"Περί Ψυχικής Υγείας..." |(αγίου) Γέροντος Εφαίμ της Αριζόνας

[...Δεν μιλάει για μας ο Άγιος Γέροντας.

Εμείς δεν είμαστε ανισόρροποι.

Προς Θεού...

(Κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσουμε

από τον βαθύ εφησυχασμό μας, αδέρφια...)

✔ Η τραγωδία των περισσότερων καλών ανθρώπων είναι πως δεν έχουν ποτέ έτοιμη την απάντηση όταν δέχονται επίθεση. Οι άλλοι, αντίθετα, εκμεταλλεύονται ακριβώς αυτή την ευαλωτότητα και ...

 

   

     ...κερδίζουν άδικες μάχες 

— γρήγορες, αποφασιστικές, οδυνηρές.

Όποιος έχει ειρηνικό πνεύμα 

και καθαρή συνείδηση 

βρίσκει τη σωστή απάντηση μόνο αργότερα — 

όταν η στιγμή έχει πια περάσει, 

όταν η μονομαχία έχει ήδη χαθεί.

Δεν είναι έλλειψη ευφυΐας, 

όχι.

Είναι μια μορφή καθαρότητας ψυχής… 

ίσως υπερβολικά αγνής για αυτόν τον κόσμο...

 

— Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

πηγή

«Η ψυχική υγεία των γονέων ως προϋπόθεση της ψυχικής υγείας των παιδιών» | Ανταπόκριση από την 3η Συνάντηση της Σχολής Γονέων 1/12/2024

   |Δες και άκουσε προσεκτικά ολόκληρη την ομιλία...

(ακόμα κι αν ήσουν μαζί μας 

σ΄εκείνη τη Σχολή Γονέων που είχε γίνει τότε...)

👉 Παρακολουθήστε ολόκληρη την ομιλία 

του Δρ. Γρηγόρη Βασιλειάδη

στο elp.gr 

ή στο κανάλι μας στο youtube

 (www.youtube.com/@ellinikipaideia)

✔ Πρόσεχε μη ψηλώσει ο νους σου...

Πρόσεχε.
Πρόσεχε μη ψηλώσει ο νους σου.
Πρόσεχε μη πιστέψεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό, κάτι ανώτερο από τους άλλους τους ανθρώπους…

Γνώρισα ανθρώπους… 
Ανθρώπους καλούς. 
Ανθρώπους ηθικούς. 
Ανθρώπους οικογενειάρχες. 
Ανθρώπους οι οποίοι στη ζωή τους δεν ήθελαν ούτε μυρμήγκι να πειράξουν…

Κάποια στιγμή που λες, 
σε χρόνο ανύποπτο, οι άνθρωποι αυτοί περηφανεύτηκαν. 
Ψήλωσε ο νους τους. 
Όχι πολύ. Λίγο. Τόσο δα. 
Νόμισαν πως γινήκαν κάποιοι. 
Και οι άνθρωποι αυτοί, 
οι καλοί, οι ηθικοί, οι οικογενειάρχες, γινήκαν τέρατα. 
Και προκάλεσαν στα σπίτια τους τόσο πόνο, που δεν το χωράει ο νους σου. 
Πονέσαν τις γυναίκες τους, πονέσαν τα παιδιά τους, τους φίλους, τους γονείς τους, πόνεσαν τους πάντες…

Δε τους χωρούσε πια το σπίτι τους. 
Δεν τους αρκούσε η σύζυγός τους. 
Τα παιδιά τους σκοτούρες τους γεμίζανε. 
Νομίσανε πως για άλλα, για μεγάλα πράγματα ήτανε φτιαγμένοι…

Για αυτό σου λέω πρόσεχε.
Πρόσεχε μην πάρουν αέρα τα μυαλά σου…

Ξέρεις… Από όλα τα πράγματα που μπορεί να πάθει κανείς, αυτό είναι που φοβάμαι πιο πολύ από όλα…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

(fb - Eleftheriadis Lefteris)

Ψυχολόγος M.Sc.

πηγή

|πρωτοδημοσιεύσαμε τον Σεπτέμβρη του 2019 (και μυαλό δεν βάλαμε, Λευτέρη...)

