✨ Ενώ εσύ "κοιμόσουνα"...

Όσο κι αν θέλω να προσεγγίζω τα τελευταία γεγονότα

πνευματικά κι όχι συναισθηματικά, 

είναι φορές – το ομολογώ –

που δεν τα καταφέρνω.

Όπως και αυτή τη φορά 

μόλις είδα αυτήν την απεικόνιση, 

που μου΄στειλε μια ψυχούλα, εκ των «συν αυτώ»,

που αγαπάει τον π.Ευσέβιο, 

χωρίς να τον έχει γνωρίσει ποτέ από κοντά...

Με την αξία της τελευταία έχει γίνει και (συν)εργάτης μας 

στη διακονία που κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια.

Έσπασα μόλις την είδα.

Γιατί συνειδητοποίησα ακριβώς 

τι έχει συντελεστεί κυριολεκτικά

«πάνω από το κρεβάτι του παππούλη μας»…

Μια πανστρατιά προσευχών από παντού, μου'στειλε κάποιος.

Θαυμαστά γεγονότα...

Μεταστροφές...

Ένας πνευματικός παροξυσμός, είπε κάποιος άλλος.

Όπως θέλει ο καθένας, ας το πει.

Θείες Λειτουργίες...

Αγρυπνίες...

Πρόσφορα...

Κομποσχοίνια, 

ακόμα και στα χέρια μικρών παιδιών...

(ακόμα και κάτω απ΄τα θρανία τους...)

Μνημονεύσεις από Ιερείς του Θεού του Υψίστου 

στην Αγία Πρόθεση,

όπως φαίνεται σε αυτό 

που μας έστειλε ένας παππούλης.

Κι όλο αυτό ίσως να φαίνεται σε κάποιους παράλογο 

ή και υπερβολικό.

Και μπορεί και να΄ναι.

Η αλήθεια είναι, 

χωρίς άλλους περιττούς συναισθηματισμούς από μέρους μου,

πως ο καλός Θεός επέτρεψε 

– ή καλύτερα, παραχώρησε – 

να συμβεί όλο αυτό σε έναν από τους «στρατιώτες» Του.

Απλά έτυχε αυτό το παλικάρι του Χριστού 

να είναι ο δικός μας ο άνθρωπος.

 

   Κι επειδή πολύς λόγος, αδέρΦια μου, 

γίνεται τελευταία για θαύματα.

Θεωρούμε 

πως μπαίνοντας στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα 

οΦείλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, 

ακόμα κι αν χρειαστεί να μας (προς)γειώσουμε.

Κι επειδή, μέσα σε όλα αυτά τα υπέρλογα 

που ζούμε αυτό το διάστημα, 

αρχίσαμε να διαπιστώνουμε πως συχνά αρκετοί από μας 

παρακαλούμε, 

προσδοκούμε, 

ικετεύουμε 

και κατά καιρούς, ίσως και χωρίς να το επιδιώκουμε, 

απαιτούμε από τον Χριστό μας 

(και μάλιστα με άγαρμπο τρόπο) 

το Θαύμα…

Το θαύμα δεν είναι "να γίνει καλά"

ο π.Ευσέβιος.

Μια χαρά είναι ο π.Ευσέβιος.

Το Θαύμα είναι να γίνουμε καλά εμείς.

Το μεγάλο Θαύμα σε αυτήν την υπόθεση

είναι η Αγάπη,

που γέννησε αυτήν τη συμπόρευση της προσευχής 

για έναν -εν πολλοίς- άγνωστο Μοναχό.

Και το άλλο επίσης μεγάλο Θαύμα 

είναι η αλλοίωση. 

 ━ “Αὔτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου” 

(ψαλμ. οστ’, 11) ━,

που ως αποτέλεσμα αυτής της συστράτευσης

προκλήθηκε στις ψυχές κάποιων λίγων

όπως τουλάχιστον, οι ίδιοι προσωπικά, 

μας ομολογούν.

