✨ Ποιος είπε πως οι Άγιοι δεν ζουν και δεν κινούνται εκεί που βρίσκονται; Ένα εξαιρετικά χαριτωμένο περιστατικό από την ζωή "μετά θάνατον" των (αμφοτεροδέξιων, τι έκπληξη!) Αγίων που γιορτάζουν σήμερα...

Θαύμα χαριέστατον ... των Aγίων πέντε μαρτύρων !

Δεν μπορώ να αποσιωπήσω το χαριέστατο θαύμα, που έκαναν αυτοί οι Άγιοι πέντε Μάρτυρες σε ένα Μετόχι της Νέας Μονής της Χίου, το οποίο τιμάται στο όνομα των πέντε αυτών Αγίων Μαρτύρων.

Όπως το διηγείται αυτό ο ευλαβής εκείνος Νικόλαος ο Μαλαξός ο πρωτοπαπάς Ναυπλίου. Γι’ αυτό το αναφέρω εδώ με συντομία για χάρη των φιλοχρίστων. 

Το Μετόχι αυτό προμηθεύεται και διοικείται σε όλα τα απαραίτητα και αυτής της ετήσιας μνήμης των Αγίων από το ανωτέρω Μοναστήρι της αγίας Μονής. 

Συνέβη όμως μία φορά να γίνει πάρα πολύ δυνατή κακοκαιρία, τον καιρό της εορτής των Αγίων, ώστε από το πολύ το χιόνι που έπεσε, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να κατέβουν οι Πατέρες του Μοναστηρίου και να φέρουν τα απαραίτητα για την εορτή κατά την συνήθεια, αλλ’ ούτε οι άνθρωποι της χώρας μπόρεσαν να έλθουν στην Εκκλησία από το υπερβολικό ψύχος.

Στον εσπερινό, πήγαν μερικοί, στον όρθρο όμως μόνος ο εφημέριος πήγε στην Εκκλησία. 

Και αφού άναψε τα κανδήλια, χτύπησε το σήμαντρο και έβαλε «ευλογητός» για να διαβάσει την Ακολουθία.

Τότε αμέσως βλέπει πέντε ανθρώπους ευπρεπείς και εύτακτους, που μπήκαν με ευλάβεια στον Ναό. 

Οι οποίοι, από μεν το ήθος και το σχήμα φαίνονταν, ότι είναι ξένοι άνθρωποι, από το πρόσωπο, όμως, φαίνονταν απόλυτα όμοιοι με αυτούς τους πέντε ένδοξους Μάρτυρες, τον Ευστράτιο, λέω, τον Αυξέντιο, τον Ευγένιο, τον Μαρδάριο και τον Ορέστη, όπως φαίνονται ζωγραφισμένοι στις εικόνες τους. 

Αφού λοιπόν μπήκαν στην Εκκλησία, οι μεν δύο στάθηκαν στον δεξιό χορό. 

Οι δε άλλοι δύο στάθηκαν στον αριστερό. 

Και ο πέμπτος, ο οποίος έμοιαζε με τον Άγιο Ορέστη, στάθηκε στο αναλόγιο. 

Και όταν ήλθε η ώρα, κανοναρχούσε και διάβαζε με ωραία και καθαρή φωνή. 

Οι άλλοι τέσσερις, που στέκονταν από τον δεξιό και αριστερό χορό, όπως είπαμε, έψαλλαν με φωνή γλυκύτατη και λυγερή τα ιερά άσματα.

Αυτά λοιπόν βλέποντας και ακούοντας ο Ιερέας, χαιρόταν μέσα του και δόξαζε τον Θεό, που έστειλε τέτοιους βοηθούς της Ακολουθίας, την στιγμή που δεν ήταν κανένας άλλος βοηθός. 

Απορούσε λοιπόν και θαύμαζε αφενός για την ομοιότητα που είχαν και οι πέντε, με την εικόνα των Αγίων και αφετέρου για την ευπρέπεια και ορθότητα και χάρη της αναγνώσεώς τους και για την γλυκύτατη μελωδία της φωνής τους. 

Οπότε απορούσε ποιοι να ήταν οι φαινόμενοι. 

Και δεν ήξερε τι να κάνει. 

Βιαζόταν πριν τον όρθρο να τους ρωτήσει, ποιοι ήταν. Βλέποντας όμως την σεμνοπρέπεια και προθυμία, που είχαν στην ακολουθία, αποφάσισε να τους ρωτήσει μετά το τέλος του όρθρου.

Όταν όμως έφθασε η ώρα της αναγνώσεως του Μαρτυρίου των Αγίων, πήγε στη μέση και έκανε ανάγνωση εκείνος που φαινόταν όμοιος με τον Ορέστη. 

Και αυτός μεν με πολλή παρρησία και ωραία φωνή διάβαζε. 

Οι δε άλλοι τέσσερις με μεγάλη ευχαρίστηση και προσοχή μεγάλη άκουαν τα αναγιγνωσκόμενα.

Όταν όμως έφθασε εκείνος που διάβαζε στο μέρος εκείνο, που λέει, ότι πρόσταξε ο Αγρικόλαος να φερθεί μία κλίνη σιδερένια πυρωμένη και επάνω σ’ αυτήν να απλωθεί ο Άγιος Ορέστης και ότι ο Άγιος Ορέστης όταν φερόταν στην κλίνη δείλιασε, αυτό, λέω, το μέρος διαβάζοντας εκείνος που φαινόταν όμοιος με τον Άγιο Ορέστη, δεν είπε όπως ήταν γραμμένο, ότι «εδειλίασεν», αλλά άλλαξε το ρήμα και αντί να πει «εδειλίασεν», είπεν «εμειδίασεν», δηλαδή, ότι, ενώ φερόταν στην κλίνη χαμογέλασε.

