👉 Στις 22 Μαρτίου εκάστου έτους εορτάζουν η Αγία Δροσίδα, η κόρη του βασιλιά Τραϊανού και οι Συν Αυτή 5 Παρθένες (Μη μου πεις πως την ήξερες...) |...Εκείνη απ' του πατέρα της το πρότυπο απέχει κι αντίθετα πορεύεται με την καρδιά που έχει.. Δροσίδα έχει τ' όνομα, μα έχει και Τη Χάρη! Σε τόπους αναψύξεως Ο Πλάστης θα την πάρει...

     

✔ Έχω κλέψει εδώ και καιρό το Συναξαριστή του Μαρτίου από τη βιβλιοθήκη της μάνας Αθανασίας.

  Προ των γεγονότων...

  Χαμπάρι δεν έχει πάρει.

 Χθες για κάποιο λόγο, 22 μέρες αφού είχε μπει ο μήνας, τον άνοιξα για να ξελαμπικάρει λίγο το συγχυσμένο μου μυαλό και να δω ποιους γιόρταζε η Αγία Εκκλησία μας.

 Και παρόλο που ο σελιδοδείκτης μου είχε μείνει στο βίο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου και το μυαλό μου είχε καρφωθεί στον Άγιο Ιωάννη της κλίμακος, το ξεφύλλισμα με σταμάτησε στη χθεσινή μέρα, 22 Μαρτίου.

 Της Αγίας Δροσίδος, λέει, θυγατρός του βασιλέως Τραϊανού και των συν αυτή 5 κανονικών...

                      

 Δεν είμαι σίγουρος ποιο απ΄όλα με κράτησε εκεί.

 Το ότι δεν είχα ακούσει καν το όνομα της Αγίας;

 Το ότι η συγκεκριμένη ήταν και κόρη ενός από τους βασιλιάδες, που το μίσος του προς τον Χριστό μετέτρεψε ένα τεράστιο πλήθος από απλούς πιστούς σε Μάρτυρες Αγίους;

                     

 Το ότι μαζί της γιορτάζονται και "συν αυτή" και μάλιστα 5;

 Το ότι ο βίος της αποτυπωνόταν σε 3 μόνο σελίδες; (τεμπέλης γαρ...)

  Όλα αυτά μαζί; 

  Μάλλον...

  Διάβασα και εντυπωσιάστηκα.

Ο Τραϊανός ήτανε, λέει, ένας από τους ρωμαίους αυτοκράτορες, που είχε κηρύξει διωγμό κατά των χριστιανών (98 - 117 μ.Χ.).

Οι κατά τόπους αρχές τους βασάνιζαν και τους θανάτωναν, αφήνοντας τα λείψανά τους άταφα. Όμως, πέντε Κανονικές, δηλαδή πέντε παρθένες, έβγαιναν κρυφά τη νύκτα και τα ενταφίαζαν στο ασκητήριό τους. Στο έργο αυτό βοηθούσε και η Δροσίδα, η οποία είχε παραδειγματιστεί από τη ζωή και την προσφορά των μοναχών.

Ο μνηστήρας της, όμως, την παρακολούθησε και τη συνέλαβε την ώρα ενός ενταφιασμού...  (Καλό "παλικάρι" και του λόγου του...)

  Τελοσπάντων. 

Θα τα δεις, αν τα θες, και με λεπτομέρειες όλα τα όμορφα πιο κάτω...

  Την τοποθέτησα πάντως και κείνη στη χορεία των Αγίων που τους βάζουμε στο κό(λ)πο να προσέχουν τους δικούς μας αναγκεμένους.

 Δεν ρωτάμε πλέον.

 Θέλει - δεν θέλει...       

       

 Έκανα όμως κι ένα μέγα "λάθος". 

 Εκείνες τις 3μιση σελίδες, που βιάστηκα να στείλω σε κάποιους από τους δικούς μου χθες το πρωί, τις προώθησα και στην Ελένη Ζεάκη στο Ρέθυμνο.

 Αυτή η κοπέλα, αποδεδειγμένα εδώ και καιρό, "κλέβει" Αγίους και Αγίες...

 Και η αγάπη της αυτή, γιατί περί αγάπης πρόκειται, μετατρέπεται σε μικρά έργα τέχνης...

 Και ιδού το αποτέλεσμα ...

 

 

"Πραγματική ασθένεια

η πίστη να 'χει λύπη

και σθένος να θυσιαστείς

μ' αγάπη να σου λείπει...

 

Απολλινάρια κι  Αγλαΐς

Μαμμαίη και Δαρία

Θαΐς

 κορίτσια δροσερά

την πίστη 'χαν τελεία!

 

Τούτες οι κόρες μοναχές

ήταν και κάμαν κρότο

δύσκολο αιώνα έζησαν

των χριστιανών τον πρώτο

 

Αρχές δευτέρου ήτανε

που η πίστη είχ' ουσία

άρχοντες με τα είδωλα

ασκούσαν εξουσία...

