☆ «Το κεραμίδι και το φίδι ενός αγίου» |π.Σπυρίδων Βασιλάκος (Να σε χαιρόμαστε, παππούλη, όσοι κοντινοί, αλλά και μακρινοί σε αγαπάμε...)

Ομιλητής ο εορτάζων Πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Βασιλάκος, Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας, για τον άγιο Σπυρίδωνα. Η εξαιρετική αυτή ομιλία πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2022 στα πλαίσια του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει»...

[...Ο Άγιος Σπυρίδων και εμείς.Τότε και τώρα...] |παππούλης Ανανίας Κουστένης

~ Μας έστειλε μια "συν αυτώ" ανώνυμη ψυχούλα, γράφοντάς μας αυτά τα λογάκια:

"Χαίρετε. Σας στέλνω έναν σύνδεσμο μιας ομιλία που κάνει ο π. Ανανίας. Σας προτείνω να ακούσετε στα 27.00 λεπτά για μια πανέμορφη ιστορία απ το γεροντικό..."

Η προτροπή αυτή μας έκανε να την ακούσουμε ολόκληρη.

Είναι υπέροχη καθ΄όλη τη διάρκειά της.

Και όχι μόνο στο 27΄΄...

Πολύ τον/την ευχαριστούμε!

Ο Θεός γνωρίζει και τα ονόματα και τις ψυχές...

Την ευχή του (αγίου) παππούλη να έχει..."

✨ Άγιος Σπυρίδωνας – Ο Ποιμένας της Αγάπης 👉 Ένα καταπληκτικό "Animated Short Film"! Και προσέξτε: Δεν είναι μόνο για τα παιδιά μας! Είναι και για μας...

Μια κινηματογραφική animated ταινία για τον Άγιο Σπυρίδωνα τον Θαυματουργό: από την απλή ζωή του στην Κύπρο, στα θαύματα αγάπης και ελέους, μέχρι την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια και τη σημερινή τιμή του στην Κέρκυρα...

✨ "Όνομα ιδιαίτερο το να σε λένε Σπύρο, που ξεχωρίζει πάντοτε και σ' εκατό τριγύρω! Χαριτωμένος Άγιος, γέννημα των Κυπρίων... Των Κερκυραίων καύχημα, στολίδι των Αγίων... Χαριτωμένε Άγιε Κράτα κι εμάς κοντά σου! Όπως τα προβατάκια σου να 'μαστε τα παιδιά σου... |από την Ελένη Ζεάκη, που σήμερα έχει "γενέθλια"! Έγινε ενός έτους αγαπογράφος...

 

Ο Άγιος Σπυρίδωνας
ήταν βοσκαρουδάκι
μεγάλωσε παντρεύτηκε
κι απέκτησε παιδάκι

Μα χάνει τη γυναίκα του
και χήρος απομένει
κι ας έγινε πρεσβύτερος
μες στο χωράφι μένει

Φροντίζει την κορούλα του
με χάρες τη στολίζει
μα σύντομα θα κοιμηθεί
κι αιώνια θα ζήσει

Ειρήνη ονομάζεται
η Κύπρος τη γνωρίζει
δώδεκα Αυγούστου την τιμά
και τηνε ξεχωρίζει

Και μοναχός πορεύεται
με ατσαλένια πίστη
νεκρούς σηκώνει όρθιους
κλεμμένα ζώα βρίσκει

Νύχτα και μέρα εργάζεται
στην ύπαιθρο διδάσκει
πως πρέπει πάντα ο άνθρωπος
Ψηλά το θάρρος να' χει

Κι είναι πολύ αγαπητός
απλός και μετρημένος
ακούραστος και ταπεινός
κάθε φτωχού δοσμένος

Ορφάνεψε η επισκοπή
και οι πιστοί ζητάνε
εκείνον που τους φρόντιζε
επίσκοπος τους να 'ναι

Πω πω, τί γράφει ο Θεός
και Πάνσοφος εκδότης!
Άγιος ψαράς κι Απόστολος
κι ένας βοσκός Δεσπότης!

Ο Άγιος Σπυρίδωνας γεννήθηκε
τσοπάνης
κι όμως τον έβαλε ο Χριστός
πολεμιστή της πλάνης

Είχε τουφέκι την καρδιά
την πίστη του είχε σκάγια
και φάνηκε τί δύναμη είχε
η ψυχή του η Άγια!