Όταν άκουσε αυτό εκείνος, που έμοιαζε με τον Άγιο Ευστράτιο, σήκωσε τα μάτια του και βλέποντας με πολλή παρατήρηση τον όμοιο του Ορέστη, του λέει· 

«Γιατί αλλάζεις το ρήμα και δεν το λες, όπως είναι γραμμένο; Λοιπόν διάβασέ το πάλι για δεύτερη φορά, όπως είναι». 

Και εκείνος, αφού το διάβασε και για δεύτερη φορά πάλι άλλαξε το ρήμα, ντρεπόμενος κατά κάποιο τρόπο να πει, ότι «εδειλίασε». 

Τότε ο Άγιος Ευστράτιος του λέει με δυνατότερη φωνή· 

«Διάβασέ το γραμμένο, όπως το έπαθες. Διότι δεν «εμειδίασες», δηλαδή δεν χαμογέλασες, βλέποντας τήν κλίνη, αλλά «εδειλίασες».

Και μαζί με τον λόγο, αμέσως και οι πέντε εξαφανίσθηκαν.

Ο Ιερέας βλέποντας τέτοιο παράδοξο, έμεινε άφωνος για πολλή ώρα. 

Και όταν συνήλθε, τελείωσε την ακολουθία, όπως μπόρεσε. 

Και μετά την θεία Λειτουργία διηγήθηκε στους παρευρισκόμενους Χριστιανούς αυτή την φανερή οπτασία. 

Και όλοι δόξασαν τον Θεό, ο οποίος κάνει θαυμαστούς τους Αγίους Του.

Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου, «Συναξαριστής», τ. Β΄, Νοέμβριος-Δεκέμβριος, εκδ. Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη “Άγιος Σπυρίδων Α΄”, Νέα Σκήτη –Άγ. Όρος, σ. 299-300 

από τον Θησαυρό Γνώσεων και Ευσεβείας.

από π.Panteleimon Krouskos

* Το ότι αυτά τα 5 παλικάρια είναι πράγματι αμφοτεροδέξια -και απ΄ ότι φαίνεται ιδιαιτέρως, ο Άγιος Ορέστης, ο οποίος και πρωταγωνιστεί στο περιστατικό- το αποδεικνύει το δοξαστικό που διαβάζεται σήμερα στη χάρη τους.

Από σήμερα λοιπόν, όλοι εμείς που θέλουμε να συγκαταλεγόμαστε στην χορεία των "συν αυτώ", θα έχουμε στην παρέα μας και άλλους 5 Αγίους, που τους "προσλάβαμε" να μας φυλάνε. Και μεις, εις αντάλλαγμα, αν και δεν το απαιτούν, θα τους τιμούμε και θα τους καλούμε, όποτε υπάρχει ανάγκη... 

Για του λόγου το αληθές, λοιπόν:

Τὴν πεντάχορδον λύραν, καὶ πεντάφωτον λυχνίαν, τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, τοὺς θεοφόρους Μάρτυρας, φερωνύμως ὑμνήσωμεν, καὶ εὐσεβῶς ἐγκωμιάσωμεν· Χαίροις, ὁ καλῶς ὑπὸ Θεοῦ στρατευθείς, ἐν τῇ ἐπουρανίῳ στρατιᾷ, καὶ τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσας, ὁ ἐν ῥήτορσι ῥήτωρ, Εὐστράτιε θεόσοφε. Χαίροις, ὁ τὸ τάλαντον, τὸ ἐκ Θεοῦ σοι πιστευθέν, ἐπαυξήσας εἰς πλῆθος, Αὐξέντιε Μακάριε. Χαίροις, ὁ τερπνότατος ὄρπηξ, τῆς θεϊκῆς εὐγενείας, Εὐγένιε θεόφρον· Χαίροις, ὁ ὡραῖος τῇ μορφῇ, τῇ δὲ γνώμῃ ὑπέρκαλος, καὶ ἀμφοτεροδέξιος, ὁ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἐνδιαιτώμενος ὅλος, πανόλβιε Ὀρέστα. Χαίροις, ὁ στίλβων καὶ διαυγὴς μαργαρίτης, ὁ τάς βασάνους τὰς πικράς, χαρμονικῶς ὑπομείνας, Μαρδάριε ἀήττητε. Χαίροις, ὁ ἰσάριθμος χορὸς τῶν φρονίμων Παρθένων, οὓς καθικετεύομεν, πάσης ὀργῆς καὶ θλίψεως λυτρώσασθαι, καὶ τῆς ἀφράστου ὑμῶν δόξης, συμμετόχους ποιῆσαι, τοὺς τὴν ἐτήσιον ὑμῶν, μνήμην γεραίροντας. 

* Δυο μάλιστα από τις "συν αυτώ", που απ΄ότι αποδεικνύεται πλέον δεν τους ξεφεύγει τίποτα (η μια είναι η Φωτεινή Αγγ.), μας το επισήμαναν σήμερα με όλη τους την αγάπη!

~ "Στη Θεία Λειτουργία, 6μιση το πρωί,

έψελνε ο ψάλτης την Ακολουθία των 5 αυτών Αγίων

και ξαφνικά ακούστηκε η λέξη "αμφοτεροδέξιος"!

Νόμιζα οτι άκουσα λάθος! Όταν επέστρεψα σπίτι, γκούγκλαρα την Παράκληση,

τη διάβασα ολόκληρη και....τσουπ!

Τη βρήκα!"

