♡ Όπως αρμόζει σε κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...

    

   

  Είμαι από προχθές το βράδυ στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Λάρισας.

 Παρατηρώ αυτές τις ατελείωτες ώρες, που βρίσκομαι έξω από την ΜΕΘ τους πάντες και τα πάντα.

 Σε αυτό που κατέληξα και δεν δέχομαι κουβέντα είναι πως μέχρι να μας πάρει ο Θεός, δεν μας παίρνει να μουτρώσουμε ξανά ο ένας στον άλλον.

Να δαγκώσω τη γλώσσα μου μέχρι να ματώσει, πριν αφήσω να βγει ξανά από το στόμα μου κουβέντα πικρή, ειρωνική, μειωτική, υποτιμητική για τον άλλον άνθρωπο που έχω απέναντί μου.

Ιδιαιτέρως τα ζευγάρια μεταξύ τους.

Είναι ό,τι πιο βλακώδες μπορούμε να κάνουμε σε ό,τι υπόλοιπο μάς απομένει να ζήσουμε σε αυτήν την εξορία, πριν επιστρέψουμε στο σπίτι του Άρχοντα Πατέρα μας.

Αν δεν είμαστε από δω και πέρα σε μια διαρκής κατάσταση αγάπης, θα είμαστε για σφαλιάρες.

Χθες το βράδυ φύγανε μπροστά μου ένας άντρας και μια γυναίκα για το υπόγειο, που είναι το νεκροτομείο...

  Να κάνουνε παρέα στις πικρές κουβέντες που ξεστόμισα μέχρι σήμερα.

 Αγάπα, λέμε.

Αγκάλιαζε σφιχτά,

φίλα γλυκά, 

κλαίγε φανερά.

Δίνε απροϋπόθετα...

Τίποτα άλλο δεν θα αφήσεις πίσω σου, που να μην κατεβεί στο υπόγειο.-

   ΥΓ:

  Είμαστε όλοι στην γουναριδοΦαμίλια απίστευτα ευγνώμονες σε όλους όσους, δικούς, γνωστούς και άγνωστους, προσεύχονται για το αρχοντόπουλο που μας έχει παραχωρήσει ο Πατέρας μας Θεός τα τελευταία 39 χρόνια.

Από προχθές το απόγευμα που φεύγοντας από το σπιτικό μας στην Αθήνα - και αφού, μεταξύ άλλων, είχαν κοινωνήσει από τα τίμια χέρια του μάνα, αδέρφια, ξαδέρφια, ανήψια... - ξεγλίστρησε σαν σε ταινία από το πλαϊνό παράθυρο του αυτοκινήτου που ταξίδευε με τα παντοτινά αγαπημένα του 3 αδέρφια - Πατέρες για τα Μετέωρα, πριν επιστρέψουν στο κελί του κύρη τους, του Τιμίου Προδρόμου στο Περιβόλι της Μάνας Παναγιάς...

   Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεν έχει αποφασίσει η ψυχούλα του π.Ευσεβίου αν επιθυμεί να γυρίσει πίσω σε μας ή να ξεκινήσει από τόσο νωρίς το ατελείωτο ταξίδι, που φυλάει για το κάθε παιδί Του ο Εύσπλαχνος Πατέρας μας...

      

   Το μόνο που απομένει σε μας είναι να βομβαρδίσουμε τον ουρανό με τις προσευχές μας για την τελική απόφαση του μικρότερου και αγιότερου αδερφού μας...

  Κι ας επικρατήσει τελικά το θέλημά, όχι το δικό μας, αλλά το δικό Του...

  Κι αν θελήσει να τον πάρει μαζί Του τώρα (2 χρόνια ακριβώς μετά το υπέροχο φευγιό του πατέρα μας, του μικρού Βασιλάκη) σε αυτήν την ασυνήθιστα καλή πνευματική κατάσταση που ήταν όλο αυτόν τον τελευταίο καιρό, θα το δεχτούμε χωρίς μιζέρια, αλλά με παλλικαριά και αρχοντιά, όπως αρμόζει σε κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...

   [αμΦοτεροδεξιοσύνης το ανάγνωσμα.

Στην πράξη πλέον.

Η θεωρία πέθανε...]

    

   Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ...

  Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις...

   Χριστός Ανέστη, χαρά μου!

    |η αγιογραφία του Αγίου Παϊσίου, που κρατάει στα χέρια του είναι η τελευταία (μέχρι τώρα) που χειροτέχνησε ο π.Ευσέβιος μαζί με τους υπόλοιπους Πατέρες του Κελλιού μας...

