" – Αὐτά ὅλα τά ὁποῖα ἐκάματε μέ λυποῦν βαθύτατα. Μέ ἀναγκάζουν νά τιμωρήσω τόν ἑαυτό μου..." |Ο Άγιος ως Παιδαγωγός

 

Γύρισε, κοίταξε τους μαθητές του στά μάτια ἕναν-ἕναν.

Τούς κοίταξε μέ τά μεγάλα γαλανά μάτια του, χλωμός, βουβός, πικραμένος.

– Αὐτά ὅλα τά ὁποῖα ἐκάματε, ἄρχισε σιγά-σιγά νά λέει, μέ λυποῦν βαθύτατα. Μέ ἀναγκάζουν νά τιμωρήσω τόν ἑαυτό μου.

– Τόν ἑαυτό σας, κύριε σχολάρχα; ἔκανε καταγεμᾶτος ἀπορία ὁ παιδονόμος.

– Μάλιστα. Νά τιμωρήσω τόν ἑαυτόν μου εἰς ἀπεργίαν πείνης. Κύριε παιδονόμε, ἀπό ταύτην τήν μεσημβρίαν θά εἰδοποιήσετε τόν μάγειρον ἐπί τρεῖς ἡμέρας νά μήν μοῦ ἀποστέλλει φαγητόν. ᾽Εξηγήθημεν; Τήν ὥρα τοῦ φαγητοῦ θά προσεύχομαι διά τήν ἀνωμαλίαν.

– Μάλιστα.

– Μέ λυποῦν, παιδιά μου, μέ λυποῦν… σεῖς, αὐριανοί ἱερεῖς τοῦ ᾽Υψίστου! Πηγαίνετε, παρακαλῶ, καί εἴθε ὁ Κύριος νά ἀποστείλει ἔλεος καί φωτισμόν… εἴθε νά σᾶς συγχωρήσει.

᾽Απόμειναν ἄναυδοι. ᾽Απόμειναν νά τόν κοιτάζουν. Τά μάτια του μέσα στήν σοβαρότητα καί τήν συντριβή τους τόξευαν κάτι τό ἀνομολόγητο, κάτι τό μεγαλειῶδες.

– Πηγαίνετε… ξανάκουσαν τήν φωνή του. Καί παρακαλῶ μέχρι τῆς μεσημβρίας νά ἔχετε πλήρως συμφιλιωθεῖ. Διότι ἄλλως θά συνεχίσω τήν τιμωρίαν.

Τά πόδια κινήθηκαν, τά παπούτσια σύρθηκαν στό πάτωμα. Βγῆκαν ἀπό τό γραφεῖο ἕνας-ἕνας σκυφτοί, κατακίτρινοι, συνεπαρμένοι ἀπό φόβο καί δέος.

Τό μεσημέρι καί οἱ τέσσερις δέν φάνηκαν στήν τράπεζα, δέν ἔβαλαν μπουκιά στό στόμα. Κλείστηκαν στίς κάμαρές τους κι ἔκλαψαν. ῎Εκλαψαν ὅσο ποτέ στήν ζωή τους᾽.

(᾽Από τό βιβλίο τοῦ Σ. Χονδρόπουλου, ῾Ο ἅγιος τοῦ αἰώνα μας, σσ. 146-148).

~ από την Κωνσταντίνα Διονυσοπούλου

✔ Τῶν γαρ τοιούτων ἐστίν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν...

 

Ευλογία να δουλεύεις με παιδιά...
Σου θυμίζουν πως πρέπει να είσαι...

|Ελένη Καρβουνάρη

Τα αόρατα παιδιά του σχολείου

 

Τώρα που ξεκίνησε η σχολική χρονιά με χίλιες-δυο αντιξοότητες και προβλήματα,
τώρα που αναδύθηκε η μίζερη πλευρά του εαυτού μας:
«Και τι θα γίνει αν παρουσιαστεί κρούσμα στην τάξη του παιδιού;»,
«Δεν θέλουμε να λειτουργεί το τμήμα με άρρωστα παιδιά, αλλά ούτε θέλουμε να κλείσει και να κάνουν μάθημα με webex!»,
«Πάλι self test θα κάνουμε; Βαρέθηκα!»...