Όργωνε τα χωράφια του
τον κόσμο ευλογούσε
κι ας ήτανε και επίσκοπος
τα πρόβατα βοσκούσε

Γιατρεύε κάθε άρρωστο
ζώα δεν τυραννούσε
σε κλέφτες ήθος μάθαινε
διδακτικά μιλούσε

Για έξι χρόνια διώχθηκε
στα κάτεργα τον είχαν
με ουράνια υπομονή
εξορισμένος ήταν

Κι ήρθε ο Μέγας στρατηγός
της Χριστιανοσύνης
ο Κωνσταντίνος κι έβαλε
φρένο αυτής της δίνης

Στην Α' Οικουμενική,
που 'χαν πολλά να λύσουν,
του πλανεμένου Άρειου
ποιοί θα αντιμιλήσουν;

Που σάρωνε ο τρόπος του
και η ρητορική του
μάγευε όποιον άκουγε
τη φαύλη άποψη του

Είχε τη βεβαιότητα
την πιο διαολεμένη
πως κτίσμα ήταν Ο Χριστός
όπως την οικουμένη!

Και μ' απορία άκουγαν
και τσιμουδιά δε βγάζαν
τόσοι επίσκοποι ήτανε
μα ακόμη δε φωνάξαν...

Και βγαίνει μπρός ο Κύπριος
ο επίσκοπος τον στένει
"Κοίταξε ο Τριαδικός Θεός
που βρίζεις τι σημαίνει"

Και μίλησαν στα χέρια του
ως και τα κεραμίδια!
Ένα κρατούσε κι έκοψε
στα Τρία την αλήθεια!

Σηκώνει το ψηλά ψηλά
όλοι να δουν στην πράξη
πως γίνεται Ένας Θεός
Σε Τρία να υπάρξει

Όχι Ένα Δύο μα Τριπλό
θαύμα επιτελείται
Χώμα Νερό χωρίζεται
Φωτιά και καταλυέται

Κι η κατσιφάρα χάνεται
και έλαμψε το θάρρος
κι έγινε ο Σπυρίδωνας
ομολογίας φάρος

Το λείψανο του ολάκερο
δε λείπει ούτε ενα νύχι
στην Κέρκυρα παραφυλά
το σύνορο του ανήκει

Διώχνει τους Τούρκους
κλοτσηδόν
στα χίλια επτακόσια
μοιράζονται εγκεφαλικά
πάθαν τα μύρια όσα

Έντεκα Αυγούστου τον τιμούν
έκτοτε κάθε χρόνο
Και δεν ξεχνούν ποιός κυβερνά
και ποιός κρατεί το νόμο

Τριακόσια πενήντα οχτώ
στις δώδεκα Δεκέμβρη
πέθανε μα καταφθορά
καμία δεν το εύρει

Και χαιρετάει τους φίλους του
μέσα απ' τη λάρνακα του
και τρέχουνε στα πόδια του
να κάτσουν τα παιδιά του

Θαύματα που επιτελεί
και τα 'χουν καταγράψει
Πτωχαίνει το αλφάβητο
που τα 'χει περιγράψει

Χαριτωμένε Άγιε
Κράτα κι εμάς κοντά σου
Όπως τα προβατάκια σου
να 'μαστε τα παιδιά σου...

   ☆ Και αυτό που ακολουθεί 

είναι το πρώτο ποίημα που έγραψα... 

Σήμερα λοιπόν, έχω "γενέθλια"!

Έγινα ενός έτους αγαπογράφος... 

Να μη με αφήσει να προσεύχεστε...

Ευχαριστώ Άγιε Σπυρίδωνα, αγάπη μου...

        

               |Ελένη Ζεάκη.-

     "Όνομα ιδιαίτερο το να σε λένε Σπύρο,

που ξεχωρίζει πάντοτε 

και σ' εκατό τριγύρω!

Χαριτωμένος Άγιος, γέννημα των Κυπρίων 

Των Κερκυραίων καύχημα,

στολίδι των Αγίων...

Γνήσια πίστη, φλογερή καρδιά παιδιού αγία 

και απ’ ετούτη τη ζωή είχες θαυματουργία!

