☆ Τίποτα άλλο.-

Από όλους εμάς τους γύρω γύρω 

από τον original αμΦοτεροδέξιο, 

τον (χωρίς περιττές παρενθέσεις) 

Άγιο Κασσιανό...

 

♰ Ένα αλλιώτικο συναξάρι...

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅρισε μέ ἐγκύκλιό Της (5721/2012, 9. 7. 2019) «τήν Κυριακή μετά τήν Χριστοῦ Γέννησιν ὡς ἡμέρα προστασίας τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ». 

Η 29η Δεκεμβρίου είναι η ἡμέρα πού ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τῶν ἀναιρεθέντων ὑπό τοῦ Ἡρώδου Ἁγίων Νηπίων...

                           ☆   ☆   ☆

✔ Γιατί ο Θεός επέτρεψε στον Ηρώδη να κάνει τόσα εγκλήματα; 

|Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης

« - Πόσα βάσανα έχει ο κόσμος!

Πόσα προβλήματα!

Και έρχονται μερικοί εδώ να μου τα πουν σε δυο λεπτά στο πόδι, για να παρηγορηθούν λίγο.

Μια βασανισμένη μάνα μου έλεγε:

«Γέροντα, έρχονται στιγμές που δεν αντέχω άλλο και τότε λέω :

‘’Χριστέ μου, κάνε μια μικρή διακοπή και ύστερα ας ξαναρχίσουν τα βάσανα’’».

Πόση ανάγκη από προσευχή έχουν οι άνθρωποι!

Αλλά και κάθε δοκιμασία είναι δώρο από τον Θεό, είναι ένας βαθμός για την άλλη ζωή. Αυτή η ελπίδα της ανταμοιβής στην άλλη ζωή μου δίνει χαρά, παρηγοριά και κουράγιο, και μπορώ να αντέξω τον πόνο για τις δοκιμασίες που περνούν πολλοί άνθρωποι.

 

Ο Θεός μας δεν είναι Βάαλ, αλλά Θεός αγάπης.

Είναι Πατέρας που βλέπει την ταλαιπωρία των παιδιών Του από τους διάφορους πειρασμούς και τις δοκιμασίες που περνούν και θα μας ανταμείψη, φθάνει να κάνουμε υπομονή στο μικρό μαρτύριο της δοκιμασίας ή μάλλον της ευλογίας.

 

– Γέροντα, μερικοί λένε:

«Δεν είναι σκληρό αυτό που επέτρεψε ο Θεός;

Δεν πονάει ο Θεός;».

– Ο πόνος του Θεού για τους ανθρώπους που βασανίζονται από αρρώστιες, από δαίμονες, από βαρβάρους κ.λπ. έχει συγχρόνως και χαρά για την ουράνια αμοιβή που τους έχει ετοιμάσει...

Έχοντας δηλαδή υπ’ όψιν Του ο Θεός την ανταπόδοση που θα λάβει στον Ουρανό όποιος περνάει δοκιμασίες και γνωρίζοντας τι τον περιμένει στην άλλη ζωή, αυτό Τον κάνει να μπορεί να «αντέχει» τον πόνο.

 

Εδώ επέτρεψε να κάνει τόσα εγκλήματα ο Ηρώδης.

Δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια έσφαξε και πόσους γονείς, που δεν άφηναν τους στρατιώτες να σκοτώσουν τα παιδιά τους, τους σκότωναν κι εκείνους!

 

Οι βάρβαροι στρατιώτες, για να φανούν στους αρχηγούς τους καλύτεροι, έκοβαν τα παιδάκια κομματάκια.

Όσο πιο πολύ βασανίζονταν τα παιδάκια, τόσο περισσότερο πονούσε ο Θεός, αλλά και τόσο περισσότερο χαιρόταν για την μεγαλύτερη δόξα που θα είχαν να απολαύσουν στον Ουρανό.

Χαιρόταν για τα Αγγελουδάκια αυτά, που θα αποτελούσαν το αγγελικό μαρτυρικό τάγμα.

Άγγελοι από Μάρτυρες...

|πηγή 👉

✨ Κολλημένοι στα...Χριστούγεννα! |Να μας ζήσει...

 

Χριστούγεννα είναι αυτή η γλύκα 

που δεν μπορείς να την μαζέψεις 

και όταν κοιτάζεις γύρω σου 

να δεις πούθε έρχεται, 

δεν βλέπεις το Παιδί της Βηθλεέμ 

αλλά στο βάθος του ορίζοντα 

μια γαλανή γραμμή από τα φτερά των αγγέλων 

που κουβάλησαν την γλύκα 

(ανώτερη του μελιού) 

στη γη.
Χριστούγεννα είναι η Αγάπη 

που χωρίς της δεν ζεις 

και μαζί της τρελλαίνεσαι 

γιατί σε στενεύει ο κόσμος...

Χριστούγεννα είναι αυτό 

που δεν μπορείς να πεις 

και είναι Θεός!

ΕΛΕΝΑ

* "συν αυτώ" ΥΓ:

Όλοι ετοιμάζονται για πρωτοχρονιάτικα "ρεβλεγιόν", 

που λέει κι ένας μπάρμπας,

και μεις παραμένουμε κολλημένοι 

και αγκιστρωμένοι στα Χριστούγεννα...
"Χριστούγεννα είναι αυτή η γλύκα 

που δεν μπορείς να την μαζέψεις", 
όπως τόσο εμπνευσμένα μας λέει η Έλενα...

Πειράζει;

|αυτή η Χριστουγεννιάτικη καρτούλα μας, 

από τις 31/12/2019 και μετά, 

ανεβαίνει και θ΄ανεβαίνει τέτοιες μέρες...

Για να μας δίνει Ζωή...

(δες το ανώνυμο σχόλιο στην αρχική μας ανάρτηση!)