* Ανοσία αγέλης

Σε μοναχικούς περιπάτους, βλέπεις ανθρώπους ανήμπορους να συμφιλιωθούν με τη στιγμιαία μοναξιά τους. 

Αντί λόγου χάρη να σταθούν να ατενίσουν τη θάλασσα στήνοντας αυτί στο μέσα κυματισμό τους, τρέχουν να πάρουν κάποιο τηλέφωνο ή να σερφάρουν στα ρηχά του διαδικτύου. 

Σπάνε με κάθε τρόπο τη σιωπή που αφήνει να ακουστεί ο ψίθυρος του εαυτού τους. 

Σε καιρούς κοινωνικής αποστασιοποίησης, η μεγαλύτερη απόσταση που έχει κανείς να διανύσει είναι η συνάντηση με τον ίδιο του τον εαυτό και αυτό απαιτεί κότσια. 

Όσο επικρατεί η τρέχουσα κοινωνική ζωή, ο οφθαλμός επιπολάζει στους άλλους, και αποστρέφει το βλέμμα από εμάς τους ίδιους, οπότε αποφεύγεται μία κατ' αντιμωλίαν εξέταση με τη συνείδησή μας. 

Η καραντίνα προκαλεί υποτροπή μίας καραμπινάτης δυσανεξίας στον εαυτό, για αυτό και όλοι εκφράζουν εναγωνίως το πόσο στερούνται αγαπημένα πρόσωπα ή κοινωνικές τους συναναστροφές. 

Ο έγκλειστος εαυτός, έχοντας στερηθεί βαθμούς ελευθερίας, υπάρχει φόβος πως δε θα χαριστεί τώρα που μας βρίσκει αφύλακτους. 

Για αυτό φαίνεται πως μας χρειάζεται μία ανοσία τύπου αγέλης μέσω κοινωνικού συγχρωτισμού, ώστε να περάσουμε στο πόδι τη ζωή και τις ιοβόλες σκέψεις μας.

Θωμάς Ιωάννου

(μας το έστειλε ο γ.δ.μ.)

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 2/4/2020

☆ Υπάρχει μέσα μου κάτι ατακτοποίητο; |Δες πως το εξηγεί ένας από τους σπουδαιότερους "ψυχολόγους" που έζησαν στις μέρες μας...

 

Αν βλέπεις, 

ότι δεν έχεις γαλήνη αλλά στενοχώρια,

να ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου κάτι ατακτοποίητο 

και πρέπει να το βρεις, 

για να το διορθώσεις. 

Κάνεις, π.χ. ένα σφάλμα· 

στενοχωριέσαι, αλλά δεν το εξομολογείσαι. 

Σου συμβαίνει μετά ένα ευχάριστο γεγονός 

και νιώθεις χαρά. 

Αυτή η χαρά σκεπάζει την στενοχώρια για το σφάλμα σου 

και σιγά-σιγά το ξεχνάς· 

δεν το βλέπεις, 

επειδή καπακώθηκε από την χαρά. 

Οι χαρές σκεπάζουν το σφάλμα, 

το πάνε πιο κάτω, πιο βαθιά, 

αλλά εκείνο εσωτερικά δουλεύει. 

Έτσι ο άνθρωπος αρχίζει να σκληραίνει, 

γιατί καταπατά την συνείδησή του 

και η καρδιά του πιάνει σιγά-σιγά γλίτσα. 

Ύστερα το ταγκαλάκι όλα του τα δικαιολογεί:

 «αυτό δεν είναι τίποτε, 

εκείνο είναι φυσιολογικό»,

ανάπαυση όμως δεν έχει, 

γιατί η στενοχώρια δουλεύει από κάτω. 

Νιώθει μια ανησυχία, 

δεν έχει εσωτερική γαλήνη. 

Ζει με ένα συνεχές άγχος. 

Είναι βασανισμένος. 

Δεν βρίσκει τι φταίει, 

γιατί τα σφάλματά του είναι καπακωμένα. 

Δεν καταλαβαίνει ότι υποφέρει, 

επειδή αμάρτησε...

