|ξανά και ξανά...
Μήπως και αρχίσουμε επιτέλους να τις βλέπουμε έτσι...
📍 Την εύστοχη επισήμανση που είχε γράψει η εκ των "συν αυτώ", Πέννυ Μουρελάτου, όταν είχαμε πρωτοανεβάσει αυτήν την καρτούλα μας, θεωρήσαμε πρέπον να την ανεβάσουμε από τα σχόλια στην κυρίως ανάρτηση...
"Τις "δύσκολες ασκήσεις" ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ
τις βάζει στους "καλούς μαθητές"....
Σε αυτούς που ξέρει ότι μπορούν να θα εξελιχθούν...
Άρα, ναι ! Είναι τιμή !
Σε θεωρεί εκλεκτό..."
"...Μέσα από τις σκέψεις που γεννήθηκαν διαβάζοντας τόσα γι' αυτό το θέμα, ήρθε και μια απλή συνειδητοποίηση.
Από την σύλληψη του εμβρύου, ο άνθρωπος είναι πλέον γονιός.
Για πάντα.
Αυτό το τεράστιο θαύμα που δεν έχει τέλος.
Και να ρίξει το μωρό, είναι γονιός.
Γονιός που έριξε το παιδί του.
Δεν αλλάζει το γονιός.
Μπορεί να γίνει γονιός που το κράτησε, που το έδωσε για υιοθεσία.
Πάντως, ας το καταλάβουμε καλά, πως όπως και αν αντιδράσει, είναι γονιός.
Αυτό δεν θα φύγει από την ζωή του, και κυρίως από μέσα του...
[Για να καταλάβετε για μια ακόμη φορά όσοι μας ακολουθείτε καιρό, τι επίπεδο έχουν κάποιες και κάποιοι από σας...
Το σχόλιο που μόλις διαβάσατε έγινε με αφορμή την χθεσινή ανάρτηση...
Και είναι κατά τη γνώμη μας τόσο αξιοσημείωτο, που πρέπει να γίνει το ίδιο ανάρτηση...
Ευχαριστίες θερμές ανώνυμε φίλε!
(ή φίλη; only God knows, που λένε τα αδέρφια μας εκεί στα Λονδίνα...)
♡ Σχολιάζετε ασύστολα αδέρΦια! Έστω και ανώνυμα...
|Τι ευθύνη έχουμε, αδέρΦια... Δεν μας παίρνει, λοιπόν, να'μαστε πλεον ασόβαροι...|
☆ Αναδημοσίευσα στο fb μια ανάρτηση που είχε γίνει 1η φορά τέτοιες μέρες το 2019.
Ενθουσιασμένος πρωτόγνωρα για το άρτιο αποτέλεσμα, που είχε φέρει με το "ΜΠΛΕ" τους η συνεργασία του Γιώργου Τσιάκκα και του Στάμου Τσάμη.
Κανέναν από τους 2 δεν γνώριζα τότε.
Και πως θα γινόταν άλλωστε, αφού τα αριστουργήματά τους παίζονταν αποκλειστικά και μόνο στην Κύπρο.
ΑποΦάσισα τότε ένα βράδυ, επηρεαζόμενος ουσιαστικά από κάποιες πανέμορφες γιαγιάδες του περιβάλλοντός μου, που έβλεπαν σχεδόν εμμονικά το ΜΠΛΕ δεύτερη και τρίτη φορά, από την αρχή του έως το τέλος, ν'α(μ)φιερώσω χρόνο για να κάνω μια ανάρτηση διαφημίζοντας ουσιαστικά αυτόκλητα το ΜΠΛΕ , για όσο κόσμο δεν το είχε πάρει χαμπάρι έως τότε...
Η αποδοχή του κόσμου τότε, ήταν αρκούντως μεγάλη κι εγώ χαιρόμουν ιδιαίτερα (μπορεί και να καμάρωνα σα γύφτικο σκεπάρνι) που, σε κάποιο ελάχιστο έστω βαθμό, είχα συμβάλλει κι εγώ σε όλο αυτό...
Κι ερχόμαστε στο σήμερα, 6 χρόνια μετά, μέρα που δεχόμαστε στον "αμΦ." το παρακάτω εκπληκτικό και αστεράτο (ανώνυμο ως συνήθως) σχόλιο, που αξίζει από μόνο του, όπως και σεις θα διαπιστώσετε, να γίνει μια ξεχωριστή ανάρτηση...