Τώρα ας θυμηθούμε κάποια παιδιά
που όλη αυτή την κατάσταση τη βιώνουν σε μεγέθυνση.

Και δεν έχουν ούτε τον τρόπο
ούτε τη δυνατότητα να αντιδράσουν και να απαιτήσουν τα αυτονόητα.

Το χειρότερο είναι πως από τα παιδιά με αναπηρία ΜΟΝΟ το 15% πάει στο σχολείο, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η Action Aid.

Τα υπόλοιπα 170.000 παιδιά (που αντιστοιχούν στο 85%) είναι αόρατα για το σχολείο!

Και -το κρίσιμο- περιορίζουν δραματικά την πιθανότητα να γίνουν ορατά στο μέλλον μέσα στην κοινωνία.

Ας σκεφτούμε εμείς οι γονείς, πόσες φορές πιέσαμε ασφυκτικά το διευθυντή ή τους δασκάλους να φύγει από το τμήμα το παιδί μας, ώστε να μην καθυστερεί η πρόοδος του τμήματος και η ανέλιξή του παιδιού μας (άρα και η μελλοντική είσοδός του στο …Harvard) από ένα παιδάκι με ΔΕΠΥ, με Asperger υψηλής λειτουργικότητας ή κάτι άλλο, για το οποίο έκριναν οι ειδικοί παιδαγωγοί πως πρέπει να φοιτήσει σε συμβατικό σχολείο, δηλαδή σε εκείνο που πάνε τα «κανονικά» παιδιά.

Ας θυμηθούμε πόσα τερτίπια κάναμε για να μη φοιτήσει το βλαστάρι μας σε σχολείο που έχει κάποιους μαθητές Ρομά (είναι κι αυτό ένα είδος ... "αναπηρίας"!).
Κι ας ήταν οι δάσκαλοι εξίσου (αν όχι ανώτεροι) παιδαγωγοί από εκείνους του σχολείου που πάνε (πάντα εντελώς τυχαία!) τα παιδιά των εκπαιδευτικών, των γιατρών, των δικαστών, των …, των …

Τώρα που είναι αρχή της χρονιάς, ας κάνουμε τη μεγάλη ανατροπή:
Ας βγάλουμε τα "αόρατα παιδιά" από τα παρασκήνια, ας τα τοποθετήσουμε στη θυμέλη(*) κι ας κατέβουμε από την κερκίδα, για να τα πιάσουμε από το χέρι κι όλοι μαζί να πρωταγωνιστήσουμε στην παράσταση της παιδείας. Μόνο τότε, το χειροκρότημα του φινάλε θα το εισπράξουμε όλοι ανεξαιρέτως! Και θα ωφεληθούμε πολλαπλά και σε βάθος χρόνου!

Καλή αρχή συνάδελφοι γονείς
στο δύσβατο μονοπάτι της παιδείας,
της καλλιέργειας και της πραγματικής μόρφωσης!

Υπ.

 _____________

(*) Στο κέντρο ενός αρχαίου ελληνικού θεάτρου βρίσκεται μια κυκλική, συχνά πλακόστρωτη πλατεία, η ορχήστρα, που αναλογεί στη σκηνή των σημερινών θεάτρων. Στο κέντρο της ορχήστρας είναι η θυμέλη.

Επιλογή φωτογραφίας και κείμενο εικόνας:  Χρήστος Βλάχος

   |πρώτη δημοσίευση: 12/9/2021

 

👉 "Σε λατρεύω, αγάπη μου..."

 

✔ Δεν λατρεύουμε τα παιδιά μας, 

ούτε προσπαθήσουμε να ζήσουμε μέσα από αυτά.

 

Μέσα στην καρδιά μας έχουμε ένα θρόνο. 

Το ποιόν και τι θα βάλεις εκεί 

θα έχει τα ανάλογα αποτελέσματα. 

Αν δεν μπει ο Θεός εκεί 

και βάλω τον οποιονδήποτε 

ή το οτιδήποτε, 

τότε υπάρχει πρόβλημα. 

