Κρίση χωρίς γνώση ...
... Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε
αν από χθες μέχρι σήμερα δεν μετανόησε,
δεν έκλαψε;
Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε
αν ήταν μεθυσμένος
και δεν καταλάβαινε τι έκανε;
Το μη κρίνειν,
το μη εισέρχεσθαι στην ζωή του άλλου
είναι ένα τείχος των «εν γνώσει πολεμούντων»...
Όταν όμως κατηγορείς τον άλλον,
όταν τον κρίνεις,
όταν μπαίνεις στην ζωή του
με την σκέψη σου,
με την διάθεσή σου,
με την απαίτησή σου,
με τον λόγο σου,
με την συμβουλή σου,
τότε καταλύεις το «τείχος εν αγνωσία»
και μένεις αθωράκιστος,
στην διάθεση των πονηρών βελών του δαίμονος...
(άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
\εμείς από την viber ομάδα του π.Βασιλείου Τσιμούρη
Πρέπει να αποφεύγεις την παρατηρητικότητα.
Να μην παρατηρείς
τους άλλους.
Αλλά έστω και να μην έρθει
η κρίση – κατάκριση στο μυαλό,
είναι των τελείων ανθρώπων.
Αλλά αν έρθει η κατάκριση στο μυαλό,
τουλάχιστον μην το πεις,
μην το κάνεις καταλαλιά,
μην πεις στον άλλον,
αλλά κράτησε το για τον εαυτό σου.
ΔΙΟΤΙ ο άλλος
μπορεί να έχει ένα καλό λογισμό για τον αδερφό.
Εδώ στο Άγιον Όρος έλεγαν:
«Μην πεις τίποτα
και χαλάσεις το
λογισμό του αδερφού μου».
Είναι μεγάλη αμαρτία να χαλάμε το λογισμό του αδελφού.
Ο λογισμός χαλάει πάρα πολύ εύκολα
και πρέπει να τον φυλάμε τον λογισμό μας.
Κάθε πρωί που ξυπνάμε
πρέπει να σταυρώνουμε το κεφάλι μας και να λέμε:
"Κύριε δώσε μου καλούς λογισμούς,
δώσε μου αγαθούς λογισμούς
και φύλαξε το νου μου καθαρό
για να μπορώ να έχω νουν ΧΡΙΣΤΟΥ..."
Μακαριστός Γέροντας Γρηγόριος, Καθηγούμενος Ι.Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ
|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Αλεξάνδρα Τσοκάνα
"...Ήταν ανήμερα των αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου όταν μία ευωδία είχε διαχυθεί σ’ όλο το μοναστήρι..."
Η καμπάνα μόλις είχε σημάνει για το κάλεσμα των μοναχών στην εωθινή ακολουθία.
Ο μοναχός Ησύχιος για ακόμη μία φορά έμπαινε με αρκετή δυσκολία στο καθολικό του ναού σέρνοντας, όπως συνήθιζε άθελά του τα τελευταία χρόνια, τα λεπτοκαμωμένα γερασμένα πόδια του προκαλώντας έτσι την αναστάτωση των περισσοτέρων μοναχών.
Ορισμένοι τον κοίταξαν περιφρονητικά.
Άλλοι δεν καταδέχτηκαν ούτε το βλέμμα τους να του ρίξουν, αρκούμενοι στο να μουρμουρίζουν κάτι μέσα από τα δόντια τους.
Δεν ήταν αυτή όμως η κύρια αιτία αναστάτωσης.
Εκείνο που προκαλούσε περισσότερο τους άλλους μοναχούς ήταν η έντονη μυρωδιά του τσιγάρου που αναδυόταν από τα βρωμισμένα ράσα του και από τη λευκοκιτρινισμένη γενειάδα του.
Δεν μπορούσαν να ανεχτούν οι εν Χριστώ αδελφοί του ότι καλόγερος τέτοιας μεγάλης ηλικίας – ογδόντα τεσσάρων ετών και με έκδηλα τα σημάδια της φθοράς του χρόνου πάνω του – ήταν μπλεγμένος μ’ ένα τέτοιο πάθος, που οδηγούσε κάποιους πιο ασθενείς στη συνείδηση να ξεπερνούν τα όρια της αποστροφής του και να φτάνουν μερικές φορές στον εμπαιγμό και την προσβολή του προσώπου του.