 

Ο Τραϊανός ήταν αυτός

που πρώτο ρόλο έχει

στα φοβερά απού 'καμε

σίδερο δεν αντέχει!

 

Είναι στην Αντιόχεια

εκείνος βασιλέας

έχει μια κόρη σπάνια

σαν άνθος ορχιδέας

 

Εκείνη απ' του πατέρα της

το πρότυπο απέχει

κι αντίθετα πορεύεται

με την καρδιά που έχει..

 

Δροσίδα έχει τ' όνομα

μα έχει και Τη Χάρη

σε τόπους αναψύξεως

Ο Πλάστης θα την πάρει...

 

Παράδειγμα και μίμηση

γίνονται οι Παρθένες

που κάθε βράδυ μπαίνουνε

στου χάρου τις αρένες...

 

Διότι ο πατέρας της

με τη φωτιά 'χε σχέση

σε κλίβανους τους χριστιανούς

να καίει είχε ζέση...

 

Κι όχι μονάχα τούτο δα

μα είχε και μανία

να τους αφήνει άταφους

σαν άλλη τιμωρία...

 

Μα βγαίνανε τα λέλουδα

απ' το ασκηταριό τους

και μάζευαν τα πτώματα

με κίνδυνο δικό τους...

 

Έτσι η Δροσίδα έβγαινε

τη νύχτα απ' το παλάτι

κι έσμιγε τ' άλλα λέλουδα

Του Παραδείσου τ' άνθη

 

Κι όλες μαζί πορεύονταν

προς Του Σταυρού το δρόμο

τηρούσανε υποταγή

μόνο σ' Αγάπης Νόμο

 

Ο πονηρός μνηστήρας της

τσιράκι των ειδώλων

γίνετ' αιτία θάνατου

των νεανίδων όλων

 

Τις βλέπει που μαζεύουνε

τα πτώματα κομμάτια

τρέχει ο σπιούνος του κακού

σα να 'χε βρεί διαμάντια!..

 

Ο Τραϊανός λύσσομανά

αφρούς βγάνει και πίσσα

βρίσκει το φοβερότερο

τρόπο να 'ρθει στα ίσα...

 

Τις ρίχνει ολοζώντανες

χωρίς καθυστερήσεις

εκεί που λιώναν το χαλκό

για τις διακοσμήσεις...

 

Κι οι πέντε ένα έγιναν

μέσα σ' αυτό το μάγμα

κι εκείνο π' ακολούθησε

είναι μεγάλο θαύμα!

 

Κατασκεύασαν με αυτό

μες τα λουτρά αγγεία

κι ο πρώτος που πλησίασε

πέθανε με τη μία!

 

Κι αυτό εξακολούθησε

και είπαν τι συμβαίνει;

Σ' αυτόν τον Άγιο χαλκό

όποιος σταθεί πεθαίνει!

 

Την κόρη του στη φυλακή

είχε ωστόσο βάλει

την ήθελε υπόλογη,

στεγνή σε μαύρο χάλι

 

Μα τι φρικτό σκαρφίστηκε...

νους και ψυχή δε βάζει!

Μονάχοι τους να καίγονται

να το διασκεδάζει!!

 

Στήνει για τους χριστιανούς

δύό κλίβανους στην πόλη

κι ειρωνικά δημόσια

τους το ανακοινώνει!

 

"Αφού 'στε θεοπάλαβοι

κι η πίστη σας, σας κάνει...

μονάχοι σας, σας προκαλώ

να μπείτε στο καζάνι".

 

Τέτοια ευκαιρία έδωσε

στην κόρη του κι ευφράνθει

και η Δροσίδα θα βρεθεί

μαζί με τ' άλλα τ' άνθη...

 

Κάνει μονάχη βάπτισμα

που για καημό το έχει...

μέρες οκτώ προσεύχεται

και στο σκοπό της τρέχει!

 

Κοντά στις πέντε φίλες της

ο λογισμός τη βάνει...

και δραπετεύει και χυμά

μονάχη στο καζάνι!

 

Ωωω Θεέ μου πως την είδανε

Τα Άγια Σου Μάτια!!

Που απ' αλάργο που 'μαστε

γινόμαστε κομμάτια!!

 

Ποιά πίστη

Ποιά ταπείνωση

Ποιά τόλμη άλλη τέτοια;

Πιάνει η Δροσίδα ασύλληπτα

Θείας Αγάπης μέτρα!

 

Πριν να το μάθει ο Τραϊανός

στον ύπνο εκείνη τρέχει...

"Πατέρα δες Βασίλειο

που Ο Χριστός μας έχει"

 

Συγκλονισμένος σταματά

των διωγμων τη δίνη

πενθεί την κόρη απού χάσε

μα ως εκεί Του δίνει...

