– Με λένε Ελένη…

 

☆ Ήταν προχωρημένο φθινόπωρο του 1998. 

Βρισκόμασταν με τον π. Κύριλλο στο αεροδρόμιο της Άγκυρας.

Ερχόμασταν από την Αγία Καππαδοκία 

και πηγαίναμε στην Τραπεζούντα.

Περιμέναμε με υπομονή στην ουρά 

έως ότου φτάσαμε μπρος στη συνοδό εδάφους, 

ήταν μια καλοκαμωμένη νέα κοπέλα, 

με όμορφο πρόσωπο, 

μελαχρινή, με γαλάζια μάτια.

Πρώτος πέρασε ο π. Κύριλλος.

Ήμουν πίσω του.

Έδωσε το διαβατήριό του 

και έβαλε τη βαλίτσα στη ζυγαριά.

Η κοπέλα άνοιξε το διαβατήριο 

και τον κοίταξε επίμονα στα μάτια.

Κάποια στιγμή τα βλέμματα συναντήθηκαν.

Του είπε στα αγγλικά, σε χαμηλό ευγενικό τόνο:

– Είστε Έλληνας…

– Μάλιστα, της απάντησε κοφτά ο π. Κύριλλος.

– Και Πόντιος; τον ξαναρώτησε.

– Μάλιστα, της απάντησε πάλι ο π. Κύριλλος, 

αυτή τη φορά απορημένος.

Η κοπέλα με το ίδιο θερμό πάντα χαμόγελο συνέχισε τις ερωτήσεις.

– Ξέρετε ποντιακά;

– Μάλιστα, της απάντησε μονολεκτικά ο π. Κύριλλος.

Τότε του μίλησε στα ποντιακά.

– Θέλω μια χάρη πάτερ, να μου διαβάσετε μιαν ευχή, 

να με ευλογήσετε.

Ξαφνιάστηκε ο π. Κύριλλος.

– Πού κοπέλα μου να σου την διαβάσω;

Δεκάδες άνθρωποι συνωστίζονται εδώ, 

μπορεί να μας δουν.

Είναι και η αστυνομία…

 

Ο π. Κύριλλος μου είπε αργότερα 

πως δεν σκεφτόταν τον εαυτό του για τις συνέπειες.

Εκείνος ήταν ταξιδιώτης, 

η κοπέλα ήταν τουρκάλα…

– Θα πάμε λίγο πιο πέρα σε εκείνο το άδειο γκισέ 

και λίγη ώρα θα κάνουμε. 

Σας παρακαλώ…

Το ύφος της παρακλητικό.

Σχεδόν έκλαιγε από την επιθυμία της ευλογίας. 

Άφησε τη θέση της 

και πήγε πιο πέρα 

χωρίς να τον αφήσει από τα μάτια της 

και με το βλέμμα της να τον παρακαλεί.

Ο π. Κύριλλος πήγε κοντά της.

Έβγαλε από την τσέπη του αντεριού του 

ένα εγκόλπιο ευχολόγιο 

και ένα μικρό Σταυρό ευλογίας.

Της διάβασε σύντομη ευχή 

και με την πλάτη στο πλήθος 

την ευλόγησε με τον Σταυρό μέσα από τον πανωφόρι.

Το πρόσωπο της κοπέλας φωτίστηκε.

Έμοιαζε με μικρό παιδί, 

που του έκαμαν ένα πολύτιμο δώρο, δώρο ζωής.!

Λάμποντας από χαρά γύρισε στη θέση της, 

έδωσε το διαβατήριο 

και την κάρτα επιβίβασης στον π. Κύριλλο.

Πριν απομακρυνθεί την ερώτησε στα ποντιακά:

– Πώς σε λένε κοπέλα μου, 

για να σε μνημονεύω σε κάθε Θεία Λειτουργία;

Και εκείνη του απάντησε:

– Με λένε Ελένη…

 

(η μαρτυρία από τον Γιώργο Παπαθανασόπουλο)

 

"Εκατομμύρια κρυπτοχριστιανών 

ζουν στην (σημερινή) Τουρκία. 

