✔ Σήκω και Φύγε...

 

✔ «Βολεύεσαι με το να λες: «Ε, εγώ δεν είμαι άξιος…» Να αντέξεις όσο χρειάζεται να αντέξεις. Θα σε βοηθήσει ο Κύριος, διότι μαζί με τον πειρασμό έρχεται και η έκβαση... |Αρχιμ. Συμεών Κραγιόπουλος †

 

Αλλά να επανέλθουμε. 

Για σκεφτείτε τώρα 

να είχαμε την τόλμη να δούμε τον εαυτό μας, 

να τον αναγνωρίσουμε, ας πούμε, 

να αισθανθούμε -καλύτερα ας πω έτσι- 

τον εαυτό μας μεταξύ αυτών ακριβώς 

οι οποίοι υπάρχουμε σ’ αυτόν τον κόσμο 

και μας περιμένουν και οι της Παλαιάς 

και οι της Καινής Διαθήκης, 

που είναι στον ουρανό.

Να δούμε τον εαυτό μας ανάμεσα σ’ αυτούς 

για τους οποίους έχει προβλέψει ο Θεός κάτι καλύτερο· 

όχι σε σύγκριση με εκείνους οι οποίοι έφυγαν· όχι.

Αλλά καθώς ξέρουμε 

ότι ο Θεός θα δώσει αυτό το καλύτερο τελικά 

σε όλους τους σεσωσμένους, 

πρωτίστως να σκεφτούμε 

αυτούς οι οποίοι βρίσκονται στον ουρανό 

και δεν έχουν ακόμη αυτό το παραπάνω, το οριστικό, 

γιατί ο Θεός ακριβώς δεν θέλει να τελειωθούν, 

να έχουν το τέλειο, το απόλυτο, 

το όλο χωρίς εμάς, 

οι οποίοι ζούμε ακόμη 

και μας έχει στον νού του ο Θεός 

και μας ετοιμάζει.

Για σκεφτείτε να βάλουμε τον εαυτό μας 

μέσα σ’ αυτή την ομάδα των ανθρώπων! 

Δεν τολμούμε να το κάνουμε. 

Μοιάζει δηλαδή ότι πολύ εγωιστές θα είμαστε, 

άμα το κάνουμε. 

Νομίζουμε ότι είμαστε ταπεινοί, 

όταν θα αρχίσουμε να λέμε: 

«Πω πω…! 

Εμείς δεν είμαστε άξιοι γι’ αυτό. 

Πού να πλησιάσουμε εμείς! 

Πού να είναι για μας έτσι τα πράγματα!»

Και νομίζουμε ότι είμαστε ταπεινοί, 

ότι έχουμε φόβο Θεού 

και ότι έτσι παίρνουμε σωστή στάση. 

Δεν είναι καθόλου έτσι. 

Βολεύεσαι με το να λες: 

«Ε, εγώ δεν είμαι άξιος, εγώ δεν είμαι γι’ αυτά». 

Και με αυτόν τον τρόπο ξενοιάζεις. 

Δεν αισθάνεσαι να έχεις καμιά υποχρέωση ιδιαίτερη 

απέναντι στον Θεό και ξενοιάζεις.

Και να, 

ζεις την κοσμική σου ζωή 

και έχεις και μια ελπίδα σωτηρίας, 

επειδή έχεις μια κάποια θρησκευτικότητα 

και μια κάποια σχέση με τον Θεό.

Για σκεφτείτε τώρα να το δούμε το όλο θέμα 

και λίγο μέσα σ’ αυτό το πνεύμα: 

Ότι μας περιμένουν στον ουρανό· μας περιμένουν. 

Ακόμη και ο ληστής, 

που του υποσχέθηκε ο Κύριος 

πάνω στον σταυρό τον παράδεισο, 

περιμένει.

Από την Αποκάλυψη και από τον στίχο αυτό 

της προς Εβραίους επιστολής 

βγαίνει καθαρά αυτό το συμπέρασμα: 

Οι άγιοι, που είναι μέσα στο φως του Θεού, 

μέσα στη χάρη του Θεού, 

μέσα στον παράδεισο 

και απολαμβάνουν τα αγαθά του παραδείσου, 

μας περιμένουν και εμάς.

Φυσικά, εδώ εννοεί ο απόστολος Παύλος 

και μπορούμε να το εννοούμε 

και εμείς ότι μας περιμένουν, 

καθώς θα είμαστε οι τελευταίοι 

εδώ στη στρατευομένη Εκκλησία. 

