✔ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ - Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΡΥΖΕ Η ΑΝΝΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ...

  |Δεν είναι η πρώτη φορά 

που ασχολούμαστε με τον Άγιο Λάζαρο 

και το χωριό Ευαγγελισμός στον Λαγκαδά.

Θυμήσου...

✔ΑΠΟ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ... 👉 ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟΥ...

☆ Συγκλονίζει η αληθινή ιστορία μιας οικογένειας από ένα χωριό της Μεσσηνίας. 

Ένα γεγονός που αψηφά την ανθρώπινη λογική και αναδεικνύει την παντοδυναμία της πίστης. 

Ένας πατέρας βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με θανάσιμο κίνδυνο όταν, κατά τη διάρκεια εργασιών κοπής κλαδιών, ήρθε σε επαφή με καλώδιο ρεύματος.

Τη  συγκλονιστική αυτή εμπειρία, της οποίας  διευθύνσεις, ονόματα και τηλέφωνα,  βρίσκονται στην διάθεση της Ομάδας Έρευνας Αγίου Λαζάρου του Τετραήμερου, διηγείται η κόρη της οικογένειας:

«Στις καρδιές όλων μας χαράχτηκε ανεξίτηλα η βαθιά πεποίθηση πως ο Άγιος Λάζαρος ο Τετραήμερος, ο αγαπημένος φίλος του Χριστού που αναστήθηκε εκ θαύματος, έτεινε το χέρι του για να σώσει τον πατέρα μας. 

Έκτοτε, η ημέρα του Σαββάτου του Λαζάρου απέκτησε για την οικογένειά μας μια ιερή και ξεχωριστή σημασία, επισφραγίζοντας την αισθητή παρουσία και την αδιάλειπτη προστασία του Αγίου στη ζωή μας. 

Το ευχαριστήριο προσκύνημά μας στον τόπο όπου ο Άγιος Λάζαρος έκανε την εμφάνισή του, στον Ευαγγελισμό Λαγκαδά, ήταν ένα βαθιά συγκινητικό ταξίδι πίστης και ευγνωμοσύνης. 

Από εκείνη την ημέρα και έπειτα, ο Άγιος Λάζαρος έγινε ο Άγιος Προστάτης της οικογένειάς μας, μια διαρκής υπενθύμιση του θαύματος που βιώσαμε και της αιώνιας δύναμης της πίστης που μας συνδέει.»

"Πρωτοφανές να κατεβεί ο άνθρωπος στον Άδη και να του δώσει ο θάνατος μερίδα στο σκοτάδι...

 

   |γράφει η εκ των "συν αυτώ" καλλιτέχνης, Ελένη Ζεάκη

Πικρός στη γεύση ο θάνατος 

στον Άδη σαν περάσεις 

τέσσερις ήταν αρκετές 

μέρες να τον χορτάσεις. 

Πρόλαβαν και σου έπεσαν 

τα πλούσια μαλλιά σου

γένια δεν είχες μαρτυρούν 

όσοι ήτανε μπροστά σου.

Εσένα είπε ο Κύριος 

Λάζαρε δεύρο έξω 

πριν από σένα άνθρωπος 

δεν είχε βγει απ΄έξω. 

Η καταδίκη σίγουρη 

κι η τιμωρία μαύρη 

χώμα στο χώμα πήγαινε 

να αγκαλιαστούνε ομάδι.

Το τι περνούσε η ψυχή 

σαν γύρισε δεν είπε 

λίγα τα λόγια κράτησε 

για όση ζωή την είχε.

Έζησε τριαντατριών χρονών 

τυχαίο δε νομίζω 

«Χρόνους Σε Έμε που Ανάστησα 

φίλε μου Σου χαρίζω».

Ο πρόδρομος Του Νέου Αδάμ 

θα΄λεγε κάποιος ήταν 

ζήλεψε κι ο πρωτόπλαστος 

που την πρωτιά του πήραν.

 

«Που πας; Δε βγαίνει άνθρωπος. 

Λάζαρε τι συμβαίνει»;

Και στην καρδούλα του Αδάμ 

πάλι η ελπίδα μπαίνει.

 

Τι ήταν αυτό που αντίκρισαν 

τα μάτια που το είδαν 

άλλοι από κάτω κοίταζαν 

κι άλλοι στη γη που ήταν!

Πρωτοφανές να κατεβεί 

ο άνθρωπος στον Άδη 

και να του δώσει ο θάνατος 

μερίδα στο σκοτάδι 

που σίγουρο ήτανε η ζωή 

επιστροφή δεν έχει 

και όσο κι αν γνώρισες Χριστό

ο τρόμος σε κατέχει.

 

Και χάνεται το γέλιο σου

διαπαντός στ’ αλήθεια 

γιατί και που επέστρεψες 

έχασες τη συνήθεια.

 

Μονάχα λέει μια φορά 

γέλασες στη ζωή σου 

που μάρτυρας στο γεγονός 

ήταν η αδερφή σου.

Είδες να κλέβει ένας κουτός 

που αλήθεια δε γνωρίζει 

πήλινο σκεύος σαν κι αυτόν 

που λίγο ξεχωρίζει!