Φαίνεται πώς η Εκκλησία 

μόνο διωκόμενη είναι ζωντανή. 

Όταν δεν διώκεται, 

αδιαφορεί, 

προδίδει τις αξίες της, 

αρνείται τον εαυτό της 

κι  Εκκλησία είμαστε όλοι εμείς."

        ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ, ΔΟΞΑ ΣΟΙ!

 

|Posted by PROSKINITIS

“Είπαμε με τη γυναίκα μου, τι μεγάλη τιμή να μας σφάξουν για το Χριστό και να είμαστε μαζί με τον Άη Γιώργη!”

 

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος διαβάζει το e-mail Τούρκου Ορθόδοξου Χριστιανού και συγκλονίζει...

"Μόλις γίνει κάτι με φανατικούς ισλαμιστές, 

ξέρουνε και πόσοι είμαστε 

και ποιοι είμαστε 

και που μένουμε. 

Τους πρώτους που θα σκοτώσουν είναι εμάς...

"Μου στέλνουν e-mail απ’ όλο τον κόσμο, άλλοι έχουν αρρώστους θέλουν προσευχή, παρακλήσεις, άλλοι έχουν προβλήματα να χωρίσουν, άλλοι δαιμονιστήκαν θέλουν ευχές εξορκιστικές, άλλοι θέλουν να τους πούμε που να πάνε να εξομολογηθούν. 

Ότι μπορούμε κάνουμε. 

Βλέπω και εγώ το e-mail λέει “a short thank you message from a turkish orthodox christian” 

“Kύριε ελέησον, λέω, επιάσαν μας οι Τούρκοι” (γέλιο) “τί γίνεται τώρα;” 

Και γράφει μου το εξής, ακούτε το μέλλον μας ποιο είναι:

«Τις ευλογίες σας Σεβασμιότατε είμαι ο Αντρέας (άλλο όνομα λέει, χριστιανικό) Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός. 

Βαπτίστηκα πριν από περίπου 2 χρόνια. 

Ήθελα απλώς να σας ευχαριστήσω για όλες τις ομιλίες που κάνατε και τις εμπειρίες των Αγίων που μοιραστήκατε μαζί μας. 

Παρακολουθούσα τις ομιλίες σας όσο περισσότερο μπορούσα, επειδή τα ελληνικά μου δεν είναι τόσο καλά δεν μπορούσα να τις καταλάβω στην πρωτότυπη γλώσσα εκείνη την εποχή. 

Οπότε παρακολουθούσα μόνον εκείνες με υπότιτλους, ήταν μία μεγάλη πηγή εκπαίδευσης και παρηγοριάς για μένα καθ’ όλην τη διάρκειαν της κατήχησής μου, αλλά και μετά από αυτή. 

Συγκινήθηκα όταν είπατε στην πρόσφατη συνέντευξή σας ότι “ένας Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αδελφός σας”.

 

Ήταν τότε που έδωσα στους Ρώσους μια συνέντευξη και μερικοί δική μας εγεμόσαν τα κανάλια, οι δημοσιογράφοι: 

“O Mόρφου είπε ότι προσεύχεται για τον Πούτιν”.

 Λες και είναι καμιά αμαρτία και γιατί να προσεύχεται; 

Και είπα και εγώ “μα όχι μόνο ένας Ρώσος φτάνει να είναι βαφτισμένος μυρωμένος ορθόδοξος είναι αδελφός μου, αλλά και ένας Τούρκος ακόμα. 

Που εθνικά είναι εχθρός μου, αλλά πνευματικά αν είναι βαφτισμένος και μυρωμένος είναι αδερφός μου. 

Αφού βγήκαμε από την ίδια κολυμπήθρα. 

Λοιπόν και είπα τότε ένας Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αδερφός μου. 

Που να ‘ξερα εγώ που όταν είπα τούτον τον λόγο, τον ωραίο, στην Ευρίχου θα έφτανε εις την Άγκυρα.

Θα τον έβλεπε ο σημερινός Ανδρέας και θα μου έστελνε αυτό το γράμμα.