Σε ασθένειες ανίατες εσύ ήσουν θεραπεία. 

Για αυτό σε σένα βρίσκανε όλοι τη σωτηρία... 

Γιάτρεψες το φτωχό παιδί 

και του 'δώσες το φως του 

Γιάτρεψες και το βασιλιά 

που έκλαψε ομπρός σου...

Στην Α' Οικουμενική 

φωτιά νερό και χώμα, 

το κεραμίδι χώρισες που ήτανε ένα σώμα!

Τρία στοιχεία της ζωής σε ένα ενωμένα !

Πιστεύω και ομολογώ Πατήρ Υιό και Πνεύμα...

Το άφθαρτο σου σκήνωμα διάλεξες για να μείνει 

στην Κέρκυρα και καύχημα το 'χουν μεγάλο εκείνοι!

Με Διονύσιο απ 'τη μια, 

Γεράσιμο απ 'την άλλη 

Κρατάνε τα Επτάνησα 

τρεις Άγιοι μεγάλοι!

Κάν' Άγιε μου Σπυρίδωνα, 

των ορφανών ελπίδα 

όλου του κόσμου τα παιδιά 

να ‘χουν Χριστού ασπίδα...

|"αμΦ." ΥΓ:

Εμείς πρέπει να σε ευχαριστήσουμε, Ελένη!

Για όλα όσα γράΦεις και για όλα όσα είσαι...

Και για το ότι βέβαια μάς έχεις παραχωρήσει την άδεια να κοινοποιούμε τα θαυμάσια πονήματά σου...

(έργο της Ελένης και η υπέροχη πετρούλα, 

που μεταμορΦώθηκε σε Άγιο Σπυρίδωνα!

Παραγγελιές άραγε δέχεσαι, Ελενίτσα;) 

☆ Άγιέ μας Σπυρίδωνα, δεν βάζεις κι εδώ λίγη από τη φωτιά σου; Έτσι, για να κάψεις τα ζιζάνιά μας...

 

 Στο Αγιοπαυλίτικο κάθισμα του Αγίου Σπυρίδωνος έμενε ένα γεροντάκι, 

λαϊκός 90 ετών και διηγήθηκε το εξής:

“Στόν πόλεμο του ’40 ήμουν καπετάνιος σε πολεμικό πλοίο και ήμασταν ανοιχτά της Κέρκυρας.

Μας είχαν τελειώσει τα πολεμοφόδια, ήμασταν δηλαδή χωρίς άμυνα.

Μας επιτέθηκαν τότε δύο-τρία Γερμανικά “Στούκας” [είδος πολεμικών αεροπλάνων] και μη έχοντας άλλη ελπίδα, επικαλέσθηκα τον Θεό να μας βοηθήση.

Είδα τότε στην πλώρη του πλοίου κάποιον με Αρχιερατική στολή και την μαγκουρίτσα του, και έδιωχνε τις βόμβες με την μαγκούρα του δεξιά-αριστερά.

Ενώ έριχναν πολλή ώρα αμέτρητες βόμβες δεν μπορούσαν να βρουν στόχο.

Τότε κατάλαβα ότι ο ήταν ο άγιος Σπυρίδων από την Κέρκυρα που μας βοήθησε, και δόξαζα τον Θεό και τον Άγιο...

-

Απόσπασμα από το βιβλίο «Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση», Άγιον Όρος 2011

         

                    Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. 

  Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἡμῶν· 

διὸ νεκρᾷ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· 

καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοι Ἱερώτατε. 

Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι· δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

 |την απίθανη εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα μάς έστειλε η μικρή Μαρία...

✨«Σήκω, κόρη μου, να μου πεις που το έκρυψες. Και φεύγεις πίσω στη Χαρά του Κυρίου Σου και πάλι...» |Ο Δεσπότης - βοσκός, που ανέστησε για λίγο την κόρη του για να του πει που είχε κρύψει το πολύτιμο κόσμημα του γείτονα...

    |"αντίδωρον" στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες... 

Σχετικά με τον άγιο Σπυρίδωνα, τόσο μεγάλη καθαρότητα βίου υπήρχε στον βοσκό αυτόν, ώστε να αξιωθεί να γίνει ποιμενάρχης μιας από τις πόλεις της Κύπρου, της Τριμυθούντος. 

