"Ποιον θάνατο μωρέ; Σάμπως υπάρχει θάνατος;"

Τo θαύμα παίδες είναι ενεστός,  
διαρκές και παρόν εν καιρώ παντί...

Μετά από μια συγκλονιστική Αγρυπνία στον Αη Γιώργη μας -τώρα είναι Σάββατο, και η Εκκλησιά μας εορτάζει την ανακομιδή των ιερών λειψάνων Του- είμαι γεμάτη μέσα μου, εικόνες, χρώματα, αρώματα και γεύσεις που είναι λες και ναι μεν, γήινα όλ΄ αυτά, γιατί τα χοϊκά μας μάτια δεν μπορούν να δουν τα Αόρατα, και τ' αυτιά μας δεν μπορούν να ακούσουν τα Ανήκουστα, κι όμως, οι εμπειρίες των Ακολουθιών είναι μπολιασμένες με κάτι από Ουρανό...

Προϊούσης της Αγρυπνίας, κατά τις δέκα το βράδυ, μπήκε στο Ναό ένας κύριος που συνόδευε τη μανούλα του, μια υπέργηρη γυναίκα κυρτωμένη απ τον χρόνο, υποβασταζομένη γιατί δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς βοήθεια. 

Ο κύριος την είχε πιασμένη από το χέρι, χέρι χέρι ήταν, με τόση τρυφερότητα, τόση αγάπη, σαν να συνόδευε τη γυναίκα της ζωής του.
Αμέσως μετά μπήκαν και δυο γυναίκες πανύψηλες σαν κυπαρίσσια, που ανάμεσά τους είχαν επίσης μια γυναίκα κυρτωμένη απ' το χρόνο, υπέργηρη, υποβασταζομένη... η μανούλα τους.

Και μόνο το γεγονός της τρυφερότητας του τέκνου προς τον εμπερίστατο, υπερήλικα γονιό, μου έφερε δάκρυα στα μάτια, τα οποία έγιναν λυγμοί όταν είδα με τι θέρμη οι γριές γυναίκες αφήσαν τα χέρια που τις υποβάσταζαν για να προσκυνήσουν τα Άγια Λείψανα που φυλάσσονται στον Ναό μας. 

Για μια στιγμή είχα την παραίσθηση πως οι γριούλες δεν πατούσαν στη γη...και το μέσα μου αμφιβάλλει ότι επρόκειτο περί παραίσθησης.

Και τότε μου ήρθε ο λογισμός: η πίστη τις έφερε εδώ. 

Η ίδια πίστη που οδήγησε την αιμορροούσα γυναίκα στο Ισραήλ την εποχή που έζησε ο Χριστός, να πάει να ανακατευτεί με το μπούγιο για να αγγίξει τον μανδύα Του και να θεραπευτεί, η ίδια πίστη που έκανε τον αρχισυνάγωγο Ιάειρο να πάει στον Χριστό να Τον παρακαλέσει να του σώσει το κορίτσι του, η ίδια πίστη του αλλόθρησκου, εκατόνταρχου Λογγίνου που πήγε και παρακάλεσε τον Κύριο να του σώσει τον δούλο που αγαπούσε...

Αυτή η πίστη, όσο γερνάει, τόσο πιο δυνατή γίνεται. 

Και δεν φοβάται τον θάνατο. 

Ποιον θάνατο μωρέ;
Σάμπως υπάρχει θάνατος;

Ο μόνος θάνατος είναι ο χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό, η αμαρτία -το άλλο που σταματάμε να ανασαίνουμε και μας παραχώνουν στη γης δεν είναι θάνατος, είναι Πέρασμα στην αιωνιότητα, στην Όντως Ζωή....

Καλά που είναι τρεις το πρωί και κοιμάστε μωρά. 
Καμιά φορά, όταν ατενίζω θαύματα, δεν έχω σταματημό....
Καλή αυριανή κόσμεεεεεε!!! 

    |Anastasia Kalliontzi A

(by Μικές Κουλλιάς)

|πρωτοαναρτήσαμε στις 6/11/2020

"Όταν πάθεις κάτι και σου πουν, ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού. Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν' αγαπήσεις τον κόσμο, να τ' αγαπήσεις όλα..."

Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους. 

Όταν πάθεις κάτι και σου πουν, ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού. 

Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν' αγαπήσεις τον κόσμο, να τ' αγαπήσεις όλα. 

Να είσαι όλο αγάπη και δοξολογία στο Θεό και να αγιάσει η ψυχή σου. 

Και όταν αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν και τότε ο καρκίνος, αν δεν θεραπευτεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται... 
Σου είπαν, ότι έχεις AIDS. 

Αλλά, όταν λένε έτσι, πρέπει να είσαι γεμάτος χαρά. 

Όχι, ''έχω αυτή την αρρώστια, συνεπώς θα πεθάνω...''. 

Τίποτα! 
Θα μελετήσεις την Γραφή. Θα δεις, ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όποιος πιστεύει στα λόγια του Θεού, δεν πεθαίνει ποτέ! 
Όταν είσαι άρρωστος να παρακαλάς τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάς ταπεινωμένος και πονεμένος θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες και θα σε κάνει καλά και στο σώμα. 

Να μην προσεύχεσαι με υστεροβουλία λέγοντας: 
''Θεέ μου συγχώρησε τις αμαρτίες μου'' και το μυαλό σου να είναι προσκολλημένο στη σωματική σου ασθένεια. 

Μια τέτοια προσευχή δεν θα έχει αποτέλεσμα. 
Όταν προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια και να την αποδέχεσαι σαν κανόνα για την άφεση των αμαρτιών σου. 

Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στον Θεό και ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του... 

~ Άγιος Πορφύριος

Ἐγείρεσθε Ἄγωμεν Ἐντεῦθεν

† Δεν υπάρχει, λέμε...

 

Μια γέφυρα μόνο ο θάνατος (Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Ο θάνατος είναι μία γέφυρα
που θα μας πάει στον Χριστό.
Μόλις κλείσουμε τα μάτια μας,
θα τ’ ανοίξουμε στην αιωνιότητα.
Θα παρουσιασθούμε μπροστά στον Χριστό.
Στην άλλη ζωή θα ζούμε
«εκτυπώτερον» την χάρι του Θεού.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 6/6/2020

Μετά την κηδεία

 Λίγες ώρες μετά την κηδεία σας το κλάμα θα σταματήσει και η οικογένειά σας θα καθίσει με φίλους σε ένα τραπέζι όπου θα φάνε και θα πιουν.  

Μερικοί στο τραπέζι θα συζητήσουν κάθε είδους τρέχοντα γεγονότα.

 Φίλοι και γνωστοί θα καλέσουν την οικογένειά σας και θα ζητήσουν