Πρώτη φορά είδε άνθρωπο 

ίδιο μ’ένα πυθάρι 

αφού μυαλό του έλειπε 

την ίδια είχαν χάρη!

Και λέγεται από πολλούς 

πώς Λάζαρε στα πίσω 

έμεινε προ του θάνατου 

της γεύσης σου το ίσο.

 

Σε κάθε τι που έτρωγες 

τη ζάχαρη ζητούσες 

γιατί ήτανε αδύνατο 

την πίκρα να ξεχνούσες!

Σε φυγαδεύσαν γρήγορα 

απ’ τους Αγίους τόπους 

εκεί που αναστήθηκες 

και κλόνισες τς’ ανθρώπους.

 

Πολλοί πιστέψαν Στο Χριστό

και εσύ σα μέγα θαύμα 

στων Φαρισαίων την καρδιά 

ήσουν μεγάλο τραύμα.

 

Γιατί κυκλοφορούσε αυτό 

το νέο έμενε νέο 

σου προγραμμάτιζε ο εχθρός 

θάνατο πιο μοιραίο.

 

Οπότε αποφασίστηκε 

από τους Αποστόλους 

στην Κύπρο σ΄έφερε ο Θεός 

αθέατος απ’ όλους.

 

Πρώτος χειροτονήθηκες

επίσκοπος Κιτίου, 

να μπουν στην πίστη Του Χριστού 

ήταν αυτού αιτίου.

Σοφά ο λαός παράδειγμα 

το όνομα σου έχει 

και ονομάζει 

«Λάζαρο» 

όποιον θανάτου αντέξει!

Σίγουρο πως αγάπησες 

Ζωή αυτό που λένε 

εσύ που Άδη γεύτηκες 

Λάζαρε

Αναστημένε!

  |πίνακας: The Raising of Lazarus, Sebastiano del Piombo, 1517-19

☆ Ὁ Ἅγιος Λάζαρος ἔμεινε 4 μέρες στoν Ἅδη. Ὁ Χριστός τον ἀνέστησε και ἔζησε ἄλλα 33 χρόνια...

 

Τὸ Λάζαρο ὁ Χριστός μας 

τὸν ἀνέστησε πολὺ γρηγορότερα 

καὶ ὄχι τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου.

Τοποθετήθηκε ὅμως ἐκεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας 

πρὸ τὴν Κοινὴ Ἀνάσταση, 

γιὰ νὰ ὑπενθυμίζει τὴν δικιά μας τὴν ἀνάσταση. 

Τοῦ Λαζάρου ἡ ἀνάσταση ἔχει ἠθικὴ διδασκαλία. 

Δείχνει, 

ὅτι ὁ Κύριος εἶναι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος. 

Διότι ὡς Θεὸς προεγνώριζε, 

ὅτι ὁ φίλος Λάζαρος κεκοίμηται, 

ἀλλὰ ὡς ἄνθρωπος ἐρώτησε: 

«Ποῦ βάλατε αὐτόν;». 

Ὡς Θεός, τὸν ἀνέστησε: 

«Λάζαρε Δεῦρο ἔξω!». 

Ἀλλὰ ὡς ἄνθρωπος, 

ἐδάκρυσε πρὸ τοῦ τάφου. 

Ἔδειξε τὶς 2 Φύσεις Του ὁ Χριστός, 

ὅτι εἶναι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος. 

Ὁ Ἅγιος Λάζαρος ἔμεινε 4 μέρες στὸν Ἅδη. 

Ὁ Χριστὸς τὸν ἀνέστησε καὶ ἔζησε ἄλλα 33 χρόνια.

Πολλοὶ ἀναρωτιοῦνται καὶ ἐρωτοῦν: 

- Τί ἄραγε νὰ εἶπε ὁ Λάζαρος 

ὅταν ἦρθε ἀπὸ ἐκεῖ; 

Γραπτά του Λαζάρου δὲν ἀναφέρονται, 

τί εἶδε ἀπὸ ἐκεῖ. 

Δὲν τὰ εἶπε ἀπὸ ἐδῶ. 

Θὰ μοῦ πεῖτε, «γιατί;». 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος 

ὁ ὁποῖος ἡρπάγη στὸν τρίτο Οὐρανὸ 

εἶπε τὰ ἑξῆς: 

- Ὀφθαλμὸς οὐκ οἵδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, α ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτὸν (Α’ Κορ. 2,9). 

Δὲν ὑπάρχουν λόγια ἀνθρώπινα, 

γιὰ νὰ μᾶς ζωγραφίσουν 

αὐτὰ ποὺ ὑπάρχουν πέραν τοῦ τάφου. 

Οὔτε μάτι μπορεῖ, 

νὰ προσδιορίσει περὶ τίνος πρόκειται, 

οὔτε αὐτὶ μπορεῖ νὰ συλλάβει καὶ νὰ διατηρήσει, 

αὐτὰ ποὺ λέγονται καὶ ἀκούγονται ἐκεῖ, 

οὔτε ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ νὰ ἀναπαυθεῖ, 

ὅτι 

«τὸ χόρτασα, 

τὸ κατάλαβα αὐτό, 

ἔτσι εἶναι...». 