   ~ Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

  |Γιατί εκπλήσσεσαι για το "ψυχολόγος"; Ξέρεις πολλούς που εμβάθυναν τόσο στοχευμένα στην ανθρώπινη ψυχή, όπως ο ολιγογράμματος πανεπιστήμονας Άγιος της Παναγούδας;|

πηγή

|"εκλάπη" από την Έφη Παπαδοπούλου

"Ο Κώστας που φεύγει και ο άλλος που έρχεται..."

"Σήμερα έχει γενέθλια ο γιος μου, 

κλείνει τον πρώτο του χρόνο.

Τέλη Ιουλίου τον βαφτίζουμε.

Σαν πέρυσι και λίγες μέρες πιο πριν, 

βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη όπου ζω, 

με τη γυναίκα ετοιμόγεννη.

Είχε άσχημη κύηση, 

ήταν το πρώτο μας παιδί, 

ήμασταν πολύ φοβισμένοι.

Ξαφνικά βαράει τηλέφωνο από Εύβοια.

Ο πατέρας μου.

Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Τον πάνε επειγόντως στην Αθήνα.

"Μην το συζητάς, 

φύγε τώρα, 

έχω...τους δικούς μου" 

μου είπε η γυναίκα μου 

και εκείνη τη στιγμή την αγάπησα όσο ποτέ άλλοτε.

Και να'μαι στην Αθήνα.

Τα πράγματα άσχημα.

Και εγώ κλαίγοντας με ένα κινητό στο χέρι, 

για τον ένα Κώστα που φεύγει 

και για τον άλλον που έρχεται χωρίς εμένα.

Ο πατέρας μου να χάνεται 

και η πεθερά μου να με καθησυχάζει 

πως ο τοκετός είναι φυσιολογικός.

Δεν ήταν έτσι.

Παραλίγο να χάσω 

και τη γυναίκα μου εκείνη τη μέρα.

Είχε ακατάσχετη αιμορραγία 

και για μερικές ώρες 

η ζωή της κρεμόταν από μία κλωστή.

Και ξαφνικά...ανάκαμψη!

Ο πατέρας μου αρχίζει να σταθεροποιείται.

Είμαι τρεις ημέρες άυπνος, 

τι να κάνω, 

να μείνω, 

να φύγω, 

γιατί η γυναίκα μου δε μου μιλάει στο τηλέφωνο;

(Ήταν υπό την επήρεια μορφίνης, 

δεν το ήξερα,

απαγορεύονται τα κινητά έλεγε η πεθερά μου, 

δεν είχα ξανακούσει σε μαιευτήριο 

να μη μιλάει η λεχώνα στο κινητό, 

τρελάθηκα, 

κάτι πάθανε, 

αυτή ή το παιδί, 

με κοροϊδεύουν, 

ήμουν σίγουρος).

Έφυγα σφαίρα για Θεσσαλονίκη, 

άγρυπνος, 

με το κινητό στο χέρι. 

"Όλα καλά" , 

μου λέγανε και από τις δύο πλευρές, 

δεν πίστευα κανέναν. 

ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ, 

ΠΕΘΑΝΑΝ, 

μόνο αυτό είχα στο μυαλό μου.

Και φυσικά τράκαρα.

Έναν μπάρμπα.

Δε χτύπησε, 

μόνο το αμάξι του σαραβάλιασα.

Και τότε με εγκατέλειψαν οι δυνάμεις μου.

Άρχισα να κλαίω με λυγμούς, 

"Πάρε τα πάντα του είπα, 

ταυτότητες, 

ό,τι θες, 

μόνο να μην αργήσω, 

πρέπει να πάω στη Θεσσαλονίκη" 
ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΩ...

Δεν έχω συναντήσει πιο άγιο άνθρωπο ποτέ μου.

Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και με άφησε να φύγω.

"Πήγαινε αγόρι μου στους δικούς σου 

και τα χαλάσματα φτιάχνονται", μου είπε.

Και μια κουβέντα: 

"Ο Θεός είναι Μεγάλος". 

Εσείς οι νέοι κοροϊδεύετε, αλλά εγώ είμαι σε συνεχή επικοινωνία με το Θεό. 

Και θα προσευχηθώ για σένα, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου".

