✨ «Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· |Ξέρεις τι είναι να ζητάς να μείνουμε για πάντα εκεί, στη γεύση του Παραδείσου; |Σκέψεις και ανοίγματα παιδιών που έμειναν στο μυαλό μου. Ήταν 14 μέρες στην κατασκήνωση γεμάτες θαύματα. Ένα σωρό θαύματα...

 

     |το υπέροχο κείμενο (υπο)γράΦει η εκ των "συν αυτώ" ανταποκρίτριά μας, art...

✨  «Προσπαθώ να φέρω τη ζωή της κατασκήνωσης 

στην καθημερινότητα. 

Δεν τα καταφέρνω πάντα…»

«Δε θέλω να κατέβω στην Αθήνα. 

Εδώ είναι αλλιώς. 

Στην αρχή πίστευα ότι δεν θα μ’αρέσει 

αλλά όταν ψάλλαμε όλες μαζί το «τη Υπερμάχω» 

στην Παναγία μας, δάκρυσα...»

«Πηγαίνω στην Παράκληση, 

ήρθα στον Εσπερινό 

αλλά νιώθω ότι είμαι απούσα. 

Θέλω να συναντώ τον Χριστό, 

να είναι το μυαλό μου συγκεντρωμένο εδώ, 

αλλά νιώθω μια παγωμάρα... 

Δεν είναι άδικο για τον Χριστό αυτό;»

«Ξυπνήστε με στις 6:30 

να πάω να κόψω τα πρόσφορα. 

Στην Αθήνα δεν έχω αυτή την ευκαιρία… 

Εδώ μπορώ και θέλω να πηγαίνω 

από την αρχή του Όρθρου...»

«Εδώ νιώθω ασφάλεια. 

Με δέχεστε και με αγκαλιάζει 

όλη η ομάδα όπως είμαι. 

Δεν χρειάζεται να προσποιηθώ...»

 

   

    ✔ Σκέψεις και ανοίγματα παιδιών, 

που έμειναν στο μυαλό μου. 

Ήταν 14 μέρες γεμάτες θαύματα. 

Ένα σωρό θαύματα!

Μία εβδομάδα πέρασε από το θαύμα της Μεταμόρφωσης.

Μία εβδομάδα 

από εκείνον τον αυθόρμητο λόγο του Πέτρου;

«Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· 

εἰ θέλεις, 

ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, 

σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν ᾿Ηλίᾳ».

 

Αυτός ο λόγος περικλείει όλες εκείνες τις φανερές, 

αλλά και τις απόκρυφες σκέψεις 

του κάθε παιδιού στην κατασκήνωση.

Ξέρεις τι είναι να ζητάς 

να μείνουμε για πάντα εκεί,

στη γεύση του Παραδείσου;

Να θες να σταματήσεις τον χρόνο 

σε εκείνο το peak του θαύματος της κάθε ψυχής;

Αυτά τα peaks στον κόσμο διαφέρουν.

Άλλωστε αυτό είναι το θαύμα: 

βίωμα που δεν μεταδίδεται με λόγια, 

με εικόνες, 

με στιγμιότυπα.

Μπορεί να γίνεται μπροστά στα μάτια σου, 

αλλά να μην είσαι άξιος να το βιώνεις.

Έτσι είναι ο κόσμος μας.

Αλλά μπορείς να ανάγεις την ευλογία των 14 ημερών 

στις υπόλοιπες 351 ημέρες του χρόνου! 

Στο κάτω κάτω το οφείλουμε σε αυτά τα παιδιά, 

που ζήσανε το θαύμα!

 

 

«Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι».

Ο Κύριος είναι πανταχού παρών, 

δεν περιορίζεται 

ούτε σε τόπο, 

ούτε σε χρόνο, 

ούτε σε μία σκηνή, 

ούτε σε ένα σπιτάκι.

Το ερώτημα είναι αν θέλουμε εμείς 

να συγκατοικήσουμε μαζί Του 

και να ζούμε τον Παράδεισο 

πριν τον αιώνιο Παράδεισο 

ή αν μας αρκούν οι 14 ημέρες...

    [η αρχική φωτογραφία από την κατασκήνωση στο Λαλιώτη Κορινθίας, στην οποία μεγάλωσαν χιλιάδες αγόρια και κορίτσια...]

   |σχετικές αναρτήσεις:

✔ "Χριστιανικές κατασκηνώσεις και μόνο!"