~ "Καλησπέρα σας!

Κοιτάξτε το δοξαστικό των σημερινών αγίων.

Η Αγία Κασσιανή η υμνογράφος αποκαλεί τον Άγιο Μάρτυρα Ορέστη ... τη δε γνώμη υπέρκαλος και αμφοτεροδέξιος...!"

- Το περιστατικό καταγράφεται με υπέροχο τρόπο, μεταξύ άλλων, και στην σειρά βιβλίων για παιδιά (και όχι μόνο...) 

"Όταν γελάει ο ουρανός". 

Αναζητήστε τα!

Την ευχή τους να έχουν όλοι όσοι ευλογημένοι γιορτάζουν μαζί τους τα ονόματά τους!

Αλλά και όλοι εμείς που πλέον τους αγαπάμε και ως δικούς μας προστάτες ...

|Δημιουργία και πρώτη δημοσίευση σαν σήμερα, το 2021...

✔ Ξέφραγο αμπέλι...

Χριστιανός

χωρίς εκκλησιασμό, 

χωρίς προσευχή, 

χωρίς εξομολόγηση, 

χωρίς Θεία Κοινωνία, 

είναι ένα ξέφραγο αμπέλι, 

όπου ανά πάσαν στιγμήν 

η πόρτα είναι ανοιχτή να μπούν μέσα οι κλέφτες, 

δηλαδή οι δαίμονες, να το αλωνίσουν...

∽ Παπα - Χαράλαμπος Διονυσιάτης

Γιάννης Τσιτλακίδης

~ Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2018

✔ Τώρα που ξεκινάνε ξανά τα σχολειά μας... Όταν σου πουν τα παιδιά σου (ή οι μαθητές σου) πως κάποιος "έξυπνος" τους έκανε bullying (εκφοβισμός είναι η σωστή έκφραση), δείξ΄τους απλά την ιστορία του Φρανκ Ριμπερί...

 

«Οι φυσικοί γονείς μου με εγκατέλειψαν σε ένα μοναστήρι 

όταν ήμουν νεογέννητο μωρό. 

Ευτυχώς, λίγο καιρό μετά, 

βρήκα μια οικογένεια που μου μετέδωσε από την αρχή 

την αγάπη και τη ζεστασιά, 

που κάποιοι άλλοι είχαν αποφασίσει να μου αρνηθούν. 

Η μοίρα, όμως, είχε κι άλλα για μένα. 

Ήμουν κάτι παραπάνω από δύο ετών 

και μετά από ένα τροχαίο ατύχημα 

πέρασα από το τζάμι του αυτοκινήτου, 

προκαλώντας ένα τεράστιο σημάδι στο πρόσωπο.

 

Από εκείνη τη στιγμή κανείς δεν με έβλεπε 

ή δεν με έκρινε μόνο για τις ικανότητές μου 

ή επειδή ήμουν καλός άνθρωπος. 

Όλοι, 

εκτός από τους γονείς μου, 

σχολίαζαν την εμφάνιση μου 

και κριτίκαραν την ασχήμια του προσώπου μου, 

λόγω αυτής της πληγής. 

Ένιωθα σαν να με δίκαζαν. 

Ένιωθα καταπιεσμένος. 

Παρά το γεγονός ότι ήμουν νέος 

και με πείραζε πολύ, 

όμως, δεν έκλαψα ποτέ, 

αν και υπέφερα σαν τρελός. 

Πρέπει να είσαι πολύ λογικός 

για να αντισταθείς στην περιφρόνηση των άλλων παιδιών, 

αλλά τα χειρότερα ήταν τα βλέμματα των μεγάλων.

 

Με κοιτούσαν συνεχώς, 

για ώρα, 

μέχρι που οι γονείς μου τους αγριοκοίταζαν. 

Τότε ήταν οι άλλοι αυτοί που ντρέπονταν. 

Αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο, 

θα ήταν δύσκολο να βγω από αυτή την κατάσταση. 

Ισως αδύνατον. 

Τώρα, όμως, 

είμαι σχεδόν υπερήφανος για αυτό το σημάδι 

γιατί χωρίς αυτό θα ήμουν πολύ φυσιολογικός. 

Δεν θα είχα τον χαρακτήρα που έχω τώρα.

 

Μου έδωσε δύναμη, 

μου έμαθε να αντιδρώ 

και είμαι πολύ υπερήφανος γι' αυτό. 

Δεν θα υποβληθώ ποτέ σε πλαστική επέμβαση, 

γιατί αυτό το σημάδι είναι μέρος μου, κομμάτι μου. 

Με έπλασε, 

με έκανε καλύτερο άνθρωπο 

και δεν σκοπεύω να το "εξαφανίσω" 

για κανένα λόγο».

Η ιστορία του Φρανκ Ριμπερί...

πηγή: Εργοστάσιο Ποδοσφαίρου

|εμείς από εδώ

Δεν δίνω αυτό που νομίζω ότι έχω, αλλά αυτό που πράγματι έχω...

 

Εγώ νομίζω ότι έχω Αγάπη και καλοσύνη.
Έτσι νομίζω ότι δίνω Αγάπη και καλοσύνη.
Εγώ νομίζω ότι θυσιάζομαι
Εγώ νομίζω ότι αδικούμαι.

Έτσι είναι όμως;

Γιατί οι άλλοι δεν συμφωνούν μαζί μου;
Αυτοί που κάθε μέρα με ζουν;
Γιατί παρ όλο που ξέρω ότι δεν συμφωνούν γιατί και αυτοί έτσι νομίζουν ότι είναι απέναντι μου, εν τούτοις επιμένω μέσα μου ότι έχω Αγάπη καλοσύνη εντιμότητα και άλλοι δεν με καταλαβαίνουν;

Η απάντηση είναι απλή:

Διότι οι άλλοι παίρνουν από μένα ό,τι πράγματι έχω και όχι ό,τι νομίζω ότι έχω!