Εφτασα ένα ράκος.

Και εκεί έμαθα 

ότι παραλίγο να χάσω Εκείνη και Εκείνο.

Τους πήρα στην αγκαλιά μου και τους έσφιξα σα χαμένος.

Και μετά έμαθα.

Η γυναίκα μου συνήλθε 

την ίδια ώρα περίπου με τον πατέρα μου.

Σώθηκε η ζωή τους μέσα στα ίδια λεπτά.

Όταν τελείωσαν όλα, 

αναζήτησα τον παππού.

Δεν απάντησε ποτέ στα επίμονα τηλεφωνήματά μου,

 ούτε με πήρε ποτέ πίσω.

Όποτε βλέπω παλιό μπλέ BMW 

σταματάω να δω τον οδηγό 

ή τρέχω σαν τρελός να τον προλάβω.

Μάταια.

Και έχω αρχίσει να πιστεύω πως εκείνη την ώρα,

που οι τρεις πολύτιμοι για μένα άνθρωποι χαροπάλευαν, 

εγώ συνάντησα το Θεό... 

Και με λυπήθηκε!!!

Υ.Γ:

Τον πατέρα μου τον χάσαμε τελικά 

μετά από 8 μήνες.

Πρόλαβε όμως 

και πήρε στην αγκαλιά του τον Κωστάκη. 

Παίξανε, 

τον τάισε, 

πήγανε βόλτα.

Και έφυγε ευτυχισμένος.

Νομίζω πως δε θα πέθαινε 

πριν ζήσει λίγο με τον Κώστα..."

* Συντάχθηκε απο τον pateras-agapi

( Αντιγράψαμε από το χρονολόγιο της φίλης, Νικολέττας Μελετίδου)

~ "αμφ.":
Γιατί, παντού υπάρχει ένας μπάρμπας...

ΥΓ:

Ρε, χωρίς πλάκα.

Λες να πέτυχε τον δικό μας;

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2019.

Το διαβάζουμε ξανά και κλαίμε.

Ξανά...

"Δεν υπάρχουν για τον Θεό μας μικρά και μεγάλα θαύματα..."

|η καρτούλα μας εμπνευσμένη από εδώ ...

"...Για να έχει νόημα η ζωή, πρέπει να ξέρεις τι παίζει με τον θάνατο..." |~ Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος Ψυχολόγος M.Sc.

 

Όλοι σου δίνουν συμβουλές για το πως να ζήσεις.

Ψυχολόγοι, life coaches, influencers, άνθρωποι του πνεύματος, των τεχνών και των γραμμάτων.

‘’Πέτυχε τους στόχους σου, ζήσε τη κάθε σου στιγμή, αγάπα, γέλα, δημιούργησε στιγμές, πρόσεξε τον εαυτό σου…’’

Καλά όλα αυτά. Αλλά από μόνα τους δεν φτάνουνε.

Δεν είναι αρκετά.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, πάντοτε, καταλήγεις ένας υγιής νεκρός.

Ένας ευτυχισμένος πεθαμένος. Χρειαζόμαστε ανθρώπους να μας μιλήσουν για τον θάνατο.

Για την κοίμηση.

Το πέρασμα.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους να μας μιλήσουν για την «προετοιμασία». Ανθρώπους που δε θα μασήσουνε τα λόγια τους.

Ανθρώπους που θα μας βοηθήσουνε να μυριστούμε, έστω κάτι λίγο, το νόημα της ζωής. Χρειαζόμαστε ανθρώπους να μας ταρακουνήσουν… Αυτό χρειαζόμαστε.

Για να έχει νόημα η ζωή, πρέπει να ξέρεις τι παίζει με τον θάνατο. Για να έχει νόημα ο δρόμος, πρέπει να ξέρεις τι παίζει με τον προορισμό σου… ~ Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος Ψυχολόγος M.Sc.

* Μίλα... |Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος Ψυχολόγος M.Sc.

Τι ωραίο πράγμα να μπορείς να λες ‘’όχι’’.

Τι ωραίο πράγμα να μπορείς να λες ‘’δε θέλω. Δε μπορώ’’.