              

Είναι σαν να διψάω για νερό 

και στη θέση του πίνω δηλητήριο. 

 

Λατρεύουμε τον Θεό. 

Αυτός είναι το Α και το Ω ,

 η αρχή και το τέλος.

Αγαπάμε τα παιδιά μας. 

Βασικά η σωστή έκφραση είναι : 

«Αγαπάμε τα παιδιά Του».

Αυτός είπε το μεγάλο ΝΑΙ για να «έρθουν».

                    

Εμείς απλά είμαστε συνοδοιπόροι. 

Στεκόμαστε δίπλα τους 

για να τα βοηθήσουμε στον δρόμο της σωτηρίας. 

Μπροστά θα βρίσκεται πάντα Εκείνος που λέει συνεχώς 

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν».

 

Πίστη είναι να έχουν φύγει όσοι λες ότι αγαπάς, 

να είσαι στη μέση του πουθενά, 

να νιώθεις τον Θεό, 

να χαμογελάς 

και να είσαι έτοιμος για τη μεγάλη συνάντηση, 

χωρίς καμία προσδοκία.

 

Περαστικοί και διάκονοι θα είμαστε σε αυτόν τον κόσμο  . . .

 

Κάθε λεπτό είναι ευκαιρία συνάντησης με τον Χριστό 

και αλλαγή της καρδιάς . . .

 

     π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr

   [την 1η φωτογραφία πήραμε από εδώ, ενώ τη δεύτερη από εδώ...]

"Ένα άφωνο παράδειγμα είναι το πιο καλό μεγάφωνο |Κανείς δεν μπορεῖ να μᾶς ἀντιμετωπίσει, ὅταν μιλᾶ δυνατά ἡ ζωή μας...

Ἡ χαρά, ὁ καημός, οἱ προσδοκίες τῶν γονέων, τὰ ὄνειρά τους εἶναι γύρω ἀπὸ τὰ παιδιά τους. 

Νὰ τὰ δοῦν εὐτυχισμένα, πετυχημένα στὴ ζωή, νὰ γίνουν ἄνθρωποι ζηλευτοί, ποὺ θὰ προσ­φέρουν πολλὰ καὶ στοὺς ἄλλους, νὰ εἶ­­ναι oἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ! 

Αὐτὸ ­θέλουν οἱ γονεῖς καὶ γι᾿ αὐτὸ προσπαθοῦν μὲ ὅ­­­λες τὶς δυνάμεις τους.

 

Προτρέπουν συχνὰ μὲ τὸν λόγο τους, συμβουλεύουν τὰ παιδιά τους καὶ τὰ καθοδηγοῦν στὸ ὀρθό. 

Εἶναι βασικὸ κα­θῆκον τους αὐτό. 

Πιὸ ἀναγκαῖο ὅμως εἶ­ναι τὸ καθῆκον νὰ διδάσκουν μὲ τὴ ζωή τους, νὰ ἐπαληθεύουν τὸν λόγο τους μὲ τὸν τρόπο τους. 

Διότι μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιος ἄριστος θεωρητικὸς διδάσκαλος, στὴν πρακτικὴ ὅμως ἐφαρμογὴ νὰ εἶναι ἐλλιπής, τόσο ποὺ νὰ σκανδαλίζει ἢ ἀκόμη καὶ νὰ προκαλεῖ τὴν ἀγανάκτηση σ᾿ αὐτοὺς ποὺ δέχονται τὴν ἀγωγή του.

 

Πολλὲς φορὲς καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμη παιδιὰ μᾶς ἀφοπλίζουν μὲ τὴ δικαιολογημένη ἀντίδρασή τους στὶς αὐστηρὲς παρατηρήσεις μας: 

«Πῶς μιλᾶς ἔτσι, παιδί μου; Τί λόγια εἶναι αὐτά;»

«Μπαμπά, καὶ ἐσὺ ἔτσι δὲν μίλησες χθὲς στὴ μαμά;»

Ἄλλοτε πάλι μᾶς βάζουν στὴ θέση μας ὅταν ἐκτραποῦμε:

«Γιατί θυμώνεις, μαμά; Ἐσὺ δὲν μᾶς λὲς ὅτι δὲν πρέπει νὰ θυμώνουμε;»

 

Ὅταν τὰ παιδιὰ μεγαλώνουν, ὅταν φθάνουν στὴν ἐφηβεία, τότε ἔχουν περισσότερη ἀντίληψη καὶ κρίση καὶ γι᾿ αὐτὸ παρατηροῦν μὲ μεγαλύτερη ἀκρίβεια τὴ ζωή μας. 

