~ Tον Όρθρο τον κάνουμε για τους πιστούς...

 

ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Φιλιππία Βενετσάνου  ·

👉 Ρώτησε κάποιος τον πατέρα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο... " - Ποιος νηστεύει καλύτερα, σε περίοδο νηστείας; Αυτός που τρώει δυο πιάτα ανάλαδη φασολάδα, χαλβά κ.λπ., ή αυτός που τρώει ένα αυγό σφικτό;"

            |είσαι σίγουρος πως ξέρεις την απάντηση;| 

 

Χωρίς περιστροφές, 

ο Γέροντας Επιφάνιος απάντησε:

 

-Ο πρώτος! Ο δεύτερος κάνει απλώς δίαιτα.

 

Πράγματι, 

χωρίς να σημαίνει ότι στην νηστεία δεν έχει σημασία 

και ο ποσοτικός περιορισμός των τροφών, 

είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα:

 

το νόημα της νηστείας είναι πρωτίστως 

η υπακοή στην εντολή του Θεού.

 

Δεν νηστεύουμε μόνο για εγκράτεια, 

αλλά για να εκτελέσουμε την εντολή της νηστείας, 

που είναι εντολή της Εκκλησίας, 

δηλαδή εντολή του Θεού.

 

Ο στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα έλεγε ότι, 

όταν ήταν στον κόσμο, 

έκανε 1.000 μετάνοιες χωρίς καθόλου κόπο.

 

Όταν ήλθε στο Μοναστήρι ως δόκιμος, 

ο Γέροντάς του του είπε να κάνει μόνο 33.

 

Ο Βαρσανούφιος αντέδρασε, 

λέγοντάς του ότι στον κόσμο έκανε 1.000.

 

Ο Γέροντάς του του είπε: 

κάνε τις 33 και μετά θα δούμε.

 

Μετά από λίγες μέρες πήγε στον Γέροντά του 

και τον παρακάλεσε 

να του μειώσει και τις 33 μετάνοιες 

που έκανε, 

γιατί ήταν αδύνατον να τις κάνει όλες!

 

Είναι δηλαδή φανερό 

ότι,όταν ο άνθρωπος κάνει κάτι από μόνος του, 

δεν έχει πόλεμο από τον διάβολο.

 

Όταν όμως κάνει κάτι 

από υπακοή στο θέλημα του Θεού, 

από υπακοή στην Εκκλησία, 

από υπακοή στον πνευματικό του, 

τότε έχει μεγάλο πόλεμο από τον σατανά, 

γιατί αυτός ξέρει 

ότι τότε η πράξη αυτή έχει αξία 

και ο άνθρωπος θα ωφεληθεί.

 

Πολλοί άνθρωποι κάνουν δίαιτα από εγωισμό, 

δηλαδή για να κρατήσουν την σιλουέτα τους 

και να αρέσουν στους ανθρώπους εξωτερικά.

 

Αυτό φυσικά δεν είναι νηστεία.

 

Εάν τους πεις να νηστεύσουν λίγες ημέρες, 

όπως ορίζει η Εκκλησία, 

αρνούνται με διάφορες προφάσεις, 

παρόλο που η «νηστεία» 

που κάνουν κατά την δίαιτά τους 

είναι πολύ αυστηρότερη 

από την νηστεία της Εκκλησίας!

 

Αυτό γίνεται 

γιατί ακριβώς 

η δίαιτα γίνεται με το θέλημα του ανθρώπου 

και έχει κίνητρα ατομικιστικά, 

ενώ η νηστεία 

γίνεται με την εκκοπή του θελήματος του ανθρώπου 

και από αγάπη στον Θεό. 

Είναι δηλαδή μία προσφορά, 

μία θυσία προς τον Θεό.

 

Για αυτό και η δεύτερη αγιάζει, 

ενώ η πρώτη όχι.

 

Για αυτό και έχει μεγάλη σημασία 

πρώτα πρώτα ο άνθρωπος να τηρεί τις νηστείες, 

που έχει ορίσει η Εκκλησία μας, 

δηλαδή της Τετάρτης και της Παρασκευής, 

τις δύο Σαρακοστές 

του Πάσχα 

και των Χριστουγέννων, 

την νηστεία των Αγίων Αποστόλων, 

την νηστεία της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο 

και κάποιες περιστασιακές νηστείες 

(29 Αυγούστου, 14 Σεπτεμβρίου).

 

Ταυτόχρονα θα πρέπει ο άνθρωπος 

να διεξάγει έναν διαρκή αγώνα νηστείας 

και εγκράτειας σε όλη του την ζωή, 

εάν θέλει να βρίσκεται κοντά στον Θεό.

 

Ο Χριστός έχει πει 

 ότι αυτό το γένος των δαιμόνων 

δεν νικιέται, 

παρά μόνο με προσευχή και νηστεία...

|από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη

       ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

* Μα αν είναι να κάνω την προσευχή μηχανικά, δεν είναι καλύτερα να μην την κάνω;

(πηγή : Ἐγείρεσθε Ἄγωμεν Ἐντεῦθεν )

* Σχετικό:

                                  Ένα αλλιώτικο Απόδειπνο ...