 

“Συγκινήθηκα όταν είπατε στην πρόσφατη συνέντευξή σας ότι ένας Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αδελφός σας. 

Ήθελα να σας στείλω ένα μήνυμα πριν από αυτό, αλλά ποτέ δεν πρόλαβα να το κάνω”.

 

Μητροπολίτης Μόρφου: 

Λοιπόν, αυτός ο αδελφός ήθελε να στείλει αυτό το μήνυμα:

 

“Ελπίζω να σας συναντήσω από κοντά μία μέρα και ίσως το κάνουμε. 

Σκοπεύω να πάω στο Άγιον Όρος φέτος για να γίνω μοναχός. 

Πήγα στο Άγιο Όρος πέρσι και έμεινα εκεί για δύο εβδομάδες. 

Παρακαλώ προσευχηθείτε για μας τους Τούρκους Ορθόδοξους Χριστιανούς, παρά το πόσο λίγοι είμαστε και παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όσοι από μας αγωνιζόμαστε ακόμα κρατιόμαστε. 

Σας ευχαριστούμε που μας αναφέρατε στη συνέντευξή σας, ο Θεός να χαρίσει σε περισσότερους Τούρκους Ορθόδοξος Χριστιανούς να βρουν τον Χριστόν και να βρουν την Σωτηρία. 

Σας ευχαριστώ και ο Θεός να σας βοηθήσει στις προσπάθειες σας.

Υστερόγραφο: επισυνάπτω το πιστοποιητικό βάπτισης μου παρακάτω.”

 

Μητροπολίτης Μόρφου: 

Και μου έστειλε ακόμα και το πιστοποιητικό ότι δεν είναι απλά ένα γράμμα, αλλά έχω και απόδειξη ότι είμαι χριστιανός. 

Αυτοί οι άνθρωποι για να βαφτιστούν στην Άγκυρα, στην Κωνσταντινούπολη, στην Σμύρνη, το Πατριαρχείον έδωκε εντολή και πολύ σοφά έπραξε, πριν να βαφτιστούν, να πάνε στο δημαρχείο τους να δηλώσουν ότι: 

“θα πάψω να είμαι μουσουλμάνος και θέλω να γίνω Χριστιανός Ορθόδοξος και αναλαμβάνω την ευθύνη μου προσωπικά”.

 

Έτσι, μου είπε ένας άλλος, ο Σουλεϊμάν (που ήρθε από την Αττάλεια και με είδε):

"Μόλις γίνει κάτι με φανατικούς ισλαμιστές, 

ξέρουνε και πόσοι είμαστε 

και ποιοι είμαστε και που μένουμε. 

Τους πρώτους που θα σκοτώσουν είναι εμάς, μου λέει. 

Του λέω “ε, τι σκέφτεσαι, έχεις οικογένεια, έχεις παιδιά;”. 

“Έχω, μου λέει, αλλά το είπαμε με τη γυναίκα μου”.

 “Και τι είπατε;” 

“είπαμε τι μεγάλη τιμή να μας σφάξουν για το Χριστό και να είμαστε μαζί με τον Άη Γιώργη!”

 

Μάλιστα... ακούστε τα αυτά για να μετρήσουμε εμείς οι Ορθόδοξοι του ξυδιού και του λαδιού... καταλάβατε; 

Εάν αξίζει τον κόπο να φάμε και πότε είναι να φάμε. Πάνω από όλα είναι αυτός ο Πόθος. 

Η Πίστη και ο Πόθος! 

“Πότε Χριστέ μου να ενωθώ μαζί σου. 

Πότε Χριστέ μου να κερδίσω την Αιώνια Ζωή, πότε Χριστέ μου να έχω άφεση αμαρτιών χωρίς ενοχές”. 

Όταν αυτό το έχουμε 

είτε Τούρκος, 

είτε Έλληνας, 

είτε Πέρσης, 

είτε Γερμανός, 

έχουμε Αιώνια Ζωή, 

έχουμε Χριστόν, 

έχουμε Μέλλον 

και όπως λέει το «Πιστεύω» 

“και Ζωήν του Μέλλοντος Αιώνος. ΑΜΗΝ”. 