Πολύ απόλυτο δεν ακούγεται αυτό; Μα γιατί;

~ Kατασκήνωση; summer camp; ~ "Πισίνα θα έχει; Τι; Θα νηστεύουν μικρά παιδιά Τετάρτες & Παρασκευές; Είστε τρελοί; Με τίποτα..." ~ Πρόταση...

|Σχόλιό μας:
Ναι! Να πάμε τα παιδιά μας 
σε summer camps & κατασκηνώσεις...
Από το να κάθονται όλη μέρα μπροστά στις οθόνες είναι σαφώς προτιμότερο!

Ούτε λόγος...
Αν μας επιτρέπεται, όμως, κάτι σημαντικό από τα καλοκαίρια που "φάγαμε" στις κατασκηνώσεις και την (άμισθη ή έμμισθη) εμπειρία μας 
Ως κατασκηνωτές, βοηθοί, ομαδάρχες, γυμναστές, 

κοινοτάρχες, υπαρχηγοί...

✔ Χριστιανικές κατασκηνώσεις και δράσεις |Μιλάει ένας από τους πλέον κατάλληλους (και ) γι΄αυτό το θέμα: ο π. Μιχαήλ Σαντοριναίος...

✔ Πολλοί είναι οι νέοι που γνώρισαν τον Χριστό μέσα από τις εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις και αυτό τους σημάδεψε σε όλη τους την πνευματική πορεία. 

Πολλά παιδιά δεν γνωρίζουν τι σημαίνει εκκλησία, τι σημαίνει Θεία Λειτουργία, απόδειπνο, προσευχή, πριν πάνε κατασκήνωση. 

Το ευχάριστο κλίμα που δημιουργείται: 

οι δραστηριότητες, τα παιχνίδια, το καλό φαγητό, συνδυάζονται με την εν Χριστώ ζωή, η οποία εντυπώνεται βαθιά στις καρδιές των παιδιών, χωρίς πάντα να το καταλαβαίνουν.

 

Η διαφορά μίας χριστιανικής κατασκήνωσης από μία κοσμική είναι ότι η πρώτη έχει κατεύθυνση τον Χριστό. 

Η καθημερινή προσευχή, η αγάπη για τον άλλο, είναι η έκφραση αυτής της κατεύθυνσης. 

Οι ομαδάρχες είναι οι πρώτοι που δίνουν το παράδειγμα με την εθελοντική συμμετοχή τους και την αγάπη τους. 

Έτσι, η κατασκήνωση λειτουργεί στα παιδιά σαν ένα είδους "εντατικό κατηχητικό" λόγω της καθημερινής συναναστροφής μεταξύ τους και με τον ομαδάρχη: στα παιχνίδια, στο φαγητό, στον ύπνο, σε όλη την καθημερινότητα...

|Με τον π. Μιχαήλ Σαντοριναίο, 

Ιεροκήρυκα Ι.Μ. Θεσσαλονίκης

      |στη φωτογραφία που ακολουθεί, ο τότε κ.Μιχαήλ Σαντοριναίος ως αρχηγός της Κατασκήνωσης στο περίφημο και αξέχαστο Λαλιώτη Κορινθίας...

"αμΦ." ΥΓ:

1) Αν έκανες το λάθος 

και έστειλες τα παιδιά σου κάπου 

που μέσα 12 - 15 μέρες 

ακύρωσες όλη τη δουλειά 

που κάνεις επάνω τους 

όλον τον υπόλοιπο χρόνο...

Απλά κοίτα αλλού

και μην το ξανακάνεις...

Ναι!

Σε Χριστιανικές Κατασκηνώσεις να τα πας.

Ναι!

Εκεί που είναι χώρια τα αγόρια 

και χώρια τα κορίτσια.

Παιδιά είναι ακόμα.

Η μίξη που θέλουν "οι προοδευτικοί γονείς" 

φέρνει την ακύρωση της δουλειάς

που λέγαμε παράνω.

Απλά, ξεκάθαρα και απόλυτα.

2) Αν γνωρίζεις τι εστί Λαλιώτη

και έχεις καταχωνιασμένες κάπου φωτογραφίες,

μοιράσου τες μαζί μας...

|Πέρυσι τέτοιες μέρες πρωτοαναρτήσαμε...