~ Το ξεκίνημα της ημέρας αρχίζει με αυτήν την ανάρτηση το σημερινό α(μ)φιέρωμά μας στην Προσευχή (που δεν κάνουμε...)

|πρωτοαναρτήσαμε σαν σήμερα το 2022

 (Ποιον ενοχλεί η επανάληψη;)

☆«Πάτερ Επιφάνιε, εσείς οι Χριστιανοί με τα κηρύγματά σας περί εγκρατείας, πηγαίνετε κόντρα στη φύση... Με ποιό δικαίωμα το κάνετε αυτό; Κάτι ήξερε η φύση που έβαλε το σεξουαλικό ένστικτο μέσα στον άνθρωπο. Ποιοί είσθε εσείς, που προσπαθείτε να το καταπιέσετε;»

 

|ΔΕΣ ΤΗΝ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ...|

 Και ο αείμνηστος σοφός γέροντας απήντησε:

«Αγαπητέ μου, 

ο Θεός έβαλε το ένστικτο αυτό μέσα στον άνθρωπο, 

αλλά δεν το έβαλε μόνο του. 

Το συνέδεσε άμεσα, 

με όλες τις ευθύνες 

που συνοδεύουν την διαιώνιση του είδους. 

Ο άνθρωπος, όμως, 

κρατά μόνο τη μία όψη του νομίσματος, 

δηλαδή την ηδονή… 

Την άλλη όψη, 

που ονομάζεται ευθύνη, 

την πετά στα σκουπίδια…

Πες μου, λοιπόν, τώρα, 

ποιος πηγαίνει κόντρα στη φύση;

Εμείς οι Χριστιανοί ή εσείς;»!!

Και αυτός που προκάλεσε την συζήτηση, 

δεν ετόλμησε να αρθρώσει τον παραμικρό λόγο…

|από Niko Lakis

εμείς από την εκ των "συν αυτώ" Θεοδούλα Π.

(η σύνθεση στην αρχή της ανάρτησης από εδώ...)

   [αν θες παραπάνω για τον Άγιο Επιφάνιο,

δες και άκουσε σχετικά κι αυτό:

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος μίλησε στο ετήσιο μνημόσυνο για το π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο στην Ιερά μονή Κεχαριτωμένης Θεοτόκου στην Τροιζήνα.

"...Δεν ήταν δικός του δεν ανήκε στον εαυτό του... 

Μίλησε για την παρουσία του ουσιώδους, 

την ακεραιότητα την καθαρότητα του 

και για μια αφιέρωση χωρίς κρατούμενα..."

✔ Είναι άλλο πράγµα να πεθαίνεις † για ιδέες κι άλλο για γεγονότα... Με τους Αποστόλους συνέβη 1 από τα 3: Ή απατήθηκαν ή µας εξαπάτησαν ή µας είπαν την αλήθεια... |Δες με τι τεκμηριωμένο τρόπο αναλύει και τις 3 εκδοχές ο (άγιος) Γέροντας π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος...

 

☆ Ένα πρωινό 

συζητά ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος 

µε δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. 

Ο ένας είναι ιδεολόγος κοµµουνιστής. 

- Όλο το οικοδόµηµα του Χριστιανισµού 

στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. 

Αυτό δεν το λέω εγώ. 

Το λέει ο Απόστολος Παύλος: 

«Ει Χριστός ουκ εγήγερται, 

µαταία η πίστις ηµών» (Α' Κορ. ιε' 17). 

Αν ο Χριστός δεν ανέστη, 

τότε όλα καταρρέουν. 

Ο Χριστός όµως ανέστη, 

πράγµα το όποιο σηµαίνει 

ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, 

άρα Θεός. 

- Εσείς τα είδατε όλα αυτά πάτερ; 

Πως τα πιστεύετε; 

- Όχι, εγώ δεν τα είδα. 

Τα είδαν όµως άλλοι, οι Απόστολοι. 

Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν 

και µάλιστα προσυπέγραψαν τη µαρτυρία τους 

µε το αίµα τους. 

Κι όπως όλοι δέχονται, 

η µαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη µαρτυρία. 

Με βάση 

έναν πολύ ωραίο συλλογισµό του Πασκάλ, 

λέµε ότι µε τους Αποστόλους 

συνέβη ένα από τα τρία: 

Ή απατήθηκαν 

ή µας εξαπάτησαν 

ή µας είπαν την αλήθεια. 

Η πρώτη εκδοχή. 

∆εν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, 

διότι όσα αναφέρουν δεν τα έµαθαν από άλλους. 

Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες 

και αυτήκοοι µάρτυρες όλων αυτών. 

Εξάλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι, 

ούτε είχαν καµιά ψυχολογική προδιάθεση 

για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. 

Αντιθέτως ήσαν τροµερά δύσπιστοι. 

Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά 

αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων. 

∆υσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις 

ότι κάποιοι Τον είχαν δει Αναστάντα.

Και κάτι άλλο. 

Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; 

Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί 

ή οραµατιστές φιλοσοφικών 

και κοινωνικών συστηµάτων, 

πού περίµεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα 

και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; 

Κάθε άλλο. 

Αγράµµατοι ψαράδες ήσαν. 

Και το µόνο πού τους ενδιέφερε 

ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι 

να θρέψουν τις οικογένειές τους. 

Φέρε µου και συ κάποιον 

να µου πει πως ο Μαρξ απέθανε και ανέστη 

και να θυσιάσει τη ζωή του για τη µαρτυρία αυτή 

κι εγώ θα τον πιστεύσω ως τίµιος άνθρωπος. 

- Να σας πω. 

Χιλιάδες κοµµουνιστές βασανίσθηκαν 

και πέθαναν για την ιδεολογία τους. 

Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κοµµουνισµό; 

- Το είπες και µόνος σου. 

Οι κοµµουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. 

∆εν πέθαναν για γεγονότα. 

Σε µια ιδεολογία όµως είναι πολύ εύκολο 

να υπεισέλθει πλάνη-µπέρδεµα.

 Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρωπινής ψυχής 

να θυσιάζεται για κάτι στο όποιο πιστεύει, 

εξηγείται γιατί πολλοί κοµµουνιστές 

πέθαναν για την ιδεολογία τους. 

Αυτό όµως δεν µας υποχρεώνει 

να την δεχθούµε και ως σωστή. 

Είναι άλλο πράγµα να πεθαίνεις για ιδέες

κι άλλο για γεγονότα. 

Οι Απόστολοι όµως δεν πέθαναν για ιδέες. 

Ούτε για το «αγαπάτε αλλήλους», 

ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισµού. 

Οι Απόστολοι πέθαναν 

µαρτυρώντας υπερφυσικά γεγονότα. 

Κι όταν λέµε γεγονός, 

εννοούµε ό,τι υποπίπτει στις αισθήσεις µας 

και γίνεται αντιληπτό από αυτές. 

Οι Απόστολοι εµαρτύρησαν 

«ο ακηκόασι, 

ο εωράκασι τοις οφθαλµοίς αυτών, 

ο εθεάσαντο 

και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» 

(Α' Ίωάν. α' 1). 

Γι' αυτό και µετά τη Σταύρωση του Κυρίου, 

παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, 

επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. 

∆εν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, 

όπως αναφέραµε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως 

για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. 

Και µόνο µετά την Πεντηκοστή,

«ότε έλαβον δύναµιν εξ΄ύψους», 

έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουµένης. 

Η δεύτερη εκδοχή. 

Μήπως µας εξαπάτησαν; 

Μήπως µας είπαν ψέµατα; 

Άλλα γιατί να µας εξαπατήσουν; 

Τι θα κέρδιζαν µε τα ψέµατα; 

Μήπως χρήµατα, 

µήπως αξιώµατα, 

µήπως δόξα; 

Για να πει κάποιος ένα ψέµα, 

περιµένει κάποιο όφελος. 

Οι Απόστολοι όµως, 

κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον Εσταυρωµένον 

και Αναστάντα εκ νεκρών, 

τα µόνα τα όποια εξασφάλισαν ήσαν, 

ταλαιπωρίες, 

κόποι, 

µαστιγώσεις, 

λιθοβολισµοί, 

ναυάγια, 

πείνα, 

δίψα, 

γυµνότητα, 

κίνδυνοι από ληστές, 

ραβδισµοί, 

φυλακίσεις και τέλος ο θάνατος. 

Και όλα αυτά για ένα ψέµα; 

Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφθεί κάποιος. 

Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν, 

ούτε µας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. 

Μένει εποµένως η τρίτη εκδοχή, 

ότι µας είπαν την αλήθεια.

Θα πρέπει µάλιστα να σου τονίσω και το εξής: 

Οι Ευαγγελιστές είναι οι µόνοι 

οι οποίοι έγραψαν πραγµατική ιστορία. 

∆ιηγούνται τα γεγονότα και µόνον αυτά. 

∆εν προβαίνουν σε καµιά προσωπική κρίση. 

Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. 

∆εν κάνουν καµιά προσπάθεια 

να διογκώσουν κάποιο γεγονός 

ή να εξαφανίσουν 

ή να υποτιµήσουν κάποιο άλλο. 

Αφήνουν τα γεγονότα να µιλούν µόνα τους. 

- Αποκλείεται να έγινε 

στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; 

Τις προάλλες έγραψαν οι εφηµερίδες 

για κάποιον Ινδό, 

τον όποιο έθαψαν 

και µετά από 3 µέρες τον ξέθαψαν 

και ήταν ζωντανός. 

- Αχ, παιδάκι µου. 

Θα θυµηθώ και πάλι 

το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: 

«Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. 

Είσθε οι πλέον εύπιστοι. 

∆έχεσθε τα πιο απίθανα, 

τα πιο παράλογα, 

τα πιο αντιφατικά, 

για να αρνηθείτε το θαύµα!». 

Όχι, παιδί µου. 

∆εν έχουµε νεκροφάνεια στον Χριστό. 

Πρώτα-πρώτα 

έχουµε τη µαρτυρία του Ρωµαίου Κεντυρίωνος, 

ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο 

ότι ο θάνατος είχε επέλθει. 

Έπειτα το Ευαγγέλιο 

µας πληροφορεί ότι ο Κύριος 

κατά την ίδια την ηµέρα της Αναστάσεώς Του 

συµπορεύθηκε συζητώντας 

µε 2 µαθητές Του προς Εµµαούς, 

που απείχε πάνω από 10 χιλιόµετρα 

από τα Ιεροσόλυµα. 

Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί 

όσα υπέστη ο Χριστός 

και 3 µέρες µετά το «θάνατο» του 

να του συνέβαινε νεκροφάνεια; 

Αν µη τι άλλο, θα 'πρεπε για 40 µέρες 

να τον ποτίζουν κοτόζουµο 

για να µπορεί να ανοίγει τα µάτια του, 

κι όχι να περπατά και να συζητά 

σαν να µη συνέβη τίποτα. 