  Και ο Βασιλεύς της Δόξης δεσπόζει στο αγαπημένο τους Μεγάλο Μετέωρο...|

        

✨ Το Έλεος του Κυρίου μας και των Αγίων Του ας μας καταδιώκει πάσας τας ημέρας της ζωής ημών...

 

Εντάξει, θα πει κανείς.

Αρκετά.

3η μέρα α(μ)Φιέρωμα στον Άγιο Ιάκωβο.

Too much, που λένε και τα πιτσιρίκια μας.

Φτάνει.

  |Το παραληρηματικό κείμενο, που θα διαβάσεις 

πρωτογράΦτηκε και πρωτοδημοσιεύτηκε 

από τον (θεο)τρελαμένο "αμΦ." στις 24/11/2023. 

Συμπαθάτε τον, τον τρελό. 

Και αν σας κούρασε ήδη, προσπεράστε το...|

Κι εκεί που καταλαβαίνεις  πως πρέπει να προσγειωθείς  επιτέλους στην πραγματικότητα...

Σκέφτεσαι αλλά και ανερυθρίαστα ομολογείς στους δικούς σου ανθρώπους πως ακόμα και εκείνο το ευλογημένο 24ωρο, που είχες αγκαλιά το σκουφάκι του Αγίου σου, δεν μπόρεσες τίποτα να του πεις.

Ούτε λέξη για τα δικά σου.

Οι ώρες περνούσαν καταιγιστικά σαν μια, τρέχοντας από το ένα σπίτι στο άλλο, από εκεί στα σχολεία να αγιαστούν τα παιδιά και οι συνάδελφοι...

Από εκεί στα σπίτια των αγαπημένων αναγκεμένων με τον άγιο (δικιά τους η έκφραση κι όχι δικιά μου)...

Κι από την αγάπη της Αγίας Μαρίνας που σε μεγάλωσε, στην αγκαλιά της Αγίας Βαρβάρας που σε καλοδέχτηκε σαν δικό της από πάντα...

Και συ, κουβέντα στον Άγιο.

Ένα τεράστιο μονάχα, έστω και αδιαμόρφωτο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κι ένα ΝΑ ΜΗΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΝΑ ΤΟ ΠΑΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ.

Κι εκεί που λες στον εαυτούλη σου πως

"Έλα φίλε, τελείωσε, αλλά αχάριστος μην είσαι, γιατί ούτε κατά διάνοια δεν άξιζες αυτήν την ευλογία"...

Έρχεται και σκάει σαν βόμβα χάριτος η είδηση από την ευλογημένη φαμίλια, που το διαχειρίζεται όλο αυτό, πως ακόμα δεν τελείωσε!

Πως για λίγες ακόμα ώρες (ή και μέρες) θα το'χεις...

Κι έτσι συνειδητοποιείς πως 1α ο Θεός, θα προλάβεις να το πας στον Γιάκωβο 

(δες τι άνθρωπος και με ποιο όνομα έπεσε μπροστά σου τέτοιον καιρό 5 χρόνια πριν)...

Και κει που τα σκέφτεσαι όλα τούτα και η καρδιά σου πάει να σπάσει από τα αναπάντεχα και τα συνεχόμενα της Ευθυμίας, της Χαράς και της Ανάστασης που ζεις μέρες τώρα, έρχεται και σκάει αυτό το αφιερωματικό video που η Ιερά Μονή του Οσίου Δαυίδ ετοίμασε και ανέβασε χθες για το αγιασμένο τέκνο που ξεπήδησε από τα σπλάχνα της, με video που δεν έχουμε ξαναδεί και με νέες απίθανες μαρτυρίες.

Και στο στέλνει ποιος;

Ο φίλος κι αδερφός σου, ο παπα Δημήτρης ο Καραϊσκάκης, ένας απο τους σκανδαλωδώς ευεργετημένους από τους Αγίους της Εύβοιας...

|αν δεν ξέρεις γιατί μιλάμε, ζούλα πάνω στη φωτογραφία|

Και σε αποτελειώνει βλέποντας μέσα ανθρώπους ευεργετημένους και ανάμεσα τους να δεσπόζει η Αδαμαντίνη μας και η μανούλα της...

  (πήγαινε στο 14΄...)

That's enough, που θα'λεγαν στο χωριό που δεν έχω σε τούτη τη γη...

Και ψάχνεις τελικά τον λόγο για τον οποίο εθελοτυφλείς.

