✔ ἄκουσε τί λέει ὁ Παῦλος γιά τή συχνή θεία Κοινωνία...

"...Οὐ γὰρ ὡς καταφρονῶν προσέρχομαί σοι, 

Χριστὲ ὁ Θεός, 

ἀλλ᾿ ὡς θαῤῥῶν τῇ ἀφάτῳ σου ἀγαθότητι, 

καὶ ἵνα μή, 

ἐπὶ πολὺ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας σου, 

θηριάλωτος ὑπὸ τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι..."

|από την ΕΥΧΗ Γ´ της Ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως 

(Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

|"αμΦ." σχόλιο:

Τα΄χουμε πει ξανά παλιότερα.

Τα λέμε σήμερα και πάλι

κι ας είμαστε οι πλέον αναρμόδιοι 

να μιλούμε για τέτοια γιγαντιαία ζητήματα.

Αν περιμέναμε να γίνουμε άξιοι της Θείας Κοινωνίας,

δεν θα κοινωνούσαμε ποτέ.

Και αν 

ενώ έχουμε πραγματικά απερίγραπτα χάλια,

 κοινωνούμε συχνά,

σκεΦτείτε σε τι κατάσταση 

θα μας περιέπαιζαν κάθε στιγμή 

και θα μας ταλαιπωρούσαν  τα ταγκαλάκια 

αν μέναμε για καιρό ακοινώνητοι...

(βλέπε παραπάνω:

  ...ἵνα μή, ἐπὶ πολὺ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας σου, 

θηριάλωτος ὑπὸ τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι...)

Η αναξιότητά μας λοιπόν

μάς κάνει να επιθυμούμε να κοινωνούμε συνεχώς

και όσο γίνεται πιο συχνά,

κατά πως λέει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης,

ο οποίος έγραψε το παρόν πόνημα με κόπο,

αφού πρώτα μελέτησε για χρόνια τι λένε οι Άγιοι Πατέρες.

Εννοείται πως πρωτεύοντα λόγο παίζει σε όλο αυτό 

η επίσης όσο γινεται συχνή εξομολόγηση

και ο Πνευματικός Πατέρας του καθενός μας.

Αλλά το να συνεχίσουμε να κοινωνούμε

κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα,

χωρίς να έχουμε κωλύμματα,

μήπως μας οδηγεί σε άλλα σκοτεινά 

και όχι ασφαλή μονοπάτια;

Καταθέσαμε τους προβληματισμούς μας στην αγάπη σας.

Αν θέλετε, 

μας λέτε και σεις στα σχόλια

ό,τι γεννάει μέσα σας αυτή η ανάρτηση...

Ευχαριστίες θερμές.-

 

   ...Ἐκεῖνος γράφει περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους 

γιά τή συχνή θεία Κοινωνία 

καί σε πολλές ἄλλες ὁμιλίες 

καί σ' αὐτήν τήν ἴδια λέγοντας · 

«μή λοιπόν τό προβάλλεις αὐτό. 

Ἐκεῖνο φανέρωσέ μου· 

ὅτι ἔτσι ὁ Χριστός σε πρόσταξε να κάνεις, 

γιατί ἐγώ σοῦ ἀποδεικνύω πώς σε πρόσταξε να κάνεις τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο. Ὄχι μόνο δὲ μᾶς διέταξε να παρατηροῦμε ἡμέρες, ἀλλά μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό αὐτή τήν ἀνάγκη καί τήν παρατήρηση. Άκουσε τί λέει ὁ Παῦλος. Ὅταν μιλῶ γιά τόν Παῦλο γιά τόν ἴδιο το Χριστό μιλῶ. Κι αὐτό γιατί ὁ Χριστός ἦταν πού κινοῦσε τήν ψυχή τοῦ Παύλου. Τί λέει λοιπόν ἐκεῖνος;

“Παρατηρεῖτε τίς ἡμέρες καί τούς μῆνες καί τούς καιρούς καί τά χρόνια; Φοβάμαι μήπως μάταια κόπιασα γιά σᾶς καὶ σᾶς κήρυξα το Εὐαγγέλιο". 

Καί πάλι λέει· 

“ὅσες φορές λάβετε αὐτόν τόν Ἄρτο καί πιεῖτε ἀπό αὐτό τό Ποτήριο, ὁμολογεῖτε τό θάνατο τοῦ Χριστοῦ”. 