 

Δε μεταστέφεται μα...ως,

εκεί το θαύμα φτάνει...

δυστυχισμένο άνθρωπο

η απιστία κάνει...

 

Κουμάντο και λογαριασμό

στην πίστη έχουμ' όλοι

μα στο ταμείο κρίνεται

η Σωτηρία όλη...

 

Είκοσι δύό σήμερα

μνημόσυνο σας κάνω

να σας ζητήσω έλεος

και πίστη παραπάνω...

 

Τον Μάρτιο ανθίζουνε

τα άγρια κρινάκια

και την Ανάσταση ζητούν

μέσα 'πο μωβ ανθάκια...

 

Να γίνουνε ολόλευκα

όπως κι εσέ Δροσίδα,

και Άνοιξη κι Ανάσταση

 μέσα απο σένα είδα...

 

          |Ελένη Ζεάκη

 

   👉 Στις 22 Μαρτίου εκάστου έτους

εορτάζουν η Αγία Δροσίδα και οι Συν Αυτή Πέντε Παρθένες...

 

(αφιερωμένα

Εύχομαι ο πατέρας Ευσέβιος το γρηγορότερο - Θεϊκώς - δυνατό κοντά σας...)

    |αν θέλεις και συ το περίΦημο συναξάρι, δες το παρακάτω...

Και όπως λέει κι ο Νώντας Σκοπετέας και για έναν λόγο παραπάνω:

"Να το διαβάσουμε όλοι το συναξάρι της και ιδίως όσοι υπερθεματίζουν για την καύση των κεκοιμημένων..."

    

        Τις ευχές της νέας Αγίας μας να΄χουμε όλοι μας ...

   

         Φχαριστούμε, Ελενίτσα!

* Τι, ακόμη με ρωτάτε αν θα αποδεχθώ την καύση των νεκρών σωμάτων; Λυπάμαι, ο Σπυρίδων δεν με αφήνει...

Μην προσπαθείτε να με βάλετε στο σκοτάδι σας...

 

Προσπαθούν μερικοί να μας πείσουν 

ότι η Εκκλησία πρέπει να εκσυγχρονισθεί 

και να δεχθεί την καύση των νεκρών σωμάτων.

Πώς είναι δυνατόν ένας Χριστιανός να το δεχθεί αυτό;

Όσα επιχειρήματα κι αν αραδιάσουν, 

γνωρίζουμε πολύ καλά πως πίσω από τα λόγια αυτά

 κρύβεται ο φόβος για το γεγονός του θανάτου. 

Θέλουν να καίνε τα σώματα, 

να σκορπίζουν τις στάχτες, 

να εξαφανίζουν κάθε τι 

που μπορεί να τους υπενθυμίζει ότι υπάρχει και θάνατος.

Ο Χριστιανός όμως, 

ο αληθινός Χριστιανός, 

όχι ο γιαλαντζί, 

μόνο την αμαρτία φοβάται. 

Δεν φοβάται τον θάνατο.

Η κόρη του Αγίου Σπυρίδωνα 

είχε αναλάβει να φυλάξει τα κοσμήματα μιας γυναίκας. 

Η κόρη όμως πέθανε 

χωρίς να προλάβει να πει 

πού είχε βάλει τα κοσμήματα. 

Ο Σπυρίδων έδωσε τη λύση. 

Πήγε στον τάφο της κόρης του 

και τη ρώτησε πού έχει τοποθετήσει τα κοσμήματα. 

Και η κόρη απάντησε και του υπέδειξε το μέρος.

 Τόσο απλά. 

Τόσο φυσικά.

Σχεδόν 1700 χρόνια είναι πεθαμένος ο Ἀγιος Σπυρίδων. 

Και το νεκρό σώμα του ταπεινού και αγιασμένου Επισκόπου, 

λουσμένο από τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος,

 παραμένει αδιάφθορο.

Μας λοιδωρούν ότι προσκυνούμε μια μούμια...

Αλήθεια; 

Έχετε δει πολλές τέτοιες «μούμιες» 

με δέρμα να αντιδρά στο άγγιγμα 

όπως σε κάθε ζωντανό άνθρωπο; 

Να ευωδιάζει; 

Να θαυματουργεί; 

Να σηκώνεται από τη λάρνακα 

- ναι, να σηκώνεται - 

και να περπατά;

Μην προσπαθείτε να με βάλετε στο σκοτάδι σας.

 Γνωρίζω ότι ο Σπυρίδων 

είναι η χειροπιαστή απόδειξη της υπόσχεσης του Κυρίου μας:  

«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν 

ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων

 καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, 

ἔχει ζωὴν αἰώνιον, 

καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, 

ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν.»