Όσο για τον Ινδό, 

φέρε τον εδώ 

να τον µαστιγώσουµε µε φραγγέλιο 

- και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; 

Μαστίγιο στα άκρα του οποίου 

πρόσθεταν σφαιρίδια µολύβδου 

ή σπασµένα κόκκαλα 

ή µυτερά καρφιά-.

Φέρε τον, λοιπόν, 

να τον φραγγελώσουµε, 

να του φορέσουµε ακάνθινο στεφάνι, 

να τον σταυρώσουµε,

να του δώσουµε χολή και ξύδι, 

να τον λογχίσουµε, 

να τον βάλουµε στον τάφο, 

κι αν αναστηθεί, 

τότε τα λέµε. 

- Παρά ταύτα όλες οι µαρτυρίες, 

τις όποιες επικαλεσθήκατε, 

προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. 

Υπάρχει κάποια µαρτυρία περί αυτού, 

πού να µην προέρχεται 

από τον κύκλο των Μαθητών του; 

Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί, 

που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; 

Αν ναι, 

τότε θα πιστέψω κι εγώ. 

- Ταλαίπωρο παιδί! 

∆εν ξέρεις τι ζητάς! 

Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί 

που να είχαν δει τον Χριστό αναστηµένο, 

τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του 

και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, 

οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τηµαρτυρία τους, 

όπως ακριβώς απορρίπτεις 

τη µαρτυρία του Πέτρου, 

του Ιωάννου κ.λπ. 

Πώς είναι δυνατόν 

να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση 

και ταυτόχρονα να µη γίνεται Χριστιανός; 

Μας ζητάς 

«πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί!» 

Ε, δεν γίνεται! 

Σου θυµίζω πάντως, 

εφ' όσον ζητάς ιστορικούς, 

αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουµένως, 

ότι δηλαδή οι µόνοι πραγµατικοί ιστορικοί 

είναι οι Απόστολοι. 

Παρ' όλα αυτά όµως έχουµε και µαρτυρία 

τέτοια όπως την θέλεις, 

από κάποιον δηλαδή 

που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. 

Του Παύλου. 

Ο Παύλος όχι µόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, 

αλλά και εδίωκε µετά µανίας την Εκκλησία Του. 

- Γι' αυτόν όµως λένε ότι έπαθε ηλίαση 

και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση. 

- Βρε παιδάκι µου, 

αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, 

αυτό που θα αναδύετο 

θα ήταν το υποσυνείδητό του. 

Και στο υποσυνείδητο του Παύλου 

θέση υψηλή κατείχαν 

οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. 

Τον Αβραάµ και τον Ιακώβ 

και τον Μωυσή έπρεπε να δει, 

κι όχι τον Ιησού, 

τον όποιο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! 

Φαντάζεσαι καµιά πιστή γριούλα στο όνειρό της 

ή στο παραλήρηµά της να βλέπει τον Βούδα 

ή τον ∆ία; 

Τον Αϊ Νικόλα θα δει 

και την Αγία Βαρβάρα. 

∆ιότι αυτούς πιστεύει. 

Και κάτι ακόµη. 

Στον Παύλο, όπως σηµειώνει ο Παπίνι, 

υπάρχουν και τα εξής θαυµαστά. 

Πρώτον, το αιφνίδιο της µεταστροφής. 

Κατ' ευθείαν από την απιστία στην πίστη. 

∆εν µεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. 

∆εύτερον, το ισχυρόν της πίστεως. 

Χωρίς ταλαντεύσεις και αµφιβολίες. 

Και τρίτον, πίστη διά βίου. 

Πιστεύεις ότι αυτά µπορεί να λάβουν χώρα 

µετά από µια ηλίαση; 

∆εν εξηγούνται αυτά µε τέτοιους τρόπους. 

Αν µπορείς, εξήγησέ τα. 

Αν δεν µπορείς, παραδέξου το θαύµα. 

Και πρέπει να ξέρεις 

ότι ο Παύλος µε τα δεδοµένα της εποχής του 

ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευµένος. 

∆εν ήταν κανένα ανθρωπάκι 

να µην ξέρει τι του γίνεται. 

Θα προσθέσω όµως και κάτι επί πλέον. 

Εµείς, παιδί µου, 

ζούµε σήµερα σε εξαιρετική εποχή. 

Ζούµε το θαύµα της Εκκλησίας του Χριστού. 

Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του 

ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις' 18), 

οι οπαδοί Του αριθµούσαν 

µόνο µερικές δεκάδες πρόσωπα.

Έκτοτε πέρασαν 2000 περίπου χρόνια. 

∆ιαλύθηκαν αυτοκρατορίες, 

ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήµατα, 

κατέρρευσαν κοσµοθεωρίες, 

η Εκκλησία όµως του Χριστού παραµένει ακλόνητη 

παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγµούς 

εναντίον της. 

   Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;

      ♰ π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

|επιμέλεια ανάρτησης: Πολυξένη Γιαννακοπούλου

☆ " Έχω κάνει συμφωνία με τον Θεό: Εγώ να αδειάζω τις τσέπες μου κάνοντας ελεημοσύνη κι Αυτός να τις γεμίζει...

 |α(μ)φιερωμένο εξαιρετικά σ΄εκείνες τις ψυχούλες,

που όσο αδειάζουν οι τσέπες τους, 

γεμίζουν οι ψυχές τους...

Ξέρουν αυτές...