Σ’ αυτόν έλαχε ο κλήρος να γίνει επίσκοπος και, επειδή δεν είχε καθόλου υπερηφάνεια, παράλληλα προς την επισκοπή, έβοσκε και τα πρόβατα.

Κάποια λοιπόν μεσάνυχτα όρμησαν κρυφά κλέφτες στη μάνδρα των προβάτων του και κοίταγαν πώς να κλέψουν τα πρόβατα. 

Ο Θεός όμως που φυλάγει τον ποιμένα, έσωσε και τα πρόβατα. 

Γιατί οι κλέφτες δέθηκαν από κάποια αόρατη δύναμη στη μάνδρα, ώσπου ξημέρωσε και ήλθε και ο ποιμένας στα πρόβατα. 

Μόλις τους βρήκε ακίνητους με τα χέρια οπισθάγκωνα, κατάλαβε τι συνέβη. 

Προσευχήθηκε τότε και τους έλυσε με την προσευχή του. 

Και δίνοντάς τους πολλές νουθεσίες να φροντίζουν να ζουν με δίκαια μέσα, με τίμιους κόπους και όχι με αδικίες, τους άφησε ελεύθερους χαρίζοντάς τους κι από ένα κριάρι. 

Και χαριτολογώντας, πρόσθεσε: 

«Για να μην πάει χαμένο το ξενύχτι σας!».

                       ✨   ✨   ✨

✔ Έλεγαν γι’ αυτόν πάλι τον άγιο, ότι είχε μία θυγατέρα παρθένο, ευλαβή σαν τον πατέρα της, με το όνομα Ειρήνη. 

Ένας δικός της γνωστός, της έδωσε ένα πολύτιμο κόσμημα να του το φυλάξει. 

Κι αυτή για να το ασφαλίσει καλύτερα, έκρυψε τον θησαυρό μέσα στη γη. 

Μετά όμως από λίγο καιρό έφυγε από τον κόσμο αυτό η κόρη. 

Πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα και παρουσιάζεται αυτός που είχε δώσει τον θησαυρό. 

Μη βρίσκοντας την θυγατέρα του, τα έβαλε με τον πατέρα της, τον άγιο Σπυρίδωνα, άλλοτε απειλώντας τον και άλλοτε παρακαλώντας τον.

Και επειδή ο Γέροντας θεωρούσε ως συμφορά τη ζημιά που έπαθε αυτός που έδωσε τον θησαυρό, ήρθε στον τάφο της θυγατέρας του και ζητούσε απ’ τον Θεό να του δείξει πρόωρα την ανάσταση που Αυτός έχει υποσχεθεί. 

Και, να, που δεν διαψεύδεται· 

γιατί εμφανίζεται αμέσως ζωντανή η παρθένος στον πατέρα της και αφού του έδειξε τον τόπο, όπου βρισκόταν το κόσμημα, έφυγε πίσω πάλι. 

Έτσι πήρε ο άγιος τον θησαυρό και τον έδωσε σε αυτόν που τον ζητούσε.

                    ✨   ✨   ✨

✔ Ο άγιος κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή συνήθιζε να νηστεύει απόλυτα. 

Δεν έτρωγε τίποτα, ούτε αυτός ούτε κι η κόρη του. 

Κάποια βραδυά, σε περίοδο νηστείας, ένας άγνωστος οδοιπόρος κτύπησε την πόρτα της επισκοπής του. 

Ο άγιος έσπευσε με προθυμία να του ανοίξει και να τον υποδεχθεί. 

Του πρόσφερε νερό να ξεπλυθεί και πήγε να βρει κάτι, για να του δώσει να δειπνήσει. 

Κοίταξε παντού, μα τίποτα δεν βρήκε. 

Ούτε ψωμί δεν είχε. 

Στην αμηχανία του ο άγιος θυμήθηκε πώς σε κάποια γωνιά βρισκόταν κρεμάμενο ένα κομμάτι διατηρημένο χοιρινό κρέας από τις ημέρες της κρεοφαγίας. 

Χωρίς να χάσει καιρό, φώναξε την κόρη του να ψήσει λίγο για τον φιλοξενούμενο τους. 

Η κόρη ετοίμασε το τραπέζι. 