Τι κι αν που ο Ησύχιος ήταν από τους παλαιοτέρους στο μοναστήρι;
Η βρωμιά που άφηνε πίσω του είχε κάνει πολλούς όχι μόνο να μην τον αποδέχονται, αλλά και να μην τον σέβονται καθόλου.
Εκείνος δεν μιλούσε ποτέ.
Έβλεπε την όλη ατμόσφαιρα γύρω του, έσκυβε το κεφάλι, ψιθύριζε προσευχές και… έδινε ευχές.
Είχε καταφέρει σ’ ένα βαθμό να κάνει βίωμα ό,τι έλεγε το όνομά του.
Κανείς βεβαίως δεν γνώριζε την πραγματική ζωή και τον μεγάλο αγώνα που έκανε καθημερινά.
Ούτε καν και ο νέος ηγούμενος του μοναστηριού, ο οποίος από παλιά τον κρατούσε σε κάποια απόσταση, κι όταν έγινε ηγούμενος απορροφήθηκε από τα διοικητικά βαριά καθήκοντά του.
Μη γνωρίζοντας μάλιστα την πνευματική κατάστασή του, θεωρούσε καλό να κρατά «διακριτική» στάση απέναντί του, με σεβασμό μεν προς το γήρας του, αλλά και με την ενδόμυχη προσμονή, που δεν ήθελε ούτε στον εαυτό του να την ομολογήσει, πότε θα αναχωρήσει από τον κόσμο αυτόν για να γλιτώσει από τις πιέσεις και τα σχόλια των άλλων μοναχών.
Ένα σύνηθες φαινόμενο ήταν το γεγονός ότι πολλοί νεώτεροι μοναχοί κάθε φορά που περνούσαν έξω από το μικρό κελί του, του χτυπούσαν δυνατά την μικρή ξύλινη πορτούλα του προσβάλλοντάς τον πολύ άσχημα, λέγοντας χαρακτηριστικά πως η μυρωδιά που έβγαινε από μέσα θα τον έκαιγε στην κόλαση…
Η αλήθεια όμως ήταν πως γεννήθηκε από δύο γονείς λάτρεις του τσιγάρου, αφού σ’ αυτούς ανήκε μία από τις μεγαλύτερες καπνοβιομηχανίες εκείνη την εποχή στην Ελλάδα.
Έτσι, είτε το ήθελε είτε όχι, ο Ησύχιος (κατά κόσμον Παύλος) μεγάλωσε μέσα στο εργοστάσιο των γονιών του, με αποτέλεσμα ο καπνός να μην λείπει καμία ώρα της ημέρας ούτε από το σπίτι αλλά ούτε και από το χώρο εργασίας όπου τον έπαιρναν μαζί τους από πολύ μικρό.
Ως εκ τούτου, ο Παύλος από την παιδική του ηλικία είχε εθιστεί στην μυρωδιά αυτή, πράγμα που τον έκανε πολύ φανατικό καπνιστή…
Η έντονη κλίση του όμως στην Εκκλησία – κατάλοιπο από τη συναναστροφή του με την ευλαβή γιαγιά του – κι ένα συγκλονιστικό γι’ αυτόν γεγονός που το θεώρησε ως επέμβαση του Θεού στη ζωή του, οδήγησε τα βήματά του εδώ κι αρκετές δεκαετίες στις μοναχικές τάξεις της ιστορικής μονής του αγίου Νεκταρίου.
Ο αγώνας του έκτοτε να επιβεβαιώνει την κλίση του στην καλογερική με την τήρηση των αγίων εντολών του Χριστού ήταν μεγάλος.
Εκεί όμως που έδινε τις μάχες του καθημερινά, εκεί που φαινόταν άλλοτε να κερδίζει και άλλοτε να πνίγεται και να χάνει ήταν με την «οικογενειακή» μυρωδιά.
Το τσιγάρο φάνταζε ο απόλυτος όγκος, το βουνό που μπροστά του διαπίστωνε ότι ίσως ποτέ δεν θα πατούσε την κορυφή του.
Πραγματικά το τσιγάρο ήταν σαν δεύτερη τροφή του.
Καλύτερα: η πρώτη τροφή του!
Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς αυτό.