Στα χνάρια του άγιου Γέροντα Επιφανίου πάντοτε...|

...Εκείνος ουδέποτε παρεβίασε τη συμφωνία μας. 

Θα την παραβιάσω εγώ;  

Μή γένοιτο!

 

                                                         ***

 

Όταν άρχισε να κυοφορείται μέσα του 

η ιδέα ιδρύσεως Μονής 

σκέφθηκε προς στιγμήν να μειώσει τη φιλανθρωπία,

αλλά μετάνοιωσε αμέσως 

και έσπευσε να εξομολογηθεί λέγοντας: 

Ήμαρτον, ήμαρτον! 

Επτώχευσα τον Θεό!

 

                                                         ***

 

Κατά την σύσκεψη του π. Επιφανίου 

με Κληρικούς και υποψηφίους μοναχούς, 

όλοι πνευματικά του παιδιά, 

αφού ελήφθη η τελική απόφαση δημιουργίας ησυχαστηρίου 

συζητήθηκε και ο τρόπος εξεύρεσης χρημάτων 

για την ανοικοδόμηση της Μονής. 

Στο τέλος ο Γέροντας 

έκλεισε την συζήτηση με τα εξής:

 

-Ας έχουμε υπ' όψιν μας 

ότι η φιλανθρωπία δεν θα σταματήσει 

(προϋπήρχε για τους πτωχούς κάποιο ταμείο αγάπης). 

Αν σταματήσουμε να βοηθούμε 

με το πρόσχημα ότι θα κτίσουμε μοναστήρι, 

θα σταματήσει κι ο Θεός να μας στέλνει. 

Όσο δίνουμε, τόσο θα μας δίνει!

 

Και πράγματι έτσι έγινε...

 

|Από το βιβλίο 

"Υποθήκες Ζωής από τη ζωή και τη διδασκαλία του πατρός Επιφανίου", 

Ιερόν Ησυχαστήριον Κεχαριτωμένης Θεοτόκου, σ. 45-47

πηγή κειμένου: Σύλλογος Συμπαραστάσεως Κρατουμένων «Ο Ονήσιμος»

πηγή εικόνας

~ Είναι ο Θεός ευκαιριακή υπόθεση στη ζωή μας;

 

Δεν μπορούμε να λέμε

"έχω να μαγειρέψω,

είμαι πτώμα,

έχω πυρετό,

έχω το διδακτορικό,

έχω εξεταστική,

έχω ταξίδι,

έχω έχω έχω...

κοιμήθηκα πολύ αργά

και δεν μπορώ να σηκωθώ...

είτε έχω εκείνο,

είτε αυτό"

και να μην εκκλησιάζομαι...

Αν πάθαινε κάτι ο γονιός σου ή το παιδί σου

θα έμενες άυπνος μέρες ολόκληρες

για να είσαι κοντά του στο νοσοκομείο,

ναι ή όχι;

Σίγουρα ναι...

Θα τα άφηνες όλα

γιατί θα ήταν το πρώτο σου μέλημα ο άνθρωπός σου...

Τότε μπορείς να το κάνεις και για τον Θεό.

Αλλά Τον βάζεις στο περιθώριο.

Λες όποτε ευκαιρήσω θα πάω στο Ναό...

Είναι ο Θεός ευκαιριακή υπόθεση στη ζωή μας;

Ο Θεός είναι περιθωριακή υπόθεση στη ζωή μας;

Ο Θεός πρέπει να είναι το κέντρο της ζωής μας!

✞ Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

 |από την Κατερινα Μωραϊτη

[η φωτογραφία από εδώ]

Ένα -ς- πόση διαφορά κάνει...

              Και το ερώτημα είναι ένα:

         Τι θέλουμε εμείς ως γονείς και δάσκαλοι για τα παιδιά Του;

* Όταν π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος κατέρριπτε με χαρακτηριστική άνεση τά ἐπιχειρήματα τῶν ἐχθρῶν της Ἀνάστασης...

Ἕνα πρωινό συζητᾶ ὁ γέροντας μέ δύο-τρεῖς ἐπισκέπτες στό σπίτι του.

Ὁ ἕνας εἶναι ἰδεολόγος κομμουνιστής...

Ὅλο τό οἰκοδόμημα τοῦ Χριστιανισμοῦ στηρίζεται στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως.

Αὐτό δέν τό λέω ἐγώ.

Τό λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος:

«Εἰ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαῖα ἤ πίστις ἠμῶν» (Α' Κορ. ιε' 17).

"Ἄν ὁ Χριστός δέν ἀνέστη, τότε ὅλα καταρρέουν".

Ὁ Χριστός ὅμως ἀνέστη,

πράγμα τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι εἶναι Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου,

ἄρα Θεός.

- Ἐσεῖς τά εἴδατε ὅλα αὐτά; Πῶς τά πιστεύετε;

- Ὄχι, ἐγώ δέν τά εἶδα.

Τά εἶδαν ὅμως ἄλλοι, οἱ Ἀπόστολοι.

Αὐτοί στή συνέχεια τά γνωστοποίησαν

καί μάλιστα προσυπέγραψαν τή μαρτυρία τους μέ τό αἷμα τους.

Κι ὅπως ὅλοι δέχονται, ἡ μαρτυρία τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ὑψίστη μαρτυρία.

Μέ βάση ἕναν πολύ ὡραῖο συλλογισμό τοῦ Πασκάλ

λέμε ὅτι μέ τούς Ἀποστόλους

συνέβη ἕνα ἀπό τά τρία:

Ἤ ἀπατήθηκαν

ἤ μᾶς ἐξαπάτησαν

ἤ μᾶς εἶπαν τήν ἀλήθεια.

