✔ Γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν την ευτυχία; |Ευτυχώς δεν μας αφορά όλους...

« Η ευτυχία σε έξυπνους ανθρώπους 

είναι το πιο σπάνιο πράγμα που ξέρω». 

– Ernest Hemimgway

Η παρουσία ενός πιστού και αγαπημένου συντρόφου, μια σπουδαία οικογενειακή ζωή και μια επιτυχημένη καριέρα, ίσως να μην είναι αρκετά για να αποτρέψουν μια έξυπνη ψυχή να αισθάνεται θλίψη και μελαγχολία. 

Ακολουθούν οι 6 πιθανότεροι λόγοι, γιατί η ευτυχία φαίνεται να αποφεύγει τους πολύ έξυπνους ανθρώπους: 

1. Είναι θύματα της υπερανάλυσης 

Πολλοί άνθρωποι με μεγάλο επίπεδο εξυπνάδας σκέφτονται υπερβολικά πολύ και αναλύουν τα πάντα που συμβαίνουν στη ζωή τους, στον περίγυρό τους και πέρα από αυτόν. Η τόση πολλή σκέψη μπορεί να είναι εξαντλητική κάποιες φορές, ιδιαίτερα όταν οι σκέψεις σας, σας οδηγούν σε συμπεράσματα τα οποία σας ενοχλούν και σας απογοητεύουν. Σας βαραίνουν, αλλά δεν μπορείτε να κάνετε κάτι, παρά μόνο να σκέφτεστε και να σκέφτεστε, ανεξαρτήτως του πόσο σας στραγγίζει αυτή η εμπειρία. Η ικανότητά σας να αναλύετε τα πράγματα είναι πολύ καλή. Όμως, είναι επίσης αλήθεια ότι δεν χρειάζεται να δίνετε προσοχή στα πάντα και να γεμίζετε το μυαλό σας με δυσάρεστες σκέψεις. «Η άγνοια είναι ευτυχία». Αυτή η φράση αληθεύει για ανθρώπους σαν εσάς που μπορούν να δουν μέσα στον άλλον και να αναγνωρίσουν τα πραγματικά του κίνητρα. Χωρίς αμφιβολία, ο κόσμος μοιάζει σαν ένα απογοητευτικό μέρος που το κατοικούν λάθος άνθρωποι. Για να μην αναφέρουμε και τα συναισθήματα που σας επηρεάζουν σχετικά με τους συλλογισμούς σας με διάφορα φιλοσοφικά προβλήματα, παγκόσμια ζητήματα και τα αιώνια ερωτήματα της ζωής που δεν έχουν απάντηση. Αν μάθετε να αγνοείτε, θα νιώσετε ξένοιαστοι, ευδιάθετοι και χαρούμενοι.

 2. Θέλουν να ταιριάζουν τα πάντα με τα υψηλά τους στάνταρ 

Οι άνθρωποι με μεγάλο δείκτη ευφυίας είναι πάντα σίγουροι για το τι θέλουν και οτιδήποτε κατώτερο των προσδοκιών τους, αποτυγχάνει να τους ικανοποιήσει. Αυτό δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ τα άτομα αυτά να είναι ευτυχισμένα. Αυτό ισχύει για όλα, είτε πρόκειται για κάποια καριέρα, είτε για τις σχέσεις, είτε για οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στη ζωή. Είναι γεγονός ότι δεν παίρνουμε ποτέ όλα αυτά που θέλουμε. Αλλά αυτή η πρακτική γνώση δεν είναι παρούσα σε εκείνους που έχουν ευφυέστατο θεωρητικό μυαλό. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μικρή πρακτική ευφυία και μια ιδεαλιστική ματιά για τον κόσμο που δεν τους βοηθάει καθόλου να τα βγάλουν πέρα μαζί του. Επομένως, όταν ανακαλύπτουν ότι η πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με τις προσδοκίες τους, αισθάνονται εξαιρετικά απογοητευμένοι. 

3. Οι έξυπνοι άνθρωποι κρίνουν τον εαυτό τους πολύ σκληρά 

Ένας από τους λόγους της δυστυχίας τους είναι και η τάση τους να είναι εξαιρετικά σκληροί με τον εαυτό τους. Δεν έχει να κάνει μόνο με τις επιτυχίες τους και τις αποτυχίες τους, αλλά με οτιδήποτε τους αφορά. Η βαθιά σκεπτόμενη φύση τους, αναλύει σχολαστικά τη συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους και τις συγκρίνει με τα υψηλότερα στάνταρ τους. Παρόλο που αυτό γίνεται χωρίς πρόθεση, αυτή η τάση, τους δίνει ένα καλό λόγο για να κατηγορούν τον εαυτό τους. Μια πράξη που έκαναν πριν πολλά χρόνια μπορεί ξαφνικά να στοιχειώσει το μυαλό τους και να τους υπενθυμίσει πως απέτυχαν να κάνουν τα πράγματα με τον σωστό τρόπο. Αυτό ενοχλεί το μυαλό τους και χαλάει την διάθεσή τους. Μετά από αυτό μπορούν με δυσκολία να περάσουν τη μέρα τους με χαρά ή να καταφέρουν να κοιμηθούν ήρεμοι το βράδυ. Αυτά τα είδη των αναμνήσεων σχετικών με τα λάθη του παρελθόντος, είναι συχνά στους έξυπνους ανθρώπους. Η ενοχή και η δυσαρέσκεια γεμίζουν το μυαλό τους. Αυτά τα αρνητικά συναισθήματα είναι αρκετά για να σβήσουν την ευτυχία από τη ζωή τους. 

4. Στοχεύουν μεγαλύτερα πράγματα 

Δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με αυτά που έχουν στη ζωή τους επειδή η μεγάλη τους ευφυία, τους δίνει τη δύναμη να φανταστούν μεγαλύτερα πράγματα. Πάντα ψάχνουν για έναν μεγαλύτερο σκοπό, νόημα, σχέδιο. Μερικοί από αυτούς παρασύρονται τόσο πολύ από την έντονη φαντασία τους, που τους είναι αδύνατο να απολαύσουν τα καλά πράγματα που έχουν στη ζωή τους. Η συνηθισμένη ζωή είναι τόσο βαρετή για αυτούς και για αυτό το λόγο ψάχνουν για «εξαιρετισμό», που φυσικά δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Μήπως πιστεύετε ότι αυτός ο πλανήτης δεν είναι η πραγματική σας κατοικία ή ότι θα έπρεπε να ζείτε σε μια διαφορετική εποχή; Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για μια έξυπνη, βαθιά σκεπτόμενη προσωπικότητα. Με τέτοιες σκέψεις να κατακλύζουν το μυαλό σας δύσκολα θα είστε χαρούμενοι, όταν δεν μπορείτε να αποδεχτείτε τον κόσμο, ακόμα και την εποχή στην οποία ζείτε. 