Λέγοντας “τόσες φορές”, 

ἔκανε ἐκεῖνον πού θά μεταλάβει κύριο καί ἐξουσιαστή, 

ἀφοῦ τὸν ἐλευθέρωσε ἀπό κάθε παρατήρηση ήμερῶν, 

γιατί το Πάσχα καί ἡ Σαρακοστή 

δέν εἶναι ἕνα καί τό αὐτό. 

Ἄλλο εἶναι τὸ Πάσχα καί ἄλλο ἡ Σαρακοστή. 

Διότι ἡ Σαρακοστή εἶναι μία φορά τό χρόνο 

ἐνῶ Πάσχα κάνουμε τρεῖς φορές τήν ἑβδομάδα. 

Μερικές φορές καί τέσσερις 

ἤ γιὰ νὰ τὸ πῶ καλύτερα, 

ὅσες φορές θελήσουμε, 

γιατί τό Πάσχα δέν εἶναι ἡ νηστεία 

ἀλλά ἡ ἱερή Λειτουργία 

καί ἡ θεία Κοινωνία 

πού γίνεται κατά τή διάρκειά της.

Γιά να πιστέψεις ὅτι αὐτό εἶναι ἀληθινό, 

ἄκουσε τί λέει ὁ Παῦλος· 

“τό δικό μας Πάσχα 

εἶναι ὁ Χριστός πού θυσιάστηκε γιά μᾶς”. 

Ὅσες φορές λοιπόν μεταλάβεις 

μέ καθαρή συνείδηση γιορτάζεις το Πάσχα. 

Ὄχι ὅταν νηστεύεις, 

ὅταν κοινωνεῖς ἀπό ἐκείνη τή θυσία. 

Ὁ κατηχούμενος ἄν καί νηστεύει κάθε χρόνο, 

καμία φορά δέν κάνει Πάσχα, 

ἐπειδή δέν κοινωνεῖ. 

Ἐκεῖνος πάλι πού δέ νηστεύει 

(όταν δεν είναι μέρα νηστείας Τετάρτη, Παρασκευή..), 

ἄν μέ καθαρή συνείδηση 

πλησιάσει τα θεῖα Μυστήρια, 

κάνει Πάσχα. 

Καί αὐτό συμβαίνει 

καί σήμερα 

καί αὔριο 

καί ὅσες φορές μεταλάβει, 

ἐπειδή ἡ ἀληθινή προετοιμασία γιά τό Μυστήριο 

δέν κρίνεται με βάση 

την παρατήρηση τῶν καιρῶν καί τῶν ἡμερῶν, 

ἀλλά μέ τήν καθαρή συνείδηση.

Ἐμεῖς ὅμως κάνουμε τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο, 

καί τὸ νοῦ μας δέν τόν καθαρίζουμε. 

Ἔχουμε πλέον τήν ἐντύπωση 

ὅτι κάνουμε Πάσχα 

μόνο ἄν μεταλάβουμε τήν ἡμέρα 

κατά την ὁποία ὁ Χριστός παρέδωσε αὐτό τό Μυστήριο, 

ἀκόμα καί ἂν εἴμαστε γεμάτοι 

ἀπό πολλά ἁμαρτήματα.

Ἀλλά δέν εἶναι ἔτσι τά πράγματα. 

Ὄχι, ὄχι. 

Ἄν μεταλάβεις το Σάββατο, 

(ἐδῶ ἴσως ἐννοεῖ τὸ Μεγάλο), 

μέ πονηρή καί ἀκάθαρτη συνείδηση, 

ἔχεις ἐκπέσει ἀπό τή χάρη τῆς Κοινωνίας, 

ἔχεις ἀναχωρήσει χωρίς να κάνεις Πάσχα. 

Αντιθέτως ἄν κοινωνήσεις 

καί σήμερα μέ καθαρότητα, 

ἔκανες ἀληθινά Πάσχα.

Ἔπρεπε λοιπόν νά μήν ἔχετε αὐτήν τήν ἀκρίβεια καί σπουδή γιά τήν παρατήρηση τῶν καιρῶν ἀλλά γιά τή θεία Κοινωνία. 