~ Βοήθησε και εσύ ένα παιδί μιας Πολύτεκνης και Υπερπολύτεκνης Οικογένειας να πάει κατασκήνωση! Να παίξει, να χαρεί, να ωφεληθεί πολύ! Με ποιόν τρόπο να βοηθήσεις...

 

Βοήθησε και εσύ ένα παιδί μιας Πολύτεκνης και Υπερπολύτεκνης Οικογένειας να πάει κατασκήνωση!

Αγαπητέ Φίλε–Συμπαραστάτη. Έρχεται το καλοκαίρι!  Βοήθησε και εσύ ένα παιδί μιας Πολύτεκνης και Υπερπολύτεκνης Οικογένειας να πάει κατασκήνωση! Να παίξει, να χαρεί, να ωφεληθεί πολύ! Με ποιόν τρόπο να βοηθήσεις; Με κατάθεση στους γνωστούς τραπεζικούς μας λογαριασμούς (αιτιολογία κατάθεσης: για κατασκήνωση). Αλλιώς, μπες στην ιστοσελίδα μας: www.pefip.gr ή τηλεφώνησέ μας: 2103838496, 2103822586 Καλό Καλοκαίρι!

περισσότερα εδώ...

"- Η μαμά σου μου είπε, αν σου συμβεί ρινορραγία εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Τι κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις;"

 |μια τέτοια απάντηση από ένα τόσο μικρό κορίτσι δεν θα περίμενε κανείς...

Πόσο όμορφα περνούσε η Ι. στην χριστιανική κατασκήνωση!
Όμως καθώς βρισκόταν στην τραπεζαρία ένα μεσημέρι άνοιξε η μύτη της και έτρεχε αίμα. 
Τα στελέχη της κατασκήνωσης έκαναν ότι μπορούσαν με τις γνώσεις που είχαν για να σταματήσει η αιμορραγία ...τίποτε.
Το αίμα άρχισε να τρέχει ασταμάτητα. 
Οι υπεύθυνοι άρχισαν να ανησυχούν σοβαρά . Τότε ο αρχηγός κάτι θυμήθηκε και είπε στη μικρή Ι. που αιμορραγούσε:
- Η μαμά σου μου είπε αν σου συμβεί ρινορραγία εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Τι κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις;
Και η μικρή απάντησε:
- Στη θήκη της βαλίτσας μου έχω ένα κομποσκοίνι, φέρτε το μου , σας παρακαλώ.

Μόλις το έφεραν η μικρή Ι. σταύρωσε το πρόσωπό της με το κομποσκοίνι και η αιμορραγία εκείνη τη στιγμή σταμάτησε αμέσως ενώπιον όλων των αδελφών .
- Ποιος σου έδωσε το κομποσκοίνι; που το βρήκες ;
Και το κοριτσάκι απάντησε:
- Το κομποσκοίνι το έπλεξε με τα ίδια του τα χέρια ο γέροντας Παϊσιος! 
Είχαμε πάει στο μοναστήρι στη Σουρωτή επειδή η ρινορραγία με ταλαιπωρεί , και επειδή η γιατροί δε μπορούσαν να την σταματήσουν, γιατί τα αιμοφόρα αγγεία που αιματώνουν τη μύτη είναι πολύ λεπτά ...
Δεν είχαμε όμως την ευλογία να συναντήσουμε τον παππούλη και το κομποσκοίνι μας το έδωσε εκ μέρους του μια μοναχή.
Από τότε όταν ρινορραγώ αυτό το κομποσκοίνι και η προσευχή είναι η μόνη μας ελπίδα...

(Το περιστατικό συνέβη το 1994 στη χριστιανική κατασκήνωση, μαθητριών του "Σωτήρος" στην Εξοχή Θεσσαλονίκης.

Την ευχή του παππούλη μας να έχουμε!)

Φανούρης Μοσκιού

~ πρωτοδημοσιεύτηκε τέτοιες μέρες το 2018...

* "Σήμερα κάποιος θα γίνει διάκος" μου λέει. "Εγώ είμαι αυτός" του είπα... [Αυτός που ήταν στα παρασκήνια της ζωής μου...]

Εφηβεία. Κάθε νέος αντιμετωπίζει μια ενοχή κατά τη διαδικασία αναζήτησης του εαυτού του. Αυτή την περίοδο της ζωής μου είχα την ευλογία να συμμετέχω στις δραστηριότητες της Κατασκήνωσης της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης. 