5. Κανείς δεν τους αντιλαμβάνεται και δεν βρίσκουν άτομα να κάνουν ουσιαστικό διάλογο 

Όλοι μας λαχταράμε να μας καταλαβαίνουν πραγματικά οι άλλοι, αλλά οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν πολύ δύσκολα να βρουν κάποιον που να τους καταλαβαίνει. Όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν, το μισό από το στρες που έχουμε σταματάει να υφίσταται. Δεν υπάρχει τίποτα πιο καθησυχαστικό από το να κάνουμε ουσιαστικό διάλογο με κάποιο άτομο που καταλαβαίνει την οπτική μας και τις ιδέες μας πάνω στην προσωπική μας ζωή, την φιλοσοφία, τα παγκόσμια ζητήματα και άλλα πολύπλοκα ερωτήματα. Οι περισσότεροι έξυπνοι άνθρωποι αισθάνονται παρεξηγημένοι και μοναχικοί καθώς συνήθως κανείς δεν εκτιμάει το βάθος της σκέψης τους και τον τρόπο που βλέπουν και αναλύουν τα πράγματα. Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι οι έξυπνοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να κοινωνικοποιούνται τόσο πολύ όσο οι άνθρωποι με μέσο δείκτη νοημοσύνης, για να είναι χαρούμενοι. Ωστόσο, οι έξυπνοι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να συναντάνε ανθρώπους, να επικοινωνούν και να κάνουν απολαυστικές συζητήσεις. Ενδιαφέρονται περισσότερο να μιλάνε για πράγματα ουσιαστικά και συναρπαστικά παρά για θέματα όπως το φαγητό, ο καιρός ή σχέδια για το σαββατοκύριακο. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να βρουν κάποιο άτομο που θα ικανοποιήσει την επιθυμία τους για μια εις βάθος συζήτηση. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της υλικής και καταναλωτικής κοινωνίας στην οποία ζούμε. 

6. Οι έξυπνοι άνθρωποι συχνά έχουν ψυχολογικά θέματα 

Πολλές έρευνες έχουν βρει μια σύνδεση ανάμεσα σε πολύ έξυπνα μυαλά και σε ψυχιατρικές διαταραχές όπως διπολική διαταραχή και κοινωνικό άγχος. Είναι δυνατόν αυτές οι διαταραχές να προκαλούνται από ένα έξυπνο μυαλό; Δεν μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε αυτό, καθώς υπάρχουν τόσα πολλά κρυμμένα μυστήρια για το ανθρώπινο μυαλό που περιμένουν να αποκαλυφτούν από την επιστήμη. Δεν υποφέρουν όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι από διάφορες ψυχικές διαταραχές. Όμως ακόμα και αυτοί που δεν υποφέρουν, είναι επιρρεπείς στην υπαρξιακή κατάθλιψη, η οποία συνήθως προκύπτει από το γεγονός ότι σκέφτονται πάρα πολύ. Αν συνεχίσετε να σκέφτεστε και να αναλύετε τα πάντα βαθιά, θα ρθει η στιγμή που θα αρχίσετε να σκέφτεστε για τη ζωή και το θάνατο. Το μυαλό σας θα αρχίσει να ψάχνει για το νόημα της ύπαρξής σας και τότε θα αρχίσετε να επαναξιολογείτε τη ζωή σας. Αυτό θα σας στενοχωρήσει, χωρίς προφανή λόγο. 

Μετάφραση: awakengr.com via themindsjournal.com
πηγή

* Και η απάντηση ενός Αγίου στο ερώτημα...

"Mωρέ, εσύ θέλεις να πιστέψεις, 

αλλά δεν σ΄αφήνει το πολύ σου, το δυνατό σου μυαλό!

Αλλά που θα πας;

Σε αγαπάει, σε περιμένει ο Χριστός και θα σε κερδίσει μια μέρα!"

Άγιος Πορφύριος

(Όταν το περιοδικό που πέφτει στα χέρια σου, απαντά...

Από το περιοδικό "Φίλοι των φυλακισμένων")

~ Το πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες  το 2018...

...

 

|κάπου από το διαδίκτυο...

«Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ»... |Έρχεται μετά την 25η Μαρτίου! Ο δρ. Δημήτρης Χιωτακάκος για το νομοσχέδιο για τη φίμωση του διαδικτύου...

|Έχε γεια καημένε κόσμε! Έχε γεια καημένε "αμφ."...

* Το σπίτι μας άντρο ληστών ή καταφύγιο αγίων;

 Μπήκαμε στην εποχή της ομολογίας!

Σε μια εποχή που όχι μόνο οι "δάσκαλοι", όσοι δηλαδή εκπαιδεύουν με οποιονδήποτε τρόπο παιδιά, είτε είναι γονείς, είτε γιαγιάδες και παππούδες, είτε προπονητές, είτε πέρασαν από Πανεπιστήμια, έχουν την τεράστια ευκαιρία να αναδειχτούν μικροί ή μεγάλοι ομολογητές...

Αλλά και τα παιδιά μας πρέπει να φανούν γενναία!

Μέσα στο κλίμα του ασύδωτου διαδικτύου, που φτάσαμε σε ένα αναπάντεχο σημείο, όπου κανείς γονιός πλέον δεν μπορεί να μη συναινέσει, ξεχωριστά θα παραμείνουν όσα παιδιά έχουν γερά θεμέλια, αλλά θέλουν και τα ίδια να κρατηθούν από αυτά.

Κι επειδή έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στις οθόνες μας, σκάνδαλα επί σκανδάλων και καταγγελίες επί καταγγελιών, αυτό που νομίζω πως κυριαρχεί είναι το...

Πόσο βρώμικος είναι ο κόσμος μας...

Στο χέρι μας λοιπόν η διαχείριση της σημερινής κατάστασης, όχι τόσο έξω στον κόσμο, όπου λίγο μπορούμε να επηρεάσουμε, αλλά μέσα στο σπίτια μας.

Το σπίτι του καθενός μας με ό,τι πολύτιμο περικλείει...

Πως το θέλουμε;

Άντρο ληστών ή καταφύγιο μελλοντικών αγίων;

Ας κινηθούμε ανάλογα, ιδιαιτέρως τώρα που οι διάφοροι "εγκλεισμοί μας" αναμένονται και πάλι πιο σκληροί...

Ο Κύριος Ιησούς ας κληθεί στο σπίτι μας, έστω και ως ο μόνος Επισκέπτης και "Ο μόνος καθαρός και ακήρατος Κύριος" -

σ.Β.Γ.

|αναδημοσίευση από τις 3/2/2021

 (άλλαξε κάτι από τότε; Παρεμπιπτόντως δες το υπέροχο σχόλιο, που έγραψε τότε η Ειρήνη Δ. από "τας Γερμανικάς εξοχάς"...)

                                              

Όλα αυτά και άλλα τόσα, που ο καθένας μας θα μπορούσε να αναφέρει, είναι καλά. Δεν είναι όμως άγια...

Κυκλοφορούν συνεχώς 

και παντού στο διαδίκτυο 

τέτοιου είδους αναρτήσεις.
Όλα αυτά και άλλα τόσα, 

που ο καθένας μας θα μπορούσε να αναφέρει, 

είναι καλά.
Δεν είναι όμως άγια...
Χωρίς Χριστό και τα άγια του μυστήρια 

δεν πάμε πουθενά, 
παραπέρα από ένα περιποιημένο μνήμα...
Και δεν θα μας νοιάζει καθόλου 

που θα λένε για το τομάρι μας :
"Αχ, τι καλός άνθρωπος που ήταν;"

Αν θα έχουμε χάσει 

-μη γένοιτο- 

την αιώνια ζωή μαζί Του...
Αυτά.
Πείτε εσείς τα υπόλοιπα.

(η ανάρτηση που στάθηκε αφορμή 

για την δική μας "αντίρρηση", εδώ).

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 26/3/2019...

"Τίποτα δεν σβήνει στο διαδίκτυο | το Cloud | τα κέντρα δεδομένων | με τον Βασίλειο Πετρουλέα, τέως Διευθυντή Ερευνών του Δημόκριτου

....Όσο υπάρχουν υπερυπολογιστές

τα δεδομένα μας θα παραμένουν

ακόμα κι αν τα καταργήσαμε εμείς...