Από ποιον πας να ξεφύγεις τελικά;

Από τη χάρη του Αγίου;

Ή μήπως από την αγκαλιά της όμορφης Ιωάννας;

Από το βλέμμα της πονεμένης Μαρίας;

Από το γονάτισμα μες τα κλάματα της μανούλας της με τις βίδες στα χέρια;

Από το γεμάτο στα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τηλεφώνημα της Βασούλας;

Από τις παρακλήσεις των μαθητών, σου που διαβάζουν για τις Πανελλήνιες, να ξαναπάς το σκουφάκι του Αγίου να το ασπαστούν όσες και όσοι δεν τα κατάφεραν εκείνη τη μέρα που το πήγες;

Από όσους ΚοινοΠορείσαι τόσα χρόνια και θα'θελαν αλλά δεν πρόκαναν;

Από το γεμάτο χαρά βλέμμα του μικρού Βασιλάκη, (του γέροντα πατέρα σου), που φορά το σκουφάκι και προγεύεται τον Παράδεισο;

  {Σημ: 2μιση μήνες μετά, του Αγίου Παρθενίου ανήμερα, ο μικρός μας αναχώρησε για την Επάνω Πατρίδα... "Τυχαίο" θα'τανε...}

Από τα κλάματα ευγνωμοσύνης της μάνας σου, της κυρΑθανασίας;

Νιώθεις βέβαια ανακουφισμένος, που η δικιά σου μαρτυρία δεν έχει βγει (ακόμα...) στον αέρα.

Ας σταματήσουμε.

Αν πάντως έφτασες μέχρις εδώ διαβάζοντας όλο αυτό το κατεβατό (το ψυχιατρικά ελεγχόμενο από τον αδελφό μου τον Λευτέρη τον Ελευθεριάδη) κείμενο, είσαι ήρωας και πρέπει να βραβευτείς...

Μη δίνεις σημασία σε τούτο το παραλήρημα.

Πες πως δεν το διάβασες ποτέ.

Μόνο δες, χωρίς αλλά περιττές τζιριτζάντζουλες, αυτό που ακολουθεί...

   Ευχαριστίες θερμές!!!

   

✨ Δεν θα σας πετύχω ξανά καμιά φορά; Θα σας σφίξω τόσο δυνατά, που θα το θυμάστε. Για να μάθετε άλλη φορά να με κάνετε να κλαίω, έτσι στα καλά καθούμενα...

                                                                               αμΦοτερο(α)δέξιες αληθινές ιστορίες

   Περιμένεις κάποιο από τα παιδιά σου, σε ένα από τα πολλά δρομολόγια της οικογένειας, και χαζολογάς στο κινητό σου, βυθισμένος στο παλιό αυτοκινητάκι σου (τη Μέριλυν την έχεις βαΦτισμένη, αυτό 13 χρονών γαϊδούρι ακόμα αβάφτιστο βρε; Ντροπή σου...) 

  Τελοσπάντων, σε ένα από τα ανόητα και άσκοπα βιντεάκια του fb, σου έρχεται κι αυτό.

  7 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα, είναι. 

 Eίναι και μεγαλούτσικο.

   "Μα, το' χω δει", λες.

Κι αυτό με τη βάΦτιση του μικρού Αρσένιου, αλλά και όλα τα επεισόδια και του α' και του β' κύκλου.

Κάποια αγαπημένα μάλιστα και 2 φορές.

  Σ' έπιασε όμως η νοσταλγία.

  Το ξεκινάς.

 Τι το'θελες, μου λες;

 Σε πήραν πάλι τα ζουμιά...

 Κατεβάζεις το κάθισμα μην σε δουν οι περαστικοί.

 Να μάθεις όμως.

 Γιατί τον μικρό Βασιλάκη (τον πατέρα σου), που το'σκασε το '23 ανήμερα του Αγίου Παρθενίου για Επάνω, τον κορόϊδευες κανονικότατα όταν ήσουνα παιδί, πρώτος εσύ απ'όλα τ'αδέρΦια σου...

Γιατί το κλάμα το΄χε τόσο εύκολο, όσο εσύ την κοροϊδία.

Και έκλαιγε από χαρά ακόμα και με τις ελληνικές ταινίες, που στο τέλος παντρευότανε πάντα ο πρωταγωνιστής με την όμορΦη μικρά.

 Αχ βρε Γιώργο Τσιάκκα!

Α ρε Στάμο Τσάμη!

 Δεν θα σας πετύχω ξανά καμιά φορά;

Θα σας σφίξω τόσο δυνατά, που θα το θυμάστε.

Για να μάθετε άλλη φορά να με κάνετε να κλαίω, έτσι στα καλά καθούμενα...

    |δες ξανά (& μανά) τώρα το απόσπασμα!

  (και κλάψε και συ να μοιραστούμε "την ντροπή"...)

† 1 χρόνο μετά. Σαν αύριο ξημερώνοντας του Αγίου Παρθενίου, του Προστάτη Αγίου των καρκινοπαθών (και όχι μόνο). Κατά τις 7 παρά το απόγευμα... Δεν λείπει όμως ο μικρός Βασιλάκης μας. Γιατί δεν έφυγε ποτέ.