* Χριστούγεννα με τον κυρ Αλέξανδρο

Η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει 7 διηγήματα του Παπαδιαμάντη

3452 1 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ Αφιέρωμα στον κορυφαίο έλληνα λογοτέχνη που πέθανε σαν σήμερα το 1911, τον οποίο ο Καβάφης είχε χαρακτηρίσει ως "κορυφή των κορυφών". Το αίνιγμα του έρωτα στον Παπαδιαμάντη αναλύεται μέσα από 5 διηγήματά του Το αίνιγμα του έρωτα στον Παπαδιαμάντη αναλύεται μέσα από 5 διηγήματά του Ο συγγραφέας που αποθησάυρισε "τον παράξενο τρόπο των Ελλήνων" Ο συγγραφέας που αποθησάυρισε "τον παράξενο τρόπο των Ελλήνων" Ο πιο σοβαρός άνθρωπος που έζησε σε αυτόν τον τόπο, είχε όλα τα χαρακτηριστικά του κομπλεξικού Ο πιο σοβαρός άνθρωπος που έζησε σε αυτόν τον τόπο, είχε όλα τα χαρακτηριστικά του κομπλεξικού Η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει 7 διηγήματα του Παπαδιαμάντη Η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει 7 διηγήματα του Παπαδιαμάντη Ακούστε την Κατίνα Παξινού να διαβάζει ολόκληρη τη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη (266 λεπτά) Ακούστε την Κατίνα Παξινού να διαβάζει ολόκληρη τη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη (266 λεπτά) Η ζωή του Παπαδιαμάντη μέσα από εικόνες. Από τον Σπύρο Στάβερη Η ζωή του Παπαδιαμάντη μέσα από εικόνες. Από τον Σπύρο Στάβερη Δεν έχετε βιβλία μαζί σας; Διαβάστε τα Άπαντα του Παπαδιαμάντη ψηφιοποιημένα δωρεάν εδώ! Δεν έχετε βιβλία μαζί σας; Διαβάστε τα Άπαντα του Παπαδιαμάντη ψηφιοποιημένα δωρεάν εδώ! Γιατί 'μετράει' και σήμερα ο Παπαδιαμάντης; Γιατί 'μετράει' και σήμερα ο Παπαδιαμάντης; Διαβάστε ολόκληρη τη "Φόνισσα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Διαβάστε ολόκληρη τη "Φόνισσα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Αναγνώσεις: Η ηθοποιός Αγλαΐα Παππά διαβάζει Ουίλιαμ Σαίξπηρ Αναγνώσεις Αναγνώσεις: Η ηθοποιός Αγλαΐα Παππά διαβάζει Ουίλιαμ Σαίξπηρ Ένα απόσπασμα από τον Ριχάρδο Β' 30.11.2018 Το θέατρο της Κυριακής: Βρυκόλακες του Ερρίκου Ίψεν με την Κατίνα Παξινού Αναγνώσεις Το θέατρο της Κυριακής: Βρυκόλακες του Ερρίκου Ίψεν με την Κατίνα Παξινού Σε σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή 7.10.2018 Το θέατρο στο ίντερνετ: Άμλετ, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, με τον Δημήτρη Χορν και την Έλλη Λαμπέτη Αναγνώσεις Το θέατρο στο ίντερνετ: Άμλετ, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, με τον Δημήτρη Χορν και την Έλλη Λαμπέτη Ηχογραφημένο για το ραδιόφωνο το 1954 30.9.2018 Η ηθοποιός Έλλη Τρίγγου διαβάζει Ανδρέα Εμπειρίκο Αναγνώσεις Η ηθοποιός Έλλη Τρίγγου διαβάζει Ανδρέα Εμπειρίκο Ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Ο Μέγας Ανατολικός» 13.9.2018 Θέατρο της Κυριακής: Κωνσταντίνος Tζούμας, Μπιμπίλας, Βαλτινός στο έργο του Γκύντερ Γκράς "Οι Κακοί Μάγειροι" (1956) Αναγνώσεις Θέατρο της Κυριακής: Κωνσταντίνος Tζούμας, Μπιμπίλας, Βαλτινός στο έργο του Γκύντερ Γκράς "Οι Κακοί Μάγειροι" (1956) 8.9.2018 Ο Ερρίκος Σοφράς διαλέγει ένα ποίημα Αναγνώσεις Ο Ερρίκος Σοφράς διαλέγει ένα ποίημα Άγγελος Σικελιανός, «Άγραφον» (στ. 40-56), Λυρικός Βίος, τ. Ε', Ίκαρος, 1968 8.9.2018 O Δημήτρης Σκύλλας διαλέγει ένα ποίημα Αναγνώσεις O Δημήτρης Σκύλλας διαλέγει ένα ποίημα Το «Εμείς οι λίγοι» του Γιώργου Μακρή 6.9.2018 Αυτός που σε πρόδωσε Αναγνώσεις Αυτός που σε πρόδωσε 2.9.2018 Η Αυγούλα πού να ΄ναι; Αναγνώσεις Η Αυγούλα πού να ΄ναι; 2.9.2018 κάποτε με λέγανε Κώστα* Από τη Γλυκερία Μπασδέκη Αναγνώσεις κάποτε με λέγανε Κώστα* Από τη Γλυκερία Μπασδέκη ''Πάλι σαχλαμαρίτσες πας κι έρχεσαι 20.000 λεύγες υπό την θάλασσα. Κάτσε λιγάκι ντε να σου δείξουμε τα κόλπα στο βυθό'' ' 'Χαίρετε'' του είπα ''αλλά ξέρετε δεν είμαι ο Κώστας'' /Μαρία Μήτσορα 31.8.2018 Λάζα Λαζάρεβιτς, η δύναμη ενός σπουδαίου Σέρβου συγγραφέα Αναγνώσεις Λάζα Λαζάρεβιτς, η δύναμη ενός σπουδαίου Σέρβου συγγραφέα 29.8.2018 oh the Happy Days* Αναγνώσεις oh the Happy Days* Σκοτάδι Βαθύ [Που Θα Καλύψει Το Νεκρωμένο Φως] 26.8.2018 Γούντι Άλλεν: Οι Υποχονδρίες μου Αναγνώσεις Γούντι Άλλεν: Οι Υποχονδρίες μου Ένα απολαυστικό, βιωματικό άρθρο του μεγάλου κωμικού, το οποίο είχε δημοσιευτεί στους NY Times για τον κίνδυνο να πεθάνεις από σκασμένα χείλη ή ερωτικές πιπιλιές! 24.8.2018 J.G. Ballard: Πιστεύω στο τίποτα Αναγνώσεις J.G. Ballard: Πιστεύω στο τίποτα Ένα κείμενο του Δημήτρη Πολιτάκη από το Αρχείο μας, μια επιλογή από τσιτάτα του και το συγκλονιστικό του μανιφέστο What I Believe, σε ελληνική μετάφραση. 24.8.2018 Ντους με το λάστιχο Αναγνώσεις Ντους με το λάστιχο Οι μνήμες από τα ατέλειωτα καλοκαίρια της εφηβείας -όταν είχες την πολυτέλεια να βαριέσαι και να ξεχειλώνεις το χρόνο- παραμένουν οι πιο έντονες. Aπό τον Δημήτρη Πολιτάκη. 23.8.2018 ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ σχόλια ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΤΕ 1 σχόλιο Ταξινόμηση: Προηγούμενα 1 Επόμενα avatar astraki 23.12.2017 | 14:35 Απόλαυση 25 Αναφορά Permalink Απάντηση στο σχόλιο Προηγούμενα 1 Επόμενα ΔΗΜΟΦΙΛΗ Μουσική Ο Kanye West πρέπει να ξαναρχίσει τα χάπια του (και να περιορίσει το Twitter) THE LIFO TEAM | 18 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ Μουσική Τα 10 καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς με αλφαβητική σειρά ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ | 8 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ Αρχαιολογία & Ιστορία «Απ' όλους τους δυνάστες της Αθήνας οι Οθωμανοί ήταν οι πιο ήπιοι» M. HULOT | 6 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΕΠΙΛΟΓΕΣ Η πιο ωραία (και μελαγχολική) χριστουγεννιάτικη ταινία του Τσάρλι Μπράουν, 1965 Η πιο ωραία (και μελαγχολική) χριστουγεννιάτικη ταινία του Τσάρλι Μπράουν, 1965 Χριστούγεννα σ' έναν καταυλισμό Ρομά στον Τύρναβο Το “Last Christmas” είναι μια αλληγορία για τον κρυφό καημό ενός γκέι Πηγή: www.lifo.gr