Ραδιοπαραμυθία 30.06.2023 - Καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, 91.2 FM Επιμέλεια - παραγωγή: Σοφία Χατζή δείτε περισσότερες εκπομπές στο Youtube, στο playlist: ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ Σοφία Χατζή    • ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ Σο...   Spotify (podcast): https://open.spotify.com/show/5X318QL... δημιουργία βίντεο: kkaratz@gmail.com #sofiachatzi

Μην ξεχνάτε ποτέ να σκέφτεστε έξω από τα συνηθισμένα.

Ζητήθηκε από έναν άντρα να δώσει λύση στο ηθικό του δίλημμα σε μια συνέντευξη για δουλειά. 
Η απάντησή του ήταν πανέξυπνη.

Οδηγείς με το αυτοκίνητό σου σε μια άγρια και βροχερή βραδιά. 
Περνάς μπροστά από μια στάση λεωφορείου και βλέπεις 3 ανθρώπους, που περιμένουν το λεωφορείο:

1. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, που φαίνεται ετοιμοθάνατη.
2. Έναν παλιό φίλο,που κάποτε σου είχε σώσει την ζωή.
3. Την γυναίκα/ Τον άντρα των ονείρων σου.

Ποιον από τους τρεις θα προσφερόσουν να πάρεις με το αυτοκίνητό σου, γνωρίζοντας, ότι μπορείς να πάρεις μόνο έναν; 
Σκέψου, πριν συνεχίσεις να διαβάζεις. 
Αυτό το ηθικό δίλημμα είχε τεθεί στην πραγματικότητα σε μια συνέντευξη για δουλειά.

Θα μπορούσες να πάρεις την ηλικιωμένη γυναίκα, που είναι έτοιμη να πεθάνει, οπότε θα πρέπει να την σώσεις πρώτη.

Ή θα μπορούσες να πάρεις τον παλιό σου φίλο, που κάποτε σου είχε σώσει την ζωή, οπότε τώρα θα ήταν η ιδανική ευκαιρία για να του το ξεπληρώσεις.

Ή θα μπορούσες να πάρεις τον έρωτα της ζωής σου, γιατί μπορεί να μην τον ξαναέβρισκες ποτέ.

Ο υποψήφιος που προσελήφθη, ανάμεσα σε άλλους 200 υποψηφίους, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να απαντήσει. 
Απλά απάντησε:

«Θα έδινα τα κλειδιά του αυτοκινήτου στον παλιό μου φίλο, για να πάει την ηλικιωμένη γυναίκα στο νοσοκομείο. Εγώ θα περίμενα μαζί με τον έρωτα της ζωής μου το λεωφορείο στην στάση.»

Μην ξεχνάτε ποτέ να σκέφτεστε έξω από τα συνηθισμένα...

Αέναη επΑνάσταση - Sophia Ntrekou

Ηλεκτρονική Ηρωίνη...

(* προβληματισμός "συν αυτώ":
Μήπως και μεις με κάποιο τρόπο είμαστε μέσα στο πρόβλημα; Μήπως το αγνοούμε ή δεν θέλουμε να το δούμε;)

31 «εξαρτημένοι» από το Διαδίκτυο συγκρίθηκαν με τους 30 χρήστες ηρωίνης, που προσήλθαν στο πρόγραμμα «Αθηνά» του Αιγινήτειου Νοσοκομείου. Η σύγκριση των μέσων όρων κατάθλιψης, ψυχαναγκασμού και αυτοεκτίμησης μεταξύ των δύο ομάδων δεν έδειξε σημαντικές διαφορές.

Εξάρτηση από το Διαδίκτυο: Ψυχολογική δυσφορία ή Ψυχαναγκαστική διαταραχή;

Ελέγχουν τα ηλεκτρονικά μηνύματά τους κάθε δύο λεπτά, μπαίνουν σε συγκεκριμένες ηλεκτρονικές σελίδες ξανά και ξανά, απορροφώνται σε παιχνίδια στην οθόνη με τις ώρες, παίζουν μανιωδώς χρηματιστήριο ή τζογάρουν μέσω Διαδικτύου.

Ο εθισμός στο κομπιούτερ, η παθολογική χρήση τού υπολογιστή, η εξάρτηση από το Διαδίκτυο, αποτελεί ένα φαινόμενο της τελευταίας δεκαετίας, που ολοένα εξαπλώνεται. 
Ο όρος «Διαταραχή Εξάρτησης από το Διαδίκτυο» (Ιnternet Αddiction Disorder) προτάθηκε για πρώτη φορά από τον δρα Ιβαν Γκόλντμπεργκ και τα κριτήρια για τη διάγνωσή της βασίστηκαν σε εκείνα για τις εξαρτήσεις από ουσίες.

Τι κρύβει η εμμονή
«Η υπεραπασχόληση με το Ίντερνετ μπορεί να κρύβει μια ψυχολογική δυσφορία (του τύπου της κατάθλιψης) ή μια ψυχαναγκαστική διαταραχή, με την εμμονή στην επαναληπτική αυτή διαδικασία», επισημαίνει η κλινική ψυχολόγος, επιστημονική συνεργάτις του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Βαλέρια Πομίνι.

«Μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να συνυπάρχουν και τα δύο. Επίσης, τα άτομα που απομονώνονται από την κοινωνία λόγω της υπερ-ασχόλησης με το Ίντερνετ (παρ΄ ό,τι – και αυτό είναι ένα παράδοξο- έχουν μέσω αυτού επαφές με όλο τον κόσμο), θα πρέπει να προβληματίσουν τους ανθρώπους του περιβάλλοντός τους».

Για ουκ ολίγους, η οθόνη του Διαδικτύου λειτουργεί ως «φυγή» από την πραγματικότητα. 
«Για πολλούς, η ενασχόληση με το Διαδίκτυο είναι μια διαδικασία διεξόδου, τους δίνει την εντύπωση ότι κινούνται, ότι ΄΄αδειάζει΄΄ το μυαλό τους, νομίζουν ότι λειτουργεί ως “φάρμακο”», λέει η κ. Πομίνι.

«Βέβαια, εάν η επαφή μέσω του Ίντερνετ με άλλα άτομα, είναι η μοναδική μορφή κοινωνικοποίησης, τότε παραπέμπει σε πιθανές δυσκολίες του ατόμου, οι οποίες θα πρέπει να διερευνηθούν και να αντιμετωπισθούν».

Τρεισήμισι ώρες ημερησίως
Οι συμμετέχοντες στη μελέτη ανέφεραν ότι για κάθε ώρα που αφιέρωναν στο Ίντερνετ, μείωναν την επικοινωνία με την οικογένειά τους κατά 24 λεπτά περίπου και τον ύπνο τους κατά 12 λεπτά.
Ελληνική έρευνα Ελληνική μελέτη, που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα από την κλινική ψυχολόγο κ. Τάνια Καβαλιέρου, με την επίβλεψη της επίκουρης καθηγήτριας Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου κ. Βασιλικής Κανελλοπούλου, εξέτασε σε 141 χρήστες Ίντερνετ και 30 χρήστες ηρωίνης την ύπαρξη κατάθλιψης, ψυχαναγκασμού-καταναγκασμού και τον βαθμό αυτοεκτίμησης.

Εντοπίσθηκαν 31 «εξαρτημένοι», που σκόραραν πολύ ψηλά στο ερωτηματολόγιο προβληματικής χρήσης του Ίντερνετ.

«Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν άντρες, με μέσο όρο ηλικίας τα 22 έτη, σπουδαστές και μένουν μόνοι ή με τους γονείς τους, κυρίως στην Αθήνα», λέει η κ. Καβαλιέρου. 
«Σε αυτούς φαίνεται ότι όσο αυξάνεται η χρήση του Ίντερνετ τόσο αυξάνεται ο ψυχαναγκασμός και η κατάθλιψη και τόσο μειώνεται η αυτοεκτίμηση, χωρίς να ξέρουμε όμως ποιο είναι το αίτιο και ποιο το αποτέλεσμα».