Καί ὅπως τώρα ὑπομένετε κάθε κόπο 

γιά νά μή μεταβάλλετε τη συνήθειά σας, 

ἔτσι θὰ ἔπρεπε αὐτή νά τήν καταφρονεῖτε 

καί με κάθε τρόπο 

νά ἀναγκάζετε τούς ἑαυτούς σας 

να μή μεταλαμβάνετε μέ ἁμαρτίες, 

ἐπειδή εἶναι ντροπή 

ὄχι τό νά ἀλλάξει κάποιος πρός τό καλύτερο, 

ἀλλά τὸ νὰ ἐπιμένει σε μία ἄκαιρη φιλονικία. 

Αὐτό ἀφάνισε τούς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἐξέκλιναν στήν ἀσέβεια ἐπειδή ζητοῦσαν την παλαιά συνήθεια».

Σέ ἄλλο πάλι σημεῖο ὁ ἅγιος λέει · 

«Γνωρίζω ὅτι πολλοί ἀπό ἐσᾶς 

θὰ πᾶνε νά μεταλάβουν 

γιά τή συνήθεια τῆς γιορτῆς. 

Θὰ ἔπρεπε ὅμως, 

ὅπως πολλές φορές σᾶς ἔχω πεῖ, 

ὅταν θέλετε να μεταλάβετε, 

νά μήν προσέχετε τί ἑορτή εἶναι, 

ἀλλά νά καθαρίζετε τή συνείδησή σας 

καί τότε νά κοινωνεῖτε. 

Κι αὐτό γιατί ὁ ἁμαρτωλός καί ἀκάθαρτος,

(ο αμετανόητος) 

οὔτε στήν ἑορτή εἶναι ἄξιος νά μεταλάβει 

τό ἅγιο καί φρικτό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. 

Ἀντίθετα ὁ καθαρός 

πού μέ πλήρη μετάνοια 

ἀποπλένει τὰ ἁμαρτήματά του, 

εἶναι ἄξιος νά μεταλαμβάνει τά θεῖα Μυστήρια 

καί κατά τήν ἑορτή 

καί ὁποιαδήποτε ὥρα 

καί πάντοτε 

καί νά ἀπολαμβάνει τίς δωρεές 

καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Δέν ξέρω τό γιατί, 

ἀλλά πολλοί τό παραβλέπουν αὐτό. 

Ἐκεῖνοι ἄν καί εἶναι γεμάτοι ἀπό πολλά ἁμαρτήματα, 

ὅταν δοῦν ὅτι ἦλθε ἡ ἑορτή, 

σάν νά βιάζονται λόγω τῆς ἡμέρας..

Από το βιβλίο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ" σελ.138-145

|αν θες το βιβλίο,

το παραγγέλνεις εύκολα εδώ...

✔ Ούτε μια σταγόνα Θείου αίματος για τους αγγέλους! Για τη δική σου αγάπη όμως, όλο ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ... |Το διανοείσαι;

 

☆ Κάν'το εικόνα! Σήμερα που τον γιορτάζουμε...

     |Μόνο ένας μεγάλος Άγιος σαν κι αυτόν θα μπορούσε να κάνει μια τέτοια σκέψη! 

Τώρα, ποιοι από μας μπορούν να το κάνουν πράξη και να μη μείνουν απλά στον εντυπωσιασμό, είναι άλλο θέμα...| 

✨ «Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μη ησυχάσω;» |Μνήμη σήμερα 14 Ιουλίου, του Οσίου πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου... |Δες μια τρομερή αλήθεια - μυστικό που μάλλον δεν την φανταζόσουν! Που αλλού κρύβεται ο Χριστός μας εκτός από το Άγιο Ποτήριο;

 

"Αν και μυστηριακά (δια μέσου της Θείας Κοινωνίας) 

δεν μπορούμε να δεχτούμε τον Κύριο 

περισσότερο από μια φορά την ημέρα, 

ωστόσο πνευματικα και νοερά 

μπορούμε να Τον δεχόμαστε κάθε ώρα και κάθε στιγμή 

δια μέσω της εργασίας όλων των αρετών 

και των εντολών Του 

και ιδιαιτέρως με την νοερά προσευχή. 

Κι αυτό γιατί ο Κύριος βρίσκεται κρυμμένος μέσα στις αρετές 

και στις Άγιες του εντολές 

και όποιος κάνει μια αρετή ή εντολή, 

δέχεται αμέσως μέσα στην ψυχή του τον Κύριο 

που είναι κρυμμένος μέσα σε αυτές."