Κι όμως η προσπάθεια που κατέβαλε όλα αυτά τα χρόνια ήταν αξιοθαύμαστη.
Είχε καταφέρει όλο αυτό το διάστημα να μειώσει κατά πολύ το κάπνισμα και μάλιστα,
είχε φτάσει στο σημείο να καπνίζει μόνο ένα-δύο τσιγάρα τη μέρα.
Γεγονός πάντως ήταν ότι παρόλο τον περιορισμό, το πάθος ήταν ενεργό.
Αυτός βεβαίως που ήξερε τον πνευματικό αγώνα του ήταν ο γέροντάς του, με τον οποίο συνδέθηκε πολύ αφότου εισήλθε στη μοναχική ζωή.
Αυτός τον ενίσχυε, τον κατανοούσε, τον παρηγορούσε, τον προστάτευε…
Η αναχώρησή του όμως για την ουράνιο βασιλεία έριξε πολύ το πνευματικό σθένος του Ησύχιου...
Ο νέος Γέροντάς του, κατά πολύ νεώτερός του, δεν μπορούσε να κατανοήσει σε βάθος ακόμη την εσωτερική του ζωή, ενώ, όπως είπαμε, ο νέος ηγούμενος ακόμη περισσότερο δεν είχε και τον χρόνο καν να ασχοληθεί με τον γέροντα μοναχό.
Ο καιρός περνούσε και τα καψώνια των νεωτέρων προς τον φιλήσυχο μοναχό συνεχίζονταν παίρνοντας στο εξής και μορφή μίσους, καθώς κάποιοι ενοχλούνταν ακόμα κι από την σιωπή του ηλικιωμένου αυτού μοναχού…
‘Ήταν ανήμερα των αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου όταν μία ευωδία είχε διαχυθεί σ’ όλο το μοναστήρι.
Όλοι αναστατωμένοι προσπαθούσαν να ανακαλύψουν την πηγή αυτής της άρρητης ευωδίας, η οποία μπορούσε ίσως να συγκριθεί μόνο με το πιο μεθυστικό λουλούδι στο περβόλι του Παραδείσου…
Κι όμως κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως αυτή η θεϊκή και άγια ευωδία προερχόταν από το μικρό και ταπεινό κελί του μοναχού Ησυχίου.
Άπαντες έτρεξαν να δουν τι είχε συμβεί…
Το μυστήριο λύθηκε σύντομα.
Ο μοναχός Ησύχιος βρισκόταν μέσα στην αγκαλιά του αγαπημένου του Πατέρα.
Είχε μόλις αναχωρήσει για την ουράνια πολιτεία των αγγέλων.
Ο πολυαγαπημένος του γέροντας θα ήταν στο εξής πολύ περήφανος για τον καλό υποτακτικό του ο οποίος έστω και την έσχατη στιγμή κατάφερε να ξεπεράσει το πάθος του…
Ο Ησύχιος την τελευταία μέρα πριν την αναχώρησή του για τους ουρανούς, νίκησε τον πειρασμό του και αγωνιζόμενος μέχρι τέλους δεν κάπνισε καθόλου.
Η επιβράβευση ίσως του Θεού για όλα τα χρόνια του πνευματικού του αγώνα, πολύ περισσότερο κατά του μεγάλου του πάθους, επήλθε με την ευωδία του σκηνώματός του, η οποία έγινε αφορμή για μετάνοια όλων των μοναχών αλλά και του νέου ηγουμένου του μοναστηριού…
Όλοι τώρα ήξεραν ότι ο γέρων Ησύχιος θα εξακολουθούσε να είναι μαζί τους και θα συνέχιζε να τους «μιλάει» με την ιερή σιωπή του, όπως άλλωστε έκανε μέχρι τότε, πρεσβεύοντας πια για εκείνους…
|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Αγγελική Παπακωνσταντίνου
Ὁ κόσμος συχνὰ ξεστομίζει λόγια φορτισμένα, σκληρὰ, σχεδόν καταραστικὰ:
«Ἄσ' τον, θὰ τὸ βρεῖ ἀπὸ τὸν Θεό»!
Καὶ πίσω ἀπὸ τὴν φράση αὐτή, δὲν κρύβεται ἡ εὐλάβεια οὔτε ἡ πίστη στὴ θεία κρίση, ἀλλὰ μᾶλλον μιά πονηρή εὐχή ΤΙΜΩΡΙΑΣ!