Κατόπιν, οι 31 «εξαρτημένοι» από το Διαδίκτυο συγκρίθηκαν με τους 30 χρήστες ηρωίνης, που προσήλθαν στο πρόγραμμα «Αθηνά» του Αιγινήτειου Νοσοκομείου. 
Η σύγκριση των μέσων όρων κατάθλιψης, ψυχαναγκασμού και αυτοεκτίμησης μεταξύ των δύο ομάδων δεν έδειξε σημαντικές διαφορές...

(διάβασε το υπόλοιπο άρθρο εδώ)

Μπλε...

Πρότασή μας:

Μέρες που ναι (που καθόμαστε και χαζεύουμε λίγο παραπάνω δηλαδή...)
Όσοι από εσάς εκεί έξω δεν έχετε σπάσει ακόμα το παλιό κουτί 
(διαβολοκούτι το΄λεγαν οι μανάδες μας, αλλά τέλος πάντων...)
Πατήστε στον υπολογιστή σας 
"ΜΠΛΕ".

Ποια ελληνική τηλεόραση και κουραφέξαλα;
Στα αντίστοιχα ελληνικά κανάλια παίζουνε ακόμα τουρκικά, το πιστεύεις;
Δεν έχουν τα κότσια να χρηματοδοτήσουν τέτοιες σειρές, για τις οποίες διψάει ο Έλληνας κι ας μην το ξέρει...
Πόσο απέχουν κάποιοι σήμερα από τους  προδότες με την κουκούλα του χτες... 
(βαριά κουβέντα το ξέρω, αλλά το θέμα αυτό τραβάει μεγάλη κουβέντα και δεν είναι της ώρας, ούτε της μέρας...)
Η σειρά αυτή, χωρίς να απέχει τεχνικά καθόλου από "τις δικές μας" (Σύμη, Κύπρο, εσωτερικά και εξωτερικά γυρίσματα) βγάζει πνευματικότητα και Ορθόδοξο ήθος, το καταλαβαίνεις;
Και δεν είναι μόνο ο δικός μας, ο Άρης ο Σερβετάλης, 

που όντως είναι ασυναγώνιστος στο ρόλο του διακριτικού Αγιορείτη Μοναχού (ρόλος που ομολογουμένως "του πάει γάντι"...)
Είναι και οι υπόλοιποι ηθοποιοί ένας κι ένας, αλλά κυρίως οι ρόλοι που υποδύονται.
Από τους παραγωγούς του επίσης εξαιρετικού "Μίλα μου" (με μια απίθανη Μοναχή, που υποδύεται η τεράστια ηθοποιός, Δέσποινα Μπεμπεδέλη...)
Βάλε το πρώτο επεισόδιο και αν δεν σου αρέσει, μην βάλεις ούτε το δεύτερο.

ΥΓ:
Δοκιμασμένο από μανάδες, πεθερές και κόρες... 
Test drive ολοκληρωμένο σου λέω...

Με αγάπη μπόλικη.

(ψευτο) Λαυρέντης.

* Προς διευκόλυνσή σας:
Αν έχετε στο σπίτι σας smart TV υπάρχει η δυνατότητα να "πετάξετε" τα επεισόδια από το κίνητό σας απευθείας και να τα δείτε κατευθείαν στις οθόνες της TV. Αν δεν γνωρίζετε πως να το κάνετε, ρωτήστε τα πιτσιρίκια σας. Εκείνα ξέρουν...

"Δεν έχω τίποτα να κρύψω!" ~ Τρίτη 3/12, 8.15 μ.μ. στο Εντευκτήριο των φοιτητών της Χ.Φ.Δ

https://xfd.gr/

Οι «καθαριστές» του Facebook ... (Απίστευτο! Το΄ξερες;)

  Η Φωτεινή λέει πως υπάρχει μια εικόνα που δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό της. 

Δεν θα την περιγράψει, «δεν θέλεις να ξέρεις». Οι άνθρωποι που φροντίζουν να μην φτάσουν ως εμάς ο λόγος μίσους και η βία στις πιο ακραίες εκδοχές τους, έχουν αντικρίσει με τα δικά τους μάτια τον τρόμο. 

Τρεις πρώην συντονιστές περιεχομένου του ελληνικού Facebook, μιλούν στο inside story.

Θυμάμαι τον Χ., έχει φύγει κι αυτός πια, που μου έλεγε πως περνούν πολλοί μήνες προτού συνειδητοποιήσεις πώς αυτό το πράγμα σου καταστρέφει την ψυχή», αφηγείται η νεαρή γυναίκα που κάθεται απέναντί μου. Κάποια στιγμή, μου λέει, θα καταλάβαινε εκ πείρας τι εννοούσε ο συνάδελφός της. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η Μαρία* ήταν ένας από τους ανθρώπους που αναλάμβαναν να απομακρύνουν από το Facebook όσα εμείς οι υπόλοιποι δεν πρέπει να δούμε. Δεν έχει καμία πρόθεση να κάνει ξανά αυτή τη δουλειά, με διαβεβαιώνει. Οι δυο πρώην συνάδελφοί της νεύουν καταφατικά, παίρνοντας μικρές γουλιές από τον καφέ τους. Κανένας από τους τρεις δεν νοσταλγεί το πρόσφατο επαγγελματικό παρελθόν του.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η Μαρία, ο Πάνος και η Φωτεινή, κάτω από τα τριάντα και οι τρεις, ανήκαν στους 15.000 ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται σε βάρδιες που καλύπτουν ολόκληρο το 24ωρο, με την υποχρέωση να εντοπίσουν και να διαχειριστούν τις αναρτήσεις που παραβιάζουν τα community standards του Facebook – τους κανόνες γύρω από τα κείμενα και τις εικόνεςCommunity Standards | Facebook που μπορούμε να αναρτήσουμε ελεύθερα. 

Επισήμως, αυτοί οι χιλιάδες εργαζόμενοι ονομάζονται content moderators (συντονιστές περιεχομένου). Μιλούν πάνω από 50 γλώσσες και εργάζονται σε περίπου 20 διαφορετικές πόλεις του κόσμου. 

Είναι οι «ψηφιακοί καθαριστές», που αποφασίζουν τι θα δουν και τι δεν θα δουν οι δύο δισεκατομμύρια χρήστες του κοινωνικού μέσου.

cccgen.jpg

Τα γραφεία της εταιρείας τηλεφωνικής υποστήριξης CCC (Competence Call Center) στο Έσσεν, με την οποία το Facebook συνεργάζεται παράλληλα με την Arvato. [Facebook Newsroom]

Οι content moderators δεν είναι υπάλληλοι του Facebook. Εργάζονται όλοι για εταιρείες που έχουν αναλάβει το έργο για λογαριασμό του. Οι «καθαριστές» του ελληνικού Facebook, έχουν έδρα στη Γερμανία. Εκεί, η Μαρία, ο Πάνος και η Φωτεινή είχαν υπογράψει συμβόλαιο με την Arvato, μια θυγατρική του ομίλου BertelsmannArvato – Bertelsmann SE & Co, η οποία στην πορεία συγχωνεύθηκε με μια μαροκινή εταιρεία και προέκυψε η MajorelWe're a new global leader in customer experience management | Majorel. Στο Βερολίνο, στην περιοχή της Siemensstadt, μοιρασμένοι σε δύο κτίρια, εργάζονται content moderators από διάφορες χώρες. Τα γραφεία του Βερολίνου άνοιξαν το 2015, σε καθεστώς μυστικότητας, που λίγους μήνες αργότερα σχολιάστηκε έντονα στα γερμανικά μέσα. Τον Ιούλιο του 2017 θα πάρουν για πρώτη φορά άδεια να επισκεφθούν τα γραφεία της Siemensstadt εκπρόσωποι έξι μέσων ενημέρωσης. Ο συντάκτης του περιοδικού Der Spiegel θα επισημάνει, στο ρεπορτάζ τουDie Facebook-Müllabfuhr: Ein Team in Berlin löscht für Facebook unerwünschte Inhalte. Der Konzern schirmte die Einheit hermetisch von der Öffentlichkeit ab - bis jetzt | Der Spiegel, ότι έστελνε σχετικά αιτήματα στην εταιρεία επί ενάμιση χρόνο.

majorel.jpg

Από την ιστοσελίδα της Majorel: 48.000 άνθρωποι, 28 χώρες, 36 γλώσσες.