"Μη νομίζεις ότι τις προσευχές, 

τη Θεία Μετάληψη 

και τους άλλους πνευματικούς σου αγώνες, 

τα χρησιμοποιείς για να πετάξεις το σταυρό από πάνω σου, 

αλλά για να τον σηκώνεις με περισσότερη δύναμη 

και για μεγαλύτερη δόξα του Χριστού."

         ~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

  |από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

 

      👉 Ποιος ήταν ο Όσιος Νικόδημος;

 Ο Όσιος Νικόδημος γεννήθηκε στη Νάξο το έτος 1749 από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Αντώνιο και Αναστασία Καλλιβούρση (η οποία εμόνασε στην Ιερά Μονή Χρυσοστόμου Νάξου, με το όνομα Αγάθη). 

Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Νικόλαος και από μικρός έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος μεγάλης αρετής και φοβερής ευφυΐας. 

Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη Νάξο και έπειτα στη σχολή της ίδιας πόλης επέκτεινε τις γνώσεις του, με δάσκαλο τον αδελφό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο. 

Κατόπιν 16 χρόνων πήγε στην Ελληνική σχολή της Σμύρνης, όπου κοντά σε φημισμένους διδασκάλους έλαβε ανώτερη παιδεία και αρετή. 

Μετά από ορισμένες περιπέτειες, το 1775 πήγε στο Άγιον Όρος. 

Εκεί, στη Μονή του Άγιου Διονυσίου εκάρη μοναχός με το όνομα Νικόδημος. 

Οι Πατέρες της Μονής, που διέκριναν τα μεγάλα φυσικά και επίκτητα χαρίσματα του Νικόδημου, τον διόρισαν αναγνώστη και γραμματέα της Μονής. 

Στη Μονή αυτή ο Νικόδημος, υπήρξε υπόδειγμα διακονίας και πράξεων αρετής. 

Έπειτα αποσύρθηκε σε κάποιο κελί, όπου με ασκητικό τρόπο, επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή πολλών οικοδομητικών, θεολογικών και αγιολογικών βιβλίων. 

Μεταξύ αυτών είναι ο «Συναξαριστής», το «Εορτοδρόμιον», η «Νέα Κλίμακα», ο «Αόρατος Πόλεμος» και άλλα πολλά. 

Τελικά μετά από διάφορες περιπέτειες, που υπέστη στη βραχύχρονη ζωή του, απεβίωσε από ημιπληγία, σε ηλικία 60 (!!!) χρονών, τις πρώτες ορθρινές ώρες της 14ης Ιουλίου του έτους 1809 στο κελλί των Σκουρταίων, στις Καρυές του Αγίου Όρους. 

Τα τελευταία του λόγια ήταν η απάντηση που έδωσε στους μαθητές του όταν τον ρώτησαν αν ησυχάζει: 

«Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μη ησυχάσω;». 

Ενταφιάστηκε στο Λαυριωτικό Κελί των Σκουρταίων στις Καρυαίς του Άγιου Όρους, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό συγγραφικό έργο, που σήμερα αποτελεί κεφάλαιο για τον λαό της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η Εκκλησία μας επάξια από το έτος 1955 μ.Χ. τον κατέταξε στο Αγιολόγιο της...

* Κάν΄το εικόνα...

✔ Η διάκριση των πραγμάτων |Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

«Ο Αόρατος Πόλεμος» (κεφάλαιο Η)

Η αιτία που δεν διακρίνουμε ορθά όλα αυτά τα πράγματα που είπαμε και άλλα πολλά, είναι γιατί δεν τα σκεφτόμαστε στο βάθος τους ποιά είναι, αλλά πιάνουμε την αγάπη ή το μίσος σε αυτά, αμέσως από μόνη την εξωτερική τους μελέτη και εμφάνιση.

Έτσι όταν, η αγάπη τους ή το μίσος προλαβάνουν και σκοτίζουν το νού μας και γι αυτό δεν μπορεί να τα διακρίνει σωστά, όπως είναι στην αλήθεια (14). 

Λοιπόν, εσύ αδελφέ μου, εάν θέλεις να μην βρή τόπον η πλάνη αυτή στο νού σου, πρόσεχε καλά· και όταν, ή βλέπεις με τα μάτια ή μελετάς με το νού κανένα πράγμα, κράτα όσο μπορείς την θέληση σου και μη την αφήσης να το αγαπήσει ή να το μισήση, αλλά παρατήρησέ το με το νού μοναχά.