Καὶ βέβαια μεγαλύτερη εἶναι καὶ ἡ ἀπογοήτευσή τους, ὅταν κατεδαφίζουμε μὲ τοὺς τρόπους μας αὐτὸ ποὺ προσπαθοῦμε νὰ κτίσουμε μέσα στὶς ψυχές τους μὲ τὸν λόγο μας.

 

Λέει σχετικὰ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: 

«Ἢ μὴ διδάσκειν, ἢ διδάσκειν τῷ τρόπῳ». 

Δηλαδή: Ἢ νὰ μὴ διδάσκεις ἢ νὰ διδάσκεις μὲ τὸν τρόπο σου.

 

Καὶ συνεχίζει: 

Μὴ μὲ τὸ ἕνα χέρι τραβᾶς, καὶ ἀπωθεῖς μὲ τὸ ἄλλο.

 Θὰ χρειασθεῖς λιγότερα λόγια πράττοντας ὅσα πρέπει. 

Ὁ ζωγράφος διδάσκει πιὸ πολὺ μὲ τὶς ζωγραφιές του…

 

«Ἄφωνον ἔργον κρεῖσσον ἀπράκτου λό­γου». Δηλαδή: Δίχως λόγους ἔργο εἶ­ναι ἀνώτερο ἀπὸ λόγο χωρὶς ἔργο (ΕΠΕ 9, 414-417).

 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατηρεῖ: «αὕτη ἐστὶν ἡ μεγάλη μάχη, οὗ­τος ὁ συλλογισμὸς ὁ ἀναντίρρητος, ὁ διὰ τῶν ἔργων». 

Τὸν μεγάλο πόλεμο τὸν κάνουμε μὲ τὰ ἔργα. 

Αὐτὸ εἶναι τὸ «ἀναντίρρητο» ἐπιχείρημα. 

Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς ἀντιμετωπίσει, ὅταν μιλᾶ δυνατὰ ἡ ζωή μας. 

Διότι οἱ ἄνθρωποι «οὐ τοῖς λεγομένοις προσέχουσιν, ἀλλ᾿ ἃ πράττομεν ἐξετάζουσι». 

Δὲν προσέχουν τόσο αὐτὰ ποὺ λέμε, ὅσο παρατηροῦν ἐκεῖνα ποὺ κάνουμε (PG 61, 28-29).

 

Οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι ἐπιβάλλονται μὲ τὴν ἁγιότητά τους καὶ μ᾿ αὐτὴν ἐπηρεάζουν θετικὰ καὶ τοὺς ἄλλους. 

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γράφει γιὰ τὸν Μέγα Ἀθανάσιο ὅτι ἦταν γλυκὺς στὸ λόγο καὶ γλυκύτερος στὸν τρόπο. 

Ἐλάχιστα χρειαζόταν τὸν λόγο ἐξαιτίας τῆς διαγωγῆς του, ποὺ ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ παιδαγωγεῖ (βλ. ΕΠΕ 6, 52). 

Καὶ γιὰ τὸν πολὺ στενὸ φίλο του, τὸν Μέγα Βασίλειο, λέει πὼς κέρδιζε τοὺς ἀντιπάλους του λιγότερο μὲ τὸν λόγο του καὶ περισσότερο μὲ τὰ ἔργα του καὶ τοὺς νικοῦσε ὅλους μὲ τὴν ἀνωτερότητα τοῦ πνεύματός του καὶ μὲ τὴν παραδοχὴ τῆς ἀπλησίαστης ἀρετῆς του (βλ. ΕΠΕ 6, 198).