Αν δεν είμαστε οι τελευταίοι 

και πάμε στον ουρανό πριν τη δευτέρα παρουσία, 

θα περιμένουμε και εμείς εκεί. 

Μακάρι να μας αξιώσει ο Θεός να πάμε εκεί, 

κι ας περιμένουμε.

Να μη δειλιάσεις. 

Να αντέξεις.

Αλλά έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία 

να τα σκεφτούμε όλα αυτά 

και να θελήσουμε να βάλουμε τον εαυτό μας 

μέσα στο ποίμνιο του Θεού, 

μέσα σ’ αυτούς ακριβώς που ετοιμάζει ο Θεός· 

τους ετοιμάζει και αυτούς να μαρτυρήσουν. 

Μην πάει το μυαλό μας ότι θα μαρτυρήσουμε, 

σώνει και καλά, όπως μαρτύρησαν οι μάρτυρες, 

που έχυσαν το αίμα τους.

Δεν ξέρω εσείς τι νομίζετε, 

τι φρονείτε, 

πως το έχετε καταλάβει, 

αλλά προσωπικώς κάπως έτσι το καταλαβαίνω: 

Μερικές φορές πολλά πράγματα σε σουβλίζουν 

ίσως περισσότερο από το σούβλισμα το υλικό, 

περισσότερο από τις φωτιές τις υλικές που καίνε. 

Είναι κάποιες φωτιές που καίνε 

και κάποια σπαθιά πνευματικού, 

ας πούμε έτσι, περιεχομένου, 

που σουβλίζουν και κόβουν.

Και αυτό είναι πραγματικό μαρτύριο. 

Να το καταλάβουμε και να το δεχθούμε, 

ότι για να σωθούμε θα μαρτυρήσουμε· 

δεν γίνεται αλλιώς. 

Εάν δεν νιώσεις μέσα στην ψυχή σου ότι μαρτυρείς, 

δεν θα γίνεις του Χριστού.

Κάνουμε λάθος, όταν αποφεύγουμε το μαρτύριο, 

όταν γυρίζουμε πίσω. 

Γι’ αυτό είπαμε ότι φυτοζωούμε, 

ότι έχουμε φτηνή πίστη, 

γι’ αυτό είπαμε ότι είναι άχαρη 

η όλη σχέση μας με τον Θεό: 

επειδή ακριβώς δεν θέλει να μαρτυρήσει κανείς, 

δεν θέλει να ματώσει μέσα του.

Αυτή η απάρνηση του εαυτού σου, 

αυτή η υποταγή στον Θεό, αυτό, 

το να μη δειλιάσεις είναι το μαρτύριο. 

Έρχονται μερικές φορές έτσι τα πράγματα 

που σε φοβίζουν, 

και όμως δεν πρέπει να δειλιάσεις, 

να φοβηθείς, 

αλλά να έχεις μια τόλμη μέσα σου 

έχοντας την πίστη στον Χριστό 

και να αντέξεις.

Να αντέξεις όσο χρειάζεται να αντέξεις. 

Θα σε βοηθήσει ο Κύριος, 

διότι μαζί με τον πειρασμό έρχεται και η έκβαση· 

δεν αφήνει ο Θεός να πάθουμε περισσότερα 

από όσα μπορούμε να σηκώσουμε σ’ αυτό τον κόσμο.

Θα αντέξουμε όμως μόνο με αυτή την πίστη· 

όχι απλώς σαν ανθρωπάκια, 

που έχουν βάσανα σ’ αυτόν τον κόσμο, 

και αρχίζουμε και λέμε: 

«Είναι δύσκολη η ζωή, είναι σταυρός η ζωή· 

να, προσπαθούμε να αντέχουμε». 

Το λέμε όμως απλώς καθώς ζούμε μέσα στη ζωή και, 

θέλουμε δεν θέλουμε, θα υποφέρουμε. 

Όχι έτσι, αλλά ως πλάσματα του Θεού, 

ως τα πλάσματα εκείνα που ο Θεός τα διάλεξε.

Είμαστε βαπτισμένοι -προσέξτε το αυτό. 

Είναι σαν να αρνείσαι το βάπτισμα, 

σαν να αρνείσαι ότι είσαι στην Εκκλησία, 

ότι υπάρχει η Εκκλησία, ότι είσαι μέλος της, 

όταν αρχίσεις να ξεφεύγεις από δω και από κει, ή λες: 

«Αυτά δεν είναι για μένα, είναι για άλλους».