 

                      

   ...Και πως νιώθουμε όλοι εμείς οι ευλογημένοι δικοί του;

  

 Νιώθουμε γεμάτοι.

 

Σαν να έφυγε ένας άρχοντας,

90 χρόνια μετά,

για να επιστρέψει στην Πατρίδα…

Αλλά μας άφησε φεύγοντας τόσα πολλά,

που όχι μόνο δεν μας λείπει τίποτα,

αλλά η "περιουσία" φτάνει και για τα παιδιά μας...

 

Και πήγε κάπου τόσο καλά,

όπου πόνος, λύπη και στεναγμός δεν έχουν χώρο.

 

Πώς θα μπορούσε λοιπόν, να λυπηθεί κανείς;

 

Και είμαστε απολύτως βέβαιοι

πως δεν έχει πάψει στιγμή

να ετοιμάζει τον καταλληλότερο τόπο

για την Αθανασία, την επί 60 τόσα χρόνια γυναίκα του,

τα 7 παιδιά του,

και τα 13 μέχρι στιγμής εγγόνια του…

 

Καμιά λύπη λοιπόν.

Κανένας στεναγμός.

 

Ευγνωμοσύνη μόνο!

Και χαρά!

 

Ελπίζοντας όλα αυτά να μην φαντάζουν πομπώδη και υπερβολικά.

 

Γιατί εκείνη τη μέρα δεν ευχηθήκαμε όλοι

από τα βάθη της καρδιάς μας ο καθένας…

«Μετά των Αγίων ανάπαυσιν Χριστέ»;

 

Κατ΄ευφημισμό το είπαμε;

Ο άνθρωπος δεν είναι γεννημένος για να γίνει άγιος;

 

Μόνη έγνοια μας πλέον, να φανούμε αντάξιοι.

                  ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 

Και ουδείς επί μνήματος...

 

 

[...ἀπό μακρυά προβλέπει το συμφέρον διά τον καθένα ἀπό μᾶς...

 

Οἱ θάνατοι ἐπέρχονται, 

ὅταν συμπληρωθοῦν τὰ ὅρια τῆς ζωῆς, 

ποὺ ἐξ ἀρχῆς διὰ τὸν καθένα 

ὥρισεν ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ, 

ὁ ὁποῖος ἀπὸ μακρυὰ προβλέπει τὸ συμφέρον 

διὰ τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς...

~ Μέγας Βασίλειος

(Ότι ουκ εστίν αίτιος των κακών ο Θεός 

ΕΠΕ 7 σελ. 93)

|από τον "συν αυτώ", Γιάννη Τσιτλακίδη

☆ "αμΦ." επισήμανση:

Κανείς μας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δεν είναι σωστό να τηρεί ο άνθρωπος στη ζωή του όσα μπορεί από τα παρακάτω.

Το σώμα μας άλλωστε, είναι Ναός του Αγίου Πνεύματος και είμαστε υποχρεωμένοι να το προσέχουμε.

Εντούτοις, τι μας λέει εδώ ο Μέγας Βασίλειος;

Πως ό,τι και να κάνουμε...

Όσο κι αν επενδύσουμε...

Στις πιο ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης...

Στην καλύτερη διατροφή...

Στην πιο σωστή εκγύμναση του σώματός μας για τον καθένα μας (το λέμε κι αυτό, ακόμα κι αν δεν μας συμφέρει...)

Στα συχνά τσεκ απ στα καλύτερα ιατρικά κέντρα για τη διασφάλιση της υγείας μας... 

Στα πιο ακριβά προγράμματα ασφαλείας ζωής...

Ό,τι και όσα κι αν απ'όλ'αυτά εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας και τους δικούς μας ανθρώπους...

Ο χρόνος μας εδώ στη γη, όπως και οι παραμικρές κι ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα οι ... μετρημένες τρίχες της κεφαλής μας, όπως λέει κάπου ο Λόγος του Θεού, είναι όχι απλά μετρημένα, αλλά και καθορισμένα μέχρι κεραίας.

Και όλο αυτό για το αιώνιο συμφέρον της ψυχής του καθενός μας...

Οπότε, τι πιο σοφό από μέρους μας, να κοιτάξουμε ο καθένας μας πως θα ζήσουμε εν μετανοία τα λεπτά, τις μέρες, τα χρόνια που μας υπολείπονται για να φτάσουμε στο τέρμα αυτής της ζωής-εξορίας και την επιστροφή στο Σπίτι του Πατέρα μας...