Μία σκέψη φορτωμένη ἀπὸ ἐκδικητικότητα, μασκαρεμένη μέ μιά θρησκευτική ψευτο-εὐλάβεια.
Ἀλλὰ ποῦ γνωρίζεις, ἀδελφέ μου, τί σκέπτεται ὁ Θεός;
Ποῦ βλέπεις ἐσὺ - ὁ γεμάτος ἁμαρτίες - μέσα στὸ φῶς Του;
Πῶς ἔγινες ἐσὺ στόμα καὶ χέρι Του, καὶ αποφασίζεις ποιὸς θὰ δικαιωθεῖ καὶ ποιὸς θὰ τιμωρηθεῖ;
Ὁ Θεός δὲν ἔρχεται γιὰ νὰ πατήσει ἐπάνω στὴν ἀδικοπραγία τοῦ ἑνὸς καὶ νὰ δικαιώσει τὸν πόνο τοῦ ἄλλου.
Ὁ Θεός εἶναι Φῶς, Ἀγάπη, Ἀλήθεια.
Εἶναι ὁ Πατὴρ τοῦ Ἀσώτου, και ὄχι ὁ δικαστὴς τῶν φαρισαίων πού θά τούς ἀποδώσει αὐτά πού τούς χρωστᾶνε οἱ σύνδουλοί τους.
Καὶ ὅταν ἐσύ εὔχεσαι «νὰ τὸ βρεῖ ἀπὸ τὸν Θεό», τί άλλο κάνεις ἀπὸ τὸ νὰ ὑποκαθιστᾶς τὴν Χάρη Του μὲ τὴν σκληρότητα σου;
Ἄν εἶναι ποτέ αὐτό δυνατόν!
Ἐγὼ, παιδί μου, ἔλεγε ἕνας γέροντας, ὅταν με βρίζουν, χαίρομαι.
Διότι ἔρχεται ὁ λόγος τοῦ ἄλλου και κόβει ὡς μαχαίρι τὴν κρυμμένη ὑπερηφάνεια μου.
Καὶ δοξάζω τὸ ὄνομά Του.
Διότι ἐκείνη τὴν στιγμή, ὁ Κύριος μὲ παιδαγωγεῖ καί νιώθω την ἀγάπη Του και ὄχι τήν τιμωρία Του!
Καὶ ὅποιος πονέσει στὸ ὄνομα τῆς Ἀγάπης, δὲν ζητᾶ ἀνταπόδοση πόνου. Ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ!
Ζητᾶ θεραπεία.
Ζητᾶ ἡσυχία καί προσευχή μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ.
Ἐκεῖ θά λυθοῦν ΟΛΑ!
Ἐμεῖς καταξιωνόμαστε ὡς ὑπάρξεις γιὰ νὰ προσευχόμαστε γιὰ τοὺς ἄλλους
– ὄχι γιὰ νὰ προφητεύουμε τιμωρίες.
Ἐμεῖς είμαστε ἐδῶ στή γῆ γιὰ νὰ μαθαίνουμε σιγά σιγά πῶς νὰ συγχωρούμε ὅταν πονᾶμε και ὄχι πῶς νὰ χαιρόμαστε ὅταν πονᾶ ὁ ἄλλος.
Με αὐτόν τόν τρόπο, με αὐτό τόν δρόμο, με αὐτή την καρδιά θα μοιάσουμε ὄχι στὸν κόσμο, ἀλλὰ στὸν Χριστό...
Δες σχετικό:
«Δέν ἔχεις ικανότητα πρόγνωσης, ὥστε νά γνωρίζεις τά ὅσα έπιφυλάσσονται κατά τήν Κρίση.
Μήν καταδικάζεις, λοιπόν, τούς συνανθρώπους σου πρίν ἀπό αὐτήν διότι δέν εἶσαι σύ ὁ καρδιογνώστης.
Εἶσαι καί σύ ἄνθρωπος καί περιμένεις νά ὁδηγηθεῖς κι εσύ στό φοβερό βῆμα τοῦ Χριστοῦ γιά νά ἀκούσεις τήν ἀπόφαση.