Εφόσον είμαστε βαπτισμένοι, 

εφόσον μας κάλεσε ο Κύριος,

 εφόσον είμαστε ακριβώς στην πορεία αυτή 

προς τη Βασιλεία του Θεού 

- δεν ήρθε η ώρα μας ακόμη· είμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο- 

να έχουμε τον νου μας ότι στον ουρανό μας περιμένουν.

Όσο πιο γρήγορα θα τελειώσουν, 

όσοι πρέπει ακόμη να τελειώσουν, 

τόσο καλύτερα. 

Μπορεί μετά από μας να πάει αιώνες ακόμη ο κόσμος 

- δεν ξέρουμε· ο Θεός τα ξέρει αυτά τα πράγματα…

               |Αρχιμ. Συμεών Κραγιόπουλος † 

 

  |εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη

   ♡ "αμΦ." ΥΓ:

   Η πρώτη ολοκαίνουρια καρτούλα μας μετά από καιρό!

 Με αγωνία και χαρά θα περιμένουμε πλέον για αρχή κάθε Κυριακή (Μέρα του Θεού) και για όσο θέλει ο καλός Θεός, τις νέες κάρτες, που ήδη από σήμερα ξεκίνησε να Φτιάχνει ξανά για μας, η ίδια ανώνυμη ψυχούλα που σκάρωσε όλες εκείνες τις ατελείωτες, που χαιρόμαστε να βλέπουμε εδώ και χρόνια κάθε πρωινό στις 6...

   Δεν είναι πολύ όμορφη είδηση;

   [Για όσους δεν γνωρίζουν, όλες μαζί οι κάρτες μας τις βρίσκουμε, εκεί στα αριστερά στην ετικέτα "Μικρά"!!!

   Η σημερινή ήταν η πανηγυρική πρώτη της νέας εσοδείας...]

☆ "Ἀκόμη μιά φορά βλέπουμε, στήν περίπτωση τῆς κάρας τοῦ Τιμίου Προδρόμου, πώς ὁ Θεός πολλές φορές ἀφήνει τά θεῖα πράγματα νά μπερδεύονται μέ τά ἀνθρώπινα, νά ἐμποδίζονται ἀπό τά ἀνθρώπινα. Ξεχασμένη ἡ ἁγία κάρα πολλά χρόνια· ...

 

...ἀκόμη βρέθηκε σέ χέρια μή εὐλαβῶν ἴσως, 

σέ χέρια αἱρετικῶν.

Ὅπως ὅταν πᾶμε στούς Ἁγίους Τόπους, 

γιά νά μποῦμε νά προσκυνήσουμε στό μέρος 

ὅπου εἶναι ἡ πέτρα ὅπου πατοῦσε ὁ Κύριος 

λίγο πρίν ἀναληφθεῖ στούς οὐρανούς, 

πρέπει νά πληρώσουμε 

καί πολλές φορές νά παρακαλέσουμε τούς μουσουλμάνους 

πού τά φυλάγουν αὐτά.

Καί ἐνῶ εἶναι ἔτσι, ὁ Θεός τά ἀφήνει ἔτσι. 

Μεγάλο μυστήριο κρύβεται μέσα στήν ὅλη ὑπόθεση!

Πότε ὁ Θεός θά ἀκούσει, 

πότε καί πῶς θά ἐνεργήσει, 

τί θά κάνει, 

αὐτό εἶναι θέμα δικό του. 

Ἐμᾶς δέν πρέπει νά μᾶς ἀπασχολεῖ αὐτό.

Ὁ Θεός ζητάει ἀπό μᾶς πλήρη ἐμπιστοσύνη..."

            ✞ π. Συμεών Κραγιόπουλος

 

|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Ελένη Διαμαντοπούλου

☆ "...Και έρχεται μέσα μας το Άγιο Πνεύμα ως Φως, έρχεται μέσα μας ως Φωτιά, που καίει την αμαρτία, ως Φως που Φωτίζει και ως Φως επίσης που θερμαίνει, που ζεσταίνει. Και γίνεσαι άλλος άνθρωπος, άλλης πραγματικότητος άνθρωπος, άλλου κόσμου άνθρωπος. Και μοιάζεις ότι δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου. Από δω κατάγεσαι, αλλά ανήκεις σ’ έναν άλλο κόσμο...