[Όλες αυτές οι πολυλογίες προέκυψαν (με αφορμή αυτήν την ανάρτηση που προγραμματίσαμε από χθες) από το σημερινό ετήσιο μνημόσυνο του μικρού Βασιλάκη μας, η οικογένεια του οποίου ευχαριστεί για τις εγκάρδιες ευχές όλων σας, κυρίως όμως όλες εκείνες τις ψυχές που τον θυμούνται στις προσευχές τους...

         ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

† Στη μνήμη της Βάσως μας... |αλί σε μας τους εφησυχασμένους...

 

Τις πρώτες μέρες του Απρίλη του 2023 σε μια παρουσίαση 2 βιβλίων (του μπάρμπα μας και ενός άλλου) μπροστά στην Τίμια Κάρα του Αγίου Παρθενίου Επισκόπου Λαμψάκου, στην υπέροχη ενορία της Αγίας Βαρβάρας στο Ίλιον (όσοι έρχονται ακόμα κι από μακρυά ξέρουν...), αναρωτήθηκα φωναχτά:

"Μέχρι σήμερα, Άγιο Παρθένιο άκουγα, αλλά δεν γνώριζα.

 Σήμερα για να βρίσκομαι σε αυτήν την θέση μπροστά στη Χαριτόβρυτη Τίμια Κάρα του, σημαίνει πως μάλλον ανοίγω παρτίδες μαζί του. 

Με ποιους τρόπους ακριβώς, θα μάθουμε όλοι μαζί στο μέλλον..."

Εκείνο το βραδάκι, ανάμεσα στα βιβλία που κλήθηκα να υπογράψω ως αντι-μπάρμπας (τρομάρα μου...), ήταν και μιας κούκλας, που ήρθε μαζί με τη Διονυσία και μου συστήθηκε ως Βάσω...

Μου είπε πως αγαπάει τον μπάρμπα μας και με παρακάλεσε να τον παρακαλέσω να κάνει προσευχή για εκείνην, γιατί θα πήγαινε την Τετάρτη στο νοσοκομείο να δει μια πολύ καλή γιατρός που της συστήσανε (όντως υπέροχη...) εκείνο το ύποπτο, που ψηλάφισε στο πόδι της... 

Την Τετάρτη το πρωί στο σχολείο, την ώρα της πρόβας των παραδοσιακών χορών για την μεγάλη εκδήλωση που ετοιμάζαμε, χτύπησε το τηλ.

Μου λένε τα παιδιά:

- Κύριε, χτυπάει το τηλέφωνό σας!

- Δεν με νοιάζει, τους λέω, αφήστε το να βαράει. Όποιος και να'ναι, να πάρει αργότερα. 

- Κύριε, γράφει "η Βασούλα του μπάρμπα", μου λέει μια πιτσιρίκα, μια από τις ξαδερφούλες του Σταύρου μας.

- Δώσ΄το μου γρήγορα, της λέω. Πηγαίνετε για νερό και ελάτε ξανά σε λίγο...

Η Βασούλα κλαίγοντας, μου λέει πως μόλις βγήκε από το νοσοκομείο και πως τα πρώτα νέα δεν είναι καλά. 

Και πως δεν γύρισε προς το σπίτι της, αλλά πάει στον Άγιο Εφραίμ να ανάψει ένα κεράκι και να ηρεμήσει.

Και να πω στον μπάρμπα μας να βάλει μπρος τις μηχανές της προσευχής του.

Τα παιδιά μου γύρισαν και τους τα΄πα, σαν να ήμουν συνομίληκός τους. 

Να βάλουν στην προσευχή τους μια κούκλα, που λέγεται Βασούλα, που μόλις βγήκε από κάπου και δεν είχε καλά νέα.

Το κάνανε αμέσως.

Από τότε, στο 1 λεπτό της παράταξής τους στη Γυμναστική, όταν δεν έλεγα νέα εγώ, με ρώταγαν για τη Βασούλα εκείνα.

(Πολύ συγκινιόταν όταν της το΄λεγα...)

Στην επιτήρηση στο διαγώνισμα των μεγαλύτερων παιδιών μας, που έκανα την επόμενη ώρα, έκανα "στη ζούλα" μια έκκληση για προσευχή για τη Βασούλα στο fb.

O κόσμος του Θεού, όπως πάντα ανταποκρίθηκε.

Και βγήκαν κι άλλα από εκείνη την έκκληση, που δεν χρειάζεται να τα πω.

Δεν πέρασε ούτε χρόνος και στις 7 Φλεβάρη του '24, ακούστηκε ο πρώτος "ψίθυρος".

Σε κάποιο άλλο σπίτι, άνοιγαν και επισήμως οι παρτίδες που λέγαμε, αφού ανέβηκε πανηγυρικά τη μέρα της γιορτής του Αγίου Παρθενίου,"στον άλλο κόσμο τον επάνω", ο μικρός μας (90χρονος) Βασιλάκης...