Ἄς πάρουμε τήν πρώτη ἐκδοχή.

Δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπατήθηκαν οἱ Ἀπόστολοι,

διότι ὅσα ἀναφέρουν δέν τά ἔμαθαν ἀπό ἄλλους.

Αὐτοί οἱ ίδιοι ἦσαν αὐτόπτες καί αὐτήκοοι μάρτυρες ὅλων αὐτῶν.

Ἐξ ἄλλου δέν ἦσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι οὔτε εἶχαν καμμιά ψυχολογική προδιάθεση γιά τήν ἀποδοχή τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως.

Ἀντιθέτως ἦσαν τρομερά δύσπιστοι.

Τά Εὐαγγέλια εἶναι πλήρως ἀποκαλυπτικά αὐτῶν τῶν ψυχικῶν τους διαθέσεων:

δυσπιστοῦσαν στίς διαβεβαιώσεις ὅτι κάποιοι Τόν εἶχαν δεῖ ἀναστάντα.

Καί κάτι ἄλλο.

Τί ἦσαν οἱ Ἀπόστολοι πρίν τούς καλέσει ὁ Χριστός;

Μήπως ἦσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ἤ ὁραματιστές φιλοσοφικῶν καί κοινωνικῶν συστημάτων, πού περίμεναν νά κατακτήσουν τήν ἀνθρωπότητα καί νά ἱκανοποιήσουν ἔτσι τίς φαντασιώσεις τους;

Κάθε ἄλλο.

Ἀγράμματοι ψαράδες ἦσαν.

Καί τό μόνο πού τούς ἐνδιέφερε ἦταν νά πιάσουν κανένα ψάρι νά θρέψουν τίς οἰκογένειές τους.

Φέρε μου καί σύ κάποιον νά μοῦ πῆ πώς ὁ Μάρξ ἀπέθανε καί ἀνέστη καί νά θυσιάση τή ζωή του γιά τή μαρτυρία αὐτή κι ἐγώ θά τόν πιστεύσω ὡς τίμιος ἄνθρωπος.

- Νά σᾶς πῶ.

Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν

καί πέθαναν γιά τήν ἰδεολογία τους.

Γιατί δέν ἀσπάζεσθε καί τόν κομμουνισμό;

- Τό εἶπες καί μόνος σου.

Οἱ κομμουνιστές πέθαναν γιά τήν ἰδεολογία τους.

Δέν πέθαναν γιά γεγονότα.

Σέ μία ἰδεολογία ὅμως εἶναι πολύ εὔκολο νά ὑπεισέλθη πλάνη.

Ἐπειδή δέ εἶναι ἴδιον τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς νά θυσιάζεται γιά κάτι στό ὁποῖο πιστεύει,

ἐξηγεῖται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν γιά τήν ἰδεολογία τους.

Αὐτό ὅμως δέν μᾶς ὑποχρεώνει νά τήν δεχθοῦμε καί ὡς σωστή.

Εἶναι ἄλλο πράγμα νά πεθαίνης γιά ἰδέες κι ἄλλο γιά γεγονότα.

Οἱ Ἀπόστολοι ὅμως δέν πέθαναν γιά ἰδέες.

Οὔτε γιά τό «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» οὔτε γιά τίς ἄλλες ἠθικές διδασκαλίες τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Οἱ Ἀπόστολοι πέθαναν μαρτυροῦντες ὑπερφυσικά γεγονότα.

Κι ὅταν λέμε γεγονός, ἐννοοῦμε ὅ,τι ὑποπίπτει στίς αἰσθήσεις μας καί γίνεται ἀντιληπτό ἀπό αὐτές.

Οἱ Ἀπόστολοι ἐμαρτύρησαν δι' «ὅ ἀκήκοασι, ὅ ἐωράκασι τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῶν, ὅ ἐθεάσαντο καί αἱ χεῖρες αὐτῶν ἐψηλάφησαν»(Α' Ἰωαν. α' 1-4).

Γι' αὐτό καί μετά τή Σταύρωση τοῦ Κυρίου,

παρά τά ὅσα εἶχαν ἀκούσει καί δεῖ,

ἐπέστρεψαν στά πλοιάρια καί στά δίχτυά τους.

Δέν ὑπῆρχε δήλ. σ' αὐτούς, ὅπως ἀναφέραμε,

οὔτε ἴχνος προδιαθέσεως γιά ὅσα ἐπρόκειτο νά ἐπακολουθήσουν.

Καί μόνο μετά τήν Πεντηκοστή,

«ὅτε ἔλαβον δύναμιν ἐξ ὕψους»,

ἔγιναν οἱ διδάσκαλοι τῆς οἰκουμένης.

Ἡ δεύτερη ἐκδοχή:

Μήπως μᾶς ἐξαπάτησαν;

Μήπως μᾶς εἶπαν ψέματα;

Ἄλλα γιατί νά μᾶς ἐξαπατήσουν;

Τί θά κέρδιζαν μέ τά ψέματα;

Μήπως χρήματα,

μήπως ἀξιώματα,

μήπως δόξα;

Γιά νά πῆ κάποιος ἕνα ψέμα,

περιμένει κάποιο ὄφελος.