Τι ωραίο πράγμα να μπορείς να λες, ‘’πρέπει να μείνω λίγο μόνος μου’’.

Πολλά προβλήματα ξεκινούν από το γεγονός ότι δεν ανοίγουμε το στόμα μας.

Από το γεγονός ότι δεν λέμε, τι μας ενοχλεί.

Τι θέλουμε.

Τι μας πειράζει και τι όχι.

Άλλοτε από ντροπή.

Άλλοτε από φόβο.

Άλλοτε γιατί δε θέλουμε να αλλάξει η άποψη που έχουν οι άλλοι για εμάς.

Εγκλωβιζόμαστε.

Μπουκώνουμε.

Και κάποια στιγμή αναπόφευκτα σκάμε.

Και τότε, όλος μας ο κόπος πάει χαμένος μονομιάς.

Άνοιγε το στόμα σου και λέγε αυτό που θέλεις.

Με ευγένεια. Μαλακά. Ήρεμα. Ειρηνικά.

Αλλά άνοιγε το στόμα σου και μίλα.

Δε θα το μετανιώσεις.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

https://e-psyxologos.gr/de-tha-to-metanioseis/

* Σωτήρης Τσιόδρας: ακόμα κι αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να εφευρευθεί (νεότερο-συμπληρωμένο)

~ Ευτυχώς που στον μολυσμένο κόσμο μας 

υπάρχουν και κάποιοι "Τσιόδρες", 

που στο πέρασμά τους 

όλοι "βαράμε προσοχή" . 

"Άρχοντες" και αρχόμενοι, 

κλήρος και λαός, 

πιστοί και άπιστοι. 

Δόξα τω Θεώ...

* εκ του "αμφοτεροδέξιου & των συν αυτώ"... 

Η καθηγήτρια Ψυχολογίας Φωτεινή Τσαλίκογλου μιλάει για τις πρωτόγνωρες εμπειρίες 
(αποσπάσματα από συνέντευξη)

Καταρρέει ο μύθος της αυτοδυναμίας μας; 
Έχω την αίσθηση ότι τινάζεται στον αέρα ο μύθος ενός αυτόνομου, αυτοδύναμου ανθρώπου που αυτάρεσκα κολυμπάει μέσα στην αυτάρκεια του.

Και μαζί ο μύθος ότι είμαστε άτρωτοι; 
Βεβαίως. Και θα πληγούν περισσότερο όσοι ζουν με την πανοπλία ενός τέτοιου μύθου. Με την πανοπλία ενός άτρωτου, αψεγάδιαστου, παντοδύναμου εαυτού. Μια συνθήκη που καλλιεργεί η εποχή μας.

Ποια είναι η πιο θεμελιώδης, σοκαριστική συνειδητοποίηση που θα κάνουμε αυτή την εποχή; 
Ότι είμαστε ενήλικες. Κι αυτό συνεπάγεται μια ισχυρή δόση μοναξιάς. Πολλοί άνθρωποι είναι άμαθοι σε αυτή την εμπειρία. Το «είμαι μόνος» εισπράττεται σαν «κινδυνεύω», «χάνω τις συντεταγμένες του εαυτού μου». Το «Μένουμε σπίτι» αναζωπυρώνει τον φόβο τού «είμαι μόνος» ακόμα κι αν είμαστε μαζί με δικούς μας ανθρώπους. Το «Μένουμε σπίτι» αλλάζει ακόμα τη σχέση μας με το χρόνο. Πατάμε ένα ιδεατό πλήκτρο που γράφει pause. Και όλα αίφνης σταματούν. Αυτό είναι για πολλούς αδιανόητο. Πώς να συνηθίσεις στο ακίνητο ενός εγκλεισμού, εσύ που τόσα χρόνια έτρεχες σαν τον παλαβό να προλάβεις, να κερδίσεις χρόνο.