Όραμα και πράξη του Σεβασμιωτάτου Ευσταθίου.

 

Τόπος μαγικός. Ψηλά στον Ταΰγετο, δίπλα στο μικρό και χαριτωμένο μοναστήρι της Παναγιάς της Ταϋγέτης. 

Τον καιρό εκείνο στο μοναστήρι έμενε ένας ηλικιωμένος μοναχός. Απλός άνθρωπος. Χαράς. Ζητιάνος συντροφιάς και κουβέντας. 

Περίμενα, πώς και πώς, κάθε χρόνο με πρόφαση τη κατασκήνωση να βρεθώ κοντά στο μοναστήρι και στο γεροντάκι μου.

Σε κάθε σπιτάκι μέναμε ένας ικανός αριθμός παιδιών τα οποία είχαμε ως αρχηγό έναν κάπως μεγαλύτερο. 

Δόξα τω Θεώ, εγώ είχα το Ζαχαρία. 

Καλλιτεχνική φύση από μικρός και εκκλησιαστική αναπνοή απροσποίητη. 

Αν και καιγόμουν να βρίσκομαι ώρες στο μοναστήρι δίπλα στη κατασκήνωση είχα μια κάποια εγγενή ενοχή. 

Δεν μπορούσα να διαχειριστώ ούτε την κλίση μου προς την ζωή της Μάνδρας ούτε τα περιπαιχτικά σχόλια των παιδιών με την σκληρή ειλικρίνεια της νεανικής φύσης. 

Ρωτούσα διστακτικά το Ζαχαρία αν μπορούσα να πάω μέχρι την τουαλέτα ή την κουζίνα κι εκείνος πάντοτε έλεγε ναι, ξέροντας ότι θα λείπω για ώρες στο κελί του μοναχού. 

Φρόντιζε να μπορώ να πηγαίνω εγώ πάντοτε το φαγητό σ΄αυτόν. 

Να κάνω εργασίες και δραστηριότητες κοντά στη Μονή για να γλιστρώ αθόρυβα μέσα στους τοίχους. 

Ούτε εγώ του έλεγα τίποτα για το μοναστήρι ούτε εκείνος μου έκανε κουβέντα. Παρά μόνο με άφηνε να ζω όπως ήθελα κι έκανε τα πάντα για να το καταφέρω.

Τα χρόνια πέρασαν. Μεγάλωσα. 

Το έσκασα για τη Μονή της μετανοίας μου. Έχασα-ξέχασα παρέες και κοσμικές ασχολίες. Βυθίστηκα στη χαρά και την πίκρα της μοναστικής ζωής. 

Με τον Ζαχαρία χάθηκα. 

Τον θυμόμουν πάντοτε στην προσευχή, ως πρόσωπο που συνέβαλε στην ελεύθερη επιλογή μου.

Χρόνια μετά, όταν ο γέροντας έδωσε το κέλευσμα της εις διάκονον χειροτονίας μου, κι εγώ μέσα στο πέλαγος της όσο το δυνατόν καλύτερης προετοιμασίας μου, διέκρινα στη χορωδία ψαλτών, η οποία κατέφτασε στη Μονή για το Πανηγύρι μας, ένα πρόσωπο γνωστό. 

"Δεν άλλαξε καθόλου": σκέφτηκα. 

Ήταν ο Ζαχαρίας, ίδιος μα ίδιος. 

Δεν ήθελε πολύ η μνήμη να αρχίσει. 

Ένιωσα πάλι μέσα μου τη χαρά του θέρους, το τρέξιμο στην κατηφοριά της Μονής δίπλα στην Κατασκήνωση, τις "πλάτες" που μου έκανε, τη φωνή του στη Θεία Λειτουργία της Κυριακής και την καλλιτεχνική επιμέλεια κάθε εκδήλωσης.

Πλησίασα και του μίλησα κάπως ντροπαλά. 

Δεν με κατάλαβε παρά μόνο όταν του είπα σχεδόν όλο το ιστορικό της παρουσίας μας στην κατασκήνωση. 

Βλέπετε το ράσο, τα γένια και τα μαλλιά έφεραν μία τις αισθητική βελτίωση στην όχι και τόσο συμμετρική και άρτια όψη μου. 

Τα μάτια του άστραψαν. 

Αγκαλιές και ρουθουνίσματα συγκίνησης.