• Υπηρέτρα 
• Το σπιτάκι στο λιβάδι
• Φώτα ολόφωτα
• Ωχ βασανάκια
• Το καμίνι
• Το μοιρολόγι της φώκιας
• Έρωτας στα χιόνια

Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη (από το αρχείο της ΕΡΤ)
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται:
Νότης Περγιάλης Γιάννης Αργύρης, Τάκης Βουλαλάς, Δημήτρης Τσούτσης, Κώστας Κοσμόπουλος, Νέλλη Μαρσέλλου, Θάνος Δαδινόπουλος, Τζόλυ Γαρμπή, Νάσος Κεδράκας, Κώστας Καφάσης, Θεόδωρος Μορίδης, Λάγια Παγκάλου

Μουσική επιμέλεια: Δόμνα Σαμίου
Σκηνοθεσία Λάμπρος Κωστόπουλος

Το Χριστόψωμο

Διαβάζει η Σοφία Χατζή

Η Σταχομαζώχτρα

Ένας άνθρωπος μαλακός και τσαλακωμένος
Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «Ἀκρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα. Ο Σταμάτης Σταματίου (Στὰμ Στὰμ) δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του.
Η συνέχεια εδώ

☆ Mη χτυπάς, Κύριε. Δεν υπάρχει τόπος...

|το ποιος το΄γραψε και το πότε αγνοείται...

εμείς απλά το είδαμε 

στο Πνευματικό Κέντρο Αγίου Νικολάου Κορίνθου...

|το εύστοχο σχόλιο πρόλαβε και έγραψε η Βασιλική Ε...

"Από τότε που υποθέτω πως γράφτηκε... 

χώρεσαν πολλά ακόμη σε αυτή τη ταλαίπωρη καλύβα....

Τη πόρτα την ανοίξαμε σε

γιγάντιους και δυσωδεις επισκέπτες 

με την ελπίδα να μετατρέψουμε τη καλύβα σε παλάτι..

Να ανακαλύψουμε την ευτυχία στην αυτοπροβολή μας!

Το σκοτάδι όμως δε προβάλεται..

Δυστυχησαμε μέσα στην αφθονία μας και στην απομόνωσή μας!

Χριστός Ετέχθη!

Μία χαραμάδα από το παράθυρο της σκοτεινής καλύβας μας, 

αρκεί για να μπει Εκείνος και να φωτίσει το σκότος μας.

Να δούμε τη κατάντια μας..."

YΓ:

Πρόλαβε η εκ των "συν αυτώ" Ανθή

να μας πληροΦορήσει μέσα από τα σχόλιά της:

Είναι ποίημα της Ναύσης Ιεσσαί Κασιμάτη.

Στη συλλογή της "Πέτρα και βότσαλο"...

☆ Πως τα έχει καταφέρει έτσι ρε φίλε, ο μπαγάσας;

[Η χαζή απορία των ημερών από έναν (αμΦοτερο)βλάξ, 

που τυχαίνει να γνωρίζουμε.

Εντελώς αΦιλτράριστη, αν δεν σε πειράζει...]

Πως τα έχει καταφέρει έτσι ρε Φίλε, ο μπαγάσας,

αυτό το τεράστιο κοσμοϊστορικό, 

αλλά και κοσμοΣωτήριο γεγονός, 

που χωρίς αυτό, 

όλοι οι αναρίθμητοι άνθρωποι όλων των αιώνων

δεν θα έβλεπαν ποτέ Θεού πρόσωπο, 

να μας το πουλάει έτσι 

που να μοιάζει μ΄ένα πανηγυράκι;

Και πόσο εύκολα 

μας έχει πείσει και μας, 

που το παίζουμε καθώς πρέπει πιστοί 

να υπηρετούμε ο καθένας με τον τρόπο του 

όλο αυτό το άθλιο παραμύθι, 

που έχει στήσει πάνω σε αυτήν την τεράστια Αλήθεια;

Τεράστιος "πωλητής" φίλε, ο αρχιτάγκαλαξ.

Αν δεν τον είχαμε συνεχώς απέναντί μας,

αφού θέλει διακαώς το κακό και τ΄ανάποδό μας,

θα του΄βγαζα το καπέλο.

Μπορείς να μου πεις πως,

μέσα στις χρονιάρες μέρες που΄ρχονται, 

δεν θα ξεχυθούμε και πάλι στα εμπορικά 

για να αγοράσουμε με τα λιγοστά λεφτάκια μας 

όλων των ειδών 

τα χρήσιμα και άχρηστα πραγματάκια 

που κυκλοφορούν;

Πως θα τα καταΦέρουμε να εναντιωθούμε επιτέλους (και) φέτος 

σε αυτό το παιχνιδάκι του;

Όχι απλά για να του την σπάσουμε,

αλλά γιατί "εμμονικά", όπως κάποιοι μας κατηγορούν,

αγαπάμε το πιο κυνηγημένο (ever) βρέΦος, 

που γεννήθηκε ποτέ.

Εδώ μας θέλω...

☆ "Να μη γίνω Χριστουγεννιάτικο δέντρο..." |άκου τον παπα Σπύρο...

  

  ☆ Σε λίγες μέρες από σήμερα, 

παραμονή Χριστουγέννων, 

θα ρωτάμε τους άλλους:

"Πώς πέρασες τα Χριστούγεννα;"

Αντί του σωστού, που θα ήταν να αναρωτηθούμε, εσύ κι εγώ...