Κι άρχισαν να λύνονται οι απορίες...

Η Βασούλα μας, εν τω μεταξύ, σήκωνε τον δύσκολο σταυρό της, αγογγύστως. 

Συνδέθηκε εκτός από τον Γέροντά της και τις Μοναχές από το αγαπημένο της Μοναστήρι και με Αγιορείτες Πατέρες, των οποίων την τηλεφωνική συναστροφή απολάμβανε, όποτε μπορούσε να μιλάει.

Όλοι την είχαν βάλει μόνιμα στην προσευχή τους, όπως και τα μέλη μιας διαδικτυακής ομάδας, που στέκονταν χωρίς να την έχουν γνωρίσει προσωπικά, σαν αδέρφια δίπλα της, όπως η ίδια μου έλεγε.

Πήγα στο σπίτι της στην Πετρούπολη, παραμονές του Τιμίου Σταυρού.

Για πρώτη φορά και προτελευταία.

Για να εκπληρωθεί η επιθυμία της να προσκυνήσει το λείψανο εκείνου του αγαπημένου της Αγίου, εκείνου που στάθηκε η αφορμή να γνωριστούμε.

(το οποίο, θαυμαστώς πως, βρέθηκε από την ... Σαουδική Αραβία στα χέρια μου! 

Νά΄τες πάλι οι παρτίδες που λέγαμε...)

Της είπα πως θα τον αφήσω μαζί της για μια εβδομάδα. 

Της τον άφησα τελικά ένα μήνα. 

Δεν μου πήγαινε να πάω να της τον πάρω.

Πριν λίγες μέρες με πήρε τηλ. η ίδια, γιατί είχε έγνοια για τον Άγιο από το νοσοκομείο, που νοσηλευόταν.

Έβαλε μια φίλη να είναι σπίτι της, για να περάσω...

Έτσι ήρθε ξανά εκείνος και τοποθετήθηκε, ανάμεσα σε λίγους αλλά καλούς "φίλους", σε εκείνο το μικρό προσκυνητάρι.

Για να μείνει εκεί, μέχρι να πάει ξανά, όπου τον χρειάζονται και τον ζητούν.

Από σήμερα, η Βάσω μας μπήκε στη μεγάλη χορεία εκείνων των ψυχών, που σταυρώθηκαν εδώ με τον "άγιο καρκίνο" που λέει ένας αδερφός, για να κερδίσουν μόνιμα τον Παράδεισο και να είναι αιωνίως μαζί με Τον Χριστό...

Θεώρησα εαυτόν υποχρεωμένο να πω όλα αυτά τα ολιγοπολλά στη μνήμη της Βασούλας, που αγάπησε αλλά και υπέμεινε τόσο πολύ...

Την αγάπη όλων μας στους τόσο καρτερικούς γονείς της, στον αδερφό της, στη νύφη της και σε όλη την υπόλοιπη οικογένειά της.-

     

                           ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

|Κι αν σε φέρει ο δρόμος ...

"Την Τετάρτη 23/10/2024 στις 11.00, 

θα αποχαιρετήσουμε την Βάσω μας, 

στο κοιμητήριο του Αγίου Βασίλη στο Περιστέρι.-"

[Και μέχρι την εξόδιο την Τετάρτη, 

από μας δεν θα δεις άλλη ανάρτηση.

Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε.

Εσύ από σήμερα και πέρα, μνημόνευε τη Βάσω μας,οκ;

Μη νομίζεις πως δεν το καταλαβαίνει...

Το ένοιωθε από τότε...]

ΥΓ:

Κάτι τρέχει, πάντως, με το όνομα Βάσω, να το ξέρεις...

☆ Στα 40 του μικρού Βασιλάκη...|"Αν θες να γίνεις μέγας, γίνε ο έσχατος..." |Γι΄αυτό... "Κάνε κουμάντο, αγάπη μου..."

 

Είναι κάποιοι άντρες,

λίγοι ελάχιστοι,

που από τον πρώτο κιόλας καιρό του γάμου τους,

αφήνουν άλλες φορές φανερά

κι άλλες λιγότερο φανερά

τα ηνία στις γυναίκες τους.

           "Κάνε κουμάντο, αγάπη μου..."

Kαι όχι χωρίς να το καταλαβαίνουν,

αλλά ενσυνείδητα.

Θες από την πολλή αγάπη 

που τρέφουν γι΄αυτές και εμφανώς, 

που ξεχειλίζει;

Θες κάποιες φορές από την επίσης φανερή αδυναμία τους 

σε κάποιους τομείς και δεξιότητες;

Θες ...

Να κυβερνούν ουσιαστικά εκείνες το σπιτικό.