(Σχολιάζετε λέμε!
Σχολιάζετε...)
|σ.Β.Γ.
|Για όποιους αναζητούν όλα τα επεισόδια, υπάρχουν μόνο εδώ...
- μετά από την καθοριστική μπλε παρέμβαση της Αικατερίνης (από σήμερα) Dable...
|αγαπητέ ανώνυμε / ανώνυμη,
μακάρι να ξέραμε το όνομά σου.
Έτσι, για να σε συγχαρούμε και επωνύμως...
[αΦού δεις το παρακάτω, δες μετά στα (νέα) σχόλια!
Μας έδωσε ένα, μικρό έστω, στίγμα...]
✨ Πόσα όμορφα καλοκαίρια πλήξης πέρασαν!
Χωρίς κλιματιστικό και με καύσωνα.
Χωρίς κινητό, μα με μια τηλεόραση.
Με τις παλιές φωτογραφίες στον μαύρο φάκελο,
με τη βαριά Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια
στα γόνατά μου.
Με τις ιστορίες της μάνας μου.
Με το περλέ της τσαντάκι,
με το μοναδικό κολιέ της.
Και μετά, το μικρό ροζ κουτάκι κοσμήματος.
Έμοιαζε με πύργο.
Σήμερα δε βρίσκεις τέτοια.
Όταν το άνοιγα,
έβρισκα με απογοήτευση
μόνο ένα παλιωμένο βαμβακάκι από μύρο.
Η μυρωδιά του κάθε φορά
υπέροχη,
μοναδική,
αναλλοίωτη...
Τα χρόνια πέρασαν,
η μάνα πέθανε
και μιλώντας για τη δύναμη της οσφρητικής εικόνας,
το θυμήθηκα ξανά.
Τη μυρωδιά εκείνη
θα μπορούσα να την ξεχωρίσω
και με κλειστά μάτια.
Δεν ήξερα καν από πού ήταν το μύρο αυτό.
Αλήθεια όμως,
το ίδιο απόγευμα μού εφεραν μύρο
με την ίδια ακριβώς γλυκύτατη,
απαλή μυρωδιά!
Από την Αγία Μαρίνα της Άνδρου,
μου είπαν...
Τα παιδιά όταν βαριούνται,
εξερευνούν,
ρωτούν,
θυμούνται,
μαθαίνουν,
ονειρεύονται...
Μα χωρίς
κινητό στο χέρι.-
|Επιτρέψτε μας να μοιραστούμε τη χαρά μας για το υψηλότατο Ορθόδοξο ήθος των ψυχών που συμπορεύονται μαζί μας...
Απόδειξη αυτής της βεβαιότητας το παρακάτω σχόλιο...
Τώρα εμείς τι να πούμε;
Πως το δικό σας σχόλιο άγγιξε εμάς
ίσως περισσότερο κι από την προτροπή της όλης ανάρτησης;
εμείς ευχαριστούμε εσάς κ.συναθλητά
(ή μήπως συναθλήτρια;)
για την έγνοια σας να μοιραστείτε μαζί μας
τα συναισθήματά
σας!!!
Την ευχούλα του Αγίου μας να έχετε
για τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ σας...
♡
Με
αγάπη... στο μαστρο-Φώτη μας...
(φανταστικος διαλογος Κόντογλου με καποιο πνευματικο προσωπο)
Μα άνθρωποι τι κανετε?
Πως ζείτε στο σκοτάδι?
Τον Ήλιο δεν το βλέπετε
Και στρεφεστε στον Άδη?
-Μη τους ξεσυνεριζεσαι...
τρομάζουν μην τους καψει!
Αν θες εσυ βοήθα τους,
με μια καλη σου πραξη.
-Θα κανω ό, τι χρειαστει
να δουν αυτο που βλεπω.
Μεσα στα μάτια να κοιτούν
τον Ηλιο θα προτρέπω.
-Μ' αυτο τον τροπο Φώτιε
θα τους απομακρυνεις
και έτσι, της αποστροφής,
αιτία εσυ θα γίνεις.
Αυτό που βλέπεις... για να δουν
χρειάζεται θυσία.
Θα πρεπει να καταταγεις
στη Θεια Υπηρεσία!
Θα γινεις φιλτρο... εσυ Φωτός,
ο Ήλιος μην τους καιει
κι ετσι η αλήθεια απο το Φως,
δια μεσω εσου θα ρέει!