"Πώς πέρασα εγώ (κι αυτά) τα Χριστούγεννα;"

Για να μπορέσουμε τελικά να απαντήσουμε ειλικρινά, 

έστω μια φορά, στον εαυτό μας, 

για ποιον λόγο, αυτό που για μια ακόμα φορά θα μείνει, 

θα είναι μόνο η κόπωση...

Ενώ θα'πρεπε 

καθημερινά για μας 

να είναι Χριστούγεννα, 

να είναι Πάσχα,

να είναι Βάφτιση,

να είναι Σταύρωση,

να είναι Αποκαθήλωση,

να είναι Ανάσταση,

να είναι Μεταμόρφωση,

να είναι Πεντηκοστή...

|Αν και συ θες να μην πάνε 

και φέτος έτσι πάλι στραβά τα πράγματα, 

άκου τον παπα Σπύρο...

☆ Μην πνίγετε το παιδί σας στα δώρα...

Σε κάθε γιορτή έχουμε το ίδιο δίλημμα: 

Τι να τους πάρουμε, τα έχουν όλα. 

Τα παιδιά μας, τα ανίψια, τα βαφτιστήρια, τα παιδιά των φίλων, πριν προλάβουν να επιθυμήσουν κάτι, το έχουν κιόλας αποκτήσει. 

Και κάθε χρόνο, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, επαναλαμβάνεται η ίδια τελετουργία: 

Εμείς και όλοι οι υπόλοιποι μαζί τα πνίγουμε στα δώρα. 

Πριν κάνετε λοιπόν το κουμάντο σας και φέτος με τον Αϊ-Βασίλη, διαβάστε τις παρακάτω απαντήσεις στις πιο καίριες ερωτήσεις σχετικά με τα δώρα των παιδιών, τα καλά και τα στραβά τους.

1. Γιατί χαρίζουμε τόσα πολλά δώρα στα παιδιά; 
Κατ’ αρχάς είμαστε όλοι παιδιά της εποχής μας. Όλα όσα βλέπουμε, δηλαδή, μας γεννούν επιθυμίες, ενώ κατά καιρούς όλοι μας μπερδεύουμε το «ευχαριστιέμαι» με το «ξοδεύω» και το «υπάρχω» με το «έχω». 
Έτσι και με τα παιδιά μας, συχνά τείνουμε να πιστέψουμε ότι η ευτυχία τους βρίσκεται ή τουλάχιστον εξαρτάται από την αφθονία αγαθών και ότι καλοί γονείς είμαστε όταν τους την προσφέρουμε. Είναι μια εποχή που η «έλλειψη» ή η «μη εκπλήρωση» είναι λέξεις που μας τρομάζουν, ιδιαίτερα όταν αφορούν τα παιδιά. 
Μερικοί από εμάς, συγχέουν τόσο πολύ τις ζωτικές ανάγκες (αγάπη, τρυφερότητα, σωματική επαφή, κατανόηση, φυσική παρουσία των γονιών και πολλά άλλα) των παιδιών με τις παροδικές τους επιθυμίες («Πάμε jumbo τώρα!»), που τρέμουν στην ιδέα ότι θα τα βλάψουν ή θα τα στιγματίσουν ανεπανόρθωτα αν οι φίλοι τους ή τα ξαδέρφια τους πάρουν πιο πολλά ή πιο «καλά» δώρα από τα ίδια. 
Επιπλέον, τα πολλά δώρα είναι μια κλασική -αδέξια και άστοχη στην ουσία- προσπάθεια να εξαγοράσουμε τις ενοχές μας που δεν έχουμε χρόνο, που λείπουμε πολύ, που δεν ασχολούμαστε αρκετά μαζί τους, κάπως σαν να τους λέμε: «Βλέπεις, σε σκέφτομαι, σε φροντίζω, εκπληρώνω τις επιθυμίες σου…».

2.Μπορεί αυτή η πληθώρα δώρων να είναι επιζήμια;
Τα παιδιά μπορεί να βρεθούν σε μεγάλη σύγχυση, να καταλήξουν να πιστεύουν ότι η πιο σίγουρη απόδειξη αγάπης και αναγνώρισης των δικών τους είναι τα πολλά και ακριβά δώρα. Με τον καταιγισμό από δώρα, μέσα στον ψυχισμό των παιδιών τείνουν να μπερδευτούν το συναίσθημα, η χρηματική αξία, τα δώρα. Κινδυνεύουν, λοιπόν, να αρχίσουν να αδιαφορούν για όσους τα πλησιάζουν χωρίς να φέρνουν τα πολυπόθητα «καλούδια». Και θα έχουν επίσης δυσκολία να αντιλαμβάνονται τη συμβολική αξία κάθε προσφοράς που τους γίνεται, της απλής, καλοπροαίρετης χειρονομίας.

3. Πρέπει τα δώρα να σχετίζονται με την καλή συμπεριφορά ή τις καλές επιδόσεις των παιδιών στο σχολείο;
Oι γιορτές και τα δώρα που ανταλλάσσουμε είναι μια ιεροτελεστία γεμάτη συμβολισμούς και γι’ αυτό καλό είναι να μην τα προσφέρουμε υπό όρους. Υπάρχουν άλλες στιγμές και ευκαιρίες, πολύ πιο κατάλληλες, για να επιβραβεύσουμε ή να τιμωρήσουμε τα παιδιά, αν το θεωρούμε απαραίτητο. Τα δώρα είναι ένας ωραίος τρόπος να μυήσουμε τα παιδιά στην ευχαρίστηση του «δούναι και λαβείν» και καλό είναι να κρατήσουμε μακριά καθετί που υπαγορεύει ότι «η αξία σου εξαρτάται από τις πράξεις σου, τη συμπεριφορά σου, τα επιτεύγματά σου».

4. Τα παιδιά των χωρισμένων γονιών παίρνουν συχνά πιο πολλά δώρα. Πόσο «αγνή» είναι αυτή η προσφορά;
Μετά από ένα διαζύγιο, σχεδόν πάντα τα παιδιά κάνουν διπλές γιορτές, μία φορά στη μαμά και μία στον μπαμπά. Και ο μεγάλος φόβος των χωρισμένων γονιών είναι ότι τα παιδιά θα περάσουν καλύτερα με τον άλλον. Έτσι, προσπαθούν να προσφέρουν όσο πιο πολλά μπορούν. Αυτό όμως συνήθως υπαγορεύεται από το δικό τους ναρκισσιστικό συμφέρον («Κι αν περνάει καλύτερα εκεί κι εμένα δεν με θέλει πια;»), παρά από την πεποίθησή τους ότι αυτό είναι το καλύτερο για τα παιδιά. Τα δώρα σε μια τέτοια κατάσταση συνοδεύουν ένα «αίτημα αγάπης» προς τα παιδιά. Αυτά από τη μεριά τους είναι εγκλωβισμένα σε αυτή την κατάσταση αντιπαλότητας των γονιών για τη διατήρηση της δικής τους εύνοιας και δεν είναι δύσκολο να μπουν κι αυτά στο «παιχνίδι» και να καταντήσουν μικροί τύραννοι που απαιτούν συνεχώς και δεν ικανοποιούνται ποτέ: «Θέλετε να σας αγαπάω; Δώστε μου ό,τι σας ζητήσω!».