Όλα τα ζητήματα να περνούν από πάνω τους

και σχεδόν πάντα η δική τους αρχική σκέψη και απόφαση 

να είναι και η οριστική.

Κρατώντας όμως για τον εαυτό τους 

τον τελευταίο λόγο 

για τις πολύ σοβαρές και κρίσιμες αποφάσεις

που προκύπτουν κάποτε κάποτε στη φαμίλια τους.

...................

Και αυτό το "Κάνε κουμάντο, αγάπη μου"

διαρκεί συνήθως για πάντα,

μέχρι δηλαδή να την κοπανήσει ο ένας από τους 2...

Στη δικιά μας την περίπτωση "δραπέτευσε" 

πρώτος και καλύτερος ο μικρός Βασιλάκης.

Για να καταλάβεις πως αποτελούσε 

ένα από τα εμφαντικότερα μέλη 

αυτής της ιδιότυπης συνομοταξίας,

άκου το παρακάτω ενδεικτικό,

για κάποιους μπορεί "λεπτομέρεια",

όχι για μας, 

εμείς τα λέμε ψιθύρους...

Πρέπει να ήταν η τελευταία μέρα που μιλήσαμε.

Πριν βυθιστεί σ΄εκείνον τον λήθαργο πριν το οριστικό "τέλος", 

που (το΄παμε και θα το ξαναματαλέμε συνεχώς) 

δεν είναι το τέλος, Η ΑΡΧΗ είναι.

Εκείνη τη μέρα, τα είπαμε όλα.

Μόνοι μας, οι 2 μας.

Τις θύμησές μας...

Τα ευχαριστώ μας...

Τα συγγνώμη μας...

Να μην έχουμε χρεωστούμενα,

που θα μετανιώναμε αργότερα. 

 

Μέχρι που μου καρφώθηκε στον εγκέφαλο 

η ιδέα να πάρω ξανά εκείνον τον κέρινο Σταυρό, 

που είχαν όλα αυτά τα χρόνια "τα παιδιά"

να δεσπόζει κρεμασμένο 

πάνω από το προσκέφαλό τους.

Τον είχα φέρει από το Σεράϊ 

(τη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα) το 2000,

τον καιρό που είχε εκεί πρωτοεγκατασταθεί 

ο αγιασμένος και μακαριστός πλέον Δικαίος, 

ο Γέροντας Εφραίμ, με τα δικά του "παιδιά".

Εργόχειρο δικό τους ο Σταυρός μας.

Μοσχοβολάει απο τότε. 

Δεν είχα ακόμα φύγει από το σπίτι, βλέπεις,

κι ας ήμουνα κιόλας 30 χρονών γαϊδούρι.

Τ΄αδερφάκια μας ήταν ακόμα μαθητές μου στο σχολειό μας...

Και την επόμενη χρονιά όμως,

το καλοκαίρι που παντρεύτηκα,

Τον άφησα ακόμα εκεί να τους φυλάει,

πάνω από το κρεβάτι τους κρεμασμένο.

Δεν τόλμησα να Τον πάρω ούτε τότε,

παρότι Τον αγάπησα από τη στιγμή

που Τον πρωτόπιασα στα χέρια μου.

Για να καταλάβεις, 

τι ιστορία έχει αυτός ο Σταυρός για το σπιτικό μας,

στα είπα όλα αυτά.

Ξαναγυρνάμε πίσω στο μικρό Βασιλάκη μας...

Ήρθε εκείνο το πρωί η Μαρία, 

εκείνη η μικρομανούλα - άγγελος,

που μας έστειλε ο Θεός 

εκείνες τις δυσκολοεύκολες μέρες 

να μας συντρέξει ως νοσηλεύτρια,

ν΄αλλάξει τον ορό.

Έφυγε η Μαρία.

Στο τηλ η Σοφία η γιατρός μας

(άλλος άγγελος κι αυτή...)

μέσα σε όλες τις έγνοιες της

είπε πως θα περάσει το απόγευμα

όχι για να μας εξετάσει,

αλλά για να πιει εκείνον τον καφέ 

που της είχαμε εδώ και καιρό τάξει...

Ήξερε πως ο χρόνος τελειώνει

και με τον τρόπο της 

μάς προετοίμαζε σιγά σιγά.

[Χρόνια πριν, θυμήσου, 

πως κάποιος άλλος μας προετοίμαζε όλους μας, 

ο Άγιος Παππούς μας ο Παΐσιος...

Μείναμε και πάλι τα 2 μας.

Μέσα οι υπόλοιποι.

Και τα 2 μικρότερά μας

να τα μαζεύουν σιγά σιγά

και να΄ρχονται από τα Όρη και την ξενιτιά,

για να προλάβουν...