Πρίν απ΄όλα, όμως, σκέψου φρόνιμα, ότι αν αυτό είναι οδυνηρό και αντίθετο στην φυσική σου κλίσι, παρακινείσαι από το μίσος να το αποστρέφεσαι. Αν όμως σου προξενή ευχαρίστηση, παρακινείσαι από την αγάπη να το θέλεις.

Γιατί, τότε που ο νους σου δεν είναι ζαλισμένος από το πάθος, είναι ελεύθερος και καθαρός και μπορεί να γνωρίσει την αλήθεια και να διαπεράσει μέσα στο βάθος του πράγματος, που το κακό είναι κρυμμένο κάτω από την ψεύτικη ευχαρίστηση ή που το καλό είναι σκεπασμένο κάτω από την επιφάνεια του κακού. Αν όμως η θέλησις πρόλαβε να το αγαπήση ή να το μισήση, δεν μπορεί πλέον ο νους να το γνωρίσει καλά, καθώς πρέπει· διότι εκείνη η διάθεσις, ή καλύτερα να πω, εκείνο το πάθος που μπήκε στο μέσο, σαν τείχος, ζαλίζει το νού τόσο... 

που νομίζει το πράγμα άλλο από εκείνο που είναι στην αλήθεια και το περνά ως τέτοιο στην επιθυμία, η οποία όσο πηγαίνει μπροστά και περισσότερο αγαπά ή μισεί το πράγμα εκείνο... τόσο και ο νους σκοτίζεται περισσότερο και έτσι σκοτισμένος, κάνει πάλι να φαίνεται στην επιθυμία το πράγμα εκείνο περισσότερο όσο ποτέ αγαπητό ή μισητό.

Έτσι όταν δεν τηρήται ο παραπάνω κανόνας που είπα, (ο οποίος είναι πολύ αναγκαίος σε όλη αυτή την εκγύμναση), δηλαδή, το να κρατάς την επιθυμία σου από την αγάπη ή το μίσος του πράγματος, αυτές οι δυό δυνάμεις της ψυχής, ο νους δηλαδή και η θέλησις, προχωρούν πάντα κακώς, σαν σε κύκλο, από το σκοτάδι σε βαθύτερο σκοτάδι και από το σφάλμα σε μεγαλύτερο σφάλμα. Λοιπόν, φυλάξου, αγαπητέ, με κάθε είδους προσοχή, από την εμπαθή αγάπη ή το μίσος του κάθε πράγματος, το οποίο δεν έφθασες να ερευνήσης καλά πρότερα με το φως του νού και του ορθού λόγου, με το φως των θείων Γραφών... 

με το φως της χάριτος και της προσευχής, και με την κρίση του πνευματικού σου πατρός, για να μην κάνης λάθος και να υπολογίζης το αληθινά καλό για κακό, και το αληθινά κακό για καλό.

Καθώς αυτό συμβαίνει να γίνεται, ως επί το πλείστον, σε κάποια έργα, τα οποία φαίνονται μεν καθ΄ εαυτά πως είναι καλά και άγια... για μερικές όμως περιστάσεις· δηλαδή γίνονται ή παράκαιρα ή σε σχετικό τόπο ή με ανάλογο μέτρο, προξενούν όμως μεγάλη βλάβη σε εκείνους που τα επιχειρούν, καθώς γνωρίζουμε πολλούς που κινδύνευσαν σε παρόμοια επαινετά και αγιώτατα έργα.

Η διάκριση των πραγμάτων ~ Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου 

«Ο Αόρατος Πόλεμος» 
(κεφάλαιο Η)

(14) Γι αυτό και ο θεολόγος Γρηγόριος, σύμφωνα με αυτό λέει, ότι από την αγάπη ή το μίσος, συνηθίζει να κλέβεται η αλήθεια· «δεν υπάρχει τίποτε τόσο ευχάριστο στους ανθρώπους, όσο το να συζητούν τα ξένα, και μάλιστα όταν επηρεάζωνται από μίσος ή συμπάθεια για κάποιον, εξ αιτίας των οποίων, ως συνήθως, εξαφανίζεται η αλήθεια» (Λόγ. απολογητικ.)

Πηγή euxh.gr

(η εισαγωγική φωτογραφία ανήκει στην φίλη, Χαριτίνη Σχίζα )|

|πρώτη δημοσίευση 13/3/2019

✔ «Κι αν κάποτε είμαστε πεσμένοι ψυχικά...