Το εύχομαι σε σας, 

να το εύχεστε και εσείς για εμάς...

 

|άκουσε ολόκληρη την ομιλία αν θες εδώ: 

Η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. ΛΓ΄ ΠνευματικήΣύναξη Διαλόγου με τον Μόρφου Νεόφυτο (27.03.2024) 

πηγή: Φιλιππία Βενετσάνου

Φιλιππία Βενετσάνου

"Είμαστε αυτοί που η ιστορία δεν αναφέρει σχεδόν ποτέ...Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι απέγιναν αυτά τα παιδιά, που έμειναν πίσω; Είμαστε οι απόγονοι αυτών των παιδιών! Δεν είμαστε πλέον σιωπηλοί. Φωνάζουμε πολύ δυνατά «Είμαστε ακόμα εδώ»... Αλλά εσείς τι κάνετε για μας;;; " |Δεν είστε μόνοι, αδέλφια! Από εδώ και πέρα κάποια αδέλφια σας στην Ελλάδα, θα προσεύχονται για εσάς πριν κοιμηθούν...

|Διαβάστε ολόκληρη την απίστευτη αυτή επιστολή,

που αλλάζει ίσως την ιστορία που (νομίζαμε πως) ξέρουμε...

Δελτίο Τύπου

"Οι Έλληνες επιστρέφουν στην Τουρκία".

Το σωματείο Δράσης Νίκος Καπετανίδης,

από την πρώτη ημέρα της ίδρυσης του,

εγκαινίασε μια σθεναρή και καθημερινή επικοινωνία

με τους απογόνους των Γενοκτονηθέντων

που ζουν ως Τούρκοι πολίτες στην σύγχρονη Τουρκία.

Οι άνθρωποι αυτοί,

που ερευνούν με κίνδυνο της ζωής τους την καταγωγή τους,

είναι υπαρκτά πρόσωπα.

Γνωρίζουμε πολλούς εξ αυτών.

Καθώς το 2023 σηματοδοτεί την συμπλήρωση

100 ετών από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης

την οποία η Τουρκία επίσημα πλέον αμφισβητεί,

ήρθε η ώρα να μιλήσουν και αυτοί.

Τα παιδιά και εγγόνια των ορφανών

που έχασαν τους γονείς τους στην διάρκεια της Γενοκτονίας

και ενσωματώθηκαν σε Τουρκικές οικογένειες

με άλλο όνομα και θρήσκευμα

και ψευδή ταυτότητα.

Η επιστολή τους που θα δώσει στην δημοσιότητα

τώρα το σωματείο Δράσης Νίκος Καπετανίδης

απευθύνεται τόσο στην Άγκυρα,

όσο και στην Αθήνα.

Αλλά και στην Ελληνική Εκκλησία.

Τα στοιχεία των ανθρώπων αυτών

είναι στην διάθεση του σωματείου Δράσης Νίκος Καπετανίδης

και προστατεύονται.

Εμείς λάβαμε την επιστολή στα Τουρκικά,

την μεταφράσαμε

και την δημοσιοποιούμε και στα Ελληνικά.

Εμάς μας συγκίνησε και συγκλόνισε η δύναμη αυτών των ανθρώπων.

Δεν έχουμε ελπίδες ότι αυτή η κραυγή απόγνωσης,

που έρχεται από την Τουρκία,

θα συγκινήσει την Ελλαδική πολιτική σκηνή

και τους φορείς ενδιαφέροντος.

Αλλά δώσαμε υπόσχεση σε αυτούς τους ήρωες

να την κάνουμε δημόσια γνωστή...

~ "Επιστολή Ελλήνων Τουρκίας"

Γεια σας.

Εμείς, στην 100ή επέτειο της Ανταλλαγής Πληθυσμών,

είμαστε αυτοί που η ιστορία δεν αναφέρει σχεδόν ποτέ.

Όταν συνάφθηκε η Συνθήκη της Λοζάνης

και η απόφαση της Ανταλλαγής,

οι παππούδες,

οι γιαγιάδες

και οι συγγενείς μας

πήραν τον δρόμο

χωρίς να ξέρουν πού θα πάνε.