5. Πώς δεν θα γίνει το παιδί κακομαθημένο και «μπλαζέ»;
Δεν θα το αποφύγουμε αν επιμένουμε να το πνίγουμε στα δώρα, πολλά από τα οποία κιόλας κοροϊδεύει, επειδή δεν τα ζήτησε κι επειδή πήρε έτσι κι αλλιώς όλα όσα είχε ζητήσει. Θα γίνει επίσης «μπλαζέ» και ανικανοποίητο αν το αφήσουμε να πιστεύει ότι κάθε επιθυμία του είναι για μας υποχρέωση. Αντίθετα, είναι σημαντικό να του δώσουμε την ευκαιρία να εκφράσει επιθυμίες, χωρίς αυτές να πραγματοποιούνται άμεσα και πάντα. Δεν είναι κλισέ: Μόνο έτσι μπορεί να μάθει να ονειρεύεται, να φαντάζεται τον εαυτό του μελλοντικά, να ξεχωρίζει και να νιώθει τη στιγμή που οι επιθυμίες του εκπληρώνονται, χωρίς να χτυπιέται στο πάτωμα από πείσμα όταν αυτό δεν συμβαίνει. Αυτή είναι μια σημαντική εμπειρία και για έναν ακόμη λόγο: Αποδεσμεύεται από την παιδική φαντασίωση της παντοδυναμίας («Εγώ είμαι το κέντρο του κόσμου, όλα περιστρέφονται γύρω από μένα και τις επιθυμίες μου») και ωριμάζει.

6. Πώς να αποφύγουμε το «λάθος» των δώρων που ξεχνιούνται μόλις ανοίχτηκαν; 
Μάλλον πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι αυτό πότε-πότε θα μας συμβαίνει, εφόσον τα παιδιά «ταΐζονται» με τόσα δώρα. Μπορούμε, όμως, είτε πρόκειται για τα δικά μας παιδιά είτε για παιδιά συγγενών και φίλων, να φροντίσουμε να μάθουμε από τα ίδια τι τους αρέσει και να κάνουμε μια λίστα αν οι επιθυμίες είναι πολλές. Πάντως, είναι μάλλον δύσκολο να θέλει ένα παιδί πολύ χίλια πράγματα ταυτόχρονα. Από την άλλη, αν αποφασίσουμε να μην τα ρωτήσουμε και να τους κάνουμε έκπληξη, θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι δεν επιλέγουμε κάτι «άσχετο». Επομένως, καλό θα είναι να επικεντρωθούμε στα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις του παιδιού και όχι στις δικές μας! Σκεφτείτε, επίσης, ότι πολλές φορές δώρα που δεν εντυπωσίασαν καθόλου στην αρχή γίνονται αγαπημένα αντικείμενα, κάτι που συμβαίνει συχνά με τα βιβλία ή τα παιχνίδια κατασκευών.

Και οι μπαμπάδες παίζουν Playstation
Τα Χριστούγεννα είναι μια ευκαιρία για τους ενηλίκους να κάνουν μια «βουτιά» στη δική τους παιδική ηλικία. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα ευχάριστο. Έτσι, όσο πιο πολύ στερήθηκαν οι ίδιοι σαν παιδιά, τόσο πιο πολύ νιώθουν την επιτακτική ανάγκη να επανορθώσουν, προσφέροντας στα παιδιά τους άφθονα και πλούσια δώρα. Συμβαίνει συχνά κάποια από τα δώρα των παιδιών να μην είναι καθόλου ανιδιοτελή («Με αυτό το Playstation θα διασκεδάζω κι εγώ», «Ένα τέτοιο σπίτι της Barbie το ονειρευόμουν πάντα»), συχνά μάλιστα είναι άσχετα με την ηλικία του παιδιού ή ακόμα και με τις επιθυμίες του. Oι ίδιοι οι γονείς είναι πολλές φορές αυτοί που κάνουν τα παιδιά να ζητούν το «καλύτερο, ακριβότερο, πιο προχωρημένο», ενώ ταυτόχρονα αγανακτούν και τα κατηγορούν ότι είναι αχάριστα.
volosnow

http://hamomilaki.blogspot.gr

|πρώτη δημοσίευση: 22/11/2014

☆ Μήπως ν'αρχίσουμε να ξεΦορτώνουμε τα περιττά βάρη που κουβαλάμε πάνω μας; Γιατί, πως αλλιώς θα ζήσουμε ΧριστούΓεννα; |ας ακούσουμε τον παπα Σπύρο μας και θα καταλάβουμε το Γιατί και το Πως. Το Πότε θα το πούμε και θα το αποΦασίσουμε ο καθένας μας μονάχος του...

 

✨ Τα Χριστούγεννα του Μολλά Μουσταφά στην Τραπεζούντα...

Παραμονή Χριστουγέννων! 
Όλη η Τραπεζούντα σκεπασμένη με χιόνι, που δεν έπαψε να πέφτει πυκνό. 
Ο Νίκος κοιμότανε ακόμη – χόρταινε ύπνο τώρα που είχαν διακοπές, – όταν η Δέσποινα * τυλιγμένη στο σάλι της βγήκε απ’ το σπίτι και τράβηξε κατά την αγορά, περνώντας απ’ τα στενοσόκακα του Αγίου Βασιλείου.

Βρήκε τον Μολλά Μουσταφά τον ωρολογά στο εργαστήρι του, ένα πραγματικό μεγάλο κιβώτιο κολλημένο στο ντουβάρι του τζαμιού που ήταν εκεί στην άκρη της αγοράς. Στην πρόσοψη του δίπλα στην πόρτα είχε ένα παράθυρο, όπου ήταν ακουμπισμένος από μέσα ο πάγκος της δουλειάς του.

Ένα τενεκεδένιο μαγκάλι ζέσταινε όπως-όπως το ιδιόρρυθμο εκείνο εργαστήρι.

