Όποιος είναι του Χριστού δέχεται
άλλον πόλεμο από αυτόν που δεν είναι...
Είμαστε πρώτα Χριστιανοί και μετά Έλληνες.
Όποιος διαχρονικά το ακύρωσε αυτό, έχασε και τα δύο...
"Ουκ εάλω η ρίζα, ουκ εάλω το φως! Ενυπάρχει στο φως η ψυχή σου, στη ρίζα το σώμα σου.
Ουκ εάλω η βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων"
Νικηφόρος Βρεττάκος
Το 1453 χάσαμε την Πατρίδα μας, σώσαμε όμως την Πίστη και την Ψυχή μας.
Για Αιώνες ήμασταν οι κοσμοκράτορες της Γης. Από την Ουράνια Υπερδύναμη ζητάγαμε και παίρναμε την δύναμη να στεκόμαστε βράχοι στις αναρίθμητες επιθέσεις.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μόλις έγινε Χριστιανική ξεκίνησε να δέχεται επιθέσεις από όλες τις πλευρές του Ορίζοντα, λες και οι διάφορες βαρβαρικές εθνότητες ήταν συνεννοημένες μεταξύ τους ή λες και κάποιος τις έσπρωξε προς την Κωνσταντινούπολη.
Όποιος είναι του Χριστού δέχεται άλλον πόλεμο από αυτόν που δεν είναι.
Τα χρόνια πριν το 1453 το Γένος μας άρχισε να χάνει τον Αόρατο Πόλεμο κατά της αμαρτίας. Άρχισε να υποχωρεί έναντι της Πίστης και έφτασε στο σημείο να διαπραγματεύεται με τους αντίχριστους της Δύσης την προδοσία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης.
Είμαστε πρώτα Χριστιανοί και μετά Έλληνες. Όποιος διαχρονικά το ακύρωσε αυτό, έχασε και τα δύο.
Το 1453 η Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη δεν ήταν η Αγία Πόλη των Ελλήνων, άλλα ό,τι είναι και σήμερα η νεοελληνική Πατρίδα μας. Οι αναθυμιάσεις από την αμαρτία έφτασαν ως τον Ουρανό και αφού απορρίψαμε τον Θεό μείναμε μόνοι με τις δικές μας αδύναμες δυνάμεις μπροστά σε ένα ρυπαρό και ανελέητο εχθρό.
Στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού πέσαμε ηρωικά μαχόμενοι ξεπλένοντας με το αίμα μας τις αμαρτίες της φυλής μας.
Το αξημέρωτο βράδυ της σκλαβιάς που ακολούθησε, οι σφαγές, οι ταπεινώσεις και ο αβάσταχτος πόνος δεν μας εξαφάνισαν από το πρόσωπο της Γης, αφού οι σταυρωμένοι Έλληνες θυμόντουσαν πάντα, παίρνοντας κουράγιο, ότι όποιος είναι του Χριστού πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να ακολουθήσει τον Κύριο και στον Γολγοθά.
Μέσα από το δρεπάνι του θανάτου, την φωτιά του δυνάστη και τους πέτρινους αιώνες, μείναμε λίγοι αλλά μείναμε Χριστιανοί. Ατσαλωμένοι με σθένος στην Αγία Πίστη μας επαναστατήσαμε και ελευθερωθήκαμε.
Σήμερα που η αμαρτία πάλι δυνάμωσε και οι Δυτικοί εχθροί μας επέβαλαν και στην Πατρίδα μας τα Σόδομα και το τρόπο ζωής τους, θα πρέπει να πιάσουμε πάλι τα άρματα. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, η μάχη του 1453 δεν επαναλαμβάνεται, απλά ΔΕΝ τελείωσε ποτέ. Συνεχίζεται σήμερα και σε Πνευματικό αλλά και κοσμικό επίπεδο. Ο στόχος είναι πάντα ένας και ξεκινά πάντα από μέσα μας. Όταν νικήσουμε το σκοτεινό εγώ μας, θα ατενίσουμε την αληθινή Πατρίδα μας, η οποία δημιούργησε και την Πόλη των Ονείρων μας. Την Κωνσταντινούπολη και την Αγιά Σοφιά, την οποία ποτέ δεν χάσαμε πραγματικά, αφού το Πνεύμα και η ουσία της είναι πάντα δίπλα μας σε κάθε ενορία, σε κάθε Άγιο Δισκοπότηρο που μας προσμένει. Αυτή την Αγιά Σοφιά δεν μας την πήρανε ποτέ και για αυτό πότε δεν χορταίνουν να μας μισούν και να μας πολεμούν οι εχθροί του Χριστού.
Η Πόλις εάλω, οι ψυχές ποτέ... Το 1453 χάσαμε την Πατρίδα μας, σώσαμε όμως την Πίστη μας και αυτή η Πίστη μας θα μας οδηγήσει ξανά εκεί που όλοι οι δρόμοι οδηγούν και καταλήγουν. Στο Άγιο Δισκοπότηρο της Αγιάς Σοφιάς Αμήν!
|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 29 Μάη 2019