 

Τι, ακόμη με ρωτάτε 

αν θα αποδεχθώ την καύση των νεκρών σωμάτων;

 

Λυπάμαι, ο Σπυρίδων δεν με αφήνει...

 

           ~ Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

|μας έστειλε η πρεσβυτέρα Δήμητρα Σταύρου - Φερεντίνου

Στην ερώτηση "Τι θα έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, αν θα είχαμε την δυνατότητα σήμερα να τον ρωτήσουμε, για την καύση των νεκρών;" Μα ο Άγιος έχει ήδη απαντήσει στο ερώτημά μας! Για δες....

«Οἱ μηδενιστές καῖνε
τούς νεκρούς, τούς κάνουν σκόνη.
Μᾶς ξεκόβουν ἀπὸ τὴν Παράδοση 

καὶ τὴν ἄλλη ζωή. 

Ὅσοι ἔχουν κάποια θέση, 

εἶναι κακό ποὺ δὲν φωνάζουν. 

Ἡ Ἐκκλησία νὰ πάρη θέση»!

•••••••••••••••

- Γέροντα, σκέφτονται νὰ ἀρχίσουν νὰ καῖνε τούς νεκρούς γιὰ λόγους ὑγιεινῆς καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου.

- Γιὰ λόγους ὑγιεινῆς; Ἀκοῦς κουβέντα !
Δὲν ντρέπονται ποῦ τὸ λένε; Ὅλη τὴν ἀτμόσφαιρα τὴν ἔχουν μολύνει, τὰ ὀστᾶ τούς πείραξαν;
Τὰ ὀστᾶ στὸ κάτω‐κάτω εἶναι καὶ πλυμένα !

Καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου;
Όλόκληρη Ἑλλάδα μὲ τόσα ρουμάνια καὶ δὲν βρίσκουν χῶρο;
Ἔβαλα τὶς φωνές σὲ ἕναν καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου γιʹ αὐτὸ τὸ θέμα. 

Πῶς γιὰ τὰ σκουπίδια βρίσκουν τόσο τόπο καὶ γιὰ τὰ ὀστᾶ ποῦ εἶναι ἱερά δὲν βρίσκουν; 

Χάθηκε ὁ τόπος;
Καὶ πόσα ὀστᾶ Ἁγίων μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνάμεσα σʹ αὐτά! 

Τὸ σκέφτονται αὐτό;

Στὴν Εὐρώπη καῖνε τούς νεκρούς, ὄχι γιατί δὲν ὑπάρχει χῶρος... νὰ τούς θάψουν, ἀλλὰ γιατί τὸ θεωροῦν πρόοδο. 

Δὲν ἀνοίγουν κανένα δάσος, γιὰ νὰ κάνουν χῶρο, ἀλλὰ καῖνε τούς νεκρούς, τούς κάνουν σκόνη, γιὰ νὰ ἀνοίξουν χῶρο... 

Βάζουν τὴν σκόνη σὲ ἕνα τόσο δά κουτάκι γιὰ περισσότερη εὐκολία καὶ αὐτὸ τὸ θεωροῦν πρόοδο.

Τούς καῖνε τους νεκρούς, γιατί θέλουν οἱ μηδενιστές νὰ τὰ διαλύσουν ὅλα, ἀκόμα καὶ τὸν ἄνθρωπο.
Νὰ μή μείνη τίποτε ποὺ νὰ θυμίζη στούς ἀνθρώπους τούς γονεῖς, τούς παπποῦδες,
τὴν ζωή τῶν προγόνων τους. 

Νὰ ξεκόψουν τούς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν παράδοσή τους. 

Νὰ τούς κάνουν νὰ ξεχάσουν τὴν ἄλλη ζωή 

καὶ νὰ τούς δέσουν σʹ αὐτή.

- Λένε ὅμως, Γέροντα, ὅτι ἔχει δημιουργηθῆ θέμα σὲ ὁρισμένους Δήμους τῆς Ἀθήνας γιὰ τὸ ποῦ θὰ θάβουν τούς νεκρούς.

- Τόσος τόπος ὑπάρχει! 

Χάθηκε λίγο μέρος; 

Ἕνα σωρό ἐκτάσεις ὑπάρχουν ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ εἶναι τοῦ Δημοσίου. 

Ἐγώ ξέρω μεγάλους ποὺ ἔχουν ἕνα σωρό ἐκτάσεις ἐκεῖ πέρα. 

Δὲν μποροῦν νὰ κάνουν ἐκεῖ ἕνα νεκροταφεῖο; 

Καὶ μετά οἱ περισσότεροι εἶναι ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες.

 Γιατί δὲν τούς πάνε στὸν τόπο τους; 

Νὰ πᾶνε νὰ τὸν θάψουν τὸν καθένα στὸν τόπο του.