Και τι έχουμε όλοι μέσα μας;

Φόβο από τα παιδικά μας χρόνια που γίνεται επιθετικότητα, παράπονο, απαίτηση, που γίνεται γκρίνια, θλίψη, οργή που γίνεται κατάκριση, μανία που γίνεται φόνος, ειρωνεία …… και τόσα άλλα που μόνο Αγάπη και καλοσύνη δεν είναι!

Όλα αυτά ο Χριστός τα περιγράφει με μια μικρή κουβέντα:

Από την καρδιά του Ανθρώπου εκπορεύεται κάθε κακία!

Δεν είναι τα εισερχόμενα που βλάπτουν τον Άνθρωπο αλλά τα εξερχόμενα! (Ματθ. Ιε 11).

Οι άλλοι βλάπτονται από μας διότι αυτά εμείς βγάζουμε στους άλλους. Βλάβη, που είναι η Αμαρτία που ζει στιβαγμένη μέσα μας!

Είναι πλάνη να θεωρούμε ότι βγάζουμε κάτι καλό.

Πλάνη η Αγάπη μας.
Πλάνη η καλοσύνη μας.
Πλάνη η θυσία μας!

Πλανούμε και βλάπτουμε τους άλλους διότι όλοι βλαμμένοι είμαστε μέσα μας από την κακία και την αμαρτία που και εμείς εισπράξαμε από μωρά μέχρι σήμερα, αφού όλοι βλάβη έχουμε και την μεταδίδουμε ο ένας στον άλλον!

Το περιγράφει ο Δαυίδ:

«Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκύσσησέ με η μήτηρ μου!» (50ος ψαλμός, στ. 7)

Η ανομία και η αμαρτία ζουν μέσα μου από τη Σύλληψη και τη Γέννα μου εις Άνθρωπο….

Αυτός που συνειδητοποίησε αυτά, έκλαψε και λευτερώθηκε για μια στιγμή και αν αγάπησε αυτή την μοναδική αλήθεια τότε μπήκε στο δρόμο της Αλήθειας! Την Μετάνοια που ελευθερώνει!

«Γνώσασθε την Αλήθεια και η Αλήθεια ελευθερώσει ημάς» (Ιω η,32), φωνάζει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο και στην καρδιά μας!

Η Αλήθεια είναι ότι όλοι, επειδή βλαμμένοι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και βλάπτουμε ο ένας τον άλλον και αρχή διόρθωσης βάζει μόνο αυτός που το κατάλαβε αυτό, εγκαταλείποντας τη μεγαλύτερη πλάνη μας ότι μας βλάπτουν οι άλλοι πρώτα.

Μας βλάπτουν οι άλλοι σίγουρα αλλά η θεραπεία είναι γραμμένη στο Ευαγγέλιο ότι πρώτα θα βγάζουμε ο καθένας μας το δοκάρι μας, δηλαδή την βλάβη που κάνουμε κάθε μέρα στους άλλους και μετά θα βγαίνει εύκολα το καρφάκι, η βλάβη των άλλων προς εμάς.

«Υποκριτά έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου!»(Ματθ ζ,5) λέει ο Χριστός!

Αυτή είναι η Αλήθεια που μας ελευθερώνει, η διαρκής Μετάνοια που φέρνει την Άφεση αμαρτιών από τον Χριστό και την Εκκλησία! Και η Άφεση γεννά την Χαρά την Ειρήνη την Αγάπη διότι αν έτσι ζούμε ζει μέσα μας ο Χριστός!

Η Αλήθεια είναι ότι αυτό που πράγματι έχουμε αυτό δίνουμε στους άλλους, δηλαδή κακία. Διότι αυτό έχουμε.
Η γνώση αυτή είναι η Αλήθεια και μας ελευθερώνει διότι έρχεται μέσα μας ως Βαπτισμένοι και Χρισμένοι που είμαστε, η πηγή της Αλήθειας που είναι ο Χριστός και μας ελευθερώνει στο μέτρο που ζούμε την Μετάνοια την Εξομολόγηση την Θεία Κοινωνία.
Μας ελευθερώνει και μας ενώνει μαζί Του!

Ανδρέας Χριστοφόρου.

πηγή

(μας έστειλε ο Αιμίλιος Γκίνης)

Κατηγορώντας τον ἑαυτόν μας, μᾶς ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός...

Δεν κλείνω τους Ναούς της Μητρόπολής μου! Βάλτε με φυλακή...

Δείξτε μου το κελί που θα με βάλετε... 

~ Ιεράρχης Μόρφου Νεόφυτος (8.11.2020)

(αν δεν διαθέτεις 25΄, πήγαινε κατευθείαν στο 13΄)

πηγή

Υπάρχουν και τέτοιοι Ιερείς... ~ π. Χρήστος Μήτσιος

* Απαραίτητη για εμάς επισήμανση:

Η επιμονή και η εναντίωση του παρουσιαστή για το αδιαπραγμάτευτο στην Ορθοδοξία της μη δυνατότητας τού να βαφτίσει κάποιος ένα παιδί, ενώ ζει ως έγγαμος αλλά με σύμφωνο συμβίωσης, δείχνει ξεκάθαρα πόσο ακατήχητος λαός έχουμε καταντήσει...

