Κύριε...

 

Ξίφει τελειούται o Μάρκος μας...

☆ Στην ευτυχέστατη περίπτωση που δεν έπεσες 

στον χθεσινό παραληρηματικό παροξυσμό μας 

με τον Άγιο Νεομάρτυρα Μάρκο ...

Θα γλυκαθείς 

με τα θαυμάσια λόγια του Αλεξανδρέα στην καρτούλα μας 

και με την υπέροχη πένα της Υπ. μας...

Την ευχούλα του!

Σμύρνη 1788. 

Η αρχόντισσα Μαρία Χατζηκωσταντή, αγαπητή σ' όλους τους Ρωμιούς της πόλης είναι γιομάτη χαρά. 

Όχι μόνο, γιατί το μικρό της, ο Μάρκος που χε γίνει έμπορος τρανός, μόλις εγύρισε από ταξίδι -κάθε που φεύγει, λαχταρά και κάθε που 'ρχεται, μερεύει- μα, γιατί τώρα έφερε μαζί του κι ένα όμορφο κορίτσι. 

Την εγνώρισε στη Χιο και χωρίς πολύ να το σκεφτεί, εβάλαν τα στέφανα και την έφερε να τη γνωρίσουν κι οι γονιοί του.

Το ζευγάρι δεν έκατσε για πολύ κοντά στα γονικά του Μάρκου. Οι δουλειές δεν περιμένουν, το φόρτωμα πρέπει να πουληθεί στα λιμάνια και στις μεγάλες πόλεις της Ιωνίας και να φτάσει ως την Πόλη.

Γύρισαν, το λοιπόν, γρήγορα στη Χιο, άφησε εκεί ο Μάρκος το κορίτσι και κίνησε για την Έφεσο, μια όμορφη πόλη, με άλλο αέρα: 

κόσμος πολύς, βουή, ανθρώποι που σεργιανάνε στην παραλία και κίνηση εμπορική που θα ζήλευαν πολλοί πραματευτάδες. 

"Δεν κάθεσαι εδώ, αντί να σε τρώει η αλμύρα της θάλασσας; Κι άμα ξεπουλήσεις, γυρνάς στη Σμύρνη" του βαλε την ιδέα ο Παΐσιος ο αδελφός του. 

Δεν χρειάστηκε να πει κι άλλα ο Παΐσιος, γιατί ο Μάρκος είχε ήδη πάρει την απόφαση.

Έκατσε κάμποσο καιρό στην Έφεσο. 

Πούλησε όλο το εμπόρευμα κι έκλεισε και καλές συμφωνίες. 

Και πάνω που ετοιμαζόταν να μαζέψει τα πράγματά του και να αποχαιρετήσει την όμορφη Έφεσο, ο κόσμος ήρθε ανάποδα, γιατί ένα γλυκό χαμόγελο του άλλαξε όλα που χε στο νου του. 

Ένα χαμόγελο που είχε όνομα: Μαρία. 

✨ Μικρή ιστορία ενός αγγέλου † |Αληθινή. Τέτοιων ημερών...

 

{Θερμότατες ευχαριστίες για ακόμα μια φορά στον Αλεξανδρέα 

για τις τόσο ξεχωριστές στιγμές, που μας χαρίζει μέσα από τα κείμενά του!

Η εικόνα που πλαισιώνει το ποίημα
είναι δημιουργία του Γιάννη Γουναρίδη}

           |το πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2020.

☆ Οὐκ ἤρκεσέ σοι, Πέτρε ...

   Ένας Άναρχος και Άπειρος Θεός,

ταυτόχρονα και τέλειος Άνθρωπος, 

ο Θεάνθρωπος Χριστός, 

επιμένει και ρωτά...

"Σίμων Ιωνά, φιλείς Με;"

Ρωτά τον μαθητή Του Σίμωνα, 

τον ατελή, 

τον ασθενή, 

τον επαναστάτη, 

έναν ασήμαντο ψαρά της Γαλιλαίας, 

αν τον Αγαπά..! 

Τι γλυκό να σ΄αγαπούν, 

και να σου το λένε... 

Θεϊκή ανάγκη η Αγάπη αυτή, 

όλα τα νικά, 

όλα τα ανακαινίζει,

κινεί τα σύμπαντα,

αέναη γλύκα στην καρδιά, 

ένα Φως που ρέει... 

Χαρά σε κείνον 

που γεύτηκε την Θεϊκή αυτή σχέση, 

τίποτα πια κτιστό,

πεπερασμένο δεν χωρά. 

Είναι ο Αχώρητος 

που μεταμορφώνει κάθε λύπη σε χαρά...

|Το περιεχόμενο της καρτούλας μας απο τον "Αλεξανδρέα".

|Το κείμενο από τον Δημήτρη Ρόδη.

☆ Το παιδί που ήθελε να γίνει άγιος – Ο άγιος Γερβάσιος των Πατρών (της Νίκης Κατσιάπη)

 

 

Το πρώτο παιδικό βιβλίο για τον νέο άγιο της Εκκλησίας μας...

 

Ο Γιώργης, το μικρό ορφανό παιδί που ξεκίνησε από την ορεινή Γρανίτσα της Γορτυνίας, θέλει να μάθει γράμματα και ποθεί να κολλήσει κάποτε στον τοίχο της εκκλησιάς μαζί με τις αγιογραφίες. 

Περνά από μοναστήρια, πόλεις, σχολές και σχολεία και από διψασμένος μαθητής γίνεται ένας άξιος δάσκαλος και φωτισμένος κληρικός: 

ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος.

Το βιβλίο εκδίδεται με τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κκ Χρυσοστόμου, ο οποίος έγραψε και το -αντί προλόγου- εισαγωγικό σημείωμα.

 

Ευχαριστώ από καρδιάς

- τις Εκδόσεις Έαρ (και όλους όσοι εργάζονται αφανώς στην υπέροχη αυτή εκδοτική οικογένεια) για την εμπιστοσύνη,

- τον κ. Spyros Zacharopoulos για την καταπληκτική εικονογράφηση

- τον αγαπητό Dimitris Misirlis που με κόπους και ξενύχτια ολοκλήρωσε την σελιδοποίηση στην ώρα της, δίνοντας ένα άρτιο αισθητικά αποτέλεσμα

- την αγαπημένη Dimitra Gk για την τόσο φροντισμένη φιλολογική επιμέλεια

- τον καταπληκτικό Θανάση Χατζή που εργάστηκε πάμπολλες φορές εκτός οκταώρου, και το αγάπησε σαν να επρόκειτο για δικό του βιβλίο

- τον αδελφικό φίλο Αλεξανδρέα για την απόδοση του απολυτικίου του αγίου στην νεοελληνική

 

Ο άγιος Γερβάσιος να σκεπάζει όλους εμάς 

και ιδιαίτερα την πόλη της Πάτρας!

~ Νίκη Κατσιάπη

 

|Μπορείτε να παραγγείλετε το βιβλίο εδώ, 

καθώς και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία...

...όπως και ν΄ακούσετε τη συγγραφέα αύριο το απόγευμα

μεταξύ και 2 εκλεκτών άλλων εδώ...

...10 νομάτους πως ν΄αμφισβητήσεις...

 

|δεν αντέξαμε να μην το επαναδημοσιεύσουμε!

Αλεξανδρεύς γαρ...

☆ Υποθετικός λόγος...

 

|Όσες φορές κι αν ανεβάσουμε 

ή αναδημοσιεύσουμε "Αλεξανδρέα"

λίγο δεν είναι;

"Aναρωτιέμαι: πόσο μας αγάπησαν στα αλήθεια οι εκατοντάδες -ή μάλλον οι χιλιάδες μαθητές που πέρασαν από τα χέρια μας; Υπήρξε έστω ένας που θα μας σήκωνε για μια φορά στην πλάτη του; |Αλεξανδρεύς

Ο αγαπημένος μου δάσκαλος

«Δάσκαλος προσβεβλημένος από την πολιομυελίτιδα συνεχίζει το καθήκον του παλεύοντας με το πρόβλημα της υγείας του. 

Λόγω αναπηρίας οι μαθητές τον βοηθούν να φτάσει στο σχολείο. 

Οι μαθητές τον αγαπούν τόσο πολύ, ώστε τον βοηθούν από το να πιει νερό μέχρι ό,τι άλλο χρειάζεται.

 Προσπαθούν να τον κάνουν χαρούμενο και τον βοηθούν να ξεχάσει όλες τις αναπηρίες του. 

Είναι ο ανθρωπιστικός δεσμός μεταξύ του δασκάλου και των αγαπημένων του μαθητών.»

Με αυτόν τον τίτλο και αυτή την επεξηγηματική ιστορία η σειρά φωτογραφιών του ινδού φωτογράφου Suman Ballav κέρδισε σε παγκόσμιο διαγωνισμό γνωστής μάρκας φωτογραφικών ειδών.

Με το παλιό «κουσούρι» της αγάπης στην φωτογραφία, έπεσα πάνω της σ’ ένα φωτογραφικό σάιτ και … ζήλεψα.

Δεν ζήλεψα το φωτογράφο που είχε τη δυνατότητα να αποτυπώσει μια τέτοια μοναδική σκηνή. 

Ούτε γιατί χάρις σ’ αυτήν κέρδισε έναν τόσο σπουδαίο διαγωνισμό.

Ζήλεψα τον ανάπηρο δάσκαλο. 

Τον κατασημαδεμένο από την πολιομυελίτιδα που χρειάζεται βοήθεια ακόμα και για το παραμικρό στην καθημερινότητά του.

Τον ζήλεψα που δεν τα παράτησε στο βίο του, δεν έμεινε να αυτολυπάται και να καταριέται την τύχη του.

Τον ζήλεψα που διάλεξε να γίνει δάσκαλος και να εμπνέει, αυτός ο ανάπηρος, ο χωλός 

(επιτρέπεται άραγε, για λόγους παραπομπής σε άλλο συγκείμενο, ο όρος «ο εκ γενετής χωλός»;)

Τον ζήλεψα που τα κατάφερε να γίνει αυτό που ήθελε και να διδάσκει σ’ αυτή την ηλικία διαχωρίζοντας το προσωπικό του δράμα από την αποστολή του.

Μα πιο πολύ τον ζήλεψα για την απέραντη, τη σταθερή, την παραμυθητική αγάπη των μαθητών του.

 Εκείνων που όχι μόνο τού υπηρετούν τις μικρές ή μεγαλύτερες αναπηρίες, μα δέχονται να τον σηκώνουν –μαθητές αυτοί τον δάσκαλο- στους εφηβικούς τους ώμους, 

γενόμενοι υποζύγια αγάπης ανώτερα του Κλεόβη και του Βίτωνος μιας και εκείνοι μετέφεραν ζευγμένοι την βιολογική τους μητέρα, ετούτοι δε -ως υποζύγια κυριολεκτικά- τον «πνευματικό» τους πατέρα.

Ξέρω πως η μετανεωτερικότητα της δυτικής κοινωνίας δεν αντέχει την κυριολεκτική μίμηση αυτού του παραδείγματος. 

Μα αναρωτιέμαι: πόσο μας αγάπησαν στα αλήθεια οι εκατοντάδες -ή μάλλον οι χιλιάδες μαθητές που πέρασαν από τα χέρια μας; 

Υπήρξε έστω ένας που θα μας σήκωνε για μια φορά στην πλάτη του;

Παγκόσμια μέρα εκπαιδευτικών σήμερα κυρίες και κύριοι συνάδελφοι!

Έρρωσθε!

       ~ Αλεξανδρεύς

|από την εκ των πλέον αγαπημένων "συν αυτώ", Νίκη Κατσιάπη.-

~ αρχική πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com/2023/10/blog-post_25.html

[Μαζί με μια ειλικρινή συγγνώμη, Αναστάσιε, για την παράλειψη...]