Αλλά δεν έφυγαν όλοι τους.

Δεν μπορούσαν να πάνε όλοι τους.

Εμείς μείναμε πίσω.

Κάποιοι από τους παππούδες μας

χάθηκαν στους δρόμους,

κάποιες από τις γιαγιάδες μας

απήχθησαν από συμμορίες.

Σίγουρα έχετε ακούσει τις ιστορίες εκείνων των παιδιών

που εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής.

Σίγουρα κάποιος από τους γνωστούς σας

είχε κάποιον συγγενή που έμεινε στην Τουρκία.

Λοιπόν,

έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι απέγιναν αυτά τα παιδιά;

Είμαστε οι απόγονοι αυτών των παιδιών.

Κάποιοι από εμάς σκοτώθηκαν,

αλλά οι περισσότεροι είμαστε ζωντανοί.

Απλά σιωπάμε.

Σιωπήσαμε όλο αυτό το διάστημα.

Έπρεπε να σιωπάμε.

Δεν ξέρουμε κι εμείς πόσοι είμαστε,

αλλά δεν είμαστε λίγοι.

Βρίσκουμε ο ένας τον άλλον,

συναντιόμαστε κρυφά,

κλαίμε για τις ιστορίες μας.

Αλλά εσείς τι κάνετε για μας;

Τα ονόματα των παππούδων

και των γιαγιάδων μας

που έμειναν εδώ άλλαξαν,

όλοι εγκατέλειψαν τα χωριά και τα σπίτια τους

και εγκαταστάθηκαν σε άλλες πόλεις.

Η μνήμη τους καταστράφηκε.

Με τον καιρό,

προσηλυτίστηκαν και στο Ισλάμ.

Δεν μπορούσαν να υψώσουν τη φωνή τους

λόγω της εχθρότητας προς την Ελλάδα

που καλλιεργούσε η Τουρκία από τη δεκαετία του 1940.

Οι εν ζωή ηλικιωμένοι εξακολουθούν να σιωπούν.

Όσοι πέθαναν,

γεννήθηκαν ορθόδοξοι,

αλλά τώρα βρίσκονται στο μουσουλμανικό νεκροταφείο.

Αυτό δεν σας ενοχλεί καθόλου;

Δεν ανησυχεί ο ελληνικός λαός

για αυτούς που έμειναν πίσω;

Τώρα, ως εγγόνια,

γνωρίζουμε τι πέρασαν

οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας.

Κάποιοι από εμάς

έχουμε βρει ακόμη και τους συγγενείς μας.

Υπάρχουν επίσης εκείνοι που κάνουν ακαδημαϊκές μελέτες.

Δεν είμαστε πλέον σιωπηλοί.

Φωνάζουμε πολύ δυνατά

«Είμαστε ακόμα εδώ».

Προσπαθούμε να φωνάζουμε.

Ως αντάλλαγμα σ’ αυτό,

μας απειλούν,

μας κατηγορούν για προδοσία,

χάνουμε τις δουλειές μας

και μερικές φορές φυλακιζόμαστε.

Αυτή η κοινωνική πίεση εξακολουθεί να υπάρχει

και θα συνεχίσει να υπάρχει.

Οι πιέσεις που μας ασκούνται θα αυξηθούν.

Η τουρκική πολιτική θα συνεχίσει να μας πνίγει.

Ως εκ τούτου,

κάποιοι από τη νέα γενιά

προτιμούν να παραμείνουν σιωπηλοί.

Ακόμα και αν γνωρίζουν την αλήθεια,

σιωπούν θάβοντας τον πόνο τους στην καρδιά τους.

Κανένας άλλος τρόπος ζωής

δεν επιτρέπεται σ’ αυτά τα εδάφη.

Εμείς ακόμα είμαστε στο έτος 1922.

Είμαστε ακόμα στην ανταλλαγή.

Ενώ οι Τούρκοι κρατούν ζωντανό τον Τοπάλ Οσμάν,

εμείς συνεχίζουμε να ακούμε κρυφά τα ελληνικά δημοτικά μας τραγούδια.