 

   ... αν κάποια ασθένεια, 

κάποια οικονομική δυσχέρεια, 

κάποια οικογενειακή δυσκολία 

ή άλλη αιτία έχουν ρίξει το ηθικό μας, 

τότε προπάντων να μη λησμονούμε να κοιτάμε ψηλά.

 

Τότε μας χρειάζεται επειγόντως 

να σηκώνουμε ψηλά τα μάτια.

Ψηλά! 

Προς Εκείνον που μας αγαπά 

και μπορεί να μας βγάλει από κάθε αδιέξοδο.

Λοιπόν, ψηλά τα μάτια 

και ψηλότερα η καρδιά!»

 

                 ~ Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

☆ Πότε δαιμονίζονται όλοι (όσοι είναι παρόντες και απλά συμμετέχουν σε αυτούς τους "χορούς"), ακόμα κι αν είναι χριστιανοί...

Ξεκάθαρα πράγματα και σταράτα! Δεν έχει:
"Σιγά πια! Σ΄έναν χορό όλο τον χρόνο πάμε...

Και τι έγινε που το έντυσα το παιδί μου;

Για το έθιμο... Για το "καλό"..."

[Και αυτά "τα αυστηρά και απόλυτα" που θα διαβάζεις, δεν τα λέμε εμείς.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τα λέει.

Σ΄αυτόν να της πεις τις αντιρρήσεις σου!

Αν σου βαστάει...]

Να μην το πας!

Να μάθει και το ίδιο το σπλάχνο σου

πως κάποτε πρέπει να λέμε ΟΧΙ!

Θέλουμε; Τ΄ακούμε...
Δεν θέλουμε; Να τι παθαίνουμε... "...διότι τό κέρδος, πού κάνουν μόνο στίς ἀποκριές, δέν μποροῦν νά τό ἀποκτήσουν σέ ὁλόκληρο τόν χρόνο...." Να δούμε, όσοι από εμάς δικαιολογούμαστε με τέτοια λόγια, για ποιους μιλάει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης;

από τον "αμφ." & τους συν αυτώ.-

Οἱ Χριστιανοί δαιμονίζονται...!! 

Καί χορεύει ὁ διάβολος μέ δέκα μανδύλια καί μαζί μέ αὐτόν χορεύει ὅλο τό πλῆθος τῶν δαιμόνων...!!

''..Στ’ ἀλήθεια, θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς, ὅτι τότε οἱ Χριστιανοί δαιμονίζονται ὅλοι, διότι χορεύουν, παίζουν, τραγουδοῦν ἀσυνείδητα, μέχρι καί αὐτοί οἱ πλέον γέροντες. Καί, ὅποιος δέν χορέψει ἤ δέν τραγουδήσει, θεωρεῖται τρελλός, διότι οἱ ἄνδρες φοροῦν γυναικεία φορέματα καί οἱ γυναῖκες ἀνδρικά· διότι ντύνεται ὁ καθένας μέ διαφορετικά ροῦχα καί μάσκες, τίς κοινῶς ἀποκαλούμενες μουτσοῦνες· τότε δέν ἔχει διαφορά ἡ ἡμέρα ἀπό τήν νύκτα· διότι ἐπίσης μέ τήν ἡμέρα καί ὅλη ἡ νύκτα ξοδεύεται σέ χορούς καί μασκαριλίκια· τότε δέν διαφέρουν οἱ λαϊκοί ἀπό τούς κληρικούς καί τούς ἱερωμένους· διότι ὅλοι ἐξ ἴσου ἀτακτοῦν·

τότε, γιά νά πῶ ἔτσι, πανηγυρίζει ἡ ἀσέλγεια· γιορτάζει ἡ ἀκολασία· εὐφραίνεται ἡ μέθη· ἀγάλλεται ἡ τρυφή καί ἡ ἀσωτεία·χορεύει ὁ διάβολος μέ δέκα μανδύλια καί μαζί μέ αὐτόν χορεύει ὅλο τό πλῆθος τῶν δαιμόνων· 

διότι τό κέρδος, πού κάνουν μόνο στίς ἀποκριές, δέν μποροῦν νά τό ἀποκτήσουν σέ ὁλόκληρο τόν χρόνο. 

Λυπᾶται δέ ἡ ἀρετή· στενοχωριέται ἡ σωφροσύνη· ὀδύρεται ἡ χριστιανική σεμνότητα καί ἡ εὐταξία· διώχνεται ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί ὁ φόβος τῆς κολάσεως καί τῆς κρίσεως· πενθεῖ ὁ Χριστός καί θρηνοῦν ὅλοι οἱ ἄγγελοι καί οἱ δίκαιοι...''