 

Τέτοιοι ἦσαν οἱ Ἅγιοι καὶ ἀσκοῦσαν ἀ­­­γωγὴ μὲ τὸ παράδειγμα κυρίως, μὲ τὴν ὑ­­­ποδειγματικὴ ζωή τους. 

Ἔτσι ­ἐπηρέαζαν θετικὰ τὸ περιβάλλον τους καὶ συνεχί­ζουν νὰ διδάσκουν καὶ νὰ ­καθοδηγοῦν ὀρ­θὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ μελετοῦν τὰ ἔρ­γα τους καὶ τὴ ζωή τους σ᾿ ὅλες τὶς ἐποχές.

 

«Ἀληθινὸς παιδαγωγός», παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς, «εἶναι εἰς τὴν πραγματικότητα μόνον ὁ Ἅγιος. 

Ἄνευ τῶν Ἁγίων δὲν ὑπάρχουν ἀληθινοὶ διδάσκαλοι καὶ παιδαγωγοί, οὔτε ἀληθινὴ παιδεία ἄνευ τῆς ἁγιότητος… 

Οἱ Ἅγιοι, ἐπειδὴ εἶναι ἡγιασμένοι καὶ φωτισμένοι διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τοῦτο εἶναι καὶ ἀληθινοὶ διδάσκαλοι καὶ παιδαγωγοί»(*).

 

Αὐτὸ ἰσχύει πολὺ περισσότερο γιὰ τὸν πρῶτο Διδάσκαλο καὶ μέγιστο Παιδαγωγό, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. 

Δίδασκε μὲ τὸν πάνσοφο λόγο Του. 

Προπάντων δίδασκε μὲ τὸ μοναδικὸ παράδειγμα τῆς ἁγίας ζωῆς Του. Ἀφοῦ ταπεινώθηκε καὶ ἔπλυνε τὰ πόδια τῶν μαθητῶν Του, τὸ εἶπε καθαρά: 

«Ὑπόδειγμα δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν, καὶ ὑμεῖς ποιῆτε» (Ἰω. ιγ΄ 15).

 

Πῶς μιλοῦσε τὸ παράδειγμά Του στὶς ψυχές τους! 

Ἀσφαλῶς ἔφερναν συχνὰ στὴ μνήμη τους τὰ λόγια Του, ἀλλὰ προπάντων τὴν ἁγία ζωή Του· καὶ προσπαθοῦσαν νὰ Τὸν μιμοῦνται. 

Ὑπενθύμιζαν δὲ καὶ στοὺς ἄλλους χριστιανοὺς ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἄφησε «ὑπογραμμόν», παράδειγμα τέλειο, ὥστε νὰ ἀκολουθοῦμε ἀκριβῶς τὰ ἴχνη Του, νὰ μιμούμαστε Αὐ­τὸν ὁ Ὁποῖος «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 21-22).

 

Στὸ σύγχρονο ἁμαρτωλὸ κόσμο, τὰ παραδείγματα ποὺ παίρνουν τὰ παιδιὰ στὴν κοινωνία καὶ στὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν τηλεόραση καὶ τὸ διαδίκτυο, ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς τέχνης καὶ τῆς πολιτικῆς, ἀ­­­πὸ συμμαθητὲς καὶ δασκάλους ­ἀκόμη, εἶναι συνήθως τελείως ἀρνητικά. 

Γι᾿ αὐτὸ μέσα στὸ σπίτι εἶναι ἀνάγκη νὰ δέχονται ἰσχυρὰ ἀντίδοτα. 

Τὸ καλὸ παράδειγμα τῶν γονέων, ἐπειδὴ ἡ ἐμπιστοσύνη καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς αὐτοὺς εἶναι φυσική, μιλάει πολὺ δυνατὰ στὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν! 

Ὅταν βλέπουν τοὺς γονεῖς νὰ συζητοῦν ἤρεμα, νὰ εἶναι συγκρατημένοι στὴ συμπεριφορά τους, νὰ ζοῦν μὲ ἀγάπη καὶ ὁμόνοια, ὅταν τοὺς παρατηροῦν νὰ στέκονται μὲ εὐλάβεια σὲ προσευχή, νὰ ἐκκλησιάζονται μὲ κατάνυξη καὶ προσοχή, νὰ εἶναι φιλάνθρωποι καὶ εὐγενικοὶ πρὸς ὅλους, παίρνουν μαθήματα ποὺ δὲν θὰ ξεχάσουν ποτὲ στὴ ζωή τους.