 

...Το Άγιο Πνεύμα ήρθε στους Αποστόλους, αλλά και δι’ αυτών σ’ όλους εκείνους οι οποίοι πιστεύουν στον Χριστό. 

Έτσι να τη δούμε τη γιορτή. 

Έτσι να τη ζήσουμε τη γιορτή. 

Έτσι να εκκλησιασθούμε και ν’ ακούσουμε όλα αυτά που ακούμε. 

Έχω το Πνεύμα το Άγιο; 

Πήρα εγώ Άγιο Πνεύμα;..

Και τώρα, ήρθε το Πνεύμα το Άγιο και μας αναλαμβάνει το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο έρχεται μέσα στην ψυχή του καθενός, όχι απλώς κατά αόριστο τρόπο. 

Έρχεται μέσα μας ως φως, έρχεται μέσα μας ως φωτιά, που καίει την αμαρτία, ως φως που φωτίζει και ως φως επίσης που θερμαίνει, που ζεσταίνει. 

Και γίνεσαι άλλος άνθρωπος, άλλης πραγματικότητος άνθρωπος, άλλου κόσμου άνθρωπος. 

Και μοιάζεις ότι δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου. 

Από δω κατάγεσαι, αλλά ανήκεις σ’ έναν άλλο κόσμο και είσαι πολίτης μιας άλλης πολιτείας και μιας άλλης κοινωνίας.

   π.Συμεών Κραγιόπουλος

  |εμείς από το Κανάλι Αγίας Γραφής του π.Βασιλείου Τσιμούρη

* Έχεις πολύ δρόμο ακόμη μπροστά σου...

✔ "Δεν θ’ αφήσει ο Θεός, αδελφοί μου, κανέναν στην έπαρσή του· δεν θ’ αφήσει κανέναν στον κομπασμό του και με τα τρόπαια των εγκλημάτων του και των αδικιών του. Όλοι μια μέρα θα περάσουμε από το δικαστήριο του Θεού, όλοι μια μέρα θα σταθούμε μπροστά στον δίκαιο Θεό και ...

 

     ...θα δώσουμε λόγο, 

και καθένας θα πάει στη θέση του. 

Αυτός που αδικήθηκε θα βρει το δίκαιο, 

και αυτός που αδίκησε θα πάει στη θέση του...

 Μπορεί όχι μόνο να μας αδικήσουν, 

αλλά και να μας λιώσουν, 

να μας ψήσουν. 

Να μη φοβηθούμε. 

Αυτός είναι ο θρίαμβος του ανθρώπου του Θεού, 

του χριστιανού.

Ο Χριστός νίκησε και θριάμβευσε 

την ώρα που πέρασε από πάνω του το κακό σαν οδοστρωτήρας. 

Τότε το κακό τσακίστηκε, 

συνετρίβη, 

και ο Χριστός θριάμβευσε. 

Και αργότερα πάλι οι λύκοι, οι άγριοι λύκοι, 

τα ανήμερα θηρία ορμούν στους ανθρώπους του Χριστού, 

που είναι πρόβατα 

–«ιδού αποστέλλω υμάς 

ως πρόβατα εν μέσω λύκων» (Ματθ. 10:16)– 

αλλά τελικώς εκείνοι που κατατροπώνονται 

και νικώνται είναι οι λύκοι· 

τα πρόβατα είναι εκείνα που νικούν.

Ενθυμείσθε ότι στην Αποκάλυψη λέει: 

«Ο αδικών αδικησάτω έτι» (Αποκ. 22:11). 

Όχι μόνο δεν επεμβαίνει μερικές φορές ο Θεός, 

ενώ βλέπει τον άδικο να οργιάζει ενεργώντας αδίκως, 

όχι μόνο δεν τον σταματά, 

αλλά σαν να του λέει: 

«Είσαι άδικος και αδικείς; 

Να αδικήσεις ακόμη περισσότερο, 

να αδικήσεις κι άλλο, 

να αδικήσεις όσο θέλεις».

Θυμάστε, μια Κυριακή πρωί είπαμε 

ότι ο Θεός αφήνει τον αμαρτωλό, 

τον κακό, 

τον άδικο 

να ενεργήσει όπως θέλει 

–«και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι»– 

αφήνει το κακό να οργιάσει όσο θέλει, 

να εκδηλωθεί όσο θέλει, 

για να εκφυλισθεί τελικά το κακό. 

Και το καλό, 

κάτω ακριβώς από τα ποδοπατήματα του κακού, 

ο δίκαιος, κάτω από το όργιο της αδικίας του αδίκου, 

λάμπει περισσότερο, 

ωφελείται περισσότερο, 

και το καλό αναδεικνύεται περισσότερο...