Και ίσως το πιο μεγάλο Θαύμα απ΄όλα

είναι πως μέσα απ΄όλο αυτό

συνειδητοποιήσαμε επιτέλους

πως μέχρι τώρα αναζητούσαμε 

κάτι από τον Χριστό

κι όχι τον ίδιο τον Χριστό.

Μοναδική ευκαιρία για μας 

αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα.

Ας Τον Αναζητήσουμε.

Ας Του σταθούμε.

Ας μην Τον πουλήσουμε κι εμείς.

Πάμε δίπλα,

όσο πιο κοντά γίνεται,

στο ΝυμΦίο της ψυχής μας...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

ΥΓ:

Μη θεωρήσει κάποιος 

πως με αυτήν την απεικόνιση  προσπαθούμε 

"να αγιοκατατάξουμε" τον δικό μας άνθρωπο.

 Ούτε κατά διάνοια.

Άνθρωπος κι ο παππούλης μας.

Με αδυναμίες και πάθη, όπως όλοι μας.

Αλλά και με αγώνα τεράστιο...

Συγχωράτε με -και πάλι- για τα πολλά.

Καταλαβαίνετε βέβαια πως αυτή η ανάρτηση

είναι και η τελευταία μας,

τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα.

Θα επανέλθουμε μόνο αν συμβεί

κάτι συνταρακτικό

που θα πρέπει,

 ως οικογένεια που έχουμε γίνει,

να το μάθετε...

Κι επειδή θα ήταν άδικο,

 ενώ είμασταν χθες 5 άνθρωποι 

από τη φαμίλια μας στη Λάρισα,

να τελειώσουμε και να μην σας πούμε 

"νέα από το μέτωπο"...

Είχαμε την πρώτη Θεία Μετάληψη, 

χθες το Σάββατο του Λαζάρου

(τυχαίο θα'τανε...)

2 μήνες μετά...

Τεράστιο γεγονός!

ΑδιαμΦισβήτητα, 

το σημαντικότερο απ΄όλα τα φάρμακα 

που του έχουν δοθεί

μέχρι σήμερα!

Παρότι με (συνήθως) κλειστά τα ματάκια του, 

πιστεύουμε πως μας καταλαβαίνει 

όταν του μιλάμε...

Υπάρχει βέβαια ένα μάλλον νέο μικροβιάκι 

που πάει μαζί με έναν 38 + πυρετό...

Ευχηθείτε στον Χριστό μας,

στην Παναγιά Μάνα μας,

 στο φίλο του Χριστού μας τον Άγιο Λάζαρο 

και σε όποιους άλλους Αγίους Φίλους Του θέλετε...

Όχι μόνον για τον δικό μας παππούλη,

αλλά για όλους τους αναγκεμένους...

Ό,τι Εκείνος θέλει.

Για όλους μας...

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα.

Ο Χριστός μαζί.-

|σ.Β.Γ.

Το λέντιον των διανοούμενων

* Ιούδας: η έμπνευση για όλους εμάς

Δεν θα σε κατηγορήσω. 

Ούτε θα σε βρίσω. 

Απορώ και με αυτούς που σε καίνε την Κυριακή του Πάσχα.

 Δεν νιώθουν τις φλόγες στο κορμί τους;

 Σού γράφω αυτό το γράμμα για να σε συγχαρώ. 

Αποτελείς έμπνευση για όλους εμάς. 

Πώς να σού το πω αλλιώς; 

Δεν αντέχεται τόση αγάπη! 

Σαλεύει το μικρόκοσμο και τα διανοητικά κουτάκια μας.

Τέτοια φαινόμενα πρέπει να πατάσσονται αμέσως.
 

Μόνο μία απορία έχω: 

Πώς είναι να ξέρεις ότι ξέρει; 

Πώς είναι να μην σε εμποδίζει, ενώ μπορεί;
Φαντάζομαι ότι όταν είπε «ένας από εσάς θα με προδώσει»,
μιλούσες χαλαρά με το διπλανό σου.
Φαντάζομαι ότι όταν σού έδωσε το ψωμί από το πιάτο,
το πήρες αδιάφορα και με φαινομενική άνεση.
Φαντάζομαι ότι όταν Τον φίλησες στον κήπο,
δεν Τον κοίταξες στα μάτια.
 

