✨ Δίνε! Δεν χρειάζονται πολλά για αρχή. Μια μικρή σταγόνα Φτάνει...

 

☆ Κυριακή των Μυροφόρων |παπα Σπύρος Βασιλάκος

✨Ο άνθρωπος που αγαπά,

ξέρει γιατί γεννήθηκε....

ξέρει γιατί ζει...

✨ Ο άνθρωπος που αγαπά,

δεν έχει στον ορίζοντα του θάνατο... ✨

Την τρίτη Κυριακή από το Πάσχα η Εκκλησία μας εορτάζει τις γυναίκες αυτές, οι οποίες ήταν και οι πρώτες που βίωσαν το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού, πηγαίνοντας νωρίς το πρωί της Κυριακής, της «μιᾶς τῶν σαββάτων», για να αλείψουν το σώμα του Κυρίου με ακριβά μύρα.

Αυτές οι γυναίκες συναντώντας άγγελο Κυρίου, έμαθαν πρώτες το μήνυμα της Ανάστασης, το οποίο κλήθηκαν να μεταφέρουν στους μαθητές Του...

Αυτές οι γυναίκες, ακολούθησαν τον Χριστό στην ζωή Του, το κήρυγμά Του, το Πάθος Του και την ταφή Του. Για αυτό και ήταν εκεί για να βιώσουν την Ανάστασή Του σε όλη της την δόξα.

Γνωρίζοντας, λοιπόν, και εμείς το γεγονός αυτό και πιστεύοντας όντως στην Ανάσταση του Χριστού, καλούμαστε και εμείς να γίνουμε «μυροφόροι» και να μεταφέρουμε το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης σε όλο τον κόσμο. Με τον π. Σπυρίδωνα Βασιλάκο, εφημέριο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστή Λουκά Θηβών. ------------------------------------------------ Το βίντεο πλαισιώνει το Β' Εωθινό Δοξαστικό «Μετὰ μύρων προσελθούσαι...», ήχος β'. Ψάλλει ο αείμνηστος άρχοντας Πρωτοψάλτης της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως Λυκούργος Πετρίδης.

|αν θες περισσότερα για τη σημερινή μέρα, δες εδώ...

[Κυριακή των Μυροφόρων, 

των αγίων Ιωσήφ από την Αριμαθαία & Νικόδημου, 

του "νυχτερινού μαθητή"...

Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας

και Νικόδημος ο ευσχήμων βουλευτής: 

Οι άνθρωποι που έθαψαν τον Χριστό...

 

Είναι κανείς από μας Ιωσήφ από Αριμαθαίας, 

είναι κανείς από μας Νικόδημος; 

Και μπορούμε να πούμε ότι μοιάζουμε στις Μυροφόρες,

τις οποίες ούτε οι ανάγκες, 

ούτε η ήττα, 

ούτε ο θάνατος του Χριστού 

μπόρεσαν να τις χωρίσουν από Αυτόν;

     ~ π. Αντώνιος Bloom του Σουρόζ

Ο Ιωσήφ, ο Νικόδημος και οι άρχοντες κάθε εποχής...

Μια Ιερή Αναφορά στον Άγιο Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας...

|όλα αυτά και άλλα πολλά εδώ...

☆ Αγαπώ σημαίνει θυσιάζομαι...

Θυμάμαι όταν ήμουν πρωτοετής φοιτητής: 

Ήμουν στο χειρουργικό τμήμα 

και είχαμε ένα νεαρό παιδί που πέθαινε 

από ένα τεράστιο απόστημα στο πόδι. 

Τον είχαν βάλει σε ξεχωριστό δωμάτιο 

λόγω της φριχτής μυρωδιάς.

 

Τον επισκέφτηκα μαζί με την προϊσταμένη. 

Ο νέος, ήταν κάπου 16-17 ετών, 

γύρισε προς την μεσόκοπη γυναίκα και της είπε:

 

- Προϊσταμένη, θα πεθάνω πριν από το επισκεπτήριο. 

Δεν θα προλάβω να αποχαιρετήσω τη μητέρα μου 

και να με φιλήσει πριν πεθάνω. 

Φίλησέ με εσύ αντί γι’ αυτήν.

 

Η προϊσταμένη έκανε βήματα πίσω και είπε:

 

- Δεν μας επιτρέπεται να φιλάμε τους ασθενείς, 

και βγήκε από το δωμάτιο...

 

Εγώ τον πλησίασα και του είπα:

 

- Δεν είμαι μητέρα, 

αλλά μπορώ να είμαι αδελφός σου 

και τον φίλησα.

 

Τον αποχαιρέτησα και βγήκα από το δωμάτιο. 

Εκεί στεκόταν η προϊσταμένη και έκλαιγε.

 

- Ήταν λάθος μου είπε, λάθος μου, 

αλλά η μυρωδιά ήταν τέτοια που μου ήρθε εμετός, 

δεν μπορούσα να τον φιλήσω, 

όπως μου το ζήτησε για να πεθάνει εν ειρήνη.

 

Καταλαβαίνετε πού βρίσκεται η αγάπη; 

Αν η γυναίκα αυτή είχε μπορέσει εκείνη τη στιγμή 

να υπερβεί το συναίσθημα της αηδίας 

και να πει: 

«Ό,τι και να μου συμβεί, 

αυτό το παιδί χρειάζεται 

ένα φιλί από μια μητέρα

και θα του το δώσω. 

Ό,τι και να συμβεί σε μένα 

δεν έχει σημασία καμμία,

σημασία έχει αυτό το παιδί»...

 

        ~ Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ 

πηγή