[...] Ζήσαμε και μεγαλώσαμε σε μια εποχή, που σχεδόν αυτόματα αποβάλλει οτιδήποτε θυμίζει στέρηση, θλίψη. Μια «νηπενθή» θα πω εποχή. Μια ωραία Ομηρική λέξη το «νηπενθές» από το αρνητικό -νη και το πένθος, όχι πένθος. Αυτό που διώχνει τη λύπη. Είναι αυτό το γλυκό βότανο που ρίχνει η ωραία Ελένη στο ποτό του Τηλέμαχου, για να απαλύνει τη λύπη του, να γλυκάνει τον πόνο του. Ενα παυσίλυπον το νηπενθές που διώχνει κάθε έγνοια, κάθε στεναγμό. Έχω ονομάσει την κοινωνία μας νηπενθή. Χάνεται έτσι η δυνατότητα να μεταμορφώσουμε την καταστροφή μια μεγάλης κρίσης σε ευκαιρία.

Μια μέρα πριν κλείσουν τα μαγαζιά, σχηματίζονταν ατέλειωτες ουρές στα καταστήματα καλλυντικών, περιμένοντας ώρες για ένα κραγιόν, για ένα άρωμα...
Για δέκα αρώματα. Για δέκα κραγιόν. Το «έχειν» στη θέση του «είναι». Η σχεδόν μανιακή αποφυγή της θλίψης, με κάθε μέσο με κάθε τρόπο. Η συσσώρευση αγαθών ήταν πάντα -έτσι κι αλλιώς- ένα γιγάντιο υποκατάστατο. Μας θυμίζει πόσο άμαθοι είμαστε να διαχειριστούμε αυτό που σήμερα ζούμε. Είναι σαν να μας πέταξαν από τα μαλακά στα πιο σκληρά βράχια.

[...] Η επιβολή της κοινωνικής απόστασης, τo social distancing, τελικά δεν μας ήταν πολύ ξένο. Ψηφιακά ζούσαμε και εκφραζόμασταν σε μεγάλο κομμάτι της ζωής μας...[...] Και πάλι η ειρωνεία ως μητέρα της ιστορίας. Οι κανονικότητες που είχαν εγκαθιδρύσει οι ψηφιακές τεχνολογίες, με κεντρικό άξονα την ανάπτυξη σχέσεων από μακριά –δεν αγγίζω, δεν μυρίζω τον άλλον. Τώρα αυτές οι εξ’ αποστάσεως σχέσεις γίνονται η μόνη δυνατή διαρροή σε αυτό το μοναχικό σύμπαν. Τώρα το social distancing επιβάλλεται στην κυριολεξία. Στους μοναχικούς θανάτους στα νοσοκομεία της Ιταλίας, άνθρωποι πεθαίνουν και πλέον η μοναδική δυνατότητα για να αποχαιρετήσουν τον αγαπημένο τους είναι μέσω ενός κινητού. Η συνοδεία – αυτή η ιερή λέξη- η συνοδεία του ετοιμοθάνατου, πραγματοποιείται μέσα από ένα κινητό. Η εικόνα μιας εγγονής που αποχαιρετά τη γιαγιά με αυτό τον τρόπο, με μια βιντεοκλήση, δημιουργεί νέους τρόπους συνοδείας και αυτό από μόνο του έχει κάτι το απολύτως διατακτικό. Ένα κινητό στη θέση του τελευταίου αποχαιρετισμού. Η εκδίκηση της ψηφιακής τεχνολογίας;

Τους -κυρίως- νέους που βγήκαν στις παραλίες και συνέχισαν τις συναθροίσεις, παρά τις αντίθετες οδηγίες, πώς τους αντιμετωπίζετε; 
Θυμώνω πάρα πολύ, αλλά και το καταλαβαίνω ταυτόχρονα –να μια άλλη αντίφαση, να θυμώνεις με αυτά που κατανοείς. Μιλώ για μια αναλγησία κάποιων νέων παιδιών. Μέσα τους λένε «δεν με νοιάζει, δεν θα πάθω κάτι». Όταν ακούω τους γιατρούς που δικαίως λένε ότι δεν κινδυνεύουν οι νέοι λέω «θεέ μου, μακάρι να θεωρούσαν ότι λίγο κινδυνεύουν, ίσως θα προφύλασσαν καλύτερα τους άλλους"».[...] Σας θέτω ένα ερώτημα, που με στοιχειώνει: Όταν θα υπάρχει ένα μόνο κρεβάτι και απ’ έξω θα είναι πέντε διεκδικητές, ο ένας νέος, ο άλλος υπερήλικας, ο άλλος π.χ μετανάστης, ο άλλος βαριά άρρωστος από υποκείμενη νόσο, ποιον θα επιλέξουν για αυτό το ένα κρεβάτι; Καλείται ο γιατρός να γίνει θεός, να αποφασίσει ποιος αξίζει να ζήσει και ποιος όχι. Το καταραμένο απόθεμα -που είναι ο γέρος- είναι ο πρώτος που θα θυσιαστεί; Ή μήπως όχι; Ποιοι άλλοι μεταμορφώνονται σήμερα σε πλεονάζοντες ανθρώπους; Σε «καταραμένα αποθέματα;»[...] Είχαμε εξορίσει τον θάνατο από την ζωή μας. Ισως τώρα ο θάνατος μας εκδικείται.