Μόνο αυτό το πρόβλημα έχουμε ακόμη όλοι οι Ιούδες. 

Δεν αντέχουμε τα μάτια.
Μάς καίνε.
Αυτά τα μάτια που μάς αγαπούν.
Αυτά τα μάτια που κλαίνε για μάς. 

Αυτά τα μάτια που μάς υπενθυμίζουν
για ποιο μοναδικό λόγο υπάρχει το φιλί…

|παναγιώτης ασημακόπουλος

Μεγάλη Παρασκευή

 

Ευχαριστούμε τον κ. Γιώργο Κόρδη για την ευγενική παραχώρηση της ψηφιοποιημένης εικόνας

Λογαριασμοί

Τι θλιβερός αυτός ο Ιούδας
το βάζο ελυπήθη του αλαβάστρου,
την τιμή του μύρου.
Τόσα δεινά που εξαγόρασα
έναντι δηναρίων τριακοσίων
καθόλου στο λογαριασμό
δεν τα μετράει;

Πώς να του δώσω το λοιπόν να καταλάβει
τη μεγαλύτερη θυσία που θα κάνω
το παρελθόν, που μέσα μου στοιχειώνει
μέρα και νύχτα (προπαντός τη νύχτα)
να παλεύω!

Αλεξανδρεύς

Χάθηκε πριν προλάβει να δει τον Χριστό να κλαίει γι΄αυτόν..

Ευχαριστούμε το Γιώργο Κόρδη για την ευγενική παραχώρηση της ψηφιοποιημένης εικόνας

Δεν είπε "αυτή είμαι και άμα αρέσω, τελεία και παύλα"

Δεν είναι πολύ δύσκολο ...

 

Κείμενο Γεώργιος Αραμπατζόγλου

✔ Μεγάλη Δευτέρα ...

 

Ἱ.Μ. Ἁγ. Τριάδος Ἀκράτας

☆ "Από τη αργολογία... στη Δοξολογία..." |Μια εκπληκτική ανάλυση στο "πνεύμα αργολογίας μη μοι δως" του τεράστιου Αγίου Εφραίμ του Σύρου...

       ✔ Επειδή ήρθε η ώρα να σωπάσουμε για λίγο καιρό

(με το συμπάθιο που λένε και στα χωριά μας, 

να το βουλώσουμε, κατά το επιθετικότερον).

Κι επειδή για μας τους φαφλατάδες 

αυτό το άθλημα είναι ιδιαιτέρως δύσκολο...

Και πριν βρεθούν βέβαια κάποιοι να πουν:

"Έλα μωρέ τώρα. Ποια αργολογία και κουραφέξαλα... 

Αυτό είναι το θέμα μας τώρα; 

Τι μας λέει αυτός τώρα;

(Και μας έχει πρήξει και ο άλλος 

που τα κοινοποιεί συνέχεια...)"

 

   Τι θ΄ακούσουμε, 

ανάμεσα σε όσα καταπληκτικά θα μας πει 

ο παπα Σπύρος μας;

Πως, όσο θεραπεύεται ο άνθρωπος, 

θα θεραπευτεί και ο λόγος του.

Πως υπάρχουν κάποιοι ελάχιστοι, 

που δεν μίλησαν πολύ στη ζωή τους, 

δεν έγραψαν τίποτα.

Όμως μιλάει και λέει πολλά ο τρόπος της ζωής τους.

Ενώ εμείς μιλάμε συνέχεια, 

αλλά ο τρόπος της ζωής μας δεν έχει βγάλει άχνα. 

Δεν λέει τίποτα.

Και θα συνειδητοποιήσουμε 

ο καθένας μας ακούγοντας τον πως...

"εγώ δεν σιώπησα ποτέ, δεν σιώπησε ο λογισμός μου ποτέ. 