Μήν αρπάζεις, λοιπόν, ἐκ τῶν προτέρων τήν κρίση τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μᾶλλον νά παρακινεῖς σε μετάνοια καί ὄχι στήν άπογοήτευση αὐτούς πού ἁμαρτάνουν».
Ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου
|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή
... μετρηθήσεται υμίν...
|Απλά πράγματα. Και ξεκάθαρα...|
|Αν δεν σε αφορά καθόλου,
προσπέρασέ το.
Αλλά αν σε κάποιο βαθμό σε αγγίζει και σένα...
Ας το κάνουμε αφορμή μετανοίας και επανόρθωσης...
Και να κόψουμε
ή έστω να περιορίσουμε
αυτό το θανάσιμο "χούι" της κατάκρισης...
Γιατί πολύ απλά,
δεν μας παίρνει...
|με αγάπη Χριστού,
εκ των "συν αυτώ"...
~ γράφει ο π.Παναγιώτης Βαρδουνιώτης
"Όταν πήγαινα στο δημοτικό σχολείο,
το σχολείο ήταν διθέσιο,
τώρα είναι κλειστό.
6 τάξεις είχαμε, 2 δασκάλους.
Το σχολείο είχε 2 αίθουσες
και σε κάθε αίθουσα κάναμε μάθημα 3 τάξεις.
Μια μέρα στο μάθημα της ιστορίας
ο δάσκαλος έχει σηκώσει μια μαθήτρια να πει μάθημα.
Όταν τελείωσε η μαθήτρια,
ρωτάει ο δάσκαλος εμάς τους υπόλοιπους
αν είχαμε να συμπληρώσουμε κάτι
που ίσως να ξέχασε η συμμαθήτριά μας.
Σήκωσε ένα κορίτσι το χέρι του
και του λέει ο δάσκαλος:
Για πες μας Χ. (τυχαίο το γράμμα)
τι δεν είπε η Κ.;(πάλι τυχαίο το γράμμα).
Και λέει η Χ.
- Κύριε, ξέχασε να πει το "και".
Ξέχασε να πει ένα "και".
Έχουν περάσει 45 χρόνια από τότε
και το θυμάμαι σαν να ήταν χθες.
Αυτό το "και" έχει στοιχειώσει μέσα μου
και με τυραννάει.
Γιατί δυστυχώς αυτό το "και"
δεν το παρατήρησε μόνο η Χ.
Αυτό το "και" το παρατηρώ και εγώ στους ανθρώπους.
Ψάχνω να βρω το "και" που έχουν ξεχάσει.
Δεν με ενδιαφέρει
τα άλλα σημαντικά πράγματα
που λένε ή κάνουν,
εγώ ψάχνω να βρω το "και",
την αδυναμία τους,
το λάθος τους,
το λίγο,
το ελάχιστο,
το τίποτα.
Με ενοχλεί στον άλλο το λίγο.
Βλέπω το δένδρο και χάνω το δάσος.
Χίλια καλά να βρω σ' έναν άνθρωπο,
εγώ θα ψάξω να βρω το "και",
το ένα,
το λάθος
και η ζωή μου κατάντησε μίζερη.
Σπατάλησα όλη μου τη ζωή
ψάχνοντας στους ανθρώπους το "και"
κι έχασα τη ζωή.
Θα σας πω και μια ιστορία
που άκουσα από άλλον ιερέα.
Ήταν ένα ζευγάρι που τσακωνόταν συνέχεια.
Είχαν φτάσει ένα βήμα πριν το χωρισμό.
Αλλά πριν πάνε στο δικηγόρο
αποφάσισαν να δώσουν
μια τελευταία ευκαιρία στο γάμο τους
και να πάνε σ' ένα σύμβουλο γάμου.
Πήγαν λοιπόν στο σύμβουλο γάμου
και αυτός τους δέχθηκε ξεχωριστά έναν-έναν.
Πήγε πρώτα ο άνδρας
και άρχισε να κατηγορεί τη γυναίκα του.
Του λέει ο σύμβουλος:
Πριν μου πεις οτιδήποτε,
θα σου κάνω μερικές ερωτήσεις.
Για πες μου,
η γυναίκα σου δεν έχει κανένα καλό;
Έ, ναι του λέει ο άνδρας,
είναι καλή νοικοκυρά,
δεν με έχει απατήσει ποτέ,
φροντίζει τα παιδιά
και συνέχισε και είπε
κάποια ακόμα καλά της γυναίκας του.