"Αν ήταν να κοινωνώ με πλαστικά κουτάλια, θα έβαζα τη Θεία κοινωνία στην κατάψυξη..." Άρης Σερβετάλης

«Προσωπικά έχω την ανάγκη της Θείας Κοινωνίας όπως κάποιος άλλος χρειάζεται το φαγητό, πεινάω πνευματικά», λέει χαρακτηριστικά ο ηθοποιός

 

Μετά τους Νίκο Οικονομόπουλο, Μαρία Σολωμού, Στράτο Τζώρτζογλου και Νίκο Αναδιώτη που εξέφρασαν δημόσια την απόψή τους για τη Θεία Κοινωνία λέγοντας πως έχουν την ανάγκη να κοινωνούν παρά τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων πως κολλάει με το σάλιο και ο Άρης Σερβετάλης παίρνει θέση σχετικά με το θέμα. Ο ηθοποιός υποστηρίζει πως η Θεία Κοινωνία είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού, υπάρχει μια πνευματική διάσταση σε αυτό το μυστήριο και υποστηρίζει ότι προσωπικά «έχω την ανάγκη της Θείας Κοινωνίας όπως κάποιος άλλος χρειάζεται το φαγητό, πεινάω πνευματικά».

Την επιστροφή στην κανονικότητα πόσο «κανονική» τη θεωρείτε;
«Ποια είναι η κανονικότητα; Το μποτιλιάρισμα ή το ότι δουλεύουμε 14 ώρες τη μέρα; Δεν καταλαβαίνω πώς την ορίζουμε. Ολη η ζωή μας έχει στηθεί με βάση το πώς θα καλλιεργηθεί η ανάγκη για κατανάλωση, αυτό το ονομάζουμε κανονικότητα, αλλά πρόκειται για έναν κατήφορο, μια κατρακύλα προς τον απόλυτο καταναλωτισμό: όλο κάτι επιθυμούμε και πρέπει να παράγονιαι προϊόντα που ικανοποιούν τα ολοένα και περισσότερα θέλω μας. Κανονικότητα θα ήταν να μπορέσουμε να δούμε τι πραγματικά έχουμε ανάγκη και να γίνει μια επανεκκίνηση. Τώρα, για παράδειγμα, που μιλάμε τόσο για τις αποστάσεις, μας δίνεται η ευκαιρία για μια αποκέντρωση. Γιατί πρέπει όλα να γίνονται στην Αθήνα; Θα μπορούσαν να δημιουργηθούν οι συνθήκες για μια καλή ζωή εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων».

Για να είμαστε και πιο κοντά στη φύση;
«Τώρα που το αναφέρετε, αυτή την παύση πρέπει να την απόλαυσε η φύση. Δεν είδαμε και εικόνες με δελφίνια στον Θερμαϊκό, όπου λέμε χαριτολογώντας πως αν πέσεις εκεί μέσα το λιγότερο που θα πάθεις είναι μολυσματική τέρμινθο; Πάντως, ναι, με την πρώτη ευκαιρία επιδιώκω την επαφή με τη φύση. Η φύση σε διδάσκει, σε βάζει σε μια διαδικασία να ζήσεις πιο απλά».

Μου αναφέρατε πριν τον Θεό. Πολύς λόγος γίνεται πάλι για την Εκκλησία και τη Θεία Κοινωνία. Σας ενοχλεί που κάτι τόσο προσωπικό, όπως η πίστη, αντιμετωπίζεται με ελαφρότητα – ένθεν και ένθεν – στη δημόσια συζήτηση;
«Καταλαβαίνω ότι ζούμε σε μια περίοδο στην οποία έχει επικρατήσει η ορθολογική στάση ζωής και νοοτροπία. Η πίστη είναι πέραν της λογικής. Εκεί που σταματάει η λογική ξεκινάει η πίστη, το θαύμα που είναι υπαρκτό και συμβαίνει καθημερινά δεν εξηγείται. Ο Θεός δεν ανακαλύπτεται, αποκαλύπτεται. Πολύ λογικά ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει θα πει ότι με τη Θεία Κοινωνία μεταδίδεται ο κοροναϊός. Εγώ, επειδή πιστεύω, θεωρώ ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να κολλήσεις κοινωνώντας, χωρίς να θέλω να μπω σε κάποια αντιπαράθεση. Δεν μπορώ να επιβάλλω σε κανέναν αυτή την πεποίθησή μου, θα ήθελα ωστόσο να γίνεται σεβαστή. Αυτά λείπουν σήμερα συχνά από τις διαφωνίες μας: η κατανόηση και ο σεβασμός».

Οι επιστήμονες πάντως λένε ότι εφόσον κολλάει με το σάλιο καλό θα ήταν να αποφεύγουμε να μοιραζόμαστε τα ίδια σκεύη. Θα σας ενοχλούσε το να κοινωνήσετε με πλαστικά κουτάλια μιας χρήσης;
«Αν ήταν να κοινωνώ με πλαστικά κουταλάκια, θα έπαιρνα μαζί μου και Θεία Κοινωνία να τη βάλω στην κατάψυξη. Η Θεία Κοινωνία είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού, υπάρχει μια πνευματική διάσταση σε αυτό το μυστήριο που υπερβαίνει τον φυσικό κόσμο. Προσωπικά έχω την ανάγκη της Θείας Κοινωνίας όπως κάποιος άλλος χρειάζεται το φαγητό, πεινάω πνευματικά. Με στηρίζει, είναι η πνευματική τροφή μου. Καταλαβαίνω ότι δεν μπορούν να το κατανοήσουν όλοι αυτό, αλλά θα ήθελα να το σέβονται.