Οἱ Ἀπόστολοι ὅμως,

κηρύσσοντες Χριστόν

καί Τοῦτον ἐσταυρωμένον

καί Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν,

τά μόνα τά ὁποῖα ἐξασφάλισαν ἦσαν:

ταλαιπωρίες,

κόποι,

μαστιγώσεις,

λιθοβολισμοί,

ναυάγια,

πείνα,

δίψα,

γυμνότητα,

κίνδυνοι ἀπό ληστές,

ραβδισμοί,

φυλακίσεις

καί τέλος ὁ θάνατος.

Καί ὅλα αὐτά γιά ἕνα ψέμα;

Εἶναι ἐντελῶς ἀνόητο καί νά τό σκεφθῆ κάποιος.

Συνεπῶς οὔτε ἐξαπατήθηκαν οὔτε μᾶς ἐξαπάτησαν οἱ Ἀπόστολοι.

Μένει ἑπομένως ἡ τρίτη ἐκδοχή

ὅτι μᾶς εἶπαν τήν ἀλήθεια.

Θά πρέπει μάλιστα νά σοῦ τονίσω καί τό ἑξῆς:

Οἱ Εὐαγγελιστές εἶναι οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι ἔγραψαν πραγματική ἱστορία.

Διηγοῦνται τά γεγονότα καί μόνον αὐτά.

Δέν προβαίνουν σέ καμμία προσωπική κρίσι.

Κανένα δέν ἐπαινοῦν, κανένα δέν κατακρίνουν.

Δέν κάνουν καμμία προσπάθεια

νά διογκώσουν κάποιο γεγονός

ἤ νά ἐξαφανίσουν

ἤ νά ὑποτιμήσουν κάποιο ἄλλο.

Ἀφήνουν τά γεγονότα νά μιλοῦν μόνα τους.

- Ἀποκλείεται νά ἔγινε στήν περίπτωσι τοῦ Χριστοῦ νεκροφάνεια;

Τίς προάλλες ἔγραψαν οἱ ἐφημερίδες γιά κάποιον Ἰνδό,

τόν ὁποῖο ἔθαψαν καί μετά ἀπό τρεῖς μέρες

τόν ξέθαψαν καί ἦταν ζωντανός.

- "Ἄχ, παιδάκι μου.

Θά θυμηθῶ καί πάλι τό λόγο τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου:

«Ἄπιστοι, δέν εἶσθε δύσπιστοι.

Εἶσθε οἱ πλέον εὔπιστοι.

Δέχεσθε τά πιό ἀπίθανα,

τά πιό παράλογα,

τά πιό ἀντιφατικά,

γιά νά ἀρνηθῆτε τό θαῦμα!».

Ὄχι, παιδί μου.

Δέν ἔχουμε νεκροφάνεια στόν Χριστό.

Πρῶτα-πρῶτα ἔχουμε τή μαρτυρία τοῦ Ρωμαίου κεντυρίωνος,

ὁ ὁποῖος βεβαίωσε τόν Πιλάτο ὅτι ὁ θάνατος εἶχε ἐπέλθει.

"Ἔπειτα τό Εὐαγγέλιο μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Κύριος κατά τήν Ἴδια τήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας μέ δύο μαθητές Του πρός Ἐμμαούς, πού ἀπεῖχε πάνω ἀπό 10 χιλιόμετρα ἀπό τά Ἱεροσόλυμα.

Φαντάζεσαι κάποιον

νά ἔχη ὑποστῆ ὅσα ὑπέστη ὁ Χριστός

καί τρεῖς μέρες μετά τό «θάνατό» του

νά τοῦ συνέβαινε νεκροφάνεια;

"Ἄν μή τί ἄλλο θά 'πρεπε γιά 40 μέρες νά τόν ποτίζουν κοτόζουμο

γιά νά μπορῆ νά ἀνοίγη τά μάτια του,

κι ὄχι νά περπατᾶ καί νά συζητᾶ

σάν νά μή συνέβη τίποτα.

Ὅσο γιά τόν Ἰνδό,

φέρε τόν ἐδῶ νά τόν μαστιγώσουμε μέ φραγγέλιο —

καί ξέρεις τί ἐστί φραγγέλιο;

Μαστίγιο στά ἄκρα τοῦ ὁποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου

ἤ σπασμένα κόκκαλα ἤ μυτερά καρφιά—,

φέρε τόν, λοιπόν,

νά τόν φραγγελώσουμε,

νά τοῦ φορέσουμε ἀκάνθινο στεφάνι,

νά τόν σταυρώσουμε,

νά τοῦ δώσουμε χολή καί ξύδι,

νά τόν λογχίσουμε,

νά τόν βάλουμε στόν τάφο,

κι ἄν ἀναστηθῆ, τότε τά λέμε.

- Παρά ταϋτα ὅλες οἱ μαρτυρίες,

τίς ὁποῖες ἐπικαλεσθήκατε,

προέρχονται ἀπό Μαθητές τοῦ Χριστοῦ.

Ὑπάρχει κάποια μαρτυρία περί αὐτοῦ,

πού νά μήν προέρχεται ἀπό τόν κύκλο τῶν Μαθητῶν του;

Ὑπάρχουν δήλ. ἱστορικοί,

πού νά πιστοποιοῦν τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ;

Ἄν ναί, τότε θά πιστέψω κι ἐγώ.

- Ταλαίπωρο παιδί!

Δέν ξέρεις τί ζητᾶς!