Ἐφόσον ὁ ἄνθρωπος φοράει τὸ σῶμα, τὴ σάρκα καὶ εἶναι μεικτὸς γιὰ τὴν ὥρα, δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τὰ θέματα πέραν τοῦ τάφου. Ὅταν καταργηθεῖ τὸ σῶμα καὶ μείνει ἐδῶ καὶ πετάξει τὸ πνεῦμα πρὸς τὰ ἐκεῖ, τότε θὰ καταλάβει περὶ τίνος πρόκειται... 

Καὶ ἔτσι ὁ Λάζαρος κήρυξε διὰ τῆς σιωπῆς του, τὸ τί ὑπάρχει ἐκεῖ... 

Στὸ Τριώδιο ἐξάλλου, θὰ βρεῖτε μιὰ λεπτομέρεια ποὺ δείχνει, ὅτι δὲν τὰ βρῆκε καὶ τόσο καλὰ ἐκεῖ στὸν Ἅδη ποὺ πῆγε.

Ἀναφέρεται λοιπὸν ἐκεῖ, ὅτι ὁ Λάζαρος ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ἀναστήθηκε, δὲν ἔφαγε τίποτα, χωρὶς νὰ τοῦ βάζει ζάχαρη, νὰ τοῦ βάζει μέλι. «Οὐδὲν τὸ μὴ γλυκάζων». Τοῦ ἤσαντε ὅλα πικρὰ καὶ ἀναγκαζότανε νὰ τὰ μελιτώσει, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ φάει. Ἔφερε δηλ. τὴν πικρία τοῦ Ἅδου κατὰ τὴν τετραήμερη παραμονή του στὸν Ἅδη. 

Ἐπίσης ὁ Λάζαρος, δὲν ξαναγέλασε ποτὲ στὴ ζωή του, τὰ 33 χρόνια ποὺ ἔζησε ἐκ τῶν ὑστέρων, ἐκτὸς ἀπὸ μία φορά, ὅταν εἶδε κάποιον νὰ κλέβει μιὰ γλάστρα. 

Καὶ ὅταν γέλασε, ἔτρεξαν οἱ ἀδελφές του καὶ εἶπαν: 

- Γέλασε ὁ Λάζαρος, πᾶμε νὰ δοῦμε τί συμβαίνει... 

Καὶ τὸν ρώτησαν, τί ἦταν αὐτὸ καὶ τὸν ἔκανε καὶ γέλασε. 

- Γέλασα, εἶπε ὁ Λάζαρος, διότι εἶδα τὸν πηλὸ (ὁ χωματένιος ἄνθρωπος) νὰ κλέβει τὸν πηλό. Εἶδα τὸν χωματένιο ἄνθρωπο, νὰ κλέβει τὴν χωματένια γλάστρα. Γι’ αὐτὸ γέλασα... 

Οἱ Ἀπόστολοι πῆραν καὶ ἔστειλαν τὸν Λάζαρο στὴν Κύπρο, διότι ἡ ἀνάστασή του ἔγινε αἰτία, νὰ πιστέψουν πολλοὶ ἄνθρωποι καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἤθελαν νὰ τὸν σκοτώσουν. 

Στὴν Κύπρο χειροτονήθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Κιτίου (σημερινὴ Λάρνακα). 

Ἡ Παναγία μας τοῦ ὕφανε τὸ ὠμοφόριό του. 

Ὁ Λάζαρος κοιμήθηκε στὴν Κύπρο, ποὺ ὅπως ξέρετε λέγεται καὶ Ἐκκλησία του Λαζάρου. 

Ἡ σιωπὴ λοιπόν του Λαζάρου καὶ ὅτι ἐγλύκανε ὅλα τὰ πράγματα πρὶν τὰ φάει, αὐτὸ ἦταν τὸ μεγαλύτερο κήρυγμα, ὅτι τὰ πράγματα πέραν τοῦ τάφου, δὲν εἶναι καὶ τόσο καλά... 

Αὐτὰ ὑπάρχουν ἀπὸ τὸν Ἅγιο Λάζαρο...

   ● Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκῆρυξ

   |το κείμενο επιλογή από την εκ των "συν αυτώ", Elsie Gavopoulou.

Και η εξαιρετική εικόνα έργο των χειρών της...

☆ "Έτσι με έσωσε ο Άγιος Λάζαρος, ο Τετραήμερος και φίλος του Χριστού.. |αφηγείται η κ.Σουλτάνα Σαββίδου...

☆ Συγκλονίζουν και συγκινούν οι μαρτυρίες για την εμφάνιση Του φίλου Του Χριστού στην Ελλάδα.... |Αφιέρωμα στο φίλο Του Χριστού, ΑΓΙΟ ΛΑΖΑΡΟ (TV 100 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)

|ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΕΠΙ ΜΝΗΜΑΤΟΣ...