Ο σύμβουλος τα σημείωνε σ' ένα χαρτί.
Του λέει καλά πήγαινε,
να δω και τη γυναίκα σου.
Μπαίνει μέσα στο γραφείο η γυναίκα
και άρχισε να κατηγορεί το σύζυγο.
Της λέει ο σύμβουλος:
Πρίν μου πεις οτιδήποτε
θέλω να σου κάνω κάποιες ερωτήσεις.
Ο σύζυγός σου δεν έχει κανένα καλό;
Ναί βέβαια, απαντά η σύζυγος.
Είναι εργατικός,
δεν είναι τσιγκούνης,
νοιάζεται για τα παιδιά,
είναι κουβαλητής
και συνέχισε να λέει τα καλά του συζύγου της.
Ο σύμβουλος τα έγραφε σ' ένα χαρτί.
Φωνάζει και τους δύο μέσα
και τους λέει δείχνοντας τα χαρτιά:
Αν θέλετε,
για αυτά τα τόσα καλά
που λέτε ο ένας για τον άλλο εδώ στα χαρτιά,
να χωρίσετε,
είστε ηλίθιοι.
Ομολογώ
ότι εγώ είμαι
ο πιο ηλίθιος άνθρωπος του κόσμου,
γιατί 56 χρόνια
αντί να ψάχνω
στους ανθρώπους να δω τα καλά,
έψαχνα αυτό το "και",
κι έχασα 56 χρόνια ζωής...
~ γράφει η Σταυρούλα
Σαν τα αρπακτικά είμαστε
έτοιμοι να κατασπαράξουμε
όποιον πέσει
και μάλιστα αν αυτός είναι επώνυμος,
αλίμονό του!!!
Και επιστρατεύουμε σοφούς ψυχολόγους
να ερμηνεύσουν την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής αφενός
και αφετέρου να μας πουν
πώς θα
προλάβουμε το κακό.
Την τύφλα μας δεν βλέπουμε...!
Είμαστε όλοι επιρρεπείς προς το κακό
και ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθούμε
με χειροπέδες στα χέρια
ή απολογούμενοι ενώπιον ανακριτή και
εισαγγελέως!
Ο τεράστιος Απόστολος Παύλος
αναγνωρίζει μέσα του έναν ταλαίπωρο άνθρωπο
που αντιστρατεύεται στο νόμο της λογικής και του Θεού
και υποδουλώνεται στο νόμο της αμαρτίας.
"...βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου
ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου
καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας
τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου.
Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος!
τίς με ρύσεται
ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;"
(Ρωμ. κεφ.16, στ. 23-24)
"Μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, Κύριε"!
Μόνο η συνεχής προσευχή μπορεί να μας ασφαλίσει.
Η νομοθεσία και η ψυχολογία,
καλές και αναγκαίες,
αλλά πεπερασμένες,
λιγοστές,
ανεπαρκείς!
Φέρνω στο νου μου τον Βασιλιά,
τον Προφητάνακτα Δαβίδ.
Αυτός κι αν ήταν επώνυμος και υπεράνω πάσης υποψίας.
Χρισμένος από τον Θεό,
με διαγωγή όχι απλά εξαίρετη,
αλλά θαυμαστή,
έφθασε να νικήσει τον γίγαντα Γολιάθ,
εμεγάλυνε το κράτος του Ισραήλ,
έγραφε εμπνευσμένους ύμνους στον Θεό...
...Και όμως εμοίχευσε
και σχεδίασε εν ψυχρώ
και εκτέλεσε φόνο.
Ποιος το περίμενε από τον Δαβίδ!!!
Όλοι κουβαλάμε έναν διαβολεμένο εαυτό
που πρέπει συνεχώς με την προσευχή,
με αγώνα πνευματικό να τιθασεύουμε.
Ας αφήσουμε κατά μέρος την υποκρισία που κουβαλάμε
και την εύκολη κατηγόρια.
Ας αγκαλιάσουμε με συμπάθεια
και προσευχή τον κάθε "εγκληματία"
κι ας παρακαλούμε τον Θεό
να μη μας εγκαταλείψει σε ώρα πειρασμού...
|Αναρτήθηκε από Λήμνος