Το Facebook δεν δίνει στοιχεία για τον αριθμό των συντονιστών ανά γλώσσα και τον ακριβή τόπο εργασίας κάθε εθνικής ομάδας. Ο λόγος, όπως μας είπαν, είναι ότι «αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται σε διάφορα σημεία του κόσμου, ώστε ο έλεγχος να συνεχίζεται όλο το 24ωρο»...

(Αν θέλεις να διαβάσεις ολόκληρο το άρθρο, δες εδώ ).

* Μας έστειλε ο coach Spiros Velliniatis 

"Γονείς και social media..." με τη Νίκη Κατσιάπη και την Σοφία Χατζή

* Επειδή ψηφίζουν και τα παιδιά μας ...

Εσύ; Είσαι το πρόσωπό σου;

...Διάβαζα σε ένα δημοσίευμα,κάπου, πόσο σπάνιοι και ακριβοί για πολλούς αιώνες
ήταν οι καθρέπτες, και ότι μόλις τον δέκατο όγδοο αιώνα, φτιάχτηκαν καθρέφτες
ολόσωμοι!

Θαύμασα!

Που σημαίνει ότι μέχρι και τον 18ο αιώνα,οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να έχουν μια κατά το δυνατόν- αντικειμενική εικόνα απ' το σώμα τους, όπως με τους καθρέφτες γίνεται σήμερα,τη φωτογράφιση στη συνέχεια- από τη Νταγκεροτυπία αρχίζοντας, κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, με τα βίντεα από τον 20 αιώνα και μετά -ας μην πούμε και τα ολογραφήματα που θα γενικευτούν από τον 21ο αιώνα και στη συνέχεια...

Όλο αυτό υπαινίσσεται ότι οι άνθρωποι επί εκατονταετίες, είχαν μια άλλη – εντελώς άλλη- θεώρηση των σωμάτων τους...κατά πάσα πιθανότητα,πολύ πιο υγιή από αυτήν που βιώνουμε σήμερα...
Ίσως, μη διαθέτοντας τη δυνατότητα να εξαντικειμενικοποιήσουν την εξωτερική τους εικόνα- με τον τρόπο που η τεχνολογία το πετυχαίνει στην εποχή μας-ίσως, λέω,εξ αιτίας αυτής της έλλειψης, να έδιναν περισσότερη προσοχή στο εσωτερικό κόσμο,
σε ό,τι ψυχή ονομάστηκε.

Θυμάμαι, πόσο παραξενεύτηκα, όταν διάβασα κάπου, ότι κανένας μας, δεν έχει δει π ο τ έ τον εαυτό του, απο το στέρνο του και πάνω- και συγκεκριμένα το κεφάλι του- στις τρεις του διαστάσεις!

Ο καθένας μας, βλέπει τρισδιάστατο, μόνο το σώμα του,
(από κάποιες συγκεκριμένες γωνίες βεβαίως) αλλά το κεφάλι του, κανείς δεν μπορεί να το αντικρίσει στις τρείς του διαστάσεις.

Στους καθρέφτες και στις φωτογραφίες και στα βίντεα, μέχρι τώρα, το είδωλό μας, πάντα μόνο σε δυο διαστάσεις [όχι σε τρεις ] το βλέπουμε.

Αυτό εξηγεί, το γιατί σε αφηγήσεις μεταθανάτιων εμπειριών,κάποιοι, κοιτάζοντας το σώμα τους από τα έξω, δεν αναγνώρισαν το νεκρό πρόσωπό τους, παρά μόνο από κάποια ρούχα , ή κάποια κοσμήματα. 

Το γεγονός ότι δεν αναγνώριζε η ψυχή το νεκρό σώμα της, ήταν και ένας βασικός λόγος που την έκανε να μ η ν επιθυμεί να ξαναμπεί στο εσωτερικό του- άπαξ και εξήλθε- τέτοιες αφηγήσεις υπάρχουνε πολλές, ο Ρέημον Μούντυ, και η Ελίζαμπεθ Κάμπλερ - Ρος, πρώτοι στον εικοστό αιώνα,μάζεψαν  κάμποσες...και κατέπληξαν τους βαθιά υλιστές οι οποίοι κράταγαν ως σημαία τις φιλοσοφικές προεκτάσεις του θετικισμού του προπερασμένου αιώνα, που τόση ζημιά έχουν κάνει στα πλήθη...

Όπως διάβασα κάπου:

Ο Μίλαν Κούντερα  δοκίμασε να υποθέσει
τι θα συνέβαινε εάν δεν υπήρχαν καθρέφτες.

Γράφει σχετικά: 

Είναι πιθανόν, ότι θα φαντασόσουν το πρόσωπό σου σαν μια εξωτερίκευση του εαυτού σου και, αν ξαφνικά κοιταζόσουνα στον καθρέφτη, θα καταλάβαινες ότι εσύ δεν είσαι το πρόσωπό σου!

Πραγματικά, ως παρατήρηση, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα...

Ευανθία η Σαλογραία 

https://salograia.blogspot.com/2019/04/blog-post_2.html

* Το μόνο αληθινά ανθρώπινο πράγμα που πρέπει να κάνουμε ως εκπαιδευτικοί και ως γονείς (και όχι μόνο...)

Τεχνολογία και ζωή.
Μπορούν να...ισορροπήσουν;

Ξέρουμε ότι όλοι μας προσπερνάμε τα μεγάλα κείμενα ...

ή τα διαβάζουμε πλαγίως ...

κι ό,τι πιάσουμε ...

δηλαδή τίποτα!

Σου ζητάμε, σαν χάρη, αυτό το κείμενο να το διαβάσεις ως κάτω ...

κι ας μη διαβάσεις τίποτα άλλο σήμερα από μας ...

Κι αν μέσα στο κείμενο, δεις τον εαυτό σου ή το παιδί σου (όπως το είδαμε εμείς)
τότε -Δόξα τω Θεώ!- υπάρχει ελπίδα ... αποτοξίνωσης

Σε κάθε ομιλία μου και συνάντηση, πάντα κάποιος με ρωτάει για το ζήτημα της διαχείρισης των σημερινών εφήβων και νέων, ιδιαιτέρως που είναι δύσκολα να διαχειριστούν. Κατηγορούνται ότι είναι εγωκεντρικοί και ναρκισσιστές, ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, είναι μπερδεμένοι, τεμπέληδες - αλλά ότι είναι εγωκεντρικοί είναι το κυριότερο. 

Όταν τους ρωτήσουμε τι πραγματικά θέλουν από την ζωή, θα μας απαντήσουν ότι: 

«Θέλουμε να εργαστούμε σε κάποια θέση με σκοπό, θέλουμε η ζωή μας να έχει αντίκτυπο, θέλουμε δωρεάν φαγητό και άνετες καρέκλες.» Αλλά ακόμα όταν θα τα αποκτήσουν, πάλι δεν είναι ευτυχείς. Και αυτό συμβαίνει επειδή τους λείπει κάτι από τη ζωή.