-Καλώς την κυρα Δέσποινα! Τι κάνει το παλληκάρι σου;

Κάθισε η Δέσποινα κοντά στο μαγκάλι και, ζεσταίνοντας τα παγωμένα χέρια της, λέγει του Τούρκου:

-Μολλά Μουσταφά, ο μακαρίτης ο άντρας μου μου 'λεγε πως σ’ αγαπούσε σαν πατέρα και συ τον αγαπούσες σαν παιδί σου. Έτσι κι εγώ, όπως έμεινα έρμη με τ’ ορφανό μου χωρίς κανένα συγγενή, ήρθα σε σένα για μια χάρη, που δεν μπορώ να την ζητήσω από κανένα Χριστιανό, γιατί δεν θα θελα να μάθει κανείς το μυστικό μου…

-Σ’ ακούγω, κυρα Δέσποινα, όπως θα 'κουγα την κόρη μου λέγε…

Η Δέσποινα έβγαλε απ’ τις δίπλες του ζωναριού της τ’ ωρολόγι με τη χρυσή του καδένα και τ’ άπλωσε του γέρου:

-Είναι τ’ ωρολόγι του Σάββα. Δεν θέλω να το πουλήσω. Μα έχω ανάγκη από χρήματα. Θέλω να στ’ αφήσω ενέχυρο για μια λίρα.

Και του διηγήθηκε την ιστορία «της στολής» του Νίκου. Του είπε στο τέλος πως ήταν πρόθυμη να δώσει τον τόκο που θα όριζε εκείνος.

Ο Μολλά Μουσταφάς την άκουσε τραβώντας το χοντρό του κομπολόι. Σηκώθηκε έπειτα, σκάλισε μέσ’ στο συρτάρι του πάγκου του και βγάζοντας δυο λίρες χρυσές, τις άπλωσε της Δέσποινας.

-Τ’ ωρολόγι αξίζει πολύ περισσότερα. Πάρε δυο λίρες, γιατί δεν θα χρειαστείς μόνο τα ραφτικά… Όσο για τον τόκο, να μη γίνεται λόγος… Μόνη σου το είπες. Τον Σάββα τον αγαπούσα σαν παιδί μου.

Πήρε τ’ ωρολόγι με την καδένα και το 'κλεισε στο ίδιο συρτάρι απ’ όπου έβγαλε τις λίρες.

Η Δέσποινα τον ευχαρίστησε κι ετοιμάστηκε να φύγει.

-Μια στιγμή, της λέγει ο Μολλάς. Θα σου ζητήσω κι εγώ μια χάρη.

-Σ’ ακούω, Μολλά Μουσταφά.

Ο Τούρκος σηκώθηκε και στάθηκε με την πλάτη μπρος στην πόρτα, σε τρόπο που να μη μπορεί να την ανοίξει κανείς απ’ έξω.

-Άκου, κόρη μου! …Πρώτα θέλω να μ’ ορκιστείς στην ψυχή του Σάββα πως θα κρατήσεις μυστικό αυτό που θα σου πω… Μπορείς;

-Στην ψυχή του Σάββα; Ορκίζομαι, είπε κατηγορηματικά η Δέσποινα.

-Σ’ ευχαριστώ, παιδί μου. Άκουσε τώρα… Απόψε τη νύκτα… ίσως τα μεσάνυχτα θα στείλω σπίτι σου μια γυναίκα με το κοριτσάκι της… Πρέπει να πάνε μ’ εσένα και τον Νίκο μαζί στην εκκλησία… Είναι Χριστούγεννα και πρέπει να κοινωνήσουν…

-Δεν είν’ απ’ εδώ;

-Μη μ’ αρωτάς… Άφησε να τελειώσω… Μετά την μετάληψη θα τις πάρετε μαζί στο σπίτι σου. Θα φύγουν πάλι την νύχτα… Όποιος σ’ αρωτήσει ποιες είναι, θα πεις πως είναι γνωστές σας από το χωριό, για από κάποια άλλη πολιτεία.

-Μα, αφού ορκίστηκα, γιατί δεν μου λες ποιες είναι;

Ο Μολλά Μουσταφάς δεν απήντησε αμέσως. Άνοιξε την πόρτα, έριξε μια ματιά έξω στο δρόμο. Ξανάκλεισε και ακούμπησε και πάλι με την πλάτη στην πόρτα και μίλησε:

-Κυρα Δέσποινα. Η γυναίκα που θα σουρθεί είναι η κόρη μου και το κοριτσάκι της, εγγονή μου! …Για να καταλάβεις πόσο είναι επικίνδυνο αυτό που θα γίνει, μάθε πως ο άντρας της, ο γαμπρός μου, είναι ο γιουζπασής ο Σελίμ, …Τούρκος, μουσουλμάνος. Μένουν στα Πλάτανα. Τις έφερα εδώ για μια βδομάδα στο σπίτι μου… για τα Χριστούγεννα…

-Θεέ μου…, ξέφυγε σαν κραυγή τρόμου η επίκληση αυτή απ’ το στόμα της Δέσποινας…

-Αν φοβάσαι, δεν θα σου έρθουν, λέγει με χαμηλή φωνή ο Μολλά Μουσταφάς.

-Όχι… όχι… να έρθουν… να έρθουν, φωνάζει η Δέσποινα και τα μάτια της γεμίζουν με δάκρυα.

Δακρύζει κι ο Μολλάς, και ξεκολλάει από την πόρτα, τραβά και κάθεται δίπλα στο μαγγάλι χωρίς να πει τίποτε άλλο.

Σηκώνεται η Δέσποινα. Προτού ν’ ανοίξει την πόρτα, ρωτάει με σιγανή φωνή:

-Πώς είν’ τ’ όνομα της;

-Η κόρη μου Μαρία, η κορούλα της Άννα. Εκείνες ας κοινωνήσουν. Εγώ θα κάμω Χριστούγεννα με «τ’ αντίδωρο» που θα μου φέρουν…

Δυο ώρες απ’ τα ξημερώματα τράβηξαν για την εκκλησία η Δέσποινα με την Μαρία και την οκτάχρονη Άννα. Ο Νίκος, με την καινούργια του στολή, τους συνόδευε. Ήταν ακόμη άδεια η εκκλησία. Οι γυναίκες ανέβηκαν στον «γυναικωνίτη» και έπιασαν την πιο απόμερη σκοτεινή γωνιά.

Με το τέλος της λειτουργίας κατέβηκαν, κοινωνήσανε και επέστρεψαν στο σπίτι κρύβοντας το πρόσωπο κάτω απ’ το σάλι τους, όπως έκανε όλος ο κόσμος το παγωμένο εκείνο πρωινό…

Πέρασαν δέκα χρόνια από κείνα τα Χριστούγεννα… Πέθανε σ’ αυτό το διάστημα ο Μολλά Μουσταφάς. Πέθανε κι ο Σελίμ, ο γαμπρός του. Σκοτώθηκε σε κάποια μάχη.