Δεν γύρισα ποτέ να πω στο πάθος μου 

ή στην εμπάθειά μου εναντίον του άλλου:

"Ε, σκάσε πια. Βούλωσ'το μια φορά!"

Και ν'αφήσω λίγο σιωπή μέσα μου...

  Όλ΄αυτά φαντάζουν δύσκολα 

και ίσως ανεφάρμοστα,

αλλά δεν είναι.

Είναι εντελώς - τελείως απαραίτητα,

κυρίως για έναν και μόνο λόγο:

Γιατί όταν σταματάει να μιλάει ο άνθρωπος, 

μιλάει ο Θεός...

Βαϊοφόρος: μικρό σχόλιο στη βυζαντινή εικόνα

Και πάλι μέσα στους θόλους των ορθόδοξων ναών μας ο χώρος διευρύνεται και ο χρόνος μηκύνεται. Τα γεγονότα του παρελθόντος δεν εξιστορούνται και ξαναπροβάλλονται για να μας χαρίσουν την ψευδαίσθηση μας επανάληψης ή την αίσθηση μιας απόμακρης εξιστόρησης, αλλά την εμπειρία της βιωματικής συμμετοχής και τη χάρη τελικά της ελευθερίας να κινούμαστε εν Χριστώ Ιησού “ἐν παντί καιρῶ καί τόπω“[1].

Αρχή αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος! Έναρξη θριαμβευτική! Προμήνυμα νίκης και θριάμβου της επερχόμενης Βασιλείας του Θεού! Προανάκρουσμα της αποδοχής όλου του κόσμου του Ιησού Χριστού ως του μόνου Βασιλέως!

Για άλλη μια φορά η υμνολογία εξιστορεί και εμβαθύνει στο γεγονός. Και η ορθόδοξη εικονογραφία μάς χειραγωγεί φιλάνθρωπα στο βαθύτερο νόημά του με το δικό της μοναδικό, αισθητικό και θεολογικό τρόπο. Εικονίζει το γεγονός. Συμπυκνώνει το χρόνο. Διευρύνει το χώρο. Εμβαθύνει δια του συμβολισμού στο τελούμενο. Συγκινεί και χαροποιεί τον πιστό καθώς τον συναντά και τον αγκαλιάζει όχι μόνο αισθητικά αλλά υπαρξιακά.

Η όλη ιστόρηση βασίζεται στην αγιογραφική διήγηση των προφητικών κειμένων της Π. Διαθήκης και των τεσσάρων Ευαγγελιστών.

Κεντρικό πρόσωπο στην εικονογραφική σύνθεση ο Κύριος Ιησούς, ο καθήμενος όχι σε άτι πολεμικό και ακριβοσελωμένο, ούτε σε άρμα περίλαμπρο, αλλά στην ταπεινή ράχη ενός “πώλου όνου“[2]. Το πουλάρι, που είναι ακόμη ανέτοιμο να βαστάξει ζυγό (σαμάρι), συμβολίζει το ανέτοιμο και απροετοίμαστο των Χριστιανών που θα προέρχονταν από τα έθνη, από τον ειδωλολατρικό χώρο και οι οποίοι πριν πιστέψουν στον Ιησού Χριστό ήταν απαίδευτοι στο να βαστάζουν το φορτίο του θείου νόμου που είχε δοθεί στους Εβραίους[3].

Ακόμη και ο τρόπος που κάθεται, υποδηλώνει ταπείνωση και απομάκρυνση κάθε υπόνοιας εξουσιαστικότητος, δυναμικής κυριαρχίας και επιβολής. Δεν ιππεύει, απλώς “επέβη επί πώλου“[4]. Πράος, ταπεινός, γεμάτος ειρήνη σύμφωνα με την προφητεία: “Εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών, Ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι, πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον, καὶ ἐπὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου“[5]. Όλη η παράσταση διδάσκει ταπείνωση. Φανερώνει ελευθερία. Την ελευθερία που χαρίζει η οδός της ταπεινής απόρριψης του πλούτου, της κυριαρχίας, του εγωισμού και της καλοπέρασης.