Και εσείς τι κάνετε για μας;

Όταν θέλουμε να βαπτιστούμε,

οι εκκλησίες παρατείνουν τη διαδικασία.

Νομίζουν ότι αν αυξηθεί ο αριθμός των βαπτίσεων,

θα ασκηθεί πίεση πάνω τους,

ίσως κι έχουν δίκιο,

αλλά ποιος υποφέρει τελικά γι' αυτό;

Δεν λυπάστε καθόλου;

Κάνουμε μαθήματα ελληνικών

και συνεχίζουμε να διατηρούμε την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά

στα εδάφη της Ανατολίας.

Θα συνεχίσουμε, αλλά για πόσο καιρό;

Πόσο καιρό μπορούμε να αντέξουμε αυτές τις πιέσεις;

Εμείς, οι συγγενείς σας,

βρισκόμαστε στη μέση.

Είμαστε αυτοί που πρέπει να παραμείνουμε σιωπηλοί

για να ζήσουμε.

Οι αιτήσεις μας για ιθαγένεια δεν γίνονται δεκτές.

Εμείς πόσο καιρό θα ζούμε έτσι στο ενδιάμεσο;

Επειδή το Τουρκικό Κράτος το λέει,

γράφουν «Μουσουλμάνος» στις ταυτότητές μας.

Δεν μπορούμε να δώσουμε

τα ονόματα των παππούδων μας στα παιδιά μας,

λόγω της κοινωνικής πίεσης.

Πώς θα διηγηθούμε λοιπόν τις ιστορίες μας εμείς;

Εκτός από ένα ή δύο βιβλία,

δεν υπάρχει κανείς να πει τα προβλήματά μας.

Κανείς δεν ακούει τις φωνές μας.

Κοιμάστε καλά, εσείς;

Εμείς δεν μπορούμε.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας δεν είναι ήσυχοι στους τάφους τους.

Είμαστε παιδιά αυτής της γης,

είμαστε συγγενείς σας,

αλλά νιώθουμε εγκαταλελειμμένοι.

Δεν έχουμε κανέναν.

Καμία πολιτική δεν παράγεται για εμάς.

Είμαστε οι πικρές ιστορίες της Ανταλλαγής που δεν λέγονται ποτέ.

Είμαστε οι κρυμμένοι,

οι χαμένοι.

Είμαστε οι ξεχασμένοι.

Μην μας αφήνετε μόνους.

Εμείς θα ακούμε κρυφά ελληνικά δημοτικά τραγούδια,

θα κλαίμε κρυφά.

Είμαστε στον Πόντο,

στο Καραμάν,

στη Βιθυνία,

στην Ιωνία.

Όλοι γνωρίζουμε τον ελληνισμό μας,

αλλά συνεχίζουμε να γιορτάζουμε τις τουρκικές γιορτές

για να μην καταλαβαίνουν,

για να μην μας καταπιέζουν.

Γιατί θέλουμε να επιζήσουμε.

Γιατί δεν έχουμε κανέναν.

Είμαστε εδώ,

οι ευγενείς φύλακες του τόπου μας,

είμαστε οι ξεχασμένοι εδώ.

Σας νοσταλγούμε.

Υψώστε τη φωνή σας για μας.

Κάντε κάτι για μας.

Σας αγκαλιάζουμε όλους με λαχτάρα...

~ Τουρκικό κείμενο

Merhaba,

Bizler, Mübadele’nin 100. Yılında, tarihin neredeyse hiç bahsetmedikleriyiz. Lozan anlaşmasıyla Mübadele kararı alındığında, dedelerimiz, ninelerimiz, akrabalarımız nereye gideceklerini bilmeden yollara koyuldular. Fakat hepsi gitmedi. Hepsi gidemedi. Biz geride kaldık. Kimimizin dedesi yollarda kayboldu, kimimizin nenesi çeteler tarafından kaçırıldı. Mübadele sırasında kaybolan o çocukların hikayelerini mutlaka duymuşsunuzdur. Mutlaka bir tanıdığınızın akrabası kalmıştır Türkiye’de. Peki, hiç merak ettiniz mi, o çocuklara neler olduğunu?