Μιλώντας για τελετουργικά και αναταράξεις, κάθε φορά που βγαίνει ο Σωτήρης Τσιόδρας να κάνει ανακοινώσεις κοιτώ με αγωνία το πρόσωπό του και τις εκφράσεις του πριν αρχίσει να μιλά να δω αν όλα είναι καλά… 
Πιστεύω ότι είναι το κατεξοχήν πρόσωπο που θα μπορούσε να μας κατευνάσει, επειδή ακριβώς είναι ένα πρόσωπο που σε κάνει να νιώθεις ότι εννοεί αυτό που λέει, ότι είναι μέσα στο λόγο του, έχει μια πλήρη ασφάλεια σε αυτά που λέει. Ο Σωτήρης Τσιόδρας έχει μια ποιμαντική λειτουργία ... Το πρόσωπο του Τσιόδρα, ακόμα κι αν δεν υπήρχε, θα όφειλε σήμερα να εφευρεθεί. Λειτουργεί στο συλλογικό φαντασιακό μας ως ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης, άξιο, διότι ακόμα και πίσω από τα άσχημα που λέει είναι σαν να ακούμε ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε. Εχουμε ανάγκη να το πιστέψουμε αυτό, να πιστέψουμε ότι βρισκόμαστε σε καλά χέρια και πως όσα περνάμε θα έχουν ημερομηνία λήξης. Αυτό πρέπει να το πιστέψουμε, διότι διαφορετικά είμαστε ανοιχτοί σε έναν ατέρμονο φόβο που σε ρίχνει στο σκοτάδι ενός πηγαδιού.

Πηγή

YΓ. (Αμφ.)

"Η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος."
Οδυσσέας Ελύτης (Ανοιχτά χαρτιά)

Με αυτά τα λόγια "την τελευταία λέξη δεν θα την έχει ο θάνατος" διάλεξε να στείλει το μήνυμά του στις σημερινές, δηλώσεις του, ο Καθηγητής Παθολογίας - Λοιμώξεων, ο κ Σωτήρης Τσιόδρας. Ένας γιατρός με περγαμηνές, πλούσιο βιογραφικό, που προτίμησε να μείνει στην Ελλάδα. Ένας άνθρωπος που μιλά στην καρδιά μας. Καθησυχαστικός, ήρεμος, σοβαρός, χωρίς να πανικοβάλλει. 

Ένας γιατρός που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη. Σήμερα ως άνθρωπος λύγισε, όταν αναφέρθηκε στους μεγάλους ανθρώπους.

Στις γιαγιάδες μας, στους παππούδες μας...

ΥΓ 2 

 

ΥΓ3 (22 Μαρτίου)

Στην εκκλησία βρέθηκε σήμερα το πρωί ο υπεύθυνος ενημέρωσης για τον κορονοϊό στην Ελλάδα, Σωτήρης Τσιόδρας, ως ψάλτης στη Θεία Λειτουργία της Σταυροπροσκυνήσεως.

Οι φωτογραφίες του λοιπόν, έκαναν το γύρο του διαδικτύου και προκάλεσαν μάλιστα αρκετές αντιδράσεις όσον αφορά τα νέα μέτρα, που έδωσε η κυβέρνηση.