 

Ὅσο ἀνεβαίνουν οἱ γονεῖς, τόσο ἀνεβάζουν τὰ παιδιά τους. 

Βέβαια, καθὼς τὰ παιδιὰ θὰ μεγαλώσουν, θὰ διαλέξουν ἐλεύθερα τοὺς δρόμους τους. 

Ὅμως οἱ γονεῖς, ζώντας οἱ ἴδιοι πνευματικά, θὰ ἔχουν προσφέρει τὴν πιὸ μεγάλη περιουσία στὰ παιδιά τους καὶ θὰ δικαιοῦνται νὰ τρέφουν γι᾽ αὐτὰ τὶς πιὸ καλὲς καὶ ἅγιες ἐλπίδες.

(*). Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 193.

 

Πηγή

|το πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2020...

* Προς τον Άγιο Βασίλη. Η Νεφέλη, αδερφή του Δημήτρη...

 

Πίσω από αυτό το γράμμα στον «Άγιο Βασίλη»,

πίσω από την κάθε λέξη στο γράμμα ενός μικρού κοριτσιού

που ο αδερφός της έχει αναπηρία, κρύβεται ένα μικρό άγχος.

Κρύβεται μια δόση ευθύνης & υπευθυνότητας που γεννιέται ασυναίσθητα στα αδέρφια ατόμων με αναπηρία από νωρίς.

Κρύβεται η αποδοχή, η κατανόηση, η υπομονή, η ενσυναίσθηση, η ανιδιοτέλεια και μπόλικη δόση ανυπέρβλητης αγάπης.

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά που αυτά τα αδέρφια χτίζουν με βαθύ τρόπο και αποπνέουν σε όλη την καθημερινότητά τους για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Είστε οι κρυφοί ήρωες, που αποκτάτε απο νωρίς «μαγικό & βαρύ εξοπλισμό» για την ζωή.

Έχετε τον σεβασμό και την αγάπη μας.

(Νεφέλη, 7 ετών, αδερφή Δημήτρη.

Το έγραψε μόνη της μετά το δικό της γράμμα και εγώ το διάβασα με βουρκωμένα μάτια, όχι απο στεναχώρια αλλά απο υπερηφάνεια. )

Find your ability in your disability

(εμείς από την Eva Kos)

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα 3 χρόνια πριν.

Η Νεφέλη θα είναι πια 10 χρονών.

Ο Δημήτρης της τι να κάνει άραγε;

* "Δεν φτάνει να μην κάνεις το κακό..." |Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Δρ. Θεολογίας

 «Πολλές Φορές Κάποιος Δεν Κάνει Το Κακό, Αλλ’ Όμως Δεν Κάνει Ούτε Το Καλό. Δεν Αδικεί, Όμως Ούτε Και Ελεεί. Δεν Μισεί, Όμως Ούτε Αγαπάει» (Αββάς Δωρόθεος)

Η ανατροφή των παιδιών έχει συνήθως έναν χαρακτήρα αποτρεπτικό. 

Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να μάθουν να κάνουν το κακό, ό,τι βλάπτει τα ίδια και τους άλλους, ό,τι παραβιάζει όρια και κανόνες, και γι’  αυτό, συχνά, η σκέψη και ο λόγος μας λειτουργούν στην προοπτική του «μη», του «πρόσεξε», του «Όχι». 

Λιγότερο στην προσοχή μας εμπίπτει η ανάγκη τα παιδιά να κάνουν το καλό. 

Δεν είναι μόνο ζήτημα θετικής προσέγγισης της ζωής. 

Έχει να κάνει και με την διαμόρφωση ενός ήθους το οποίο λειτουργεί αναγεννητικά για την ύπαρξη. 

Κάνει τον άνθρωπο να πορεύεται προς το αγαθό, όχι απλώς προς το χρήσιμο, αλλά προς το φως. 