«Χρηστοήθεια τῶν Χριστιανῶν», Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Λόγος Β’.

( by Γιάννης Τσιτλακίδης)

|πρώτη δημοσίευση 17/2/2018

✔ Μη νομίζεις ότι τις προσευχές, τη Θεία Μετάληψη και τους άλλους πνευματικούς σου αγώνες, τα χρησιμοποιείς για να πετάξεις το σταυρό † από πάνω σου, αλλά για να...

 

 ... για να τον σηκώνεις

με περισσότερη δύναμη

και για μεγαλύτερη δόξα του Χριστού...

 

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

|από την εκ των "συν αυτώ", Πολυξένη Γιαννακοπούλου

☆ Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης |π. Ανανίας Κουστένης ♰

    |πριν ακούσεις τον παππούλη Ανανία, δες τι γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος.

Έτσι, για ζέσταμα...

Τα κοκκάλωνε στο μυαλό του· και μπορούσε να σε κοκκαλώσει απ’ το θέαμα της μνήμης του.

         Οι πατέρες στον Άθωνα έκρυψαν σκόπιμα τα της ημέρας για να τον δοκιμάσουν κι εκείνος πήγε ανήξερος στο κέντρο του ναού, κάτω απ’ τον πολυέλαιο, λέγοντας απέξω και τα δεκαπέντε αναγνώσματα του Εσπερινού του Μεγάλου Σαββάτου, ενθυμούμενος νοερά ακόμη και ποτέ άλλαζε η σελίδα στο βιβλίο που δεν είχε μπροστά του. 

         Τόση μνήμη είχε· περιεκτική, αλλά και φωτογραφική, να τ’ αποθανατίζει και σαν να τους χαρίζει αθανασία μέσα στο μυαλό του και ως προς το είναι και ως προς τη μορφή.

                                                  *

         Δηλαδή, αν δε θυμόμαστε κάτι, αν ξεχνάμε, αν ταλαιπωρούμαστε από τη μνήμη, έχουμε τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. 

         Τον Άγιο Φανούριο τον έχουμε για να μας βρίσκει και τον Άγιο Νικόδημο για να μας θυμίζει.

         Μεγάλο το χάρισμα της μνήμης κι ίσως απ’ τα ωραιότερα δώρα του Θεού στο επίχρυσο κουτί κάτω απ’ τα πόδια Του πίσω απ’ το υποπόδιο των ποδών Του για να το βγάζει και να το δωρίζει.

          

                                                    *

         «Δεν κατάλαβε το τέχνασμα και προθυμοποιήθηκε» εξιστορούσε ο π. Ανανίας Κουστένης για τον Άγιο. 

         «Και βγαίνει μπροστά στο μέσον του ναού, κάτω απ’ τον πολυέλαιο κι είπε και τα δεκαπέντε αναγνώσματα του Εσπερινού του Μεγάλου Σαββάτου από στήθους. Εκείνοι, τι κάνανε; Είχαν ανοίξει τα βιβλία κρυφά και κοιτάζαν να ιδούν, αν θα τα πει ακριβώς ή όχι. Και τα είπε, όχι μόνο ακριβώς, αλλά θυμόταν στον νου του και τις σελίδες· κι όταν τελείωνε η σελίδα, έκανε το χεράκι του έτσι, τάχα πως γύριζε η σελίδα, ενώ αυτό γινόταν νοερά. Για σκεφθείτε, τι χάρισμα. Είχε απέραντη μνήμη ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης».

          Τον εορτάζουμε την 14η Ιουλίου. 

                                          Κ.γ.Π. /

https://kgpanagopoulos.blogspot.com/2024/07/blog-post_13.html

"ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ |200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ..."

ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ στις 15.7.2009...

"Τίποτε αγιώτερον δεν υπάρχει από την γλώσσα, που μέσα στα κακά ευχαριστεί τον Θεόν..."

Ο μιμητής του Ιώβ,

ο θείος Χρυσόστομος,

εσυνήθιζε πάντοτε να λέγη το αξιομνημόνευτον αυτό απόφθεγμα,

σε κάθε περίσταση.

«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.

Δεν θα παύσω να το επαναλαμβάνω πάντοτε,

για όλα όσα μου συμβαίνουν».