 Ἐκεῖ δὲν θὰ ἔχουν καὶ ἔξοδα πολλά, μόνο γιὰ τὴν μεταφορά. 

Νὰ ποῦνε ὅτι ὅσοι εἶναι ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες 

καὶ ἦλθαν τώρα τελευταία στὴν Ἀθήνα, 

ὅταν πεθαίνουν, νὰ θάβωνται στὴν ἐπαρχία. 

Καὶ εἶναι καὶ καλύτερα.

Γιʹ αὐτούς ποὺ εἶναι τρεῖς γενεές στὴν Ἀθήνα, 

νὰ βροῦν μία λύση ἐκεῖ. 

Ὕστερα, μετά τὴν ἐκταφή νὰ κάνουν λάκκους πιὸ βαθεῖς 

καὶ ἐκεῖ νὰ βάζουν τὰ ὀστᾶ. 

Δύσκολο εἶναι; 

Ἐδῶ κατεβαίνουν τόσο βαθιά μέσα στὴν γῆ, 

γιὰ νὰ βγάλουν πετροκάρβουνα. 

Ἄς κάνουν γιὰ τὰ ὀστᾶ μία μεγάλη δεξαμενή 

καὶ νὰ τὰ ἔχουν ὅλα μαζεμένα.

Ἔλειψε τελείως ὁ σεβασμός. 

Καὶ βλέπεις τώρα τί γίνεται! 

Πετᾶνε καὶ τούς γονεῖς στὰ γηροκομεῖα. 

Παλιά καὶ τὰ βόδια ἀκόμη τὰ γηροκομοῦσαν, δὲν τὰ ἔσφαζαν, γιατί ἔλεγαν: 

«Φάγαμε ψωμί ἀπὸ αὐτά».

Καὶ τί σεβασμό εἶχαν στούς νεκρούς! 

Θυμᾶμαι μὲ τί κίνδυνο πηγαίναμε νὰ τούς θάψουμε στὸν πόλεμο! 

Καλά, ὁ παπάς ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ πάη, 

ἀλλὰ καὶ αὐτοί ποὺ τούς μετέφεραν μέσα στὰ χιόνια,

 μέσα στὴν παγωνιά, 

καὶ ἀπὸ πάνω νὰ πέφτουν ριπές συνέχεια! 

Τὸ 1945, στὸν ἀνταρτοπόλεμο, πρίν πάω στρατιώτης, 

μὲ τὸν νεωκόρο κουβαλοῦσα τούς νεκρούς.

 Μπροστὰ πήγαινε μὲ τὸ θυμιατό ὁ παπάς. 

Μόλις σφύριζε βλῆμα, πέφταμε κάτω. 

Ἄντε μετά νὰ σηκωθοῦμε. 

Μόλις ἀκούγαμε ἄλλο, πέφταμε πάλι κάτω. Ἀργότερα στὸν στρατό, στὸν πόλεμο, 

ξυπόλυτοι ἤμασταν μέσα στὰ χιόνια 

καὶ μᾶς εἶπαν νὰ πᾶμε νὰ πάρουμε, 

ἄν θέλουμε, ἀρβύλες ἀπὸ τούς νεκρούς. 

Κανένας δὲν κουνήθηκε. 

Ἄχ, πᾶνε ἐκεῖνα τὰ καλά τὰ χρόνια!

Τὸ κακό εἶναι ὅτι δὲν φωνάζουν μερικοί 

ποὺ ἔχουν κάποια θέση, ἀλλὰ συμφωνοῦν.
Ἡ Ἐκκλησία, ἀπὸ τὴν στιγμή ποὺ παρουσιάστηκε αὐτὸ τὸ πρόβλημα, 

πρέπει νὰ πάρη θέση, γιὰ νὰ λυθῆ. 

Γιατί ἔτσι ἀφήνει στούς κοσμικούς νὰ χειρίζωνται

 πνευματικά θέματα καὶ νὰ λένε ὅ,τι θέλουν.

Εἶναι ἀσέβεια αὐτό. 

Πῶς νὰ ἔχη τὴν εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεό ὁ κόσμος σήμερα; 

Ά, χαμένα πράγματα! 

Πᾶνε σιγά‐σιγὰ τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἐξευτελίσουν.

 Ἄχ, γιʹ αὐτὸ θὰ βρεθῆ πολύς τόπος τώρα!... 

Θὰ βρεθῆ πάρα πολύς τόπος...

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο: «Μέ πόνο καί ἀγάπη
γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο» 

|από την Γιούλη Λ.

~ Και κάτι ακόμα σχετικό (και σημερινό...):

"Η Εκκλησία αρνείται ότι είναι αξιοπρεπές για τον κεκοιμημένο άνθρωπο να καεί σε κλίβανο και να θρυμματισθεί σε μίξερ..."