Έτσι κάποιοι θέλησαν να τον πικάρουν, με έναν χρήστη του Twitter να γράφει «Ψέλνουμε σπίτι», ταγκάροντας τον.

Ο Σωτήρης Τσιόδρας απάντησε λέγοντας του: «Με ειδική άδεια κι 1 άτομο σε 1000 τετ μέτρα – αυτός είναι ο ρατσισμός για τον οποίο μιλάω κι εσείς αγαπητέ φίλε δεν καταλαβαίνετε».

 

Ο Λευτέρης ο Ελευθεριάδης δεν είναι ο συνηθισμένος ψυχολόγος που έχεις στο μυαλό σου...

Δεν είναι η αυθεντία ο Λευτέρης. 
Δεν είναι ο κυριλάτος επιστήμονας, 
που θα σε ακούσει με υπομονή και ηρεμία, 
ενώ βρίσκεσαι φαρδιά πλατιά ξαπλωμένος 
στον δερμάτινο σκούρο καφέ καναπέ, 
έτσι όπως τον βλέπεις στις ταινίες του holly 
(Ο καλός Θεός να το κάνει...) wood.

Δεν είναι ο "ειδικός", 
που θα σου μιλήσει για την αξία της ψυχανάλυσης.
Ξεκάθαρα θα σ΄το πω.
Όπως το σκέφτομαι.

Ο Λευτέρης είναι ένας ψυχολόγος, 
που "χαλάει την πιάτσα"...

Και ξέρεις γιατί;
Γιατί πιστεύει στην ψυχή.

Κάτι  για το οποίο, 
δεν είμαστε καθόλου σίγουροι 
πως συμφωνούν οι περισσότεροι στο συνάφι του...
Ακούς "Ψυχίατρος", 
ακούς " Ψυχολόγος" και φεύγεις μακρυά. 
Ο Λευτέρης δεν είναι τέλειος.
Αν τον έχεις για τέτοιον, ν΄αλλάξεις γνώμη.
Δεν κάνει ούτε σε σένα καλό, ούτε σ΄εκείνον.

Παλεύει, όπως ο ίδιος λέει και γράφει, 
με τα πάθη του.
Είναι όμως και βαθύς γνώστης της επιστήμης του. 
Ποτέ όμως δεν θα ισχυριστεί πως γνωρίζει τα πάντα. 
Το "δεν ξέρω" υπάρχει στο λεξιλόγιό του. 
Δεν θα σου πει πως η αυτοπεποίθησή 
σου είναι το παν. 
Δεν θα σου πει να κάνεις το ego σου μπετόν αρμέ, 
για να σταθείς στα πόδια σου. 
Για να σε ενισχύσει, 
θα χρησιμοποιήσει τις γνώμες των Πατέρων της Εκκλησίας. 
Θα σε ρωτήσει αν έχεις δοκιμάσει να πας σ΄έναν Πνευματικό Πατέρα.
Θα σου πει πως ο ψυχολόγος είναι το συνεργείο,
αλλά η Εκκλησία είναι το GPS.
Θα σου πει ιστορίες από το Γεροντικό. 
Θα σου πει ιστορίες για αγ(ρ)ίους, 
που κάπου άκουσε.
Θα σου πει ιστορίες από την ζωή την δικιά του. 
Θα σου μιλήσει για Πιλάτους, 
για Ιούδες, για ληστές, 
για Μάρθες και Μαρίες...

Και θα σε πείσει.
Περίεργα πράγματα...

Με 2 λόγια. 

Συμβουλή μας:
Μην πας να ακούσεις τον Λευτέρη. 
Ούτε τα βιβλία του να πάρεις.
Θα πάθεις ό,τι πάθαμε και μεις χτες...
Κολλήσαμε.
Εμείς πάντως μην πεις πως δεν σε προειδοποιήσαμε...

~ Λαυρέντης, εκ των "συν αυτώ". 

* Για όσες και όσους δεν κατάφεραν να συναντήσουν τον Λευτέρη χτες στην παρουσίαση του 3ου βιβλίου του, στο βιβλιοπωλείο από τις Εν Πλω Εκδόσεις...
(Και εν αναμονή του βίντεο της παρουσίασής του...)