σαν εξοχική βίλα! Όλα αυτά που σου λέω, δεν σημαίνουν ότι θα είσαι ένας αιώνιος καρπαζοεισπράκτορας, αλλά ένας έξυπνος άνθρωπος του Χριστού, με πολλή αγάπη, υπομονή-καρτερία, θέληση, πίστη, μακροθυμία και πολλή θετική, αισιόδοξη σκέψη και ευρύχωρο νου. Θα στο εύχομαι συνέχεια, παιδί μου. Η καρδιά σου και η ψυχή σου να χωράει όλον τον κόσμο! Αμήν".
Θα με ρωτήσει κανείς: 
Τα πέτυχες όλα αυτά; Τα κάνεις;
Χα χα χα,...είμαι στον αγώνα!
Εύχομαι μέχρι να πεθάνω, να έχω καταφέρει έστω κάτι ελάχιστο! Τουλάχιστον, οι γάτες μού τα θύμισαν! Κάτι είναι κι αυτό! Χε χε χε...
Αχ...δύσκολη η πνευματική πρόοδος, αλλά όχι κι αδύνατη, ή ακατόρθωτη. Έχει ο Θεός!

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΕΝΟΣ ΠΑΠΠΟΥ.  
ΠΑΤΗΡ ΙΓΝΑΤΙΟΣ. 
ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ ΒΗΘΛΕΕΜ 

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2020/02/blog-post_200.html

~ Εσείς με εμπνεύσατε για να γίνω καθηγητής! Σαν κι εσάς...

Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.
-Με θυμάστε;
-Όχι.
-Υπήρξα μαθητής σας.
-Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;
-Έγινα κι εγώ καθηγητής.
-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;
-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.

Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.

-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:
- Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.
-Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ. Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε, μας είπατε «Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το ρολόι βρέθηκε!» Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση, αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα. Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κ. Καθηγητά;
-Ναι, ακούγοντάς σε, τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ & ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΧΘΕΣΙΝΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ

Ειλικρινά, η απήχηση της προχθεσινής μου ανάρτησης ήταν πέρα και πάνω από κάθε μου προσδοκία και φαντασία. Σας ευχαριστώ όλους όσοι ανταποκριθήκατε με σχόλια ή με like. Αποδεικνύει περίτρανα ότι η κοινωνία μας άμεσα και δημόσια επικροτεί, επαινεί και εκφράζει τον αμέριστο θαυμασμό της σε τέτοιου είδους συμπεριφορές εκπαιδευτικών. Διψά πλέον για πρότυπα δασκάλων και παιδαγωγών που με το παράδειγμά τους θα γαλουχήσουν τα παιδιά στα σχολεία και θα τα στείλουν μαθήματα εφ’ όρου ζωής. Ήταν συγκινητικές κάποιες αναφορές σχολιαστών σε προσωπικές τους εμπειρίες που έσπευσαν αμέσως να τις καταγράψουν και να τις μοιραστούν με όλους μας. Κάποιοι άλλοι, πολύ εύστοχα, επισήμαναν ότι ίδιο ισχύει και σε άλλες περιπτώσεις (οικογένεια, επιχειρήσεις κλπ) όπου κάποιοι διαχειρίζονται ανθρώπινες ψυχολογίες. Αυτό είναι το θετικό της υπόθεσης.

Από την άλλη, υπήρξαν κι αυτοί που αμφισβητούν την αλήθεια της μικρής αυτής ιστορίας. Αυτό είναι ίσως και το πιο ανησυχητικό όλων των άλλων. Δυστυχώς, φτάσαμε ως κοινωνία να είμαστε τόσο απογοητευμένοι από την σημερινή πραγματικότητα, που δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι υπάρχουν ακόμη τέτοιοι άνθρωποι. Ένας, χαρακτηριστικά, μου σχολίασε ότι πρόκειται για Ελληνική Μυθολογία. Μα, ανέφερα στο σχόλιό μου (το 1ο στη λίστα) ότι εγώ προσωπικά απλώς το μετέφρασα από την κακογραμμένη Αγγλική ανάρτηση κάποιου από το Πουέρτο Ρίκο, δεν το συνέταξα εγώ ο ίδιος.

Τέλος πάντων, το παρήγορο είναι ότι υπήρξε ευαισθητοποίηση πάνω στο θέμα από 11.413 Έλληνες (όπως βλέπω την ενημέρωση του προφίλ μου τη στιγμή αυτή) και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Έστω και κάποιων λίγων μαθητών και ανθρώπων η ψυχολογία να διασωθεί, θα είναι κέρδος για την ίδια μας την κοινωνία.

Kostas Termentzoglou

(η ‎Παναγιώτα Σταμπουλίδου‎ προς κοινοποίησε προς την ομάδα ο "αμφοτεροδέξιος" & οι συν αυτώ....)