Είκοσι τρία χρόνια ύστερα απ’ τον θάνατο του Σάββα, η Δέσποινα έδωσε το χρυσό τ’ ωρολόγι με την καδένα του στον γυιό της τον Νίκο, την ημέρα που τον στεφάνωνε με την Άννα, την εγγονή του Μολλά Μουσταφά.

Ποντιακή Εστία, 5(1954) σσ. 2885-88
στά «Κρυπτοχριστιανικά κείμενα»
του Νικ. Π. Ανδριώτη, Θεσσαλονίκη, 1974.

* Η Δέσποινα, νεαρή χήρα, πασχίζει νά μεγαλώσει το τρίχρονο αγοράκι της δουλεύοντας ράφτρα. Όταν πια, γερασμένη πρόωρα, δεν μπορεί να εργασθεί, αρχίζει να ξεπουλά όσα πολύτιμα είχε με τελευταίο το χρυσό ωρολόγι του μακαρίτη, που δεν της κάνει καρδιά να το αποχωρισθεί. Όμως ο Νίκος της έπρεπε να έχει τη μαθητική «στολή» του πριν τα Χριστούγεννα…

- Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό 
Ἡ Δράση μας, τχ. Δεκεμβρίου 2007

|πρώτη δημοσίευση στις 16/12/2018 (δες και στα σχόλια...)

✔ Πως ένα μόνο γράμμα κάνει την διαΦορά...

~ Όπως έψελνα το ''Χριστός γεννάται, δοξάσατε" ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά... |Όσιος Ιάκωβος

           

  Κάποια Χριστούγεννα ο Μητροπολίτης Μόρφου, όταν ήταν φοιτητής, πήγε στη μονή του Οσίου Δαβίδ. 

Μετά την αγρυπνία των Χριστουγέννων, αφού ξεκουράστηκαν λίγο, αποφάσισαν μαζί με ένα φίλο του να περπατήσουν προς την περιοχή Αγιονέρι, όπου υπήρχαν πολλά πλατάνια και ποταμός που έτρεχε. 

Καθώς περπατούσαν προς το Αγιονέρι, ακούνε κάποιον να ψάλλει πολύ γλυκά:
  «Χριστός γεννάται, δοξάσατε· Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε· Χριστός επί γης, υψώθητε· άσατε τω Κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε, λαοί, ότι δεδόξασται».
  Πλησιάζουν προς το μέρος από όπου ερχόταν η ψαλμωδία και βλέπουν τον Γέροντα Ιάκωβο γονατιστό μέσα στην κουφάλα ενός πλατάνου να προσεύχεται με τα χέρια υψωμένα, άδοντας και ψάλλοντας την καταβασία αυτή των Χριστουγέννων. 

Το πλέον όμως θαυμαστό που είδαν ήταν ότι τα πουλιά του δάσους μαζεύτηκαν και πετούσαν πάνω από το πλατάνι που βρισκόταν, και όλα τα άλλα μαζεύτηκαν στα γύρω πλατάνια, που νόμιζες ότι τα πλατάνια είχαν φύλλα, αφού ως φυλλοβόλα εκείνη την εποχή είχαν ρίξει τα φύλλα τους.
Βλέποντάς τους, ο Γέροντας σταμάτησε να ψέλνει και τα πουλιά έφυγαν με την παρουσία των «ξένων». 

Σηκώθηκε ο άνθρωπος του Θεού και τους λέει:
«Να, καλά μου παιδιά! Ήταν τόση η χαρά μου από τη γέννηση του Χριστού, που δεν άντεχα να την έχω μόνος μου και είπα: 

‘‘Δεν πηγαίνεις, χαζέ Ιάκωβε, μέσα στο δάσος να ψέλνεις Χριστός γεννάται, δοξάσατε’’; 

Και, όπως έψελνα, ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά»!

Πηγή: immorfou.org.cy

~ η Despina Giannakovitou   προς την fb ομάδα "ο "αμφοτεροδέξιος" & οι συν αυτώ.... στις 30/12/2021

♡ Νηστεία των Χριστουγέννων... |Μια χαρά φάγαμε όλη αυτήν την περίοδο! Από προχθές ξεκινήσαμε μια ακόμα μικρή θυσία (σιγά το πράγμα...)...

Νηστεία των Χριστουγέννων...
Να πεινάσουμε από τον κόσμο ώστε να χορτάσουμε Θεό.
Σαράντα μέρες αγωνίας και αναμονής,
όπως ο πατέρας περιμένει με αγωνία στο μαιευτήριο
για να ακούσει το κλάμα από τον ερχομό του παιδιού του.
Σαράντα μέρες υπομονής και αναμονής
για τον ερχομό του Αγαπημένου.
Αυτός που είναι το Α και το Ω έρχεται από ψηλά στα χαμηλά
για να μας ανεβάσει.
Χριστούγεννα...
η ημέρα που οι θρησκείες καταργούνται
και ο Θεός αποκαλύπτεται…
Νηστεία….
δεν είναι κάτι που το κάνεις με βία αλλά από αγάπη.
Νηστεύουν και ασκούνται οι αισθήσεις
όχι γιατί τα αγαθά του Θεού είναι κακά
αλλά διότι η ύπαρξή μας αυτή την περίοδο είναι παραδομένη στον Νυμφίο της Εκκλησίας.
Χριστουγεννιάτικες μέρες
που σου βάζει ο πνευματικός το πετραχήλι στην εξομολόγηση
και γίνεσαι φάτνη
ώστε να γεννηθεί το Θείο βρέφος σε κάθε ανθρώπινη καρδιά…
Καλό αγώνα αδέρφια, καλή μετάνοια
και εν Χριστώ μεταμόρφωση...

π. Σπυρίδων Σκουτής 
Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

|Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 18 Νοεμβρίου 2019.

☆ Επιτέλους, μια χριστουγεννιάτικη ταινία με αναφορές στο Χριστό!...

Χθες παρακολουθήσαμε στο ERTFLIX (το διαδικτυακό κανάλι της ΕΡΤ) την ταινία "Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία", της οποίας ο αυθεντικός τίτλος είναι 

"The Least of These: A Christmas story", 

δηλ. "Οι ελάχιστοι από αυτούς: Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία".

Είναι μια τρυφερή και όμορφη ταινία για την ελπίδα και τη δύναμη ψυχής, που μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο (αλλά και μια οικογένεια) να επιβιώσει, καθώς και για την καλοσύνη που μπορεί ν' αλλάξει τη ζωή των συνανθρώπων μας αλλά και τη δική μας.