Έβαλε πάνω το ψητό κρέας και κάλεσαν τον ξένο να φάγει. 

Ο ξένος, σαν είδε το προσφερόμενο, αρνήθηκε να το δοκιμάσει λέγοντας: 

«Δέσποτα μου, συγχώρεσε με. Νηστεύω. Είμαι χριστιανός». 

«Ναί! παιδί μου», είπε ο άγιος, 

«κι εγώ νηστεύω. Είμαι κι εγώ χριστιανός. 

Μα μια και δεν έχουμε τίποτε άλλο στο σπίτι κι εσύ πρέπει να τονωθείς ύστερα από την τόση οδοιπορία, θα φας από αυτό που βρίσκεται. 

Να! εγώ καταλύω πρώτος τη νηστεία. 

Φάγε, παιδί μου, να τονωθείς».

 Κι ο άγιος, για να ενθαρρύνει τον ξένο, έφαγε κι έδωσε και σ' εκείνο λέγοντας του. 

«Πάντα καθαρὰ τοὶς καθαροίς, ὁ θεῖος ἀπεφήνατο Λόγος». 

Την άλλη μέρα φυσικά συνέχισε και πάλι τη νηστεία του.

Το περιστατικό αυτό δείχνει την πλατιά αντίληψη του αγίου για τη νηστεία, που είναι κι η μόνη ορθή. 

«Τὸ Σάββατον ἐγένετο διὰ τὸν ἄνθρωπον οὒχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ Σάββατον». 

(Μάρκ. β', 27).

    |Από το Γεροντικό

 πηγή: π.Παντελεήμων Κρούσκος

☆ Ρώτησαν κάποτε τον Άγιο Σπυρίδωνα γιατί έχει τόσους εχθρούς. Κι εκείνος απάντησε...

 

...''Γιατί έχω φίλο Τον Χριστό...''

|από τον εκ των "συν αυτώ" 

συνεορτάζοντα με τον Άγιό του,

Σπύρο Κοντογούρη 

  ☆ Με την ευχή να συνεχίσουν να τιμούν 

το όνομα του τεράστιου Αγίου που φέρουν,

απ΄όλους όσους αφιλοκερδώς 

(αλλά και πλουσιοπάροχα...) 

υπηρετούν στο "αμφ." επιτελείο 

σε όσες και όσους γιορτάζουν,

αλλά και ιδιαιτέρως στους αγαπημένους μας:

π.Σπυρίδωνα Ράπτη,

  π.Σπυρίδωνα Σκουτή,

π.Σπυρίδωνα Χιόνη,

     π.Σπυρίδωνα Βασιλάκο,

                Σπυριδούλα Θανοπούλου Ρόδη,

Σπύρο Βελλινιάτη,

                αλλά και στο μικρό Σπυράκο...

Και σε όσους και όσες πανηγυρίζουν μαζι με τον Άγιό τους από απόψε... 

✨ Ο μικρός κανταδόρος – Ένα θαύμα του αγίου Σπυρίδωνα |Άκου τη μουσική!🎼 ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ ❗

 

 

 Είναι οι μελωδίες που σκορπίζονται στα καντούνια 

από τα καντσονέτα που τραγουδά ο μικρός κανταδόρος, 

ο Σπυρέτος, 

που μένει με τους γονείς και τη νόνα του 

σε ένα φτωχόσπιτο στη Γαρίτσα.

 

Ένα αναπάντεχο γεγονός 

θα ταράξει για μήνες τις ζωές όλων στο νησί 

και, απελπισμένοι, 

θα αναζητήσουν ένα θαύμα για να σωθούν.

 

Μια ιστορία για τη δύναμη της πίστης μας🙏 

και την αξία της παιδικής φιλίας.💯 ✨

|παρήγγειλέ το εδώ...

https://ear-books.com/

📖✨ Ο Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός

 

 Ο Άγιος Σπυρίδωνας καταγόταν από την Κύπρο και αναδείχθηκε με την αποδοχή του κλήρου και του λαού επίσκοπος Τριμυθούντος. 

Η ζωή του υπήρξε γεμάτη θαυμαστά γεγονότα που θα εντυπωσιάσουν τα παιδιά εμπνέοντάς τους τον σεβασμό και την αγάπη προς τους αγίου μας αλλά και προς τους απλούς και ταπεινούς ανθρώπους που κρύβουν μέσα τους έναν ανεκτίμητο θησαυρό.