Πάντως ο ηθοποιός και στο παρελθόν σε συνεντεύξεις του έχει πει πως πιστεύει βαθιά στο Θεό (δες εδώ...)

https://enromiosini.gr/

Εμείς θα περιφρονούσαμε ένα Νόμπελ και...1 (ψωρο)εκατομμύριο δολλάρια;

Το όνομά του Γκριγκόρι Πέρελμαν και η φωτογραφία του είναι η απόδειξη ότι δεν πρέπει να κρίνουμε, ποτέ από την εξωτερική εμφάνιση ή ότι τα πράγματα δεν ειναι μόνο όπως φαίνονται.

Σε αυτές τις φωτογραφίες εικονίζεται ίσως ο εξυπνότερος άνθρωπος στον κόσμο...

Αυτός ο τύπος που έχει εμφάνιση ενός άστεγου είναι ο Γκριγκόρι Πέρελμαν, Ρώσος μαθηματικός. 

Ο Πέρελμαν φοίτησε σε σχολείο της Αγίας Πετρούπολης με ειδίκευση στα Μαθηματικά και τη Φυσική και σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, στην Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα, στη Βουδαπέστη το 1982. 
Κερδίζοντας την Ολυμπιάδα των μαθηματικών σε αυτήν την ηλικία και αποκαλύπτοντας το τεράστιο του ταλέντο από πολύ νωρίς, ο Πέρελμαν έχει ένα σημαντικό μαθηματικό παρελθόν.

Αφότου ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης εργάστηκε για λίγο στη Ρωσία και μετακόμισε στις ΗΠΑ. 
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στα 26 του, κλήθηκε για διαλέξεις στις ΗΠΑ, και το 1993 πήρε διετή υποτροφία για έρευνα στο πανεπιστήμιο του Berkeley.  
Απέρριψε στη συνέχεια προτάσεις μόνιμης θέσης σε γνωστά πανεπιστήμια, όπως το Princeton και γύρισε πίσω σ’ ένα ερευνητικό κέντρο του Λένινγκραντ, σε μια θέση καθαρά ερευνητική. Πιο πριν είχε φροντίσει να αποδείξει ένα άλλο θεώρημα μπελά, την “υπόθεση Soul”. 
Απορρίπτοντας μια ένδοξη ακαδημαϊκή καριέρα στα πανεπιστήμια πρώτης γραμμής της νικήτριας υπερδύναμης και γυρνώντας σε μια κατεστραμμένη χώρα με ένα μισθό ίσια 100 δολάρια τον μήνα δεν ήταν, ακόμα, το 1995, “τρελός”. 
Ήταν μόνο “ιδιόρρυθμος”.

Η συνεισφορά στη γεωμετρία κατά Ρίμαν και γεωμετρική τοπολογία είναι τεράστια αφού είναι αυτός που έλυσε το περίφημο μαθηματικό πρόβλημα που είναι γνωστό ως «εικασία του Πουανκαρέ». 
 Ο Πέρελμαν απέδειξε το 1994 την «εικασία του Πουανκαρέ» που είχε τεθεί το 1904 και η οποία πριν από τη λύση της θεωρούνταν ως ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα στην τοπολογία.

Χάρη σε αυτόν, γνωρίζουμε πότε ένα συμπαγές αντικείμενο είναι τοπολογικά ισοδύναμο με μία σφαίρα. 
Η εν λόγω πληροφορία μπορεί να μην προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση με την πρώτη ανάγνωση. 
Ωστόσο, ήταν η βάση της περίφημης Υπόθεσης του Πουανκαρέ, που ήταν ένα από τα επτά μεγάλα προβλήματα των μαθηματικών, το οποίο παρέμενε ανεπίλυτο έως και την αρχή του αιώνα μας. 
Με σημειώσεις του που ανάρτησε το 2002 στην ιστοσελίδα του αμερικανικού πανεπιστημίου του Κορνέλ, ο Πέρελμαν απέδειξε την περίφημη «Υπόθεση», η οποία είχε διατυπωθεί το 1904 από τον  Γάλλο μαθηματικό. 
Για να αντιληφθεί κανείς πόσο περίπλοκη ήταν η Υπόθεση του Πουανκαρέ, αρκεί να αναφέρουμε ότι ιδιοφυείς μαθηματικοί χρειάστηκε να εργαστούν επί τέσσερα χρόνια, μόνο και μόνο για να ελέγξουν την εγκυρότητα της, 500 σελίδων απόδειξης, του Πέρελμαν. 
Πιστεύεται ότι η επιβεβαίωση της λύσης του γρίφου θα συμβάλει καθοριστικά στην κατανόηση που έχουμε για το χώρο, ακόμη και στη γνώση μας για το «σχήμα» του σύμπαντος.

Ο 53χρονος Διδάκτωρ με τη μακριά γενειάδα και το αφηρημένο ύφος, έλαμψε διά της απουσίας του από το διεθνές μαθηματικό συνέδριο της Μαδρίτης, όπου επρόκειτο να του απονεμηθεί η ύψιστη τιμητική διάκριση...

Ο Διδάκτωρ των μαθηματικών Πέρελμαν έγινε ο πρώτος επιστήμονας που αρνήθηκε να παραλάβει το θεωρούμενο ως Νόμπελ των μαθηματικών Μετάλλιο Φιλντς το 2006 λέγοντας: 

«Δεν με ενδιαφέρουν τα χρήματα και η δόξα. Δεν θέλω να με επιδεικνύουν λες και είμαι κανένα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Οχι μόνο δεν είμαι ήρωας των μαθηματικών, αμφιβάλλω κιόλας αν είμαι καν τόσο καλός μαθηματικός».

