|γράΦει η Ελένη Ζεάκη
"Κυρά Μητέρα Παναγιά,
βλέπω σε να βαδίζεις
με Τον Υιό στα χέρια σου
το νόμο να τηρήσεις
Βλέπω Ιερέα Γέροντα
σεβάσμιο με πίστη
να περιμένει τη στιγμή
που θα σας συναντήσει
Να τρέμουν τα ποδάρια του,
να μη θωρεί μιά φέξη
και το κορμί απ' τα εκατό
χρόνια να έχει ρέψει
Μα τρέχει ξεπαπουτσωτός
προς του ναού την πύλη!
Το Άγιο Πνεύμα μήνυμα
τέτοιο του είχε στείλει...
Πριν να προφθάσουν τα μωρά
στον Άδη το χαμπέρι
που θα σφαχτούνε σύντομα
από βαρβάρου χέρι
"Ήρθε η ώρα Συμεών
Τον Κύριο να βάλεις
επίσημα στην Εκκλησιά
κι ύστερα ας πεθάνεις
Πρώτος στον Άδη θα τους πεις:
Τον έπιασα, Τον είδα
και να γεμίσουν οι καρδιές
άνθη χαράς κι ελπίδας
Να σπάσει ο μεσότοιχος
που απ' τη ζωή χωρίζει
τον άνθρωπο ο θάνατος
με Τον Θεό να ζήσει
Ήρθε την ανθρωπότητα
να την μονιάσει πάλι
μαζί Του αν θα πορευτεί
απόφαση να βγάλει...:
Σαράντα μέρες πέρασαν
από Τη Γέννηση Του
κι Ο Προαιώνιος Θεός
ήταν απέναντι του!
Την Παναγιά στον Συμεών
οδήγησε με τρόπο
μακριά απ' τη Μάνα βάδιζε
κι απ' τις ματιές ανθρώπων
Μα κι από δέος ο Ιωσήφ
για τη γλυκιά Παρθένο
και Τον Σωτήρα Της Υιό
που' χε υιοθετημένο
Κι η Άννα η προφήτισσα
στην ώρα ήταν παρούσα
π' αδιάκοπα προσεύχοταν
για αυτό που τώρα ζούσαν
Πιάνει στα χέρια ο Συμεών
με δύναμη μεγάλη
Το Βρέφος και το ακουμπά
στη γέρικη του αγκάλη
Είχε τέτοια συγκίνηση
δύναμη και ευφροσύνη!
Στη Μάνα απευθύνεται
με περισσή γαλήνη...
"Στην Άσπιλη καρδούλα σου
πόνος βαρύς θα πέσει
μαχαίρι δίκοπο θα μπει
κι άφθαστα θα πονέσει..."
Όσο μεγάλη βίωσε
χαρά Στη Γέννηση Του
τόσο μεγάλο και βαρύ
πόνο Στη Σταύρωση Του
Που βρέθηκε η Αγνότητα
μπροστά σε τόσο μίσος
κι ήταν στης ανθρωπότητας
όλης ο πόνος ίσος
Εσύ Μητέρα μας, πονάς
όσο κανένας άλλος
και έχεις της ταπείνωσης
υπέρ των πάντων κάλλος
Πόσες φορές δεν έκλαψες
για όσους σε φωνάζουν,
μέχρι και οι εικόνες σου
Άγια δάκρυα στάζουν
Κρυφά μιλάς στο δυστυχή
και του φωνάζεις: Γέλα...
Και σ' όσους παρακλητικά
σου λένε: Μάνα έλα...