Ο Άγιος Σπυρίδωνας είναι πολιούχος της Κέρκυρας και η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις 12 Δεκεμβρίου. 

Οι άγιοι μας αποτελούν τα πιο σπουδαία πρότυπα για μικρούς και μεγάλους. 

Η σειρά Βίοι αγίων για μικρούς και μεγάλους περιλαμβάνει τα συναξάρια των αγίων, καθώς και μια σειρά από δραστηριότητες κατάλληλες για να ψυχαγωγήσουν τα παιδιά.

 

Βρείτε το εδώ: www.stamoulis.gr 

στο 210 52380305 

και σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.

 

---

Εκδόσεις Άθως

Κεντρική διάθεση Εκδόσεις Σταμούλη

Αβέρωφ 2, Αθήνα

www.stamoulis.gr

* Τι, ακόμη με ρωτάτε αν θα αποδεχθώ την καύση των νεκρών σωμάτων; Λυπάμαι, ο Σπυρίδων δεν με αφήνει...

Μην προσπαθείτε να με βάλετε στο σκοτάδι σας...

 

Προσπαθούν μερικοί να μας πείσουν 

ότι η Εκκλησία πρέπει να εκσυγχρονισθεί 

και να δεχθεί την καύση των νεκρών σωμάτων.

Πώς είναι δυνατόν ένας Χριστιανός να το δεχθεί αυτό;

Όσα επιχειρήματα κι αν αραδιάσουν, 

γνωρίζουμε πολύ καλά πως πίσω από τα λόγια αυτά

 κρύβεται ο φόβος για το γεγονός του θανάτου. 

Θέλουν να καίνε τα σώματα, 

να σκορπίζουν τις στάχτες, 

να εξαφανίζουν κάθε τι 

που μπορεί να τους υπενθυμίζει ότι υπάρχει και θάνατος.

Ο Χριστιανός όμως, 

ο αληθινός Χριστιανός, 

όχι ο γιαλαντζί, 

μόνο την αμαρτία φοβάται. 

Δεν φοβάται τον θάνατο.

Η κόρη του Αγίου Σπυρίδωνα 

είχε αναλάβει να φυλάξει τα κοσμήματα μιας γυναίκας. 

Η κόρη όμως πέθανε 

χωρίς να προλάβει να πει 

πού είχε βάλει τα κοσμήματα. 

Ο Σπυρίδων έδωσε τη λύση. 

Πήγε στον τάφο της κόρης του 

και τη ρώτησε πού έχει τοποθετήσει τα κοσμήματα. 

Και η κόρη απάντησε και του υπέδειξε το μέρος.

 Τόσο απλά. 

Τόσο φυσικά.

Σχεδόν 1700 χρόνια είναι πεθαμένος ο Ἀγιος Σπυρίδων. 

Και το νεκρό σώμα του ταπεινού και αγιασμένου Επισκόπου, 

λουσμένο από τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος,

 παραμένει αδιάφθορο.

Μας λοιδωρούν ότι προσκυνούμε μια μούμια...

Αλήθεια; 

Έχετε δει πολλές τέτοιες «μούμιες» 

με δέρμα να αντιδρά στο άγγιγμα 

όπως σε κάθε ζωντανό άνθρωπο; 

Να ευωδιάζει; 

Να θαυματουργεί; 

Να σηκώνεται από τη λάρνακα 

- ναι, να σηκώνεται - 

και να περπατά;

Μην προσπαθείτε να με βάλετε στο σκοτάδι σας.

 Γνωρίζω ότι ο Σπυρίδων 

είναι η χειροπιαστή απόδειξη της υπόσχεσης του Κυρίου μας:  

«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν 

ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων

 καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, 

ἔχει ζωὴν αἰώνιον, 

καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, 

ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν.»

 

Τι, ακόμη με ρωτάτε 

αν θα αποδεχθώ την καύση των νεκρών σωμάτων;

 

Λυπάμαι, ο Σπυρίδων δεν με αφήνει...