α) Στήν πρώτη φάση ὁ νεκρός εἰσέρχεται σέ κλίβανο καί μετά τήν καύση τοῦ σώματος του δέν ἀπομένει ἡ τέφρα, ἀλλά ὁ ἀνθρώπινος σκελετός. Ὅ,τι δηλαδή θα ἀπέμενε καί μετά την ταφή στό κοιμητήριο.

Ἐνίοτε, κατά τήν διάρκεια τῆς καύσης, ὁ ὑπάλληλος τοῦ ἀποτεφρωτηρίου ἀνοίγει τόν κλίβανο καί μέ σιδερένια ἐργαλεῖα σπάει τά ὀστά τοῦ νεκροῦ σέ μικρότερα τμήματα.

β) Στήν δεύτερη φάση συλλέγονται τά ὀστά ἀπό τόν κλίβανο καί ρίχνονται σέ μίξερ (σπαστήρα ὀστῶν, cremulator). Τό μίξερ κονιορτοποιεῖ τόν σκελετό καί τόν μετατρέπει σέ σκόνη.

Ἡ σκόνη συλλέγεται σέ δοχείο («τεφροδόχο») καί παραδίδεται στούς οἰκείους τοῦ νεκροῦ.

Ἐπομένως, ὅταν σήμερα γίνεται λόγος γιά «ἀποτέφρωση», δέν κυριολεκτεῖται ὁ ὅρος. Οὔτε οἱ συγγενεῖς παραλαμβάνουν τήν «τέφρα» του νεκροῦ ἀπό τό ἀποτεφρωτήριο.

Αὐτό πού παραλαμβάνουν δέν εἶναι τό προϊόν τῆς καύσης (τέφρα, στάχτη), ἀλλά ἡ σκόνη (τρίμματα) ἀπό τά ὀστά τά ὁποῖα ρίχθηκαν σέ σπαστήρα ὀστῶν (μίξερ) μετά τήν καύση.

Ἀπό τήν ἄποψη αὐτή, ἡ σύγχρονη «ἀποτέφρωση νεκρῶν» δέν διαφέρει καί πολύ ἀπό τήν «ἀνακύκλωση ἀπορριμμάτων».

Εἶναι σαφές ὅτι, τουλάχιστον γιά τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτή ἡ διαδικασία μηχανικοῦ ἀφανισμοῦ τοῦ σώματος δέν τιμᾶ τόν νεκρό.

Ἡ Ἐκκλησία ἀρνεῖται ὅτι εἶναι ἀξιοπρεπές γιά τόν κεκοιμημένο ἄνθρωπο νά καεῖ σέ κλίβανο καί νά θρυμματισθεῖ σέ μίξερ...

Ἡ Ἐκκλησία ἀρνεῖται τήν καύση, ἐπειδή ἀρνεῖται τό ἀμετάκλητο ἀνθρώπινο τέλος καί τήν βία πρός τό ἀνθρώπινο πρόσωπο. Εἶναι τραγικό νά καῖμε καί νά κονιορτοποιοῦμε ὅ,τι ἔχει ἀληθινή ἀξία.

Ἡ Ἐκκλησία ἐπιλέγει καί ἐφαρμόζει τήν ταφή, διότι σέβεται τό σῶμα τοῦ κεκοιμημένου ἀνθρώπου, ἔχει πίστη καί ἐλπίδα στό αἰώνιο μέλλον καί ἀναθέτει στήν φύση τήν εὐθύνη τῆς φθορᾶς τοῦ φυσικοῦ παρόντος τοῦ ἀνθρώπου.’’ 

πηγή

* Εις μνήμην της κάθε Μάρθας... |ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ (καύση άψυχων σωμάτων) - ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ

...Δεν το΄ χασε το σπλάχνο της η μάνα που του μιλά στο Κοιμητήρι!

Δεν χάνεται ο άνθρωπος!

Δεν είναι κουμπί, δεν είναι αντικείμενο για να απολεσθεί!

Δεν εξαλείφεται η ύπαρξή του, είναι αιώνιος και ζων...

Πρωινό Αυγουστιάτικο κάτω απ τον Ταΰγετο.

Στα τελειώματά του το καλοκαίρι .

Ατμόσφαιρα καθάρια!

Η ματιά σου, ανεμπόδιστη φτάνει ως την άκρη του γαλάζιου.

Οξυγόνο αμόλυντο ξεχείλιζε στα στήθη, σαν ανεβαίναμε με τον Γιώργη το ανηφορικό πετρωτό καλντερίμι.

Αφήσαμε τα γυναικόπαιδα να κοιμούνται και μόλις αχνοβασίλεψε ο ηλιάτορας πίσω απ την πυραμίδα του πενταδάχτυλου, πήραμε τον δρόμο για τα ελατόφυτα ψηλώματα που ακουμπάνε ουρανό.