Για να γίνω κατανοητός θα το χωρίσω σε τέσσερα μέρη επίδρασης: 

Το πρώτο είναι οι γονείς. 

Το δεύτερο είναι η τεχνολογία 

Το τρίτο είναι η ανυπομονησία. 

Και το τέταρτο είναι το περιβάλλον. 

Υπερβολικά πολλοί έφηβοι και νέοι μεγάλωσαν κάτω από «αποτυχημένες στρατηγικές ανατροφής!» 

Όπου, για παράδειγμα, τους έλεγαν ότι είναι ξεχωριστοί … όλη την ώρα! 

Τους είπαν ότι μπορούν να έχουν ό,τι θέλουν στη ζωή, απλώς επειδή το θέλουν! 

Κάποιοι από αυτούς μπήκαν σε τμήματα αριστούχων, όχι επειδή το άξιζαν, αλλά επειδή οι γονείς τους παραπονέθηκαν. 

Και μερικοί από αυτούς πήραν “20”, όχι επειδή τα κέρδισαν, αλλά επειδή οι δάσκαλοι δεν ήθελαν να τα βάλουν με τους γονείς. 

Μερικά παιδιά πήραν μετάλλια συμμετοχής! Δηλαδή πήραν μετάλλιο γιατί ήρθαν τελευταίοι! 

Η επιστήμη μας λέει ξεκάθαρα ότι έτσι υποτιμάται το μετάλλιο και η ανταμοιβή για εκείνους που πραγματικά εργάζονται σκληρά και κάνει τον άνθρωπο που ήρθε τελευταίος να αισθάνεται αμήχανα, γιατί γνωρίζει ότι δεν το άξιζε και αισθάνεται ακόμα χειρότερα. 

Έτσι παίρνεις αυτή την ομάδα ανθρώπων, και κάποια στιγμή αποφοιτούν από το σχολείο και βρίσκουν μια δουλειά, και βγαίνουν στον πραγματικό κόσμο. Και σε μια στιγμή ανακαλύπτουν ότι δεν είναι ξεχωριστοί ...

Οι γονείς τους δεν μπορούν να τους εξασφαλίσουν κάποια θέση ή προαγωγή, 

Δεν παίρνεις τίποτα αν βγεις τελευταίος…! 

Και ιδιαιτέρως δεν μπορείς απλώς να έχεις κάτι επειδή απλά το θέλεις…!!! 

Και σε μια στιγμή ολόκληρη η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους γίνεται κομμάτια. Έτσι έχουμε μια ολόκληρη γενιά που μεγαλώνει με τη χαμηλότερη αυτοεκτίμηση από τις προηγούμενες.

Τι γίνεται όταν όλα αυτά τα συνδυάσουμε με ένα άλλο πρόβλημα, που είναι ότι μεγαλώνουμε σε έναν κόσμο του Facebook-Instagram. Με άλλα λόγια, είμαστε καλοί στο να βάζουμε φίλτρα στα πράγματα. Είμαστε καλοί στο να δείχνουμε ότι η ζωή μας είναι εκπληκτική, παρόλο που έχουμε κατάθλιψη. Όλοι ακούγονται σκληροί και σαν να τα ξέρουν όλα. Στην πραγματικότητα λίγοι είναι σκληροί και οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Και έτσι όταν οι πιο έμπειροι τους λένε: 

“Ωραία, τι να κάνουμε;”. Λένε με μεγάλη ευκολία ότι έχουν την λύση, Αλλά δεν έχουν ιδέα! 

Μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση από τις προηγούμενες, Χωρίς να φταίει!

Τώρα ας προσθέσουμε την τεχνολογία!

Ξέρουμε ότι η ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά μας απελευθερώνει ένα χημικό που ονομάζεται ντοπαμίνη. Αυτός είναι ο λόγος που όταν λαμβάνεις ένα μήνυμα αισθάνεσαι ωραία. Όταν νιώθεις λίγο πεσμένος ή λίγο μόνος… στέλνεις δέκα μηνύματα σε δέκα φίλους, “γεια, γεια, γεια, γεια, γεια, γεια,…”. Γιατί νιώθεις ωραία όταν παίρνεις μια απάντηση! 

Γι’ αυτό μετράμε τα Likes! 

Γι’ αυτό ξανακοιτάμε δέκα φορές για να δούμε… 

Έχει πέσει το Instagram μου; 

Έκανα κάτι λάθος; 

Δεν τους αρέσω πια; 

Είναι ψυχολογικό τραύμα για τα νέα παιδιά το να σε “σβήσουν” από φίλο. Γιατί παίρνεις μια δόση ντοπαμίνης και νιώθεις ωραία. Γι’ αυτό το ξανακάνουμε ξανά και ξανά! 

Η ντοπαμίνη είναι ακριβώς το ίδιο χημικό που μας κάνει να αισθανόμαστε καλά όταν καπνίζουμε, όταν πίνουμε και όταν τζογάρουμε. Με άλλα λόγια: Είναι εξαιρετικά εθιστική. 

Έχουμε όρια ηλικίας στο κάπνισμα, στο τζόγο, και στο αλκοόλ… Και δεν έχουμε όρια ηλικίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα κινητά. Είναι σαν να ανοίγεις το ντουλάπι με τα ποτά και να λες στους εφήβους: “Αν σε πάρει από κάτω η εφηβεία, Ορίστε!”. Ακούγεται αστείο, αλλά βασικά αυτό συμβαίνει! Μια ολόκληρη γενιά έχει πρόσβαση σε ένα εθιστικό χημικό που σε μουδιάζει, την ντοπαμίνη, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των κινητών καθώς περνούν το άγχος της εφηβείας. 

Γιατί είναι όμως αυτό σημαντικό; Σχεδόν όλοι οι αλκοολικοί ανακάλυψαν το αλκοόλ όταν ήταν έφηβοι. Όταν είμαστε παιδιά, η μόνη έγκριση που χρειαζόμαστε είναι των γονιών μας. Στην εφηβεία κάνουμε αυτή τη μετάβαση, όπου τώρα έχουμε ανάγκη την έγκριση των συνομηλίκων μας. Πολύ εκνευριστικό για τους γονείς μας, πολύ σημαντικό για εμάς! Αυτό μας επιτρέπει να αφομοιωθούμε πέρα από την άμεση οικογένεια μας, στην ευρύτερη κοινωνία. Είναι μια εξαιρετικά αγχωτική και ανήσυχη περίοδος της ζωής μας, και υποτίθεται ότι θα μάθουμε να βασιζόμαστε στους φίλους μας. Μερικοί άνθρωποι, εντελώς τυχαία, ανακαλύπτουν το αλκοόλ και τα ερεθιστικά αποτελέσματα της ντοπαμίνης, για να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν το άγχος και τις ανησυχίες της εφηβείας. Δυστυχώς αυτό εγκαθίσταται στο μυαλό τους και, για το υπόλοιπο της ζωής τους, όταν υποφέρουν από έντονο άγχος, δεν θα στραφούν σε ένα άτομο…, θα στραφούν στο μπουκάλι!

Κοινωνικό άγχος, οικονομικό άγχος, άγχος για την καριέρα! Αυτοί είναι μάλλον οι κύριοι λόγοι για τους οποίους πίνει ένας αλκοολικός. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι επειδή επιτρέπουμε ανεμπόδιστη πρόσβαση σε αυτές τις συσκευές και τα μέσα παραγωγής ντοπαμίνης, γίνεται όλο και πιο ισχυρή η επίδραση τους. 