Για να αντιληφθεί κανείς πόσο περίπλοκη ήταν η Υπόθεση του Πουανκαρέ, αρκεί να αναφέρουμε ότι ιδιοφυείς μαθηματικοί χρειάστηκε να εργαστούν επί τέσσερα χρόνια για να ελέγξουν την εγκυρότητα της απόδειξης του Πέρελμαν. 

Εκτιμάται ότι η επιβεβαίωση της λύσης του γρίφου θα συμβάλει καθοριστικά στην κατανόηση που έχουμε για το χώρο, ακόμη και στη γνώση μας για το «σχήμα» του σύμπαντος....

Ο σπαρτιάτικος βίος του θα μπορούσε να αλλάξει με μιας, αν αποδεχόταν το χρηματικό έπαθλο του Ινστιτούτου Μαθηματικών Κλέι, ύψους ενός εκατομμυρίου δολαρίων, το οποίο είχε προκηρύξει για όποιον έλυνε κάποιο από τα «επτά προβλήματα της χιλιετίας». 

Ο Πέρελμαν, όμως, άφησε και πάλι άναυδους τους πάντες, αρνούμενος να αποδεχθεί το βραβείο. 

Η απόφασή του προκάλεσε σεισμό και έκανε τους ρεπόρτερ να τον κυνηγούν παντού για μια δήλωση. 

Μάλιστα δέχτηκε και πυρά από τοπικές οργανώσεις και κόμματα, γιατί δεν παρέλαβε τα χρήματα και στη συνέχεια να τα δωρίσει για να βοηθήσει την τοπική κοινωνία.

Ο Πέρελμαν, γύριζε την πλάτη σε όλα αυτά.
Ο Μαθηματικός, που έχει χαρακτηριστεί ο «ευφυέστερος άνθρωπος στον κόσμο» και όχι άδικα, κλεισμένος με τη μητέρα του σε ένα φτωχικό δυάρι σε απόκεντρη συνοικία στο πρώην Λένινγκραντ και νυν Πετρούπολη, απαξιώνει φίλους και συναδέλφους και δηλώνει απών. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, όταν ένας ρεπόρτερ τον βρήκε κάποτε στο κινητό του τηλέφωνο, ο Πέρελμαν του ζήτησε να μην τον ενοχλεί γιατί εκείνη την ώρα μάζευε μανιτάρια...

Σε πρώτη ανάγνωση, θα μπορούσαμε να τον πούμε, τρελό, κοινωνικά δυσπροσάρμοστο και άλλα πολλά, με τα οποία συνήθως “ντύνουμε” ότι δεν κατανοούμε.  

Οι περισσότεροι από εμάς, δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν να αρνηθεί κάποιος τόσα χρήματα και να επιμένει να μην αλλάζει τρόπο ζωής και μάλιστα μιας τόσο στερημένης ζωής. 

Αλλά πάλι, ούτε και την Υπόθεση του Πουανκαρέ μπορούμε να καταλάβουμε. 

Στον κόσμο του Πέρελμαν και τα δύο έχουν νόημα. 

Ισως γι’ αυτό να είναι ο εξυπνότερος άνθρωπος του κόσμου. 

Μπορεί και ο πιο ευτυχισμένος! 

Αφού δεν επιθυμεί τίποτα περισσότερο από αυτό που ήδη έχει.

* Δείτε την ζωή του Ρώσου μαθηματικού, φτιαγμένη σε ρωσικό καρτούν με αγγλικούς υπότιτλους:

https://www.iefimerida.gr/tag/gkrigkori-perelman

Σωτ. Καλαντζακος

* πηγή δημοσίευσης: Ιωάννης Ρεβύθης

(εμείς από την Πλ. Ελισάβετ)

~ Για την "συρραφή" δούλεψαν ο "αμφοτεροδέξιος & οι συν αυτώ"...

"Κρύψου, κόρη μου! Μην αφήνεις το θεριό να γλεντάει..."

Μετά την αποθεωτική παράσταση προχθές το βράδυ, ανάμεσα στον κόσμο 
που με περίμενε για αυτόγραφα και selfies, μπαίνει στο καμαρίνι κι ένας μεγαλούτσικος κύριος (να πω την αλήθεια, από χωριό μου έκανε) και αψηφώντας την σειρά, έρχεται καταπάνω μου και φωναχτά, μου λέει:

"Ένα πράμα σου λέω μόνο και φεύγω.
Κρύψου, κόρη μου!
Στην αφάνεια του κόσμου μοναχά
φωλιάζει το πνεύμα του Θεού.
Μην αφήνεις το θεριό να γλεντάει..."

Και κάτι τέτοια ακαταλαβίστικα...
Ρεζίλι μ΄έκανε!
Τσατάλια τα νεύρα μου...
Μπροστά σε όλο τον κόσμο, καταλαβαίνεις;
Καλά που δεν ήταν κοντά εκείνη την ώρα οι κάμερες.
Άσε μας, ρε μπάρμπα!
Μα, τρελάθηκαν όλοι πια;
Θα τους μαζέψει κανείς;

  * Η απρόσμενη εμπειρία μιας πολύ γνωστής πρωταγωνίστριας.  
(Ανώνυμα μας ήρθε, ανώνυμα σάς το κοινοποιούμε.
"Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε", που λέει κι ο σοφός λαός...
Να΄ταν όμως ο δικός μας ο μπάρμπας; Λέτε; Να τον ρωτήσουμε;)

* η εικόνα από το χρονολόγιο του αγιογράφου, Αντωνιου Μπιλικμπαση.