Επιτέλους, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη: μια χριστουγεννιάτικη ταινία με αναφορές στον Ιησού Χριστό! 

Λίγες μεν, αλλά καίριες: το παιδάκι που αναρωτιέται για τη γέννηση του Χριστού και αν ο άη Βασίλης (Santa Claus) γνωρίζει το Χριστό, το ίδιο που προσεύχεται και η μαμά του παραστέκει στην προσευχή του ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες (παρότι η πίστη της ίδιας έχει κλονιστεί), και το κυριότερο, θα έλεγα, η αναφορά ενός ραδιοφωνικού παραγωγού λίγο πριν τα Χριστούγεννα στην περίφημη περικοπή από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο "Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν" κτλ, για την οποία λέει ότι αντανακλά τη βαθύτερη ουσία των Χριστουγέννων και καλό είναι να τη θυμόμαστε και να κάνουμε κάτι για τους "ελάχιστους αδελφούς" που αναφέρονται σ' αυτήν - από εκεί μάλιστα, όπως βλέπουμε, είναι και ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας. 

(Από αυτή την παραβολή είναι η διπλανή εικόνα, από εδώ).

Η υπόθεση

Εν συντομία, μια μάνα, που εγκαταλείπει τον βίαιο σύζυγό της, αναγκάζεται να διανυκτερεύει στο αυτοκίνητό της μαζί με το οκτάχρονο κοριτσάκι της. Κανονικά είναι ζωγράφος, αλλά βρίσκει δουλειά ως σερβιτόρα σε ένα μικρό εστιατόριο, που διατηρούν δυο καλοί άνθρωποι, ενώ το κοριτσάκι κάθε πρωί πηγαίνει σχολείο. 

Το βράδυ, σταθερά, μένουν στο αμάξι, υπό τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, αλλά χωρίς να χάνουν την αγάπη και την χαρά που αυτή η αγάπη & η συνύπαρξή τους (το μόνο που έχουν) φέρνει στη ζωή τους.

Στο εστιατόριο έρχεται ως πελάτης ένας γέρος, μέλος της οργάνωσης "Στρατός της Σωτηρίας", ο οποίος κάθε χρόνο, κοντά στα Χριστούγεννα, ντύνεται άη Βασίλης (Santa Claus) και βρίσκει μικρές εισφορές για την οργάνωση από τους περαστικούς. 

Καλός άνθρωπος, αλλά αποξενωμένος απ' τα παιδιά του, μένει σ' ένα σπίτι - καταφύγιο της οργάνωσης, και εκεί φέρνει τη μητέρα με το παιδί, όταν τους γνωρίζει και γίνονται φίλοι. 

Στη συνέχεια, μια σειρά γεγονότων και συναντήσεων με καλούς ανθρώπους φέρνει στη ζωή τους την αλλαγή και τη συγχώρεση που όλοι χρειάζονται και χρειαζόμαστε.  

*****

Η ταινία είναι γλυκόπικρη, απλή, ανθρώπινη, με αρκετό χιούμορ και άφθονη αγάπη. 

Και, κάτι σημαντικό, περιέχει και Χριστό. 

Έτσι, την ξεχωρίσαμε μέσα στον κυκεώνα της τηλεοπτικής μπουρδολογίας (συγχωρέστε με) των αμέτρητων δήθεν χριστουγεννιάτικων ταινιών, που εξαντλούνται σε αρλούμπες για τον υποτιθέμενο Santa Claus και τα ξωτικά του ή σε αναιμικά ρομάντζα της αμερικάνικης επαρχίας εντός χριστουγεννιάτικου φόντου με στολισμένα δέντρα και μπόλικο χιόνι...

Βεβαίως, είναι προτεσταντική ταινία. 

Θα υπάρχουν κι άλλες παρόμοιες. 

Η ΕΡΤ μάλλον φιλοξένησε κάποιες απ' αυτές και, αν ψάξει κάποιος στο ERTFLIX, ίσως τις βρει. 

Τι να κάνουμε; 

Εμείς οι Έλληνες δεν καταδεχόμαστε να γυρίσουμε αντίστοιχες. 

Οι Ρώσοι, Ουκρανοί, Λευκορώσοι κλπ ίσως έχουν, αλλά δεν υπάρχουν για το ελληνικό τηλεοπτικό χριστουγεννιάτικο σύμπαν... 

Ήταν λοιπόν μια όαση σ' αυτή την τηλεοπτική έρημο.

Κάποια σχόλια ως προς τις προτεσταντικές ταινίες (με αφορμή το Πάσχα, αλλά δεν πειράζει), μπορείτε να δείτε εδώ. 

Σημειώνω ότι δεν με πειράζει που είναι προτεσταντική, παρότι προφανώς θεωρώ ότι η Ορθοδοξία είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού και όχι οι διάφορες προτεσταντικές παραλλαγές. 

Είναι ωραία και θεωρώ πως αξίζει.

Καλά (διαρκή) Χριστούγεννα και ευλογημένη νέα χρονιά. 

Και ας μην ξεχνάμε τους ελάχιστους αδελφούς του Χριστού, τους αδελφούς μας...

"Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς, όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις..." |Μέγας Βασίλειος - [Μαζί η, τουλάχιστον αξιοσημείωτη, 6λεπτη ταινία του Θοδωρή Παπαδουλάκη για τα Χριστούγεννα...

Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου,

τα ρούχα που συσσωρεύεις είναι του γυμνού,

τα παπούτσια που τα 'χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου,

τα λεφτά που θάβεις για να μη στα κλέψουν είναι του φτωχού.

Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς,

όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις.

Μέγας Βασίλειος

|Σχετικό:

Δες την viral ταινία των Χριστουγέννων του Θοδωρή Παπαδουλάκη, που γυρίστηκε στην Κρήτη με πρωταγωνιστή τον Μανώλη Πουλή, 

                   τον Κρητικό ηθοποιό, που "έφυγε" ξαφνικά...

~ "αμφ." ΥΓ:

Για τις ανάγκες σύζευξης αυτής της ανάρτησης υποκύψαμε one more time στον πειρασμό και "υποκλέψαμε"...

Το κείμενο από τον Μιχάλη Μάλαμα, ενώ την ταινία από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή... 

(Να μας συγχωρούν και οι δύο!)

Το "παλαιό", αλλά και τόσο σημερινό, σε συνδιασμό με το "νέο" φωνάζουν (φιθυρίζοντας διακριτικά...),όσο πιο δυνατά μπορούν:

                                                      Δίνε...

Το ερώτημα είναι απλό και σαφές:

Ποιοι από εμάς έχουν "ώτα" κατάλληλα να ακούσουν;;;

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 30/12/2021