Και καθώς μεγαλώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό από τα σημερινά παιδιά δεν γνωρίζουν πως να δημιουργήσουν βαθιές σχέσεις με νόημα. Είναι δικά τους λόγια… όχι δικά μου! Παραδέχονται ότι πολλές από τις φιλίες τους είναι επιφανειακές. Παραδέχονται ότι δεν υπολογίζουν τους φίλους τους και δεν στηρίζονται στους φίλους τους. Διασκεδάζουν μαζί τους, αλλά γνωρίζουν ότι οι φίλοι τους θα τους παρατήσουν αν εμφανιστεί κάτι καλύτερο. Οι βαθιές σχέσεις με νόημα δεν υπάρχουν διότι ποτέ δεν εξασκούν αυτές τις δεξιότητες, και ακόμα χειρότερα, δεν έχουν τους μηχανισμούς αντιμετώπισης του άγχους. Έτσι όταν πιέζονται πολύ στη ζωή τους, δεν στρέφονται σε έναν άνθρωπο. Στρέφονται σε μια συσκευή, στρέφονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στρέφονται σε αυτά τα πράγματα που προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση. 

Η επιστήμη είναι ξεκάθαρη… Γνωρίζουμε, ότι οι άνθρωποι που περνάνε περισσότερο χρόνο στο Facebook υποφέρουν από υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης, απ’ ότι οι άνθρωποι που περνούν λιγότερο χρόνο στο Facebook. Αυτά τα πράγματα πάνε μαζί! Το αλκοόλ δεν είναι κακό, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ κάνει κακό. Ο τζόγος είναι διασκεδαστικός, ο υπερβολικός τζόγος είναι επικίνδυνος. Δεν υπάρχει κάτι κακό με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά. Είναι η πνευματική ανισορροπία! 

Αν γευματίζεις με τους φίλους σου, και γράφεις μήνυμα σε κάποιον που δεν είναι εκεί…, αυτό είναι το πρόβλημα! Αυτός είναι ο εθισμός! 

Αν συμμετέχεις σε μια συνάντηση, με ανθρώπους που υποτίθεται ότι τους ακούς και τους μιλάς, και τοποθετείς το κινητό σου στο τραπέζι (με την οθόνη πάνω ή ανάποδα, δεν έχει σημασία…) αυτό στέλνει το υποσυνείδητο μήνυμα στην αίθουσα ότι “δεν είστε τόσο σημαντικοί για μένα τώρα.” Και το γεγονός ότι δεν μπορείς να το αποχωριστείς αποδεικνύει ότι είσαι εθισμένος!

Αν ξυπνάς και ελέγχεις το κινητό σου πριν πεις καλημέρα στη φίλη σου, στο φίλο σου ή στη σύζυγο σου… έχεις εθισμό!

Και όπως όλοι οι εθισμοί, την κατάλληλη ώρα θα καταστρέψουν τις σχέσεις, και θα σου κοστίσει χρόνο, και θα σου κοστίσει χρήματα και θα γίνεται η ζωή σου χειρότερη.

Έτσι έχουμε μια γενιά που μεγαλώνει με χαμηλή αυτοεκτίμηση, και που δεν έχει αναπτύξει τους μηχανισμούς αντιμετώπισης του άγχους.

Τώρα προσθέτεις την αίσθηση της ανυπομονησίας.

Έχουν μεγαλώσει σε ένα κόσμο άμεσης ικανοποίησης της ανυπομονησίας.

Θέλεις να αγοράσεις κάτι; Μπαίνεις στο Amazon, στο Ebay, και φτάνει την επόμενη μέρα.

Θέλεις να δεις μια ταινία; Συνδέεσαι και βλέπεις την ταινία σου. Δεν ελέγχεις τις ώρες προβολής…

Θέλεις να δεις μια εκπομπή; Πέφτεις με τα μούτρα! Δεν χρειάζεται καν να περιμένεις από εβδομάδα σε εβδομάδα. Γνωρίζω ανθρώπους που παραλείπουν κύκλους επεισοδίων ώστε να μπορούν να φτάσουν στο τέλος της σεζόν.

Άμεση ικανοποίηση!

Θες να πας σε ένα ραντεβού; Δεν χρειάζεται να μάθεις πως να φλερτάρεις. Δεν χρειάζεται καν να μάθεις και να εξασκήσεις αυτή τη δεξιότητα. Δεν χρειάζεται! Σύρετε προς τα δεξιά! Μπανγκ! Είμαι σπουδαίος! 

Δεν χρειάζεται να μάθεις τους μηχανισμούς αντιμετώπισης της κοινωνίας. οτιδήποτε θελήσεις μπορείς να το έχεις στην στιγμή. Οτιδήποτε θελήσεις!

Άμεση ικανοποίηση!

Εκτός… από την ικανοποίηση που δίνει η εργασία και την δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων! Δεν υπάρχει εφαρμογή γι’ αυτό!

Είναι αργές, έχουν περιπλάνηση, είναι άβολες, ακατάστατες διαδικασίες.

Συνεπώς συνεχίζω να συναντώ αυτά τα υπέροχα, φανταστικά, ιδεαλιστικά, εργαζόμενα, έξυπνα παιδιά. Έχουν μόλις αποφοιτήσει και βρίσκονται στην αρχική τους θέση εργασίας. Κάθομαι κάτω μαζί τους και τους ρωτάω: “Πως πάει;” και απαντούν: “Νομίζω ότι θα παραιτηθώ”. Και τους λέω: “Γιατί;” και μου απαντούν: “Δεν κάνω κάτι σημαντικό!” Και τους λέω: “Βρίσκεσαι εδώ οκτώ μήνες.”

Είναι ακριβώς σαν να στέκονταν στους πρόποδες ενός βουνού, και έχουν αυτή την αφηρημένη έννοια, που ονομάζεται επίδραση-αντίκτυπο που θέλουν να έχουν στον κόσμο, και που είναι η κορυφή. Αλλά δεν βλέπουν το βουνό! Δεν με νοιάζει αν θα ανέβεις το βουνό γρήγορα ή αργά! Αλλά υπάρχει ακόμα ένα βουνό. Συνεπώς αυτό που χρειάζεται αυτή η γενιά να μάθει είναι η υπομονή! Ότι μερικά πράγματα που πραγματικά έχουν σημασία, όπως η αγάπη… ή η ικανοποίηση της εργασίας… η χαρά… η αυτοπεποίθηση… οι δεξιότητες… οποιαδήποτε από αυτά τα πράγματα χρειάζονται χρόνο. Μερικές μπορείς να επιταχύνεις κομμάτια τους, αλλά το συνολικό ταξίδι… είναι επίμονο, μακρύ και δύσκολο! Και αν δεν ζητήσεις βοήθεια και δεν μάθεις αυτή την ομάδα δεξιοτήτων θα πέσεις από το βουνό ή θα κάνεις… το χειρότερο σενάριο. Και ήδη το βλέπουμε! Το χειρότερο σενάριο είναι ότι βλέπουμε αύξηση στις αυτοκτονίες. Βλέπουμε αύξηση σε αυτή τη γενιά. Βλέπουμε αύξηση στους θανάτους από ατυχήματα λόγω υπερβολικής δόσης ναρκωτικών και οδηγικής ταχύτητας. Βλέπουμε όλο και περισσότερα παιδιά να εγκαταλείπουν το σχολείο ή να παίρνουν άδειες απουσίας λόγω κατάθλιψης…

Το τραγικό είναι ότι το καλύτερο σενάριο είναι να έχεις ένα ολόκληρο πληθυσμό να μεγαλώνουν και να περνούν τη ζωή τους χωρίς να βρίσκουν ποτέ πραγματικά τη χαρά. Δεν θα βρουν ποτέ βαθιά πληρότητα στην εργασία ή στη ζωή. Απλά θα περνάνε τη ζωή, και θα είναι απλώς καλούτσικα. 