Στη θέση, στο καρφί που΄στεκε όλα αυτά τα χρόνια,

είχαμε βάλαμε τον ορό 

που τον κράταγε  ζωντανό 10 ολάκερες μέρες. 

Από τότε που κοινώνησε τον Χριστό 

και σταμάτησε να τρώει οποιαδήποτε τροφή.

Είπα θα του Τον ζητήσω:

"Πατέρα, μ΄ακούς;

(ήταν στο πλάι

και ήταν η τελευταία μέρα που στάθηκε στο πλάι).

"Πατέρα, να σου πω...

Να τον πάρω τον Σταυρό;"

Τον κράταγα στο αριστερό μου χέρι.

Με τ΄άλλο κράταγα το δικό του,

εκεί στα πολύχρωμα καθαρά σεντόνια 

που΄τυχε μέσα στις ατέλειωτες αλλαγές,

να΄χει βάλει η Βασιλεία

εκείνη τη μέρα.

Άνοιξε τα μάτια και με κοίταξε ο μικρός μου.

Αποκαμωμένος, αλλά με σιγουριά, μου΄πε:

"Ρώτα πρώτα τη μάνα σου!"

"Ποια μάνα μου, βρε άνθρωπε του Θεού;

Εσένα ρωτάω.

Να τον πάρω τον Σταυρό;

Θυμάσαι που Τον είχα φέρει από το Άγιο Όρος,

πολύ πριν πάει ο γιος σου ο μικρός εκεί.

Να Τον πάρω;

Τι λες;" 

"Ρώτα τη μάνα σου!"

"Άντε πάλι με τη μάνα μου...

Βρε, δικό σου είναι το σπίτι

και ό,τι έχει μέσα του.

Δικός σου κι ο Σταυρός.

Να τον πάρω;

Θα με σκάσεις...

(Πάντα του άρεσε να τον τσιτώνω λίγο.

Είχε ιδιαίτερο χιούμορ.

Ακόμα και τις λίγο προηγούμενες μέρες,

όταν τον ρωτάγαμε

βλέποντας τους μορφασμούς του, 

αν πονάει,

μας απαντούσε

"Ε, να μην πονάω κι εγώ λίγο;"

Και πόναγε πολύ.

Αλλά δεν μιλούσε...)

"Τι λες, Πατέρα;" μαλάκωσα ο μαλαγάνας.

Έχω την ευλογία σου να Τον πάρω;"

Είδε κι απόειδε ο άνθρωπος του Θεού...

Του'σφιξα το χέρι. 

Σαν να χαμογέλασε λίγο...

"Να Τον πάρεις!",

μου λέει.

"Δόξα τω Θεώ!"

αναφώνησα πανηγυρικά.

Κι όχι από μέσα μου,

απ΄όξω.

Ο μικρός Βασιλάκης όμως, γελιέσαι.

 Δεν είχε τελειώσει ακόμα...

"Αλλά, ρώτα πρώτα τη μάνα σου!"

Ακόμα και την έσχατη στιγμή, 

ρε φίλε,

(3 μέρες μετά, 

θα πετούσε προς τα πάνω

από τα μάταια τούτα.

Αυτές οι 6 λέξεις

πρέπει να΄ταν 

οι τελευταίες λέξεις 

που ανταλλάξαμε...)

στο μυαλό του,

στην σκέψη του,

στο σώμα του

και στην ψυχή του

έρεε ανόθευτο

εκείνο το 

"Κάνε κουμάντο, αγάπη μου..."

Στ΄αλήθεια ζήλεψα

το προβατάκι αυτό του Θεού 

και είπα να μην το κρατήσω μονάχα για μένα.

Δεν υπάρχουν τέτοια μυστικά.

Μια οικογένεια είμαστε αφού...

Σας ζάλισα, 

μα τα΄πα και ησύχασα.-

 (Στο στιγμιότυπο,

ο μεγαλύτερος της οικογένειας 

παίρνει την ευχή του μικρότερου...) 

|"Αν θες να γίνεις μέγας, γίνε ο έσχατος..."|

      Τις ευχές και των 2 να έχετε όλοι σας..

[Χαρά μας θα είναι 

να βρεθείτε

όσες και όσοι θελήσετε και μπορέσετε

την Κυριακή της Τυρινής,

που΄ρχεται,

στο 40νθήμερο πανηγύρι μας!

Τα υπόλοιπα, 

αν αντέχετε,

 θα τα πούμε εκεί, 

στον καφέ 

που σίγουρα 

δεν θα'ναι "της παρηγοριάς"...]

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ εκ νεκρών...

Γι΄αυτό ακριβώς,

 θάνατος ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.-

|σ.Βασιλείου Γουναρίδης.