Λίγο νερό σ ένα παγουράκι και ένα μαγκούρι κομμένο από δασύσκιωτη μουριά να στηρίζει στο δυσκόλεμα και στα αγκαθωτά περάσματα.

Η θάλασσα στο πέρα κάτω, προβάλλει σαν υφάδι απαλό στρωμένο γύρω από την πέτρα και την ελιά, την ευλογημένη μάνα-γη των Μανιατών.

Πως πέρασε έτσι άλαλα τόση ώρα!

Γεμάτη από αναρίθμητες λέξεις η σιωπή.

Κελαηδιστές του ουρανού μέσα σε δροσοστάλαχτες φυλλωσιές, φτέρες και περήφανα αειθαλή , προσθέτουν κι άλλες δοξολογίες, σ αυτές που ήδη η ψυχή μας ήδη αναπέμπει.

Στο κατέβασμα, τολμάμε να αρθρώσουμε λίγες λέξεις και να νοθεύσουμε για ελάχιστα τους ήχους του Θεού.

- Κουράστηκα αδελφέ μου! Ας ξαποστάσουμε λίγο!

Εκείνη τη στιγμή περνάγαμε μπροστά απ το Κοιμητήρι των Πριπιτσίων.

-Να, ας μπούμε εδώ να πάρουμε μια ανάσα! Θυμήθηκα τότε ξαφνικά έναν Αγιορείτη σοφό Γέροντα, τον Προφητηλιάτη π.Ιωακείμ, που έχει τοποθετήσει πάνω απ το Κοιμητήρι και το οστεοφυλάκιο της Σκήτης του, μιαν επιγραφή: Φιλοσοφική Σχολή!

-Ας μπούμε λοιπόν να φοιτήσουμε! είπα στον Γιώργη που στιγμιαία απόρησε …

-Στη Φιλοσοφική σχολή…του είπα και μπήκε αμέσως στο νόημα !

- Τέσσερις έχουμε εδώ στο Ξεχώρι!

Κάθε μια σπουδαία…έχει βγάλει αρκετούς τελειόφοιτους και έχει προβιβάσει και κάποιους για ανώτατες σπουδές …αιώνιες , στο Πανεπιστήμιο του Παραδείσου!

Κάποιος είπε, πως η ζωή αυτή η πρόσκαιρη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένας διαρκής αγώνας να απομακρύνουμε συνεχώς το ρ από το άγριο και να το μεταστρέφουμε σε άγιο!

Το τόσο φιλεπίστροφο αυτό γράμμα!

Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή της εισόδου μας , πως αγώνα πρέπει να κάνουμε για να απομακρύνουμε και το β αυτού του κόσμου του μάταιου και σκοτασμένου από το μακάβριο και να το κάνουμε μακάριο!

Γιατί μόνο μακάριος, χαρούμενος αληθινά και με ελπίδα Ζωής αιωνίου μπορεί να εξέλθει κανείς από μια…Φιλοσοφική σχολή!

Φωτογραφίες και μηνύματα χαραγμένα πάνω στο μάρμαρο στην πέτρα και στο ξύλο!

Άλλα φανερά και άλλα μυστικά:

Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών!

Να πεθάνεις πριν πεθάνεις για να μην πεθάνεις όταν πεθάνεις!

Κύριε εδοκίμασάς με και έγνως με.

Μη συναπολέσεις ταις αμαρτίαις μου!

Ζωής ο Κυριεύων και του Θανάτου, μνήσθητι Κύριε του δούλου Σου!

Τόσες σκέψεις , τόσα μηνύματα , τόση ελπίδα να φωλιάσει μέσα σου!

Δάκρυα ποτισμένο κάθε προσκεφάλι προς την Ανατολή με ένα Σταυρό ακουμπισμένο πάνω του.

Δάκρυα προσδοκίας και καρτερίας, όχι απελπισιάς!

Δάκρυα προσμονής για το μεγάλο αντάμωμα!

Κι όμως, κάποιοι έχουν βαλθεί αυτές τις φιλοσοφικές σχολές να τις εξαλείψουν!

Να αφαιρέσουν την ελπίδα απ΄ τις ψυχές μας , την βεβαία του αιωνίου.

Να επαναφέρουν το αταίριαστο β μέσα στο μακάριο, να μονιμοποιήσουν και νομιμοποιήσουν ανίερα το μακάβριο…

Όλοι αυτοί μανιωδώς και δαιμονιωδώς, προσπαθούν σήμερα να επιβάλλουν την καύση των σωμάτων μετά τον αποχωρισμό τους από την αθάνατη ψυχή.

Δεν έχουν αντικρίσει ποτέ τους όλοι αυτοί άφθαρτο σκήνωμα!

Στου Ιονίου τα νησιά, στης Αγίας γης τα σεβάσματα , στου Σαν Φραντσίσκο και στου Σβιρ τα αγιομέρια!