“Πως είναι η δουλειά σου;” “Καλά, τα ίδια με χθές!” 

“Πως είναι η σχέση σου;” “Καλά” 

Λες και έτσι πρέπει να είναι η ζωή…

Το οποίο με οδηγεί στο τέταρτο σημείο που είναι το περιβάλλον.

Παίρνουμε αυτή τη θαυμάσια ομάδα νέων, φανταστικών παιδιών, που τα χειρίστηκαν λάθος, που υπενθυμίζω ότι δεν είναι δικό τους σφάλμα, και τα βάζουμε σε εταιρικά περιβάλλοντα που πιο πολύ νοιάζονται για τους αριθμούς… απ’ ότι για τα παιδιά… νοιάζονται περισσότερο για τα βραχυπρόθεσμα κέρδη… παρά για τα μακροπρόθεσμα οφέλη της ζωής αυτού του νέου ανθρώπου. Μας ενδιαφέρει περισσότερο το έτος παρά μια ολόκληρη ζωή.

Τους βάζουμε σε εταιρικά περιβάλλοντα 

που δεν τα βοηθούν να χτίσουν την αυτοπεποίθηση τους… 

που δεν τα βοηθούν να μάθουν τις δεξιότητες της συνεργασίας… 

που δεν τα βοηθούν να ξεπερνούν τις προκλήσεις του ψηφιακού κόσμου για να βρουν περισσότερη ισορροπία… 

που δεν τα βοηθούν να ξεπεράσουν την ανάγκη για άμεση ικανοποίηση και να τους διδάξουν τις χαρές και τον αντίκτυπο της ικανοποίησης που παίρνεις από τη σκληρή δουλειά πάνω σε κάτι για πολύ καιρό… που δεν επιτυγχάνεται σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο! 

Τους σπρώχνουμε σε αυτά τα εταιρικά περιβάλλοντα και το χειρότερο είναι ότι κατηγορούν τους εαυτούς τους! Νομίζουν ότι αυτοί φταίνε που δεν μπορούν να τα αντιμετωπίσουν. Κι όλα γίνονται χειρότερα! Δεν φταίνε αυτοί! Είναι η παντελής έλλειψη καλής ηγεσίας στο κόσμο μας σήμερα που τους κάνουν να νιώθουν έτσι.

Κακομεταχειρίστηκαν και είναι ευθύνη της εταιρίας να αναλάβουν την χαλαρότητα και να εργαστούν σκληρά στο να βρουν τρόπους να οικοδομήσουν την εμπιστοσύνη τους, να τους διδάξει τις κοινωνικές δεξιότητες που τους λείπουν.

Δεν θα πρέπει να υπάρχουν κινητά τηλέφωνα στις αίθουσες συνεδριάσεων. Κανένα! Όταν κάθεστε και περιμένετε να αρχίσει μια συνάντηση, αντί να χρησιμοποιήσετε το τηλέφωνό σας με το κεφάλι σας κάτω, όλοι πρέπει να επικεντρωθούμε στην οικοδόμηση σχέσεων. Κάνουμε προσωπικές ερωτήσεις: 

"Πώς είναι ο μπαμπάς σου; Άκουσα ότι βρισκόταν στο νοσοκομείο.” 

"Ω, είναι καλά! Ευχαριστώ που ρώτησες. Είναι στο σπίτι τώρα.” 

"Ω, χαίρομαι που το ακούω.” 

"Αυτό ήταν πραγματικά εκπληκτικό.” 

"Ξέρω, ήταν πραγματικά τρομακτικό για λίγο εκεί.”

Έτσι δημιουργείτε σχέσεις!

“Καλημέρα… έκανες αυτή την αναφορά;”

"Όχι, ξέχασα τελείως." 

“Δεν πειράζει, μπορώ εγώ να σε βοηθήσω. Μου επιτρέπεις;”

“Αλήθεια;"

Έτσι διαμορφώνεται η εμπιστοσύνη! 

Η εμπιστοσύνη δεν διαμορφώνεται σε ένα γεγονός… σε μια μέρα! Ακόμη και οι κακές στιγμές δεν δημιουργούν αμέσως εμπιστοσύνη. Είναι η αργή, σταθερή, επίμονη και πρέπει να δημιουργήσουμε μηχανισμούς όπου επιτρέπουμε να συμβούν αυτές οι ελάχιστα αβλαβείς αλληλεπιδράσεις.

Όταν βγαίνουμε έξω με φίλους, καθώς φεύγουμε για δείπνο μαζί, αφήνουμε τα κινητά μας στο σπίτι. Γιατί ποιόν θα καλέσουμε άλλωστε; Ίσως ένας από μας να φέρει το κινητού του σε περίπτωση που χρειαστεί να καλέσουμε ταξί ή συμβεί κάτι. Είναι σαν τον αλκοολικό. Ο λόγος που παίρνετε το αλκοόλ έξω από το σπίτι είναι επειδή δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τη θέληση μας. Δεν είμαστε αρκετά ισχυροί. Αλλά όταν αφαιρείτε ο πειρασμός, το κάνει πολύ πιο εύκολο. Όταν λέτε: “Θα το πάρουμε μαζί μου, αλλά δεν θα ελέγξουμε το τηλέφωνό μας", οι άνθρωποι θα πάνε απλά στο μπάνιο… και ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνουμε; Εξετάζουμε το κινητό μας!

Όταν δεν έχετε το τηλέφωνο, απλά παρατηρείστε τον κόσμο γύρω σας. Και εκεί δημιουργούνται ιδέες. Οι ιδέες έρχονται όταν το μυαλό μας περιπλανηθεί και δούμε κάτι που θα μας κάνει να σκεφτούμε: “Αυτό σίγουρα θα μπορούσα να το κάνω..." Αυτό λέγεται καινοτομία! Αλλά καθημερινά απομακρύνουμε όλες αυτές τις μικρές στιγμές.

Κανείς από εμάς δεν θα φορτίζει τα τηλέφωνά μας από τα κρεβάτια μας. Θα πρέπει να φορτίζουμε τα τηλέφωνά μας στα σαλόνια. Αφαιρέστε τον πειρασμό! Αν ξυπνήσουμε στη μέση της νύχτας επειδή δεν μπορούμε να κοιμηθούμε δεν θα ελέγξουμε το τηλέφωνό μας; πράγμα που θα μας κάνει χειρότερα! Αλλά αν είναι στο σαλόνι, είναι χαλαρά.… 
Μερικοί λένε "Είναι το ξυπνητήρι μου". Αγοράστε ένα ξυπνητήρι! Κοστίζουν οκτώ ευρώ!

Το θέμα είναι ότι, τώρα στη βιομηχανία, είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν έχουμε επιλογή… τώρα έχουμε την ευθύνη να καλύψουμε αυτό έλλειμμα τους! 

Βοηθήστε αυτήν την εκπληκτική, ιδεαλιστική, φανταστική γενιά να χτίσει την εμπιστοσύνη τους, να μάθουν την υπομονή, να μάθουν τις κοινωνικές δεξιότητες, να βρουν μια καλύτερη ισορροπία μεταξύ ζωής και τεχνολογίας, γιατί ειλικρινά είναι το μόνο αληθινά ανθρώπινο πράγμα που πρέπει να κάνουμε ως εκπαιδευτικοί!

π. Νικόλαος Δούμας
 

Λύκειο Κύκκου