Biz o çocukların torunlarıyız. Kimimiz öldürüldük fakat çoğumuz hayattayız. Sadece susuyoruz. Bunca zaman hep sustuk. Susmak zorunda kaldık. Kaç kişiyiz biz de bilmiyoruz ama az değiliz. Birbirimizi buluyor, gizli gizli görüşüyor, hikayelerimize ağlıyoruz. Peki siz bizim için ne yapıyorsunuz?

Burada kalan dedelerimizin, nenelerimizin isimleri değiştirildi, hepsi köylerini evleri terk edip başka şehirlere yerleştiler. Bellekleri yok edildi. Zamanla Müslüman da edildiler. Türkiye’nin 1940’lardan itibaren büyüttüğü Yunan düşmanlığı dolayısıyla seslerini çıkaramadılar. Yaşayan büyükler hala susuyorlar. Ölenler, Ortodoks doğmuşlardı ama şimdi Müslüman mezarlığında yatıyorlar. Peki bu sizi hiç rahatsız etmiyor mu? Yunan halkı, geride kalanlar için dertlenmiyor mu?

Şimdi bizler, torunlar olarak, dedelerimizin, nenelerimizin neler yaşadığını biliyoruz. Bir kısmımız akrabalarını bile buldu. Akademik çalışmalar yapanlar da var. Bizler artık susmuyoruz. Çok yüksek sesle “hala buradayız” diye bağırıyoruz. Bağırmaya çalışıyoruz.

Bunun karşılığında, tehdit ediliyoruz, vatan hainliğiyle suçlanıyoruz, işimizden oluyoruz, bazı bazı hapse atılıyoruz. O toplumsal baskı hala var ve olmaya devam edecek. Üzerimizdeki baskılar artacak. Türkiye siyaseti bizi boğmaya devam edecek. Dolayısıyla kimi genç nesil, susmayı tercih ediyor. Gerçeği bile bile, acısını yüreğine gömerek susuyor. Başka türlü yaşam izni verilmiyor bu topraklarda. Biz hala 1922’deyiz. Biz hala mübadeledeyiz. Türkler Topal Osman’ı yaşatmayı sürdürürken, bizler Rumca türkülerimizi gizli gizli dinlemeye devam ediyoruz. Peki siz bizim için ne yapıyorsunuz?

Kiliseler süreci uzatıyor. Vaftiz sayısı artarsa üzerlerine baskı geleceğini düşünüyorlar, belki haklılar ama bunun günahını kim çekiyor? Hiç mi üzülmüyorsunuz? Yunanca dersler alıyor, Yunan kültürel mirasını Anadolu topraklarında korumayı sürdürüyoruz. Sürdüreceğiz ama nereye kadar? Bu baskılara daha ne kadar dayanabiliriz?

Bizler, sizin akrabalarınız, arada kalmışlarız. Biz yaşamak için susmak zorunda olanlarız. Vatandaşlık için yaptığımız başvurular kabul edilmiyor, peki biz böyle arada, nereye kadar yaşayacağız? Türkiye Devleti Müslüman diyor diye öyle yazıyor kimliklerimizde, dedelerimizin nenelerimizin adını çocuklarımıza veremiyoruz, toplumsal baskı nedeniyle. Peki nasıl anlatacağız hikayelerimizi? Bir iki kitap dışında derdimizi anlatan kimse yok. Sesimizi duyan kimse yok. Siz rahat uyuyabiliyor musunuz? Biz rahat uyuyamıyoruz. Dedelerimiz, nenelerimiz de yattıkları mezarda huzurlu değiller. Bu toprakların çocukları, sizlerin akrabasıyız ama terk edilmiş hissediyoruz. Kimsemiz yok. Bizim için politika üretilmiyor. Bizler Mübadele’nin hiç anlatılmayan acı hikayeleriyiz. Gizli kalanlarız, kaybolanlarız. Unutulanlarız. Bizi kimsesiz bırakmayın.