Το ονομα, κανενας μας,
στην τυχη δε λαμβάνει...
κρύβει εντος του εντολή
του τι πρέπει να κανει!!!
Θα εκπέμπεις Φως μεχρι εκει...
οπου μπορείς ν'αντέξεις.
Τα όρια μην υπερβεις,
γιατι θα καταρρεύσεις.
Καθε ψυχη που στρέφεται
το Φως να αντικρίσει...
δικαιο θα σε μαρτυρεί
στην πιο Δικαία Κρίση!
Υ. Γ1: Το εργο του κοπιαστικο,
λιγοι μπορουν ν' αντέξουν...
τη θεση διπλα στο Χριστό
πολλοι θα τη ζηλεψουν!
Αφιερωμένο σε μια ψυχή
που συντονίζεται συχνά στην ίδια συχνότητα καρδιάς
με τη δική μας
και που μας έστειλε μ΄ενα λιτό σχόλιο το κείμενο.
αμφοτεροδέξιος
|πρωτοδημοσιεύτηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.
[Δες στα σχόλια της ανάρτησης!
Όλο και αυγατίζουν...]
|Το σχόλιο του "συν αυτώ" αδερφού και φίλου blogger Ένα παιδί / Ένας άνθρωπος, που έγινε με αφορμή την παρακάτω αναρτησούλα μας...
"Ελεύθερος να μην Τον
ακολουθείς.
Ελεύθερος να μην Τον πιστεύεις.
Ελεύθερος να μην Τον αγαπάς.
Αυτή η Ελευθερία Του με σκλαβώνει..."
|ένα λιτό κι όμως υπέροχο ανώνυμο σχόλιο
στην χθεσινή μας ανάρτηση,
που
σήμερα γίνεται ανάρτηση το ίδιο...
✨ Αν γερνώντας ξεπεράσεις την ανάγκη να σε καταλαβαίνουν και να σε αποδέχονται οι άνθρωποι...
Αν μεγαλώνοντας πάψεις να θαμπώνεσαι από τα λεφτά τους, τα αξιώματα και τις κολακείες τους...
Αν δε δίνεις πια δεκάρα για το τι θα πουν, μα νοιάζεσαι για το τι θα πει Αυτός...
Αν περισσότερο σε συγκινεί στους ανθρώπους η Καλοσύνη και η Ανθρωπιά τους...
Τότε το mindset σου βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση.
Σετάρισμα θα χρειαστεί, αν αρχίσεις να εξηγείς
στους ανθρώπους...
μακάρι να ξέραμε το όνομά σου.
Έτσι, για να σε
συγχαρούμε και επωνύμως...
|το κοινοποιήσαμε πρώτη φορά στην αγάπη σας σαν σήμερα το 2021. Αξίζει να δείτε το σχόλιο - κατάθεση κάτω από την ανάρτηση! Γι΄αυτό κυρίως το σχόλιο , το αναδημοσιεύουμε σήμερα ...|
|από τα σχόλια που γίνονται ... αναρτήσεις!
Σάββατο βράδυ,
θαμώνας σε ένα μικρό ροκ μπαρ της Θεσσαλονίκης,
στην παρέα κι ένας φίλος που έγινε αδερφός.
Η συζήτηση περί της Αγάπης του Κυρίου προς τον καθέναν μας
και τη δύναμη της προσευχής, που μπορεί να σου δώσει
εκτός από την αποδεδειγμένη ίαση όπως όλοι παραδέχονται,
έως φαγητού και χρημάτων προερχόμενα από τον ουρανό.
Μετά από μερικά λεπτά γέλιων και χλευασμού από κάποιους,
σταμάτησε αυτοκίνητο και κατέβηκε φίλος του μαγαζιού
με 3 σακούλες γεμάτες από πιτοειδή,
που δεν πουλήθηκαν σε κατάστημα.
Μόλις χορτάσαμε όλοι μας, είπαμε ...
Φανταστείτε να προσευχόμασταν όλοι μαζί,
τι δώρο θα μας έστελνε ο Θεός .......
|έγραψε ένας μυστηριώδης "Kyrios",
ο οποίος όμως ακόμα κι αν μας παραμείνει άγνωστος,
έχει γίνει πλέον ένας εκ των "συν αυτώ"...
[η τυχαία φωτο διαλεγμένη από εδώ