Στο αριστερό Του χέρι κρατά ειλητάριο, σύμβολο του νόμου της Κ. Διαθήκης που πρόκειται να συνάψει με τον άνθρωπο, προσφέροντας ως λύτρο το πανάγιο αίμα Του, ενώ με το δεξιό ευλογεί.

Το βλέμμα Του συνήθως είναι στραμμένο στο πλήθος των Ιουδαίων, που έρχεται από τα Ιεροσόλυμα σε προϋπαντική συνάντησή Του. Σε άλλες παραστάσεις κοιτάει τον όμιλο των δώδεκα μαθητών Του, που ακολουθεί τη θριαμβευτική Του είσοδο στην αγία Πόλη.

Η έκφραση του προσώπου Του -ανεξάρτητα προς τα πού είναι αυτό στραμμένο- είναι πραεία και θλιμμένη. Προδηλώνει το εκούσιο πάθος Του. Αφήνει να αποτυπώσει όλη τη θλίψη Του για την κοινή αδυναμία του πλήθους των Ιουδαίων που Τον υποδέχονται, να εννοήσουν ποιος πραγματικά είναι και προς τα πού πορεύεται, αλλά και του ομίλου των στενών μαθητών Του που Τον συνοδεύουν. Σαν να μην άκουσαν ποτέ από τα χείλη Του: “ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου“[6].

H Ιερουσαλήμ προβάλλει στο βάθος δεξιά. Το κάστρο της την περιβάλλει, περικλείοντας εμφανώς το Ναό του Σολομώντος και η βυζαντινότροπη ανάστροφη προοπτική της αναφέρεται και ασυναίσθητα οδηγεί και τον θεατή προς το κεντρικό πρόσωπο της εικόνος, τη μορφή του Χριστού. Οι καστρόπορτές της, οι πύλες της και τα παράθυρά της είναι ορθάνοιχτα, χάριν της υποδοχής[7]. Το πλήθος συρρέει συνωστισμένο μέσα από αυτές, κρατώντας στα χέρια του κλαδιά βαΐων “εἰς ὑπάντησιν αυτώ“[8]. Πίσω Του συνοδεύει ο όμιλος των μαθητών, αφήνοντας κάποιον βραχώδη τόπο, προάστιο της Ιερουσαλήμ. Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στον Κύριο. Οι ελπίδες ζωγραφισμένες σ’ αυτά για θέσεις και πρωτοκαθεδρίες. Συνεπαρμένοι και οι ίδιοι με την υποδοχή των Ιουδαίων, και συμμετέχοντες σ’ αυτήν με τις δικές τους επευφημίες[9].

Κεντρικά πρόσωπα και πάντα πρώτοι δίπλα στον Κύριο εικονίζονται οι απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης (Ο πρώτος λόγω χαρακτήρος και ο δεύτερος ένεκα της υπερβολικής αγάπης του στο πρόσωπο του Κυρίου). Στις περισσότερες εικονογραφίες οι μαθητές εικονίζονται χωρίς φωτοστέφανο, για να εξαρθεί η άπειρη αγιότητα του κεντρικού προσώπου της παραστάσεως, του Ιησού Χριστού, ο Οποίος πάντα φέρει φωτοστέφανο.

Στο κέντρο της παραστάσεως και σε δεύτερο πλάνο ιστορείται δέντρο, πάνω στο οποίο σκαρφαλώνουν “οι απειρόκακοι παίδες“[10] των Εβραίων και κόβουν με τσεκούρια κλαδιά για να τα ρίξουν στη γη προς υποδοχή Του. Παρακινούμενοι και φωτιζόμενοι κατά τον υμνογράφο από το Πανάγιο Πνεύμα[11]. “Άλλα παιδιά κρατούν τους κλάδους, άλλα δίδουν από αυτούς εις το πουλάρι να φάγει, άλλα τέλος στρώνουν τα ιμάτια αυτών δια να πατήσει επάνω το θεοφόρον ονάριον. Και ταύτα, δια να ενθυμήσουν εις τον πιστόν όπου βλέπει την εικόνα, τον Ψαλμόν όπου λέγει: “Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον“[12], σημειώνει ο Φώτης Κόντογλου[13].