Gizli gizli Rumca türküleri dinleyeceğiz, gizli gizli ağlayacağız. Pontus’ta, Karaman’da, Bitinya’da, İonia’dayız. Hepimiz Yunanlılığımızı biliyoruz ama anlamasınlar, baskı yapmasınlar diye Türkiye’nin bayramlarını da kutlamaya devam ediyoruz. Çünkü yaşamak istiyoruz. Çünkü kimsemiz yok. Biz burada, topraklarımızın asil bekçisiyiz. Biz burada unutulanlarız. Biz size hasretiz. Bizim için sesinizi yükseltin. Bizim için bir şeyler yapın.

Hepinize hasretle sarılıyoruz

( Η φωτογραφία είναι από λήψη των ορφανών της Αρμενικής Γενοκτονίας)

~ Σωματείο Δράσης "Νίκος Καπετανίδης"

|εμείς από την Xanthi Avgeri.

Το σχόλιό της (όπως και μερικά ακόμα ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα...):

~ "Συγκλονιστικό!!!

Ας τους βάλουμε τουλάχιστον όλοι

στις προσευχές μας..."

~ Dimitrios Katsouras

"Είμαι συγκλονισμένος. 

Σας παρακαλώ επιβεβαιώστε μου ότι είναι έγκυρο όλο αυτό 

και υπόσχομαι ότι θα το συμπεριλάβω ως Γραμματέας της Μικρασιατικής Στέγης Κορίνθου

(τουλάχιστον θα το προτείνω) 

στα φετινά "Μικρασιατικά 2023" στην Κόρινθο. 

Σας ευχαριστούμε θερμά. 

Κι αν δεν αγγίζει τους πολιτικούς όλο αυτό, 

αγγίζει όμως και συγκλονίζει 

μέχρι μυελού των οστών μας όλους εμάς 

που έλκουμε από τα άγια εκείνα μέρη την καταγωγή μας...

~ Alex Polsci

Dimitrios Katsouras 

Σίγουρα ισχύει. 

Πρέπει να προμηθευτείτε τα βιβλία του κ. Κεμεντσετζίδη των Εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη στη Θεσσαλονίκη 

για τους Κρυπτοχριστιανούς του Πόντου 

και όλων των χαμένων Πατρίδων!

~ Mimikanna Anastasaki

Έχω μείνει άφωνη........

Είναι δυνατόν να έχουν περάσει τόσα χρόνια 

και να μην γνωρίζουμε τίποτα;;;

Να μην αναφέρεται τίποτα στην Ελλάδα 

για τους ανθρώπους μας που έμειναν πίσω;;;

Έχω ρίζες από μια μου γιαγιά που πέρασε στη Χίο.

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι υπάρχουν ακόμα ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΤΗΝ ΣΚΛΑΒΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ!!!

Δεν θα κοιμηθώ απόψε...

Όμως σας ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά 

που μας μιλήσατε για αυτά τα αδέλφια μας!!

Τι μπορεί να γίνει;

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Σίγουρα δεν θα είμαι μόνο εγώ που έχω συγκλονιστεί...

Είμαι βέβαιη ότι θα υπάρχουν πολλοί 

που θα θέλουν να ενώσουμε τις φωνές μας 

μαζί τους για δικαίωση...;;

Δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει δικαίωση.

Σίγουρα όμως μπορεί να υπάρξει Αναγνώριση και Ελευθερία!!

Είμαι βέβαιη ότι θα υπάρξουν και άλλες ψυχές που θα συγκλονιστούν όπως εγώ.

Όσοι από εμάς έχουν πρόσβαση σε Συλλόγους 

και ομάδες είναι σημαντικό να το κοινοποιήσουν.

Αλλά και εμείς να κάνουμε ότι μπορούμε 

σύμφωνα με τις δυνατότητες του ο καθένας.

Όταν υπάρχει θέληση...

Όταν υπάρχει θέληση σε Ελληνική ψυχή, όλα γίνονται...

Πείτε τους ότι δεν είναι μόνοι.

Ότι από εδώ και πέρα κάποια αδέλφια τους στην Ελλάδα, 

θα προσεύχονται για αυτούς πριν κοιμηθούν...