 

...Περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα, 

καίτοι είναι τόσο πολιτισμένη η κοινωνία μας 

και τόσο έχουμε προχωρήσει στα τεχνικά μέσα, 

βλέπουμε την αδικία. 

Μερικές φορές την υφιστάμεθα κι εμείς οι ίδιοι, 

αλλά τη βλέπουμε να γίνεται και σε βάρος άλλων. 

Και σαν από μέσα του κανείς να ζητάει δίκαιο, 

να ζητάει δικαιοσύνη, 

να ζητάει την επέμβαση του δίκαιου Θεού.

Να μην έχουμε απολύτως καμιά αμφιβολία 

ότι ο Θεός, αν χρειασθεί, 

θα επέμβει και θα αποδώσει δίκαιο. 

Δεν θα αφήσει ο Θεός καμία περίπτωση εν αδίκω, 

δεν θα αφήσει ο Θεός κανέναν, 

αν μπορώ να το πω έτσι, 

από αυτής της απόψεως παραπονούμενο, 

αλλά κάποτε θα αποδώσει δίκαιο, 

κάποτε θα κρίνει δίκαια, 

και καθένας θα βρει το δίκιο του, 

και καθένας που ενήργησε άδικα θα μπει στη θέση του.

Πολλές φορές ο Θεός αργεί να ενεργήσει, 

αργεί να επέμβει. 

Κάποιες μάλιστα φορές το αφήνει για το απώτερο μέλλον, 

το αφήνει ίσως ακόμη και για τη Δευτέρα Παρουσία.

 

...Εμείς όμως να πιστεύουμε ότι, 

εφόσον υπάρχει ο δίκαιος Θεός, 

ο οποίος κρίνει πάντοτε δίκαια, 

εφόσον υπάρχει αυτός ο Θεός που είναι αγαθός, 

εύσπλαχνος και μας αγαπά 

και βλέπει τι μας συμβαίνει, 

και ως Θεός που είναι έχει τη δύναμη να επέμβει 

και δεν φοβάται κανέναν 

ούτε εμποδίζεται από κανέναν, 

τελικά όμως δεν επεμβαίνει, 

εφόσον λοιπόν πιστεύουμε σε έναν τέτοιο Θεό, 

να πιστεύουμε έτσι, 

ωσάν να έγινε η δίκη 

και ωσάν να αποδόθηκε δίκαιο, 

άσχετα αν ο Θεός δεν επενέβη.

Ο Θεός γνωρίζει γιατί δεν επεμβαίνει· 

οπωσδήποτε όμως το κάνει για το καλό μας 

και όχι για το κακό μας. 

Δεν μας αφήνει για να μας βασανίζουν οι άλλοι, 

να μας ταλαιπωρούν και να μας αδικούν· όχι. 

Αφήνει για να ταπεινωθούμε περισσότερο, 

για να πιστέψουμε σ’ αυτόν περισσότερο, 

για να υποστούμε μερικά πράγματα για την αγάπη του, 

και έτσι να ευλογηθούμε πιο πολύ 

και να στεφανωθούμε μια μέρα...

   |"Ο άνθρωπος του Θεού" σελ. 213

    ♰ π.Συμεών Κραγιοπούλου

    [εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Ελένη Διαμαντοπούλου]

        

☆ «Ποῦ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ; Ποῦ εἶναι ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τόσα πού συμβαίνουν;»

Μας επιτρέπεται νά σκανδαλιζόμαστε 

καί νά ἀμφιβάλλουμε γιά τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ;

 [Όσο αφόρητα βασανιστικά 

κι αν είναι τα ερωτηματικά μας... 

Στη μνήμη του Βασίλη. 

Kαι στην ενίσχυση των αγαπημένων του...]

  Ποιός ἀπό μᾶς δέν θά συμβούλευε τόν Θεό 

νά ρίξει λίγη βροχή στήν Ἀφρική, 

ὥστε νά μήν πεθαίνουν τά παιδιά ἀπό τήν πείνα; 

Ποιός δέν θά συμβούλευε τόν Θεό 

νά σταματήσει ἕναν πόλεμο 

ἤ κάποια ἄλλα κακά πού γίνονται; 

Ἄραγε θά βρεθεῖ κανένας 

πού δέν ἔχει διάθεση νά συμβουλεύει τόν Χριστό, 

ἀλλά μόνο ταπεινά νά τόν παρακαλεῖ, 

ἀκριβῶς γιά νά δείχνει τήν ἐμπιστοσύνη 

πού ἔχει στήν ἀγαθότητά του; 

Δέν ἐπιτρέπεται νά σκανδαλίζεσαι 

καί νά ἀμφιβάλλεις γιά τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. 