Το στρώσιμο των ρούχων επί της γης, για να διέλθει από πάνω τους ο Κύριος είναι τιμητική πράξη, δανεισμένη από την παράδοση των Ιουδαίων που αφορούσε το Βασιλιά ο οποίος προσερχόταν, για να αναλάβει την εξουσία. Μόνο τα παιδιά εικονίζονται να Τον προϋπαντούν με το στρώσιμο των ενδυμάτων, διότι μόνο αυτά τον “ανυμνούν θεοπρεπώς“[14], οι Ιουδαίοι τον επευφημούν ως Βασιλέα του κόσμου αυτού. Γι’ αυτό και ο εικονογράφος, θέλοντας να υπογραμμίσει αυτή τη διαφορά της αποδοχής μεταξύ επίγειου και ουράνιου Βασιλέα, ιστορεί τον Ιουδαϊκό όχλο άκαμπτο σε αντίθεση με τα παιδιά.

Παρόμοια και τα κλαδιά των φοινίκων που κρατούν τα πλήθη των Ιουδαίων στα χέρια τους, είναι σύμβολα νίκης και χαράς. Προεικονίζουν τη νίκη του Χριστού επί του θανάτου και προαναγγέλλουν τη χαρά των ανθρώπων για τη λύτρωση από τα δεσμά των παθών και της αμαρτίας.

Η θέα της εικόνας δεν υπενθυμίζει σε όλους μας απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος. Η προσκύνησή της δεν είναι μια τυπική θρησκευτική ανταπόκριση στην εορτή της ημέρας.

Η εικονογραφική παράσταση λειτουργεί σαν κάλεσμα για προσωπική συμμετοχή στο εκκλησιαστικό γεγονός. Κρατώντας στα χέρια μας κλάδους βαΐων συμπλεκόμαστε με το λαό της Ιερουσαλήμ. Ψάλλουμε μαζί τους: “Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου“[15] ομολογούντες ότι ο Χριστός είναι και ο δικός μας Βασιλιάς και Κύριος. Ότι δεν υπάρχει περιοχή στη ζωή μας όπου Εκείνος δεν κυβερνά, δε σώζει και δεν λυτρώνει.

ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ 

(περ. Η Δράση μας, τχ. 508, σσ. 154-157)

——————————–
1. Θεία Λειτουργία Ιω. Χρυσοστόμου, Α’ ευχή των πιστών.
 

2. Ιω. ιβ’ 15.
 

3. “…καὶ τῷ πώλῳ ἐπέβης συμβολικῶς, ὥσπερ ἐπ΄ ὀχήματος φερόμενος, τὰ ἔθνη τεκμαιρόμενος Σωτήρ” (Στιχηρό ιδιόμελο Εσπερινού). “Tὸ ἀκάθεκτον τῶν ἐθνῶν, ἡ καθέδρα τοῦ πώλου προετύπου, ἐξ ἀπιστίας εἰς πίστιν μεταποιούμενον” (Ιδιόμελον αποστίχων).
 

4. Απόστιχο ιδιόμελον Εσπερινού, ήχος πλ. δ’.
 

5. Ματθ. κα’ 5.
 

6. Ιω. ιβ’ 36.
 

7. Σε κάποιες πιο πλούσιες παραστάσεις, όπως αυτής της Περιβλέπτου του Μυστρά, υπάρχει μεγαλύτερη κινητικότητα του πλήθους που εξέρχεται από την πύλη να προϋπαντήσει τον Χριστό. Νέοι και γέροι κρατώντας βαΐα και γυναίκες που σηκώνουν νήπια στην αγκαλιά τους ή τα φέρουν στους ώμους τους. Άλλοι ξεπροβάλλουν πάνω στα τείχη ή πίσω από τα παράθυρα των σπιτιών τους. Σε υπέρυθρα τόξα του τείχους εικονίζονται οι προφήτες Ζαχαρίας και Δαβίδ, κρατώντας ειλητάρια. Του προφήτου και βασιλέως Δαυΐδ γράφει: “Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον.” (Ψαλ. η’ 3) ενώ του προφήτου Ζαχαρίου: “Χαῖρε σφόδρα θύγατερ Σιών” (Ζαχ. θ’ 9).
 

8. Ιω. ιβ’ 13.
 

9. Λουκ. ιθ’ 37.
 

10. Ιδιόμελον Αίνων του όρθρου, ήχος δ’.
 

11. “Το Πανάγιον Πνεύμα το και τους Αποστόλους διδάξαν λαλείν ετέραις ξέναις γλώσσαις, αυτό τους παίδας των Εβραίων τους απειροκάκους προτρέπεται κραυγάζειν: Ωσαννά εν τοις υψίστοις ευλογημένος ο ερχόμενος βασιλεύς του Ισραήλ.” (Ιδιόμελον Λτής, ήχος α’).
 

12. Ψαλμ. η’ 3.
 

13. “Έκφρασις”, β’ έκδοσις, τόμ. Α’ σελ. 171
 

14. Στιχ. ιδιόμελο Εσπερινού, ήχ. πλ. δ’.
 

15. Μάρκ. ια’ 9.

Κυριακή των Βαΐων

"Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ..." ~ Π. ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ

[μας έστειλε η Διασώζουσα]

* Βράδια Μεγαλοβδομαδιάτικα ...

☆ Τα Μυστικά Της Μεγάλης Εβδομάδας που έρχεται... |Γιάννης Σιμωνίδης |ELEFTHEROS...

...Ποιος θάνατος, μωρέ; Η Ανάστασή Του...

 

Το ποίημα είναι του μακαριστού Αρχιμ. Νεόφυτου Παντζή.

[Ο π. Νεόφυτος ήταν στρατιωτικός ιερέας (ταξίαρχος) και ηγούμενος της Μονής Βουλκάνου...]

Μ΄ένα "Μνήσθητί μου"...

 

2 λέξεις...

 

* Αυτή τη Μ. Εβδομάδα τρέξε ένα τέτοιο πρόγραμμα ...

Έτσι για αλλαγή...

|πρώτη δημοσίευση: 21/4/2019

Ας Του σταθούμε σαν να΄μασταν οι μόνοι Του συγγενείς...

Στην κάθε μέρα, 

στην κάθε ώρα, 

στην κάθε στιγμή 

το σώμα, 

ο νους 

και η ψυχή 

θα΄πρεπε να είναι δοσμένα 

ολοκληρωτικά σ΄Εκείνον, 

που τα προόρισε να ζούνε 

μια ατέλειωτη ζωή μαζί...

Πόσο μάλλον εκείνη 

τη μεγαλύτερη Εβδομάδα 

του χρόνου...

Βλέποντας στο τέρμα της 

τη χαρά και την τελείωση 

μιας ολόκληρης περιόδου,

ας περάσουμε μαζί Του 

πρώτα αυτές τις 7 μέρες...

Εκεί, 

σε μια γωνιά της Εκκλησιάς μας,

αναλογιζόμενοι, 

αφού μονάχα αυτό μπορούμε, 

τα λόγια, 

τα βλέμματα, 

τα φτυσίματα, 

τα χτυπήματα, 

τις ειρωνίες, 

τις προδοσίες, 

την εγκατάλειψη 

και τους πόνους, 

που έως της τελικής Θυσίας 

Τον ταλαιπώρησαν, 

όσο κανέναν άλλον 

από καταβολής κόσμου...

Ας Του σταθούμε 

σαν να΄μασταν 

οι μόνοι Του συγγενείς...

Και θα΄ρθει και η Ανάσταση...

Καλό Πέρασμα!

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2019...