Μνήμη, «μνησιπήμων...» † 28 χρόνια μετά…

... Με αφορμή την Επέτειο των 28 χρόνων από τα γεγονότα στα Ίμια, και την ηρωική Θυσία των τριών Αξιωματικών που "έπεσαν υπέρ Πατρίδος". 

Δίνοντάς μας ένα ακόμα έρεισμα πίστης, πέρα και απ' την βεβαιότητα, πως η Μνήμη μένει, πάντοτε, εναργής και τηλαυγής σαν "Σήμα" ανθρωπιάς, ειλικρίνειας, και τιμιότητας. 

Όσο κι αν τυχόν την αμαυρώνουν ή την "φιμώνουν" οι Καιροί, και οι καιροσκόποι τους... 

Τα όσα έγραψε ο Ιωάννης Καραθανάσης, και διάβασα στον "αμφοτεροδέξιο", αυτό επιβεβαιώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο, και γίνονται "δίδαγμα ζωής" για όλους μας.

 

    ...Σας εύχομαι, για μια ακόμα φορά, "ούριο άνεμο" στην πορεία του "αμφοτεροδέξιου", τώρα που κι εγώ, ένας νέος του αναγνώστης, συν-οδοιπορώ κοντά του. 

Από την δική μου "μικρή μεριά του κόσμου", σε μια πορεία με "κόντρα καιρό" να θρασομανά ολόγυρά μας.

 

    Ας μένουν τα "μέσα μας" άρρητα, και γαλήνια, στο ευγενικό φως του κεριού καθενός μας, λόγος ψυχής που (επι)κοινωνείται καί με λόγια καί με σιωπή. 

Με δύναμη, πίστη, κι ελπίδα, αφού "έχει κι η καρδιά τους λόγους της, που ο λόγος δεν τούς ξέρει".

 

Πολλές φορές, οι πιο μεγάλες Αλήθειες μας, στη ζωή μας ως ανθρώπων, μένουν κατακάθαρες και απρόσβλητες μέσα σ' αυτήν την "εύλαλη σιωπή" - επέκεινα του πεπερασμένου των λέξεων...

 

    Με ιδιαίτερη εκτίμηση,

    Κωνσταντίνος Μεϊντάνης

 

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

 

 

Χρ. Καραθανάσης, 

Παν. Βλαχάκος, 

Έ. Γιαλοψός

 

 

 

«Του αντρειωμένου ο θάνατος, 

θάνατος δεν λογιέται». 

Γιατί για εκείνους που έδωσαν 

την ζωή τους για την δική μας 

ζωή κι ελευθερία, ο θάνατος

πατείται θανάτῳ.

 

Και ο χρόνος αφοπλίζεται 

απ’ την αθανασία

της Μνήμης τους.

 

       «(...) ούρλιαζε ψηλαφώντας

        τον πόνο μας· 

‘Στα σκοτεινά/

        πηγαίνουμε, στα σκοτεινά

        προχωρούμε...’/

 

        Οι ήρωες προχωρούν στα

        σκοτεινά».

 

        [Γ.Σεφέρης, Τελευταίος

        Σταθμός, στ.94-96]

 

Τώρα, σαν να ζυγίζουν πια

τα χρόνια δυο φορές.

Θαρρείς αποξεχάσαμε το ανθρώπινο

άγγιγμα, 

ένα χέρι ν’ ακουμπήσει απαλά 

στον ώμο όταν η Στιγμή λυγίζει μέσα μας, 

κι ολόγυρα άτμητη η σιωπή.

 

Μόνον η ανάσα παγερή της νύχτας, 

στο γύρισμα του Καιρού· μήτε κι Αυτός 

μήτε κι εμείς ορίζουμε λες τη Μοίρα μας. 

 

Αλλιώς όμως το αποφασίζει σαν έρθει

η ώρα η ανελέητη στην κόψη της η Ψυχή

η Ηρωική στέκοντας ολόρθη

στις «Θερμοπύλες» της αντάρας

και του σκοταδιού. 

Αδέκαστη· πάντοτε 

στην τιμιότητά Της.

 

Πόσα χρόνια ήρθαν κι έφυγαν;

Μήτε κι έχει σημασία πια. Αν ποτέ είχε.

 

Όσοι τότε είχαν μηδίσει,

ψυχές ρικνές, και τώρα πάλι

σκυμμένες μένουν· 

και «μειδιούν» κρυμμένο φόβο.

 

Γιατί το Φως της Θυσίας

Κριμένο είναι να μή δύσει.

_____

 

* Αισχύλου, Αγαμέμνων, στ. 179.

 

 

                                         31 Ιανουαρίου-1 του Φλεβάρη ’22,

                     Κωνσταντίνος Μεϊντάνης

|πρωτοαναρτήσαμε πέρυσι τέτοια μέρα...

✨ Σε όλη τη Ρωμιοσύνη· στις προσευχές· στους τρελούς· στον χρόνο· στις μελωδίες· στην ακοίμητη μνήμη·

 

|γράΦει ο Tamer Çilingir

Σε όλη τη Ρωμιοσύνη·

στις προσευχές που έχουν ποτίσει τις πέτρες της Κωνσταντινούπολης, 

στους τρελούς ερωτευμένους της,

στις αρχαίες μελωδίες που αντηχούν στα κύματα του Πόντου,

στα πρωινά της Κύπρου με άρωμα ανθών πορτοκαλιάς,

στην ελευθερία που αντηχεί στα βουνά της Κρήτης,

στον χρόνο που έχει αποτυπωθεί στα πέτρινα τείχη της Ρόδου,

στον χρόνο που ζει ακόμη στα μάρμαρα της Αθήνας,

στις μνήμες που ανακατεύονται με τον άνεμο της Θεσσαλονίκης,

στη γη της Θράκης που δεν γνωρίζει σύνορα,

στην ακοίμητη μνήμη της Μικράς Ασίας…

 

      ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

Tüm Rum diyarına;

Konstantinopolis’in taşlarına işlemiş dualara, onun deli sevdalılarına,

Pontos’un dalgalarında yankılanan kadim ezgilere,

Kıbrıs’ın portakal çiçeği kokulu sabahlarına,

Girit’in dağlarında yankılanan özgürlük nefesine,

Rodos’un taş surlarında biriken acılara,

Atina’nın mermerlerinde hâlâ yaşayan zamana,

Selanik’in rüzgârına karışan hatıralara,

Sınır tanımayan Trakya toprağına,

Küçük Asya’nın uykusuz hafızasına…

 

Yeni yıl kutlu olsun.

Nice yıllara.

(εμείς το είδαμε εδώ )

✔ "Συγκλονιστική η πρεμιέρα, ταινία σταθμός για την Ελλάδα... |Σύμφωνα με τον διδάκτορα του Παν/μίου Γενεύης, Μελέτη Μελετόπουλο

 

Συγκλονιστική η πρεμιέρα της Ταινίας "Καποδίστριας", στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, σύμφωνα με τον διδάκτορα του Παν/μίου Γενεύης και Λυκειάρχη της Ιονίου Σχολής Μελέτη Μελετόπουλο, 10 ημέρες πριν την προσβολή της ταινίας, ανήμερα τα Χριστούγεννα.

Όπως περιγράφει στον star fm και την εκπομπή "Ήρθε η Ώρα", πρόκειται για ένα θαυμαστό έργο, με ακριβή ιστορικά στοιχεία και χαρισματικούς ηθοποιούς από τον πρωταγωνιστή και όλους τους υπόλοιπους.

Δεν είναι ένα καλλιτεχνικό γεγονός, είναι μια ταινία που θα αλλάξει τις συνειδήσεις του κόσμου, παρουσιάζει ένα πρότυπο ηθικής πολιτικής ηγεσίας, το οποίο λείπει δραματικά σήμερα από την Ελλάδα, συμπληρώνει ο κ.Μελετόπουλος.

Έχει επικαιρότητα, δείχνει την πάλη καλού και κακού και την αιτία που φτάσαμε να έχουμε ένα αποτυχημένο σημερινό κράτος, καταλήγει...

|"αμΦ." ΥΓ:

Αν εν τω μεταξύ, κάποιος έχει προλάβει να δει την ταινία,

θα μας βοηθούσε πολύ η γνώμη του...

☆ 57 Σουλιώτισσες με τα μωρά τους στην αγκαλιά... Πριν από 222 χρόνια ακριβώς, στις 18 Δεκεμβρίου του 1803...

|Να αναρωτηθούμε και πάλι ή δεν μας αφορά; 

εγώ τι θα΄κανα στη θέση τους; 

Εσύ;|

Πριν από 222 χρόνια ακριβώς, 

στις 18 Δεκεμβρίου του 1803, 

57 Σουλιώτισσες με τα μωρά τους στην αγκαλιά 

  (αμάν πια μ΄αυτό το 57...)

για να μην πέσουν στα χέρια των τουρκαλβανών 

στήσαν χορό θανάτου και μία-μία, 

με το τραγούδι στα χείλη, 

έπεσαν στο απόκρημνο βάραθρο του Ζαλόγγου. 

Μία πράξη που πέρασε αθάνατη στην ιστορία!

Όταν κινδυνεύει η Πατρίδα σου, 

η τιμή κι η αξιοπρέπειά σου, 

όταν την Πίστη σου και τα ιδανικά σου 

εχθροί φανεροί ή ύπουλοι 

προσπαθούν να τα καταπατήσουν, 

τότε το δικό σου χρέος είναι 

να ορθώσεις το ανάστημά σου 

και να παλέψεις. 

Να μη φοβηθείς 

μπρος στις επιθέσεις του εχθρού, 

στις απειλές, 

στις ειρωνείες του. 

Αλλά να πολεμήσεις γενναία, 

με την απόφαση 

να μην υποχωρήσεις 

μπροστά σε οποιαδήποτε θυσία. 

Ακόμη και στον θάνατο. 

Διότι πρέπει να πιστεύεις, 

πως είναι προτιμότερος ο ένδοξος θάνατος 

από τη δειλή υποχώρηση 

και την αμαχητί υποταγή.-

[O εξαιρετικός πίνακας με την εκπληκτική λεπτομέρεια 

είναι έργο της εικαστικού Vaso Gklisti]

πηγή 

|πρώτη δημοσίευση: σαν σήμερα το 2020

Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943... Κούγκι, 13 Δεκεμβρίου 1803...

Γιατί αν ξεχάσουμε, χαθήκαμε!

* "Από το πρωί δεν είχαμε βάλει τίποτα στο στόμα μας. 

Παιδιά είμαστε. 

Τότε η Κελαηδήτενα που της σκότωσαν τρία παιδιά και τον άντρα της, προσφέρθηκε να μας δώσει. 

Πήρα στα χέρια το ψωμί. 

Στη μια γωνιά ήταν βρεμένο. 

Άρχισα να το τρώω με βουλιμία. 

Τότε κατάλαβα. 

Ανατρίχιασα. 

Κοκκάλωσα. 

Ήταν βρεμένο και ποτισμένο από το αίμα των σκοτωμένων. 

Κοινώνησα από τη θυσία τους. 

Αυτή τη μεταλαβιά δε θα την ξεχάσω". 

Αρχιμανδρίτη Θεόκλητου Φεφέ. 

Καλάβρυτα 13 Δεκεμβρίου 1943.

Κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Καλάβρυτα», οι Γερμανοί Ναζί σκότωσαν πάνω από 1.300 αθώους Έλληνες...

(περισσότερα εδώ)

* Στο Σούλι και στο Κούγκι, στον χώρο της θυσίας του καλόγερου Σαμουήλ 

(οδοιπορικό και φωτο)

Σαν σήμερα το 1803 ο Εθνεγέρτης του Σουλίου, ο ρασοφόρος καλόγερος Σαμουήλ ανατινάζει την Αγία Παρασκευή στο Κούγκι και μαζί με 5 λαβωμένους γηραλέους Σουλιώτες μεταβαίνει μέσω του θανάτου στην Α-θανασία.

Απαντά χαρακτηριστικά στον τούρκο που τον φοβερίζει για τα μαρτύρια που έχει να περάσει στα χέρια του πασά.

“Δεν είναι άξιος ο Βεζύρης, να πιάση άνθρωπον, όστις εκτός οπού δε φοβάται, γνωρίζει και άλλον δρόμον: του θανάτου...”

Η Ιστορία του Έθνους είναι γεμάτη από θυσίες. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τον Λεωνίδα και τους 300 των Θερμοπυλών; Τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο; Τις Σουλιώτισσες; Τον Αθανάσιο Διάκο; Τον Παύλο Μελά; Τον Κωνσταντίνο Κουκίδη; Τον Σολωμό Σολωμού;

Ο κατάλογος τεράστιος και αν αρχίσουμε να απαριθμούμε όλους όσους θυσιάστηκαν εκουσίως για τα ιδανικά του Γένους, για την Πίστη και την Πατρίδα…

“Του αντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται”…

~ περισσότερα από το φιλικό ιστολόγιο “Αντέχουμε…”, απ΄όπου πήραμε κάποια στοιχεία για την ανάρτησή μας, εδώ...

(Και αν αντέχεις και θέλεις κι άλλο από τα Καλάβρυτα, δες κι αυτό)

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το ΄21

Ο Αητός (The eagle)

11 Δεκεμβρίου έχω τα γενέθλια μου. 

Είναι παρεμπιπτόντως και η μέρα του παιδιού. 

Σας γράφω λοιπόν, για το εξής:

Αντί να σας κεράσω γλυκά, θα «ανεβάσω» μόνο για σας και πριν από οπουδήποτε αλλού, τον «Αητό». 

Έγραψα τον «Αητό», για να τον ακούσουν όλοι οι Έλληνες και να πάρουν δύναμη, κουράγιο και ελπίδα. 

Μακάρι να βγω σωστός αλλά και αληθινός, σ’ αυτό το μουσικό - στιχουργικό μου όνειρο...

Έχω λοιπόν την πίστη μου σε εσάς πρώτα, γιατί χρόνια τώρα από τα γραφόμενα σας και την ανταπόκριση σας, ξέρω ότι αγαπάτε την μουσική και τους στίχους μου.

Το δικό σας «δώρο» θέλω, ή μάλλον παρακαλώ, να είναι το εξής: 

Πάρτε τον «Αητό» από τα «χέρια» μου και στείλτε τον, όπου υπάρχει ελληνισμός και ορθοδοξία. 

Αμερική, Αυστραλία, Γερμανία, Ρωσσία, Σερβία και όπου αλλού ξέρετε κάποιον Έλληνα η κάποιον ορθόδοξο.

Εσείς κήρυκες κι’ εγώ χαρούμενο «παιδί», στο πάρτυ γενεθλίων του....

Αυτά τα λίγα και όλα καλά θα πάνε, σύν Θεώ πάντα.

Σταμάτης Σπανουδάκης

(πρωτοδημοσιεύσαμε τα λεγόμενα αυτά του Σταμάτη μας, τότε που πρωτοέβγαλε τον Αητό του, στις 11 Δεκεμβρίου του 2020...)

✔ "Αὐτή ἦταν μία πρόβα... Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα, ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό. Γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστε... |Εσύ τι θα΄παιρνες μαζί σου;

 

 ·

Μια δασκάλα έγραψε :

" Εχθές στό σχολεῖο 

ἔπρεπε νά καλύψω τό κενό ἑνός συναδέλφου πού ἔλειπε.

Ἔμεινα λοιπόν στήν τάξη 

καί πρότεινα στούς μαθητές μου νά παίξουμε ἕνα παιχνίδι.

Τούς ζήτησα νά φανταστοῦν 

πὼς εἴμαστε κάτοικοι τῆς Σμύρνης στην Ελληνική Μικρά Ασία

καί μαθαίνουμε ὅτι αὔριο θά κάψουν οἱ Τοῦρκοι τά πάντα 

καί θά μᾶς ἀναγκάσουν νά φύγουμε ἀπό τά σπίτια μας.

Σκεφτεῖτε, λοιπόν, εἶπα στά παιδιά μου, 

ἕνα μόνο ἀντικείμενο ποὺ θά παίρνατε γιά πάντα μαζί σας ἀπό τό σπίτι σας 

καί γράψτε τό μέ τό ὄνομά σας σέ ἕνα χαρτί.

Γεμίσαμε λοιπόν γραμμένα ἕνα κουτί μέ 22 χαρτάκια.

Στήν συνέχεια τούς εἶπα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Έλληνες φιλόσοφοι ἔλεγαν 

πὼς εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες - ἀνάγκες μας.

Ἄρα, ὅ,τι γράψατε στό χαρτί αὐτό εἶστε.! "

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αἰφνιδιασμένα.

Χώρισα, λοιπόν, τρεῖς ὁμάδες καί τίς ἔγραψα στόν πίνακα.

Στήν πρώτη τά ὑλικά.

 Ἄν ἔχετε γράψει ἀντικείμενα γιά νά πάρετε μαζί σας ἀπό τό σπίτι, 

πού θά χάσετε γιά πάντα,

σκεφτεῖτε,

τούς εἶπα, πὼς ὅταν πεθαίνουμε δέν μᾶς χρησιμεύουν σέ τίποτα.

Ἄρα, εἴμαστε ἕνα τίποτα.

Στή δεύτερη ὁμάδα ἔβαλα μία σημαία καί ἀντικείμενα ἐθνικά,

καί ὅσοι τά προτίμησαν εἶναι γνήσιοι Ἕλληνε.

Και στήν Τρίτη ομάδα έβαλα :

 Σταυρό καί εἰκόνες Ἁγίων,

καί ἄρα ἐπιλογή χριστιανῶν.

Τά παιδιά ἀνήσυχα μου ζήτησαν νά ξαναπάρουν πίσω τά χαρτάκια, 

γιά νά συμπληρώσουν κάτι.

Ναί ἀγαπητοί μου.

Ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τήν λάθος ἐπιλογή...

Ἀφοῦ ἀρνήθηκα μέ γλυκό τρόπο νά δώσω πίσω τά χαρτάκια, 

τούς ὑπενθύμισα πώς...ὁ ὀδοντίατρος μπορεῖ νά μᾶς πονέσει, 

ἀλλά φροντίζει τά δόντια μας.

Ἔτσι καί ἡ δασκάλα τους, μπορεῖ νά τούς πονέσει μέ αὐτό τό παιχνίδι,

μά ὁ δρόμος πού θά μᾶς ὁδηγήσει στό νά βρουμε ποιοί εἴμαστε,

 καί νά διορθωθοῦμε ὁπου χρειάζεται,

εἶναι δύσκολος.

Τά μικρά μου ἀγγελούδια τό δέχτηκαν καί συνέχισαν.

Διάβαζα μεγαλόφωνα τί ἔγραψε κάθε παιδί ὀνομαστικά

καί ἕνα-ἕνα σηκωνόταν καί μόνο του ἔγραφε στόν πινάκα σέ ποιά ὁμάδα ἄνηκε.

Στό τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι ἀπό τούς 22 

μόνο 7 ἔγραψαν ὅτι θά ἔπαιρναν ἕνα ἀντικείμενο ἑλληνικό ἤ χριστιανικό.

Καί ἡ μικρή Ἕλλη σήκωσε τό χέρι της καί μοῦ εἶπε:

-Καλά λέει ὁ μπαμπάς μου, κυρία, 

ὅτι εἴμαστε μέσα στήν κρίση γιατί εἴμαστε ὑπερκαταναλωτές.

Χαμογέλασα ἁπλά

καί κυρίως ἀνακουφίστηκα πού εἴχαμε φτάσει στήν αὐτογνωσία.

Μοῦ ζήτησαν νά τό ξαναπαίξουμε αὐτό τό παιχνίδι 

καί, ἀφοῦ τά κύτταξα τρυφερά, τους εἶπα:

- Αὐτή ἦταν μία πρόβα...

Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα, 

ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό, 

γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστε, 

Ορθόδοξοι Ἕλληνες.

Ὁδηγῆστε τά παιδιά μας στόν δρόμο τῆς αὐτογνωσίας.

 Εἶναι τό κλειδί γιά τήν ἀναγέννηση τῆς Ἑλλάδος...

 

     (orthodoxia-ellhnismos)

  |εμείς από την απίθανη εκ των "συν αυτώ", κ.Πολυξένη Ρέρρα