Ἄν ὑπῆρχαν τέτοιοι ἱστορικοί πού νά εἶχαν δεῖ τόν Χριστό ἀναστημένο,

τότε ἀναγκαστικά θά πίστευαν στήν Ἀνάστασή Του

καί θά τήν ἀνέφεραν πλέον ὡς πιστοί,

ὁπότε καί πάλι θά ἀρνιόσουν τή μαρτυρία τους,

ὅπως ἀκριβῶς ἀπορρίπτεις τή μαρτυρία τοῦ Πέτρου, τοῦ Ἰωάννου κ.λ.π.

Πῶς εἶναι δυνατόν νά βεβαιώνη κάποιος τήν Ἀνάστασι

καί ταυτόχρονα νά μή γίνεται Χριστιανός;

Μᾶς ζητᾶς «πέρδικα ψητή σέ κέρινο σουβλί καί νά λαλῆ»!

Αἴ, δέν γίνεται!

Σοῦ θυμίζω πάντως,

ἔφ' ὅσον ζητᾶς ἱστορικούς,

αὐτό τό ὁποῖο σοῦ ἀνέφερα καί προηγουμένως:

ὅτι δηλ. οἱ μόνοι πραγματικοί ἱστορικοί εἶναι οἱ Ἀπόστολοι.

Παρ' ὅλα αὐτά ὅμως ἔχουμε καί μαρτυρία τέτοια ὅπως τήν θέλεις:

ἀπό κάποιον δήλ. πού δέν ἀνῆκε στόν κύκλο τῶν Μαθητῶν Του.

Τοῦ Παύλου.

Ὁ Παῦλος ὄχι μόνο δέν ἦταν Μαθητής τοῦ Χριστοῦ,

ἀλλά καί ἐδίωκε μετά μανίας τήν Ἐκκλησία Του.

- Γι' αὐτόν ὅμως λένε ὅτι ἔπαθε ἡλίαση

καί ἐξ αἰτίας της εἶχε παραίσθηση.

- Βρέ παιδάκι μου,

ἄν εἶχε παραίσθηση ὁ Παῦλος,

αὐτό πού θά ἀνεδύετο θά ἦταν τό ὑποσυνείδητό του.

Καί στό ὑποσυνείδητο τοῦ Παύλου

θέσι ὑψηλή κατεῖχαν οἱ Πατριάρχες καί οἱ Προφῆτες.

Τόν Ἀβραάμ

καί τόν Ἰακώβ

καί τόν Μωυσῆ

ἔπρεπε νά δῆ κι ὄχι τόν Ἰησοῦ,

τόν ὁποῖο θεωροῦσε λαοπλάνο καί ἀπατεώνα!

Φαντάζεσαι καμμιά πιστή γριούλα στό ὄνειρό της

ἤ στό παραλήρημά της νά βλέπη τόν Βούδα ἤ τόν Δία;

Τόν "Ἄϊ Νικόλα θά δῆ καί τήν Ἁγία Βαρβάρα.

Διότι αὐτούς πιστεύει.

Καί κάτι ἀκόμη.

Στόν Παῦλο, ὅπως σημειώνει ὁ Παπίνι,

ὑπάρχουν καί τά ἑξῆς θαυμαστά:

Πρῶτον, τό αἰφνίδιο τῆς μεταστροφῆς.

Κατ' εὐθείαν ἀπό τήν ἀπιστία στήν πίστη.

Δέν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο.

Δεύτερον, τό ἰσχυρόν τῆς πίστεως.

Χωρίς ταλαντεύσεις καί ἀμφιβολίες.

Καί τρίτον, πίστη διά βίου.

Πιστεύεις ὅτι αὐτά μπορεῖ νά λάβουν χώρα μετά ἀπό μία ἡλίαση;

Δέν ἐξηγοῦνται αὐτά μέ τέτοιους τρόπους.

Ἄν μπορῆς, ἐξήγησέ τα.

Ἄν δέν μπορῆς, παραδέξου τό θαῦμα.

Καί πρέπει νά ξέρης ὅτι ὁ Παῦλος μέ τά δεδομένα τῆς ἐποχῆς του

ἦταν ἄνδρας ἐξόχως πεπαιδευμένος.

Δέν ἦταν κανένα ἀνθρωπάκι νά μήν ξέρη τί τοῦ γίνεται.

Θά προσθέσω ὅμως καί κάτι ἐπί πλέον.

Ἐμεῖς, παιδί μου, ζοῦμε σήμερα σέ ἐξαιρετική ἐποχή.

Ζοῦμε τό θαῦμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὅταν ὁ Χριστός εἶπε γιά τήν Ἐκκλησία Του ὅτι

«καί πῦλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Μάτθ. ις' 18),

οἱ ὀπαδοί Του ἀριθμοῦσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα.

Ἔκτοτε πέρασαν 2000 περίπου χρόνια.

Διαλύθηκαν αὐτοκρατορίες,

ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα,

κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες,

ἡ Ἐκκλησία ὅμως τοῦ Χριστοῦ παραμένει ἀκλόνητη

παρά τούς συνεχεῖς καί φοβερούς διωγμούς ἐναντίον της.

Αὐτό δέν εἶναι ἕνα θαῦμα;

~ Το κείμενο από Ευστράτιος Ανδριώτης

|στη φωτογραφία ο Dimitrios Chatziapostolou ,

δημιουργός - αγιογράφος της εικόνας που δεσπόζει από πάνω του...