"Ακόμα δεν σας έμαθαν πως όλα είναι παραμύθι;"

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ:

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

(Να θυμάσαι το παιδί, που μέσα σου κοιμάται...)

Βρισκόμαστε οικογενειακώς στην παιδική χριστουγεννιάτικη γιορτή του γιου μου.

Τα παιδάκια χαρούμενα, αγνά με μια αθωότητα και μια λάμψη με γεύση από παράδεισο.

Η παράσταση πλησιάζει προς το τέλος.

Ο Ιωσήφ και η Μαρία έρχονται ταπεινά στη σκηνή και το αστέρι δείχνει τον τόπο του θαύματος.

Ο Θεός γίνεται άνθρωπος.

Έρχεται να φορέσει τη σάρκα μας και να μας δώσει τη δυνατότητα να μετέχουμε στη θεότητα Του.
Ακριβώς δίπλα μου κάποιος σχολιάζει δηκτικά:

"Ακόμα δεν σας έμαθαν πως όλα είναι παραμύθι;"

Κρατιέμαι,δεν απαντώ αν και οι λέξεις στριμώχνονται μεμιάς στην άκρη της γλώσσας μου.

Σιωπώ και μέσα μου χαμογελώ.
Μ'ένα χαμόγελο γλυκόπικρο.

Σκέφτομαι κι αναλογίζομαι διάφορα.

Πως εξορίσαμε το θαύμα απ'τη ζωή μας.

Πως η γέννηση του Χριστού δεν μας αγγίζει προσωπικά,πως δεν έχουμε εμπειρία,δεν βιώνουμε μέσα στην καρδιά μας τη μεγάλη οικονομία και φιλανθρωπία του Θεού μας.

Ποιος να πιστέψει σήμερα στα υπέρλογα; 

Πώς να ψηλαφίσουμε τα ουράνια αλυσοδεμένοι με τα γήινα;

Ένας Θεός γεννάται σ'ένα στάβλο. 
Σήμερα την εποχή της τεχνολογίας,της ειδωλοποίησης της λογικής,της πνευματικής ατροφίας και υπαρξιακής αστοχίας, η ενανθρώπιση του Χριστού μοιάζει πράγματι με παραμύθι σαν όλα τα άλλα που λέμε τα βράδυα στα παιδιά.

Όμως η ζωή μας και η θολή ματιά μας είναι που μας διαψεύδει.

Η απουσία της χαράς με τόσα φώτα ανοικτά.

Οι στολισμένοι οι δρόμοι και ερημωμένες οι ψυχές μας.

Τα πλούσια τραπέζια μας και οι άδειες κι ορφανές αγκαλιές μας.

Για εμάς τους σημερινούς ανθρώπους, τους αδιάφορους πνευματικά, τα Χριστούγεννα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα.

Τόσο μεγάλο όσο κίβδηλη είναι η ζωή μας.

Χωρίς νόημα,χωρίς στόχο,χωρίς Χριστό.

Παρόλ΄αυτα υπάρχουν ανάμεσα μας και κάποιοι ελάχιστοι κι αλαφροΐσκιωτοι που παραμένουν αθέατοι στους πολλούς.

Είναι εκείνοι που έχουν κάνει την καρδιά τους φάτνη ταπεινή για να γεννάται κάθε μέρα μέσα τους ο Χριστός.

Για κάποιους ευτυχώς, τα Χριστούγεννα όχι μόνο δεν είναι ένα παραμύθι, αλλά μια πραγματικότητα, μια εμπειρία, ένα εσωτερικό βίωμα καθημερινό.

Η γιορτή τελειώνει,τα παιδιά υποκλίνονται.

Τα προσωπάκια τους φωτεινά και χαρούμενα όπως των αγγέλων.

Ζηλεύω την αθωότητα και την καθαρότητα τους και μέσα μου η υποψία μετατρέπεται σε βεβαιότητα.

Πως είναι διά μέσω αυτών που φανερώνεται το φως είναι σ'αυτές τις αγνές ψυχές που γεννάται ο Χριστός.

Αλέξης Αλεξάνδρου ~ (Alexis Alexadrou)

16/12/19

* Σχόλιο Κώστα Παπαγεωργίου:

Ακόμα δεν σας έμαθαν πως είναι παραμύθι; Ο άνθρωπος έτσι το βλέπει, έτσι το διδάχτηκε, έτσι το καταλαβαίνει. Δικαίωμα του. Η χριστιανική πίστη βασίζεται στην ελευθερία και τη δημοκρατία. Δεν είναι πίστη που διδάσκεται και πρέπει να μας την μάθουν αγαπητέ μου άγνωστε, ΕΓΩΙΣΤΗ. Η πίστη μας είναι ζωντανή και εμπειρική. Διαβάστε σας παρακαλώ:
«Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να βυθίσει αυτό το πλοίο», απάντησε ο αξιωματικός του Τιτανικού σε μια κυρία που στεκόταν με έκπληξη θαυμάζοντας το ολοκαίνουριο υπερωκεάνιο, όταν τον ρώτησε αν ήταν πραγματικά αβύθιστο!
Δεν μπορεί να το βυθίσει ούτε ο ίδιος ο Θεός…. Χρειάστηκε μόνον ένα παγόβουνο να συρθεί για λίγο επάνω στη ράχη του, για να διαψευσθούν εύκολα αλλά και τραγικά όλοι και όλα γύρω από το μεγαλύτερο και πολυτελέστατο υπερωκεάνιο της εποχής του. Μοιάζει με παραμύθι. Όμως είναι εντελώς ΑΛΗΘΙΝΟ! Καλό βράδυ Αλέξη και λοιποί συναμαρτωλοί.