 

           ~ Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

|μας έστειλε η πρεσβυτέρα Δήμητρα Σταύρου - Φερεντίνου

"Εντάξει, δεν θα πω γιατί. Ξέρω, δεν θέλεις. Όμως να ξέρεις, εγώ για Σένα έκανα πέμπτο παιδί και τώρα φεύγει το πρώτο; Αν νομίζεις ότι θα αντέξω, πάρε τον. Όμως εγώ νομίζω ότι θα πεθάνω. Δεν μπορώ, ελέησέ με, γιατί θα μείνει κι αυτό το μωράκι ορφανό...

   ~ γράφει η παθούσα (εκ των "συν αυτώ"), Φωτεινή Κέφα

Ένα από αυτά που έζησα κι εγώ.

Μερικοί άνθρωποι όπως εγώ,

έχουμε τεράστια δυσπιστία - απιστία

όσον αφορά την επέμβαση του Θεού

τα λεγόμενα θαύματα ή σημεία.

Έρχεται όμως η πραγματικότητα

να συντρίψει καταλυτικά την θεώρηση μας αυτή.

Τότε που δεν μπορείς να πεις

"ήταν τυχαίο, ήταν να γίνει" και τα συναφή.

Γιατί εκτός από το θαύμα

έχουμε και με άλλο τρόπο την παρουσία Του,

αφού αποφάσισε να συντρίψει την λογική μας

με το υπέρλογό Του.

Όταν γέννησα στα 41 μου τον μικρό μου γιο

κι ενώ ακόμα βρισκόμουν στην κλινική,

ο πρώτος μου που γέννησα στα 17,

διέλυσε σε τροχαίο και τους δύο πνεύμονες του

και πέθαινε.

Ήταν 23.

Βγήκα από την κλινική σε άθλιο χάλι

για να ετοιμάσουμε με τους δικούς μου την κηδεία.

Πήγα να τον δω στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ

και όπως στη βροχή γεμίζουν τα παπούτσια μας νερό,

εγώ τα γέμισα με αίμα γιατί ήμουν λεχώνα.

Γύρισα σπίτι.

Έπεσα κάτω στο χαλί ολόκληρη

και είπα στον Χριστό:

"Εντάξει, δεν θα πω γιατί.

Ξέρω, δεν θέλεις.

Όμως να ξέρεις,

εγώ για Σένα έκανα πέμπτο παιδί

και τώρα φεύγει το πρώτο;

Αν νομίζεις ότι θα αντέξω, πάρε τον.

Όμως εγώ νομίζω ότι θα πεθάνω.

Δεν μπορώ, ελέησέ με,

γιατί θα μείνει κι αυτό το μωράκι ορφανό"...

Το δε μωρό θα μπορούσες

να μου το αλλάξεις με οποιοδήποτε,

δεν το έβλεπα καν.

Πίκρισε το γάλα μου

και ένοιωθα πως δεν ήμουν κανονικός άνθρωπος,

όπως όλοι οι άλλοι.

Είχα λυγίσει από τον πόνο.

Δεν μιλούσα.

Μόνον κοίταζα έντονα τον Χριστό.

Σε μια ύστατη προσπάθεια θα του έκαναν τραχειοτομή

κι εγώ παρακαλούσα να μην γίνει και είναι άσχημος.

Ενώ πέθαινε.

Μια τρέλα.

Δεν πρόλαβαν λοιπόν.

Του έβγαλαν το μπιλάου (ένα μηχάνημα)

και τους μίλησε κανονικά.

Κάνουν ακτίνες και εμφανίζονται νέοι πνεύμονες

εκεί που πριν δεν υπήρχε,

πάρα ένα κομματάκι μικρό από τον ένα.

Ο Άγιος Σπυρίδων,

που είναι προστάτης όλης μας της οικογένειας

και τον φώναζα, ήλθε.

Πήγε στην εντατική,

του χαμογέλασε κι εξαφανίστηκε.

Ο Σπύρος μου.

Δεν γράφω άλλα, διότι πιέζομαι ψυχικά...

Προς δόξαν Θεού μόνον.-

Ερώτησαν τον Άγιο Σπυρίδωνα, γιατί έχει τόσους ΕΧΘΡΟΥΣ. Και εκείνος απάντησε : ''Γιατί έχω φίλο Τον Χριστό...''!

πηγή: ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV

~ α(μ)φιερωμένο στον Σπυράκο...