Όποιος κάνει το καλό, εκτός από την υπακοή στον Χριστό, δίνει χαρά στους άλλους, ελπίδα ότι η ζωή δεν είναι σκοτάδι στο οποίο πρέπει να επιβιώσουμε με κάθε τρόπο, ακόμη κι αν γίνουμε ένα μ’ αυτό, αλλά φως, το οποίο μπορούμε να εγκολπωθούμε και να το προσφέρουμε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΟΥΚΑΣ/ILIALIVE/EUROKINISSI

Αυτό συμβαίνει και στην πνευματική μας προσπάθεια. 

Συνήθως κάνουμε λόγο για την αμαρτία, ότι είναι ο εχθρός του ανθρώπου, του καθενός μας. 

Αισθανόμαστε ότι κινδυνεύουμε να παραβιάσουμε τις εντολές του Θεού, οι οποίες όμως είναι όρια που μας χαράσσουν τις γραμμές στις οποίες καλούμαστε να σταματήσουμε, διότι μετά χάνεται η αγάπη και ό,τι φεύγει δεν επιστρέφει εύκολα. 

Οι εντολές δεν είναι άτεγκτοι νόμοι, η παραβίαση των οποίων οδηγεί τον άνθρωπο στην απώλεια. 

Χάνεται αυτός που δεν ελπίζει στον Θεό. 

Αλάθητος δεν υπάρχει. 

Αμετανόητος, ναι. 

Ο φόβος της αμαρτίας, ο φόβος της πτώσης λειτουργεί αποτρεπτικά για κάποιο διάστημα, στερεί όμως από τον άνθρωπο την απλοχεριά της καλοσύνης και της αγάπης, που θέλει και ρίσκο. 

Γιατί όποιος πορεύεται φοβικά, κλείνεται στον εαυτό του. 

Εύκολα κατακρίνει τους άλλους. 

Το ίδιο κάνει και με τον κόσμο. 

Όταν φοβάσαι μόνο να μην αμαρτήσεις, τότε όλα γύρω σου μοιάζουν επικίνδυνα. 

Η ελευθερία σου όμως, στην πράξη, έχει σβήσει, διότι νικούμε αληθινά την αμαρτία όχι επειδή φοβόμαστε τις συνέπειές της αλλά επειδή αγαπούμε. 

Προσεύχομαι όχι για να μην πάω στην κόλαση, αλλά γιατί αγαπώ τον Θεό και Τον εμπιστεύομαι. 

Κι Εκείνος γνωρίζει πού θα πάω, πώς θα υπάρξω, τι θα μου δώσει.

Οι άνθρωποι σήμερα αναζητούμε χαρά. 

Το βλέπουμε αυτό στις ταινίες και τις σειρές, στις οποίες οι κωμωδίες αγκαλιάζονται από περισσότερους. 

Αυτό δεν συμβαίνει στην νέα γενιά. 

Σκοτάδι, θρίλερ, νεκροζώντανοι, λυκάνθρωποι, serial killers, ληστές, όμορφοι και πλούσιοι που νικούνε με κάθε μέσο είναι στην συντριπτική πλειονοψηφία των ενδιαφερόντων των νεώτερων. 

Ένας σκοτεινός κόσμος που δείχνει πως όταν η αγωνία μας είναι να αποφευχθεί το κακό, τότε δεν κάνουμε το βήμα παραπέρα, που είναι να πράξουμε το καλό. 

Όταν ο έφηβος είναι ευχαριστημένος που πέρασε την τάξη, δεν μπορεί να χαρεί όταν αριστεύσει. 

Μα κι όταν βάζει την αριστεία ως αυτοσκοπό και όχι ως σημάδι ότι έμαθε και μπορεί να σταθεί με αυτό που έμαθε στον διάλογο και στις παρέες, να δώσει χαρά και φως, τότε ο εγωισμός γίνεται υπερηφάνεια που δεν λυτρώνει. 

Ας προχωρούμε λοιπόν στην χαρά του καλού, την γνήσια οδό της πίστης.

themistoklismourtzanos.blogspot.com