"Σήμερα κάποιος θα γίνει διάκος" μου λέει. 

"Εγώ είμαι αυτός" του είπα. 

Η ακολουθία υπέροχη. 

Η φωνή του μέγιστο δώρο. 

Εντός ολίγων μηνών ξανά παρών στην εις πρεσβύτερον χειροτονία. 

Και πάλι μου έκανε δώρο την απόδοση των ύμνων με ζήλο και αγάπη. 

Από τότε μαζί. Συχνά-πυκνά σε επικοινωνία. 

Επισκέψεις στη Μονή. 

Καφές, λουκούμι και γέλια. Μα και συζητήσεις σοβαρές. Πνευματικά αδιέξοδα τα οποία σίγουρα του τα έκανα πολύ χειρότερα.

Τα χρόνια πέρασαν. 

Ιεραποστολή, Αφρική, επιστροφή στο μοναστήρι. 

Από τα πρώτα άτομα που μου στάθηκαν όταν μόνος βρέθηκα στη Μονή ήταν ο Ζαχαρίας. 

Με χαρά αδελφική. Υποστηρικτικός όσο και ελεύθερος. 

Κι όταν ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β', ως αστραπή με ενημέρωσε ότι αναλαμβάνω το τιμόνι της Τοπικής Εκκλησίας της Νοτίου Μαδαγασκάρης, ο Ζαχαρίας παντού μαζί. 

Στα ταξίδια στην Αίγυπτο, στην Χειροτονία, στα πάντα. Σε χαρές αλλά και στα μόνιμα δύσκολα της διακονίας εκεί. 

"Να κάνουμε εκδηλώσεις, συναυλίες, να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο για τον πόνο των αδελφών μας". 

Όπως κι έγινε. Με τη γνώση και το ταλέντο του, μάζεψε ήχους, στοίχους, μνήμες περασμένες σε παρτιτούρες, βρήκε μουσικούς με μεράκι και συμπίεσε τα πάντα σε CD. 

Εγώ είπα μόνο το ναι. 

Εκείνος το ναι το έκανε πράξη. 

Κι εσείς όλοι την πράξη αυτή θα την κάνετε κομμάτι της ψυχής σας.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

πηγή

"...Πρέπει να κάνετε την κατασκήνωση, γιατί τα παιδιά ωφελούνται πάρα πολύ..." ~ Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Η κατασκήνωση και τα χρήματα...

Μια φορά, διηγείτο ο μακαριστός μητροπολίτης Σισανίου Παύλος, είχα πάει στον άγιο Ιάκωβο της Εύβοιας. 

Εκεί που κουβεντιάζαμε, και χωρίς να του έχω πει κάτι νωρίτερα , με ρωτά: 

«Πάτερ, θα κάνετε φέτος την κατασκήνωση; Ξέρετε, έχουμε δυσκολίες γέροντα και προβληματίζομαι». 

Όλα αυτά τη στιγμή που μια οικογένεια μας είχε παραχωρήσει το εξοχικό της μαζί με τον γύρω ελαιώνα για να τα χρησιμοποιήσουμε όπως θέλαμε, όμως δεν υπήρχαν χρήματα. 

«Όχι πάτερ, επέμεινε ο γέροντας, πρέπει να κάνετε την κατασκήνωση, γιατί τα παιδιά ωφελούνται πάρα πολύ». 

Και αμέσως βγάζει και μου δίνει ένα ποσό. 

Κατόπιν φώναξε έναν μοναχό και του είπε να δώσει η μονή όσα περισσότερα τρόφιμα. 

Ήταν και αυτό ένα δείγμα του πόσο φρόντιζε την περιοχή ο γέροντας και ειδικότερα τους νέους.

Όταν έμεινα μόνος (συνεχίζει ο μετέπειτα μητροπολίτης Παύλος) είδα ότι τα χρήματα ήταν 70.000 δραχμές, ποσό αστρονομικό για εκείνη την εποχή και έτσι η κατασκήνωση έγινε.

 +Παύλου μητρ. Σιατίστης: 

«Άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει» σ. 77-79

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ.

πηγή

* Σχετική ανάρτηση:

~ Kατασκήνωση; summer camp; 

~ "Πισίνα θα έχει; 

Τι; Θα νηστεύουν μικρά παιδιά Τετάρτες & Παρασκευές; 

Είστε τρελοί; Με τίποτα..." 

~ Πρόταση...