Το ίδιο εσυνήθιζε να λέγη και ο Μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ο Παλαμάς σε κάθε υπόθεση, μιμούμενος τον θείον Χρυσόστομον,

ο οποίος με την εύλαλον γλώσσα του προσθέτει:

Ας ευχαριστούμε λοιπόν για όλα, για ό,τι και αν συμβή, αυτό είναι ευχαριστία.

Διότι το να το κάνης αυτό όταν όλα πηγαίνουν ομαλά,

δεν είναι σπουδαίον,

επειδή σε αυτό ωθεί η ιδία η φύσις των πραγμάτων.

Εάν όμως ευχαριστούμε,

ενώ ευρισκόμεθα στο βάθος των κακών,

αυτό είναι θαυμαστόν.

Πράγματι, όταν εμείς ευχαριστούμε για εκείνα,

τα οποία άλλοι βλασφημούν και αποθαρρύνονται,

κοίτα πόση η φιλοσοφία!

Πρώτον, εύφρανες τον Θεόν.

Δεύτερον, εντρόπιασες τον διάβολο.

Τρίτον, αυτό που συνέβη το απέδειξες μηδαμινό.

Δηλαδή συγχρόνως και εσύ ευχαριστείς,

και ο Θεός απομακρύνει την λύπη,

και ο διάβολος υποχωρεί.

Τίποτε αγιώτερον δεν υπάρχει από την γλώσσα,

που μέσα στα κακά ευχαριστεί τον Θεόν.

Όντως δεν υστερεί σε τίποτε από την γλώσσα του μάρτυρος.

Στεφανώνεται και αυτή ομοίως με εκείνον.

Διότι και αυτή έναν δήμιον έχει ενώπιόν της,

ο οποίος την αναγκάζει να αρνηθή τον Θεόν δια της βλασφημίας.

Τον διάβολον έχει,

ο οποίος με δημίους λογισμούς την σχίζει σε λωρίδες,

και την σκοτίζει με την λύπη.

Αν λοιπόν κάποιος υπομείνη τα βάσανα και ευχαριστήση,

έλαβε στέφανον μαρτυρίου.

Λέγει και ο Μέγας Βασίλειος:

είναι αισχρόν όταν μεν τα πράγματα έρχονται ευνοϊκά να ευλογούμε τον Θεόν, στα δε στενόχωρα και επίπονα να σιωπούμε.

Αλλά τότε πρέπει και περισσότερο να τον ευχαριστούμε, γνωρίζοντας ότι «oν αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν oν παραδέχεται…».

Τι λέγω;

Όχι μόνο πρέπει κανείς να ευχαριστή τον Θεό για τις θλίψεις και τους πειρασμούς της παρούσης ζωής, αλλά πρέπει να τον ευχαριστή ακόμη και για την μέλλουσαν κόλασιν...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ' ΛΟΥΚΑ

~ Ομιλία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, περί Ευχαριστίας

|από τον π.Παντελεήμονα Κρούσκο

Για τους αγγέλους ούτε μια σταγόνα αίμα

 

* Οι τρείς κινήσεις της ψυχής – ευθεία, ελικοειδής, κυκλική – σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας...

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Κεφάλαιο Κε’ : Πως πρέπει να διορθώνουμε την φαντασία και ενθύμησή μας.

Αγωνίσου λοιπόν να φυλάξεις αυτόν τον νου σου αχρωμάτιστο, ασχημάτιστο, άμορφο και καθαρό, καθώς τον έπλασε ο Θεός.

Αυτό βέβαια με άλλο τρόπο δεν γίνεται, παρά αν τον επιστρέφεις και τον συμαζεύεις μέσα στον στενό τόπο της καρδιάς σου και όλου του εσωτερικού άνθρωπου· και εκεί μέσα να τον συνηθίζεις να βρίσκεται, πότε μεν προσευχόμενος με πένθος, με τον ενδιάθετο λόγο της καρδιάς, και λέγοντας. 

«Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησόν με»· 

και να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής αυτής, (όπως σχετικά με αυτό σου λέω στο κς΄ κεφάλαιο), άλλοτε παρατηρώντας τον ίδιο σου τον εαυτό, μάλλον δε διά μέσου του εαυτού σου νοώντας τόν Θεό και αναπαυόμενος· 

αυτή η θεωρία η οποία λέγεται κυκλική και απλανής...

Διαβάστε περισσότερα »