Ὁ Θεός εἶναι φιλάνθρωπος, 

εἶναι ὅλος ἀγάπη. 

Ποιός ἀπό τούς ἀνθρώπους 

σήμερα λίγο πολύ δέν εἶναι σκανδαλισμένος 

ὡς πρός αὐτό: 

«Ποῦ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ; 

Ποῦ εἶναι ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, 

τόσα πού συμβαίνουν;» 

Ὅποιος δέν σκανδαλίζεται, 

αὐτός βρίσκει τόν Θεό 

καί ἀφήνει ἀνοιχτό τόν δρόμο 

ἀπό τόν Θεό πρός τόν ἄνθρωπο, 

γιά νά ἔρθει ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ 

καί νά θαυματουργήσει μέσα του...

|Ἀπόσπασμα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών Κραγιόπουλου.

  [από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη]

«Ἀφῆστε νά δοῦμε τί θά πεῖ ὁ Θεός» | † Αρχιμανδρίτης Συμεών Κραγιόπουλος

 

|γράφει η πνευματική του κόρη, Ελένη Διαμαντοπούλου

[εκ των "συν αυτώ"...]

✨  Ως λεπτή αύρα ορθρινή 

που μας δρόσισε απ' τον κάματο  αυτής της επίμοχθης ζωής, 

ήταν σήμερα το πρωί το 9χρονο μνημόσυνο 

του πατρός μας † Συμεών Κραγιοπούλου.

9 χρόνια σωματικής απουσίας του,  

μα η χάρη του και η ευλογία του 

γλυκαίνει τις σκληρές μας καρδιές ολοένα...

Νοιάζεται από τον ουρανό για τα παιδιά του 

και το δείχνει, 

άλλοτε σαν αύρα απαλή ως παρηγορία, 

άλλοτε ως σιωπή- μάθημα  καρτερίας  και πίστης , 

άλλοτε ως απάντηση μέσω γεγονότων...

Ο πάτερ μας,

ως θεόσταλτο πολύτιμο  δώρο, 

που όπως γράφει ὁ μακαριστός κ. Γεώργιος Γαλίτης : 

"Ὁ π. Συμεών δέν ἦταν συνηθισμένος ἄνθρωπος. 

Ἔκανε σχέδια χωρίς «ἴδιον θέλημα», 

ὅλα τά ἀνέθετε στόν Θεό.

 «Ἄφησε νά δείξει ὁ Θεός», συνήθιζε νά λέει.

Δέν περίμενε ὅμως «νά δείξει ὁ Θεός» μοιρολατρικά.

Ζητοῦσε τόν φωτισμό τοῦ Θεοῦ.

Όταν χρειαζόμουν τή γνώμη ἤ τή συμβουλή του γιά κάτι, ἔλεγε:

«Ἀφῆστε νά δοῦμε τί θά πεῖ ὁ Θεός»,

ἐννοώντας, τί θά ἀπαντήσει στίς προσευχές του..."

Ας γίνει σπλάχνα οικτιρμών σε όλους μας, 

να μας διαφυλάξει στους δύσκολους αυτούς καιρούς 

που δαιμονοποιούν μεθοδικά και συστηματικά 

τα πάντα γύρω μας.

Την ευχή του ας έχουμε όλοι μας.

~ Συμπληρώνει ιδανικά, μεταξύ αρκετών άλλων, η Χριστίνα Χαριτίδου- Καραμάνη:

 "Την ευχή του να έχουμε. 

Ήταν η ενσάρκωση του όρου Πατέρας. 

Στοργικός πατέρας για τον καθένα μας 

και αληθής πατέρας της Εκκλησίας. 

Η σωματική του απουσία 

δεν επηρέασε καθόλου την πνευματική του επαγρύπνηση 

στην καθημερινότητά μας...

Να έχει την ευχή του όλος ο κόσμος...

Παγκόσμιοι άνθρωποι, άγιοι του Θεού..."

    * Ας τον γνωρίσουμε κι εμείς οι υπόλοιποι που δεν είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε εν ζωή, ακούγοντας κάποιες από τις ομιλίες του...