Το σίγουρο είναι πως κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει  με τον Άγιο Λάζαρο και το χωριό "Ευαγγελισμός" κοντά στον Λαγκαδά...

Αυτό που εμείς μπορούμε να βεβαιώσουμε είναι πως όσοι άνθρωποι ασχολούνται με την ανάδειξη της συγκεκριμένης υπόθεσης (ιδιαιτέρως ο Ταξίαρχος εν αποστρατεία κ.Ιωάννης Λένος και ο γνωστός δημοσιογράφος Βασίλης Κοντογουλίδης) δεν έχουν καμία ιδιοτελή ή υστερόβουλη διάθεση. 

Το μόνο τους κίνητρο είναι η αγάπη τους για τον Χριστό μας και για τον πιο κοντινό του φίλο (τον "κολλητό του" θα λέγαμε σήμερα) τον Άγιο Λάζαρο...

Δες την συνέντευξη που ακολουθεί και θα καταλάβεις...

 

* Κι αν θες να έχεις πιο ολοκληρωμένη άποψη,

ρίξε μια ματιά ζουλώντας κάθε μια από τις 2 παρακάτω αναρτήσεις...

"Ήταν Σάββατο του Λαζάρου, όταν είπε στο στερνοπούλι του: "Όταν ήταν έγκυος η μαμά σου σε σένα, της είχα πει να μη σε κρατήσουμε..." |αληθινή ιστορία...

 

~ Το "κλέβουμε" και το αναρτούμε, 

γιατί όπως λέει και ο Κωνσταντίνος Σύμπουρας:

«Η καρδιά όταν μάθει να ζωγραφίζει με το λόγο 

αφήνει τα ίχνη της 

και σε άλλες καρδιές...

Ειναι πολύ δυνατό 

(για να μην το δουν 

πολλά μάτια και πολλές ψυχές…)»

   ~ γράφει η εκ των «συν αυτώ», Ελένη Διαμαντοπούλου 

από το ανέκδοτο βιβλίο της :  

"30 δακρυσμένα σκαλοπάτια, κεφ. δ'  " (2017)

 

"Ήταν Σάββατο του Λαζάρου.

Η μικρή ήταν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού . 

Όλες οι θύμισες σαν σε όνειρο μπροστά της

ζωντάνευαν και ζωντανεύουν όλα τα χρόνια ...

Η μεγάλη αδελφή της 

είχε ντυθεί λαζαρίνα για το έθιμο 

και τριγυρνούσε στις γειτονιές για τα κάλαντα .

Η μικρή, 

ο Βενιαμίν της οικογένειας, 

το στερνοπούλι, εκεί στην αυλή, 

κάτω απ΄την κληματαριά, 

ψευτοέπαιζε με κάτι πετραδάκια, 

μα έριχνε και κλεφτές ματιές 

μέσα στο δωμάτιο του πατέρα της.

Η μάνα της απασχολημένη 

με τον άρρωστο σύζυγό της.

- Λίγο τσάι πεθύμησα, 

με λίγο φρυγανισμένο ψωμί,

ψιθύρισε ο άνδρας της,  

με φωνή που έβγαινε 

μέσα από τα σπλάχνα του  γεμάτα πόνο, 

μα αρχοντικό πόνο, δίχως μιζέρια. 

Δε νοιαζόταν για το δικό του πόνο, 

μα νοιαζόταν τα 4 ορφανά που θα άφηνε σε λίγο.

Προαισθανόταν ότι το τέλος του δε θα αργούσε .

Έκανε το σταυρό του και ήπιε δύο γουλιές απανωτές.  

Σα να ρουφούσε ολάκερη τη ζωή του.

- Φώναξέ μου τη μικρή, 

ψέλλισαν τα χείλη του γεμάτα στοργή.  

Έχω ένα βάρος στην καρδιά μου...

Την άκουγε που έπαιζε έξω στην αυλή.

Αχ, αυτή η πατρική στοργή 

που αγκαλιάζει όλη την ύπαρξη του ανθρώπου 

και τη θεραπεύει. 

Τι βάλσαμο!

Εκεί στην αυλή, 

κάτω απ την κληματαριά 

που είχε αρχίσει να βγάζει δειλά -δειλά 

κάτι βλασταράκια τρυφερά, 

καθόταν και αφουγκραζόταν η μικρή 

όλες τις κινήσεις στο δωμάτιό του απ΄το παράθυρο, 

που το άφηναν μισάνοιχτο για φρέσκο αέρα.

Πήδηξε από τη χαρά της 

όταν τον άκουσε να τη ζητάει. 

Έτρεξε στο δωμάτιο. 

Κάθισε πλάι στο κρεββάτι του προσεκτικά 

μην τον πονέσει 

και δε χόρταινε να κοιτάει το λίγο χλωμό,  

μα τόσο αρχοντικό πρόσωπό του.  

Έτσι τον ένιωθε και καμάρωνε, 

πόσο τον καμάρωνε!...

- Κοίταξε, της είπε, 

εσύ είσαι το στερνοπούλι μου.

Όταν ήταν έγκυος η μαμά σου σε σένα, 

της είχα πει να μη σε κρατήσουμε, 

αν συμφωνούσε βέβαια και αυτή. 

Τέταρτο παιδί ήσουν, 

πως θα τα βγάζαμε πέρα, 

σκεφτόμουν.  

Ήθελα το καλύτερο για όλους σας 

και αναλογιζόμουν, 

αν θα μπορούσα να σας το δώσω.

Αν και δεν φοβόταν ποτέ τη δουλειά, 

ήταν λιοντάρι,  

τα κτήματα που πήρε προίκα 

τα πολλαπλασίασε, 

μα φοβόταν μήπως 

δε δώσει στον καθένα το καλύτερο. 

Ήταν πάντα περήφανος κι αρχοντικός.  

Φιλότιμος και γενναιόδωρος με όλους!

- Η μαμά σου, όμως, συνέχισε,  

μου είπε τότε:   

"Όχι, ας το κρατήσουμε 

και το τέταρτο παιδί μας. 

Έχει ο Θεός..."    

Και γω σεβάστηκα την επιθυμία της, 

στερνοπούλι μου!   

Δεύτερο λόγο δεν της είπα!

Και όταν ήρθε η ώρα, 

βγήκες εσύ, 

ένα καταγάλανο παιδί, 

με ολόξανθα μαλλιά 

και η μάνα μου η Μαριγώ,  

η γιαγιά σου, 

ήταν στη γέννα σου παρούσα.  

Χτυπούσε ο πρωινός ήλιος 

στο κεφαλάκι σου  

και έλαμπες, 

έτσι μου είχε πει η μάνα μου...

- Η μάνα μου η Μαριγώ, 

μονολόγησε και δάκρυσε ο πατέρας...

Ίσως σκέφτηκε, 

ότι σε λίγο η μάνα του, 

που ζούσε, 

θα έπινε το πικρό ποτήρι του θανάτου του.  

Ίσως...

 - Η μάνα μου η Μαριγώ, 

ξαναψιθύρισε με ξέψυχη φωνή 

κι ένας λυγμός βγήκε από τα σωθικά του .

Σήκωσε το αδύναμο χέρι του 

και χάιδεψε το προσωπάκι της.

- Στερνοπούλι μου, μονολόγησε.

Χαίρομαι  που ήρθες στον κόσμο ! ...

Έξω είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει . 

Σλότα την ονομάτιζαν.

Διαφορετικά, όπως κι άλλες φορές, 

θα βγαίνανε στην αυλή σιγά -σιγά, 

πιασμένοι χέρι- χέρι 

να ρουφήξουν τις στιγμές 

που τους απόμειναν μαζί...

Ήταν Σάββατο του Λαζάρου τότε, 

μ 'ένα ψιλόβροχο ανοιξιάτικο!  

Μια δροσιά στο καμίνι της ψυχής.

Πόσο ζωντανά το θυμάται η μικρή. 

Μια ανάσταση, όμως, ζούσαν οι δυο τους. 

Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.

Πέρασαν πολλά Σάββατα του Λαζάρου από τότε, 

μα πάντα ζωντανεύουν 

εκείνη τη λυτρωτική εξομολόγηση του πατέρα της

 μαζί με  το χάδι του,  

που, ποιος ξέρει, 

ίσως σκεφτόταν 

πως μπορεί να είναι και το στερνό του...

Που να' ξερε ο πατέρας,  

ότι το στερνοπούλι του αυτό 

θα μνημόνευε την ψυχή του χρόνια

και χρόνια ολάκερα στο θυσιαστήριο του Θεού, 

θα έδινε το όνομά του για να του κάνουν αμέτρητα 40λείτουργα, 

σε αμέτρητους Ιερούς Ναούς και Ιερά Μοναστήρια.

Θαρρεί,  

ότι η ψυχή του θα μυροβλήσει 

απ' τα πολλά 40λείτουργα ...

Εκείνο το ευλογημένο Σάββατο πως να το ξεχάσει;

Τη λύτρωση του πατέρα, 

το ακριβό του δάκρυ για τη γιαγιά τη Μαριγώ, 

για τη γυναίκα του, 

για τα 4 ορφανά που θ' άφηνε...

"Περί του Αγίου Λαζάρου" |Αρχιμ. Εφραίμ Δικαίου της Ιεράς Σκήτης Αποστόλου Ανδρέα †

Ό,τι καλύτερο έχεις ακούσει ποτέ για τον αγαπημένο φίλο του Χριστού μας...

Η Ανάσταση του Λαζάρου και η πορεία προς το εκούσιο σταυρικό πάθος του Κυρίου μας...

|η φωτογραφία από "Αέναη επΑνάσταση"

Σάββατο του Λαζάρου, Κυριακή τω Βαΐων, δυο σημαντικές και κομβικές ημέρες της εκκλησιαστικής ζωής της Ορθοδοξίας.

Εορτές Δεσποτικές. Αναφερόμενες στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

Την Παρασκευή, παραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου τελειώνει η νηστεία της Σαρακοστής και την Κυριακή αρχίζει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας. 

Το Σάββατο του Λαζάρου εορτάζουμε, ως γνωστό, την Ανάσταση του τετραημέρου Λάζαρου.

Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Κυρίου και είχε δυο αδελφές, τη Μάρθα και τη Μαρία.

Γνωστές σε μας από περικοπή του ιερού ευαγγελίου όπου αναφέρεται η φιλοξενία του Κυρίου από εκείνες.

Κάποια στιγμή ο Λάζαρος αρρώστησε και οι αδελφές  του ειδοποίησαν τον Κύριο ότι ο Λάζαρος ήταν άρρωστος και Του ζήτησαν να πάει να τον θεραπεύσει.

Ο Κύριος  δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά τους. Μετά από δυο ημέρες λέει ο παντογνώστης Κύριος στους μαθητές Του: «Ο Λάζαρος  κοιμήθηκε, πάμε να τον ξυπνήσω». Όταν στο σπίτι του Λαζάρου, στη Βηθανία, ο Λάζαρος συμπλήρωσε τέσσερις ημέρες νεκρός. Πολλής κόσμος βρίσκονταν στο σπίτι του για να συμπαρασταθεί στις αδερφές του. Η Μάρθα, μόλις έμαθε ότι ο Χριστός έρχεται, έτρεξε να τον προϋπαντήσει. Στον μεταξύ τους διάλογο η Μάρθα εκφράζει την πίστη της στην παντοδυναμία Του και διατρανώνονται σπουδαίες θεολογικές αλήθειες για την αιώνια ζωή. Εκεί ο Χριστός λέγει ότι Εκείνος είναι η ζωή και η ανάσταση! 

 Πράγματι, κύριος της ζωής και του θανάτου είναι ο Χριστός, πλάστης και δημιουργός μας. Ουδείς άλλος εξουσιάζει την ανθρώπινη ζωή. Δεν μας ανήκει η ζωή, γι’ αυτό η αυτοκτονία είναι θανάσιμο αμάρτημα. 

Όταν έφθασαν στον τάφο, ο Κύριος ως άνθρωπος δάκρυσε.Kαι ζήτησε να ανοικτεί ο τάφος. Η Μάρθα προσπάθησε να το αποτρέψει γιατί μετά από τέσσερεις ημέρες η σάρκα του νεκρού θα είχε αρχίσει να σήπεται και θα είχε άσχημη μυρωδιά. Ο Χριστός, αφού προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα, δίνοντας παράδειγμα σε όλους μας, με δυνατή φωνή διατάζει τον Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω» . Βλέπουμε τον Κύριο να προσεύχεται πριν επιτελέσει το θαύμα. Δίνει το παράδειγμα σε όλους τους χριστιανούς και το μήνυμα να μην επιχειρούμε ένα έργο πριν ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού.

 Με αφορμή αυτό, προσθέτουμε ότι είναι καλό, πριν προχωρήσουμε σε κάτι σημαντικό στη ζωή μας ή πράξουμε κάποιο έργο, να ζητούμε την ευλογία του πνευματικού μας. Αφού, λοιπόν, προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα και Θεό μας, με δυνατή φωνή διατάζει τον Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Αμέσως ο νεκρός Λάζαρος εξέρχεται του τάφου ζωντανός. Ο Κύριος λέει να τον λύσουν από τα νεκρικά σάβανα και να τον αφήσουν να φύγει. 

Ένα, ακόμη, θαύμα επετέλεσε ο Κύριος. Θαύματα πολλά έκανε ο Χριστός, όχι μόνο αυτά που είναι καταγεγραμμένα στο Ιερό Ευαγγέλιο. Αν όλη η διδασκαλία Του και όλα τα θαύματα καταγράφονταν οι τόμοι γραφής των θα ήταν τόσοι που δεν θα χωρούσαν σε όλο τον πλανήτη. Το συγκεκριμένο θαύμα είναι μία ακόμη απόδειξη, για τους άπιστους και ολιγόψυχους, της κυριαρχίας του Κυρίου επί της ζωής και του θανάτου. Οι παρευρισκόμενοι χάρηκαν για την Ανάσταση του Λαζάρου. Οι γνωστοί Φαρισαίοι και γραμματείς στεναχωρήθηκαν σφόδρα και απεφάσισαν εκτός από τον Χριστό να φονεύσουν και τον Λάζαρο. Να μην υπάρχει απόδειξη του μεγάλου θαύματος. Ανθρώπινη μωρία και βλακεία.

Ο Λάζαρος, μετά την ανάστασή του, αναχώρησε από την πατρίδα του Βηθανία για να αποφύγει το μίσος των Φαρισαίων και Γραμματέων. Έφθασε στην Κύπρο και χειροτονήθηκε επίσκοπος στην εκκλησία του Κιτίου, την οποία ο ίδιος ίδρυσε. 

Η ιερά παράδοση αναφέρει για τον Λάζαρο τα εξής: Όταν αναστήθηκε ήταν τριάντα ετών και έζησε άλλα τριάντα έτη. Μετά την ανάστασή του,  δεν γέλασε ποτέ. Αιτία ήταν αυτά που είδε και ένιωσε κατά την τετραήμερο παραμονή του στον άδη. Μόνο μία φορά χαμογέλασε, όταν είδε έναν άνθρωπο να κλέβει μια στάμνα. Είπε: ̎το «χώμα » κλέβει «χώμα» ̎. Ανθρώπινη πλεονεξία και ατιμία. 

Η Ανάσταση του Λαζάρου πιστοποιεί και τη δική μας ανάσταση κατά τη Δευτέρα παρουσία του Κυρίου επί της γης. Όπως ξύπνησε ο Λάζαρος, έτσι θα ξυπνήσουν όλοι οι κεκοιμημένοι.

Ο Κύριος βρίσκεται στην πορεία προς το εκούσιο πάθος. Για να εκπληρώσει τον σκοπό κατάβασής Του από τους ουρανούς στη γη, τη σωτηρία και τη θέωση των ανθρώπων. Λίγα 24ωρα Τον χωρίζουν από τον, κατά την ανθρώπινη φύση Του, θάνατο και μάλιστα θάνατο ατιμωτικό. Ο θάνατος δια του σταυρού εθεωρείτο ατιμωτικός εκείνη την εποχή. Όμως, το τίμιο αίμα του Χριστού καθαγίασε τον σταυρό, διότι επάνω του Εκείνος νίκησε τον θάνατο και λύτρωσε το ανθρώπινο γένος από τη δουλεία της αμαρτίας. 

Πλησιάζει και το Πάσχα των εβραίων. Ο Χριστός αναθέτει στους μαθητές Του να Του φέρουν ένα πουλάρι όνου και καθήμενος επ αυτού πορεύεται προς το εκούσιο πάθος. Φθάνει στα Ιεροσόλυμα και οι κάτοικοί τους, πληροφορηθέντες το θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου και γνωρίζοντες την τρίχρονη δημόσια δράση με τα θαύματα και τις ομιλίες Του, τρέχουν να τον υποδεκτούν. Τον φαντάζονται επίγειο αρχηγό και ελευθερωτή. Εκείνος, όμως, ο δημιουργός του παντός, έρχεται καθήμενος πάνω στο ταπεινό. Δεν φθάνει στη Ιερουσαλήμ με δόξα και με τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους, ταπεινά και σεμνά πορεύεται. Όπως πρέπει στον μονογενή Υιό του Θεού. 

Με βάγια στα χέρια όλοι στην υποδοχή‧ νέοι, γέροι, άνδρες και γυναίκες. Ζητωκραυγάζουν και επευφημούν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος». Στρώνουν τα ρούχα τους και κλαδιά φοινίκων στο διάβα του. Δεν είχαν αντιληφθεί ότι μπροστά τους ήταν για τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια, από τα οποία τρία σε δημόσια δράση, ο σαρκωθείς μονογενής Υιός του Θεού. Για αυτόν τον λόγο τον υποδέχονται με αυτό τον τρόπο, που κάνει γραμματείς και Φαρισαίους να λυσσάνε από το κακό και να ψάχνουν τρόπους εξοντώσεως του Θεανθρώπου. Ανθρώπινη υπερηφάνεια και εγωισμός. Η κακία και ο φθόνος των ανθρώπων νεκρώνει τον νου και δεν βλέπει ότι γίνονται θαυμαστά πράγματα.

Σήμερα τον υποδέχονται ως μεσσία, ελευθερωτή και βασιλιά. Μετά από μερικές ημέρες ο ίδιος λαός, ο όχλος φωνάζει στον Πιλάτο: «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Ποιόν; Αυτόν που σήμερα ζητωκραυγάζει και βροντοφωνάζει «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος». Η ευμετάβλητος ανθρώπινη φύση του πεπτωκότος ανθρώπου από την αποθέωση και τα «ζήτω» στο «σταύρωσον» και στη λήθη. Ωραίο παράδειγμα που πρέπει οι άρχοντες των ανθρώπων να μην ξεχνούν. Οι άνθρωποι αλλάζουν γνώμη και προτιμήσεις. Βρίσκονται από τη μία στιγμή στην άλλη από το ζενίθ στο ναδίρ και το αντίστροφο. 

Σάββατο του Λαζάρου και Κυριακή των Βαΐων κατέχουν σημαντική θέση στο ορθόδοξο εορτολόγιο ως Δεσποτικές εορτές. Τις τιμά ο ελληνικός με ιδιαίτερο τρόπο και κατάνυξη. Η εκκλησία την Κυριακή των Βαΐων μοιράζει ευλογημένα βάγια στο τέλος της θείας λειτουργίας δια των χειρών των ιερέων. Το Σάββατο του Λαζάρου σε πολλές ελληνικές περιοχές τα παιδιά, κυρίως τα κορίτσια, λένε τα  ̎κάλαντα¨ του Λαζάρου περιερχόμενα τα σπίτια με καλάθια στολισμένα και οι οικοδεσπότες προσφέρουν χρήματα, αυγά, ξηρούς καρπούς κλπ. Έθιμο που τείνει να εκλείψει στις ημέρες μας.

1ο απολυτίκιο (Ήχος α΄)

Τὴν κοινὴν ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σου πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν: «Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

2ο απολυτίκιο (Ήχος δ΄)

Συνταφέντες σοι διὰ τοῦ βαπτίσματος, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, τῆς ἀθανάτου ζωῆς ἠξιώθημεν τῇ Ἀναστάσει σου καὶ ἀνυμνοῦντες κράζομεν: «Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

3ο απολυτίκιο (Ήχος πλαγιος β΄)

Μετὰ κλάδων ὑμνήσαντες πρότερον, μετὰ ξύλων συνέλαβον ύστερον, οἱ ἀγνώμονες Χριστόν, Ἰουδαῖοι τὸν Θεόν. Ἡμεῖς δὲ πίστει ἀμεταθέτῳ, ἀεὶ τιμῶντες ὡς εὐεργέτην, διὰ παντὸς βοήσωμεν αὐτῷ: «Εὐλογημένος εἶ ὁ ἐρχόμενος τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσασθαι».

Κοντάκιο (αυτόμελο)*, (Ήχος πλάγιος β΄)

Τῷ θρόνῳ ἐν οὐρανῷ, τῷ πώλῳ ἐπὶ τῆς γῆς ἐποχούμενος Χριστὲ ὁ Θεός. Τῶν ἀγγέλων τὴν αἴνεσιν καὶ τῶν παίδων ἀνύμνησιν προσεδέξω βοῶντός σοι: «Εὐλογημένος εἶ ὁ ἐρχόμενος, τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσασθαι».

(*) αυτόμελο = ψάλλεται με δική του μουσικότητα, κατ' ίδιον μέλος.

|μας έστειλε ο κ.Μυργιώτης  Παναγιώτης

Μαθηματικός...

* Ευαγγελισμός, το χωριό του Αγίου Λαζάρου κοντά στον Λαγκαδά...

|Έχεις ήδη καταλάβει πως κάτι θαυμαστό συμβαίνει με αυτό το χωριό και τον Άγιο Λάζαρο!

Ανακάλυψέ το εδώ...

* Δημοσιογραφική έρευνα – επιμέλεια: Βασίλης Κοντογουλίδης.

|Μιλούν στην κάμερα της TV100

στις 7/11/20 όλοι οι παρακάτω...

Μαρία Δαγκλή - αντιδήμαρχος Παιδείας Πολιτισμού και Αθλητισμού δήμου Βόλβης,

π. Ιωάννης Τασσιάς - Μητροπολίτης Λαγκαδά,

π. Θεόδωρος Κοκώνης - εφημέριος στο παρεκκλήσι του Αγίου Λαζάρου,

Γιώργος Ψωμόπουλος,

Παναγιώτα Κατράκη - πρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Ευαγγελισμού,

Λαμπρινή Δημοπούλου,

Χρήστος Δημόπουλος,

Τάσος Ασιακίδης,

Λεωνίδας Μαυροβουνιώτης - κάτοικοι Ευαγγελισμού.

Δημοσιογραφική υποστήριξη/Οργάνωση Παραγωγής: Σοφία Ξανθοπούλου Εικονοληψία: Σάκης Σώνης. Μοντάζ : Παναγιώτης Τσακίρης. Διεύθυνση Φωτογραφίας : Αθανάσιος Καρούλης. Σκηνοθετική επιμέλεια: Νικόλαος Θ. Μεζερίδης

~ Σχετικό:

  

* Το θαυματουργό Παρεκκλήσι Του Αγίου Λαζάρου και οι πρόσφατες εμφανίσεις του Φίλου του Χριστού στο χωριό Ευαγγελισμός (22. 7. 2022)

...Δήμου Βόλβης, περιοχή Λαγκάδα, Θεσσαλονίκης

– Παρουσίαση Βιβλίου του Ταξίαρχου εν αποστρατεία, Ιωάννου Κ. Λένου (22.7.2022)

* Το Θαύμα της εμφάνισης Του ιερού Ποιμενάρχη, θαυματουργού και προστάτη, Αγίου και Δικαίου Λαζάρου, του τετραημέρου και Φίλου Του Χριστού, στο παρεκκλήσι Του, στο χωριό Ευαγγελισμός, Δήμου Βόλβης, περιοχή Λαγκάδα, Θεσσαλονίκης...

|Αφηγείται ο Ταξίαρχος εν αποστρατεία, Ιωάννης Κ. Λένος

"Περί του Αγίου Λαζάρου... |♰ Γέροντα Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους

|Μας έστειλε ο Ταξίαρχος εν αποστρατεία, Ιωάννης Κ. Λένος

* Το θαυματουργό Παρεκκλήσι Του Αγίου Λαζάρου και οι πρόσφατες εμφανίσεις του Φίλου του Χριστού στο χωριό Ευαγγελισμός (22. 7. 2022)

...Δήμου Βόλβης, περιοχή Λαγκάδα, Θεσσαλονίκης

– Παρουσίαση Βιβλίου του Ταξίαρχου εν αποστρατεία, Ιωάννου Κ. Λένου (22.7.2022)