Μα κι όταν τα είδαν τα χλεύασαν απαίσια!

Δεν έχουν δει ποτέ τους όλοι αυτοί και δεν έχουν αγγίξει τα χείλη τους, Ιερά λείψανα μυροβλύζοντα αρρήτως, στα μέρη του Άθωνα, στα Μετέωρα και σε κάθε γωνιά της Ορθοδοξίας, με θερμοκρασία σώματος, που άλλοι νιώθουν κι άλλοι, ακριβώς σιμά τους, δεν αντιλαμβάνονται το παραμικρό, πιστοποιώντας με αυτόν τον τρόπο το υπέρλογο, την διαρκή παρουσία του Θεού μέσα από τους Αγίους Του, τα θαύματα και τα θαυμάσια Του.

Δεν έχουν δει ανίατες ασθένειες να θεραπεύονται αυτοστιγμεί, στο πρώτο σταύρωμα πάνω στο νοσούν μέρος του σώματος!

Δεν έχουν θωρήσει και μανάδες να μιλούν γλυκά με τα κεκοιμημένα σπλάχνα τους , με μια χαρμολυπημένη απαντοχή, σε μια ολοζώντανη σχέση κοινωνίας και αληθινής Ζωής μακάριας και όχι μακάβριας!

Δεν το΄ χασε το σπλάχνο της η μάνα που του μιλά στο Κοιμητήρι!

Δεν χάνεται ο άνθρωπος!

Δεν είναι κουμπί, δεν είναι αντικείμενο για να απολεσθεί!

Δεν εξαλείφεται η ύπαρξή του, είναι αιώνιος και ζων!

Καρτερεύει την Ζωή του μέλλοντος αιώνος!

Κι αν τον κάψουμε δεν τον εξαφανίζουμε .

Ας ακούσουμε κάποτε επιτέλους την προφητεία του Ιεζεκιήλ την Μεγάλη Παρασκευή τη νύχτα, μετά την περιφορά του Επιταφίου.

Το παραμικρό απειροελάχιστο ίχνος μορίου που ταξιδεύει αιώνες τώρα στον αέρα, θα λάβει ξανά σάρκα, οστά και νεύρα!

Μιλάει ο Θεός εκείνο το βράδυ!

Και υπόσχεται και βεβαιώνει!

Στις μέρες μας γίνεται λόγος μόνο για τα δικαιώματα των ανθρώπων!

Για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση , στον αυτοπροσδιορισμό, στον προσανατολισμό…

Καμιά έστω αναφορά στου Θεού τα δικαιώματα!

Δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου!

Λέμε και επαναλαμβάνουμε από συνήθεια μόνο!

Να λοιπόν, μια άλλη παράμετρος που ελάχιστοι λαμβάνουν υπόψη:

Ο άνθρωπός μας για παράδειγμα, είχε εκδηλώσει την επιθυμία να αποτεφρωθεί μετά τον θάνατό του.

Και εμείς που γνωρίζουμε και πιστεύουμε και δεν έχουμε υποτίθεται πλανηθεί από τις ολέθριες μεθοδείες του μισόκαλου, σπεύδουμε να σεβαστούμε την επιθυμία του άρτι κοιμηθέντος ανθρώπου μας!

Και στέλνουμε το άψυχο σώμα του στην αρνησίθεη κάμινο!

Εμείς που γνωρίζουμε και διαλαλούμε πως πιστεύουμε στης πίστης μας τα σωτήρια δόγματα και στην πανσέβαστη ιερά μας παράδοση!

Τώρα που η ψυχή του ταξιδεύει, έχοντας πλέον πλήρη γνώση του ορατού και αοράτου κόσμου , με αγωνία μας φωνάζει :

- Μην σεβαστείτε την τελευταία μου επιθυμία! Μην με κάψετε αδελφοί μου, σας εκλιπαρώ!

Ακούστε με!

Ακούστε την κλαίουσα ψυχή μου!

Βάλτε με και εμένα σ ένα μνημούρι, σε τάφο ταπεινό με καντηλάκι ακοίμητο να παρακαλεί το έλεος του Κυρίου!

Μην με κάψετε!

Σας ικετεύω!

Υπάρχουν δόξα τω Θεώ κάποιοι που δεν σέβονται την τελευταία επιθυμία του δικού τους ανθρώπου!

Και εκείνος από ψηλά τους ευχαριστεί!

Και αναπαύεται η ψυχούλα του!

Και καίει το φιτίλι της ελπίδας στην Φιλοσοφική σχολή, όπου πλέον και εκείνος διδάσκει… Στη μακαρία σχολή της προσμονής και της Ελπίδας!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο:

"Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;"

(εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019)

και από ομότιτλη εκπομπή, όπως οπτικοποιήθηκε από την αδελφή μας και συνεργάτιδα Στεφανία Στ.