~ Kατασκήνωση; summer camp; ~ "Πισίνα θα έχει; Τι; Θα νηστεύουν μικρά παιδιά Τετάρτες & Παρασκευές; Είστε τρελοί; Με τίποτα..." ~ Πρόταση...

(Σχόλιό μας:
Ναι! Να πάμε τα παιδιά μας 
σε summer camps & κατασκηνώσεις...
Από το να κάθονται όλη μέρα μπροστά στις οθόνες είναι σαφώς προτιμότερο!

Ούτε λόγος...
Αν μας επιτρέπεται, όμως, κάτι σημαντικό από τα καλοκαίρια που "φάγαμε" στις κατασκηνώσεις και την (άμισθη ή έμμισθη) εμπειρία μας 
(ως κατασκηνωτές, βοηθοί, ομαδάρχες, γυμναστές,κοινοτάρχες,υπαρχηγοί...):

ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ 
ΩΣ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΤΕ 
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ,
ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ 
ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ!!!
ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ 
ΠΙΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΡΟΠΟ...
ΕΠ΄ΟΥΔΕΝΙ!!!

(Ο λόγος με...2 λόγια:
Οι 10 - 12 - 15 μέρες, που θα "παρκάρουν", 

θα μας επιτρέψετε, τα παιδιά τους οι γονείς 

σε ιδιωτικές φαντασμαγορικές κατασκηνώσεις (νεροτσουλήθρες, πισίνες, γήπεδα, σινεμά κλπ) 

θα τα μετατρέψουν σε "επιστήμονες"...
Ό,τι δεν είχαν μάθει στα υπόλοιπα χρόνια της παιδικής τους ζωής, θα τα μάθουν, 

χωρίς την επίβλεψή μας..., 

μέσα σε λιγότερο από 10 μέρες σε ένα "ελευθεριάζον" περιβάλλον,

όπου όλα επιτρέπονται 

στο βωμό όχι φυσικά της ψυχαγωγίας, 

αλλά της "διασκέδασης" 

(από το σκεδάννυμι=ξοδεύω,σκορπίζω...)

Ούτε τζάμπα!

Διαλέξτε:
Παρνασσό, Ελληνικό Κορινθίας, Ρίζα, Παναγοπούλα, Βραυρώνα, Μήλεσι, Άγκυρα των Πατρών, Θαβώρ του Αλισσού Πάτρας, Μελετάκι της ΧΟΝ, Φλώρινα,
Αθαμάνιο Άρτας, Καλάνδρα, Θεοσκέπαστη, Λάρισα, Σκοτίνα Πιερίας, Σέρρες, Πορταριά, Ιωάννινα, Αγρίνιο, Λαμία, Πύργος, Αίγινα, Αλεξανδρούπολη, Βέρμιο, Κρήτη, Κύπρο, στην Πιερία, στον "Φάρο", στη Βροντού 
ή όπου εσείς γνωρίζετε 

(γνωστοποιείστε και σε μας...)
και σε όλες τις κατασκηνώσεις των Ιερών Μονών & Μητροπόλεων της Ελλάδας...
Για παράδειγμα, 
ας τολμήσουμε μια "εγγυημένη" πρόταση 
στη Μητρόπολη Μεσογαίας...

(Συγχωρείστε μας το "επιθετικό" και "απόλυτο" της ανάρτησης, αλλά δεν γνωρίζουμε αν φαντάζεστε τι έχει περάσει από τα αισθητήριά μας όλα αυτά τα χρόνια και τι "αποτυπώματα" αφήνουν στις καρδιές των παιδιών οι απίθανες ή οι απαίσιες κατασκηνωτικές στιγμούλες...
Εμείς,ας πούμε, "μεγαλώσαμε" & ανδρωθήκαμε στο Λαλιώτη Κορινθίας...

Και δεν το μετανιώσαμε ποτέ! 

Όσοι γνωρίζουν,καταλαβαίνουν...
Καλή επιτυχία!)

~ Σχόλιο Δημήτρη Σαμπαζιώτη:
 Να αγιάσει το στόμα σου! 

Χριστιανικές κατασκηνώσεις, 

ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί! 

Όλοι οι φίλοι, 

οι κουμπάροι, 

οι πραγματικά δικοί μου άνθρωποι 

προέρχονται από εκεί...

- Πρωτοδημοσιεύτηκε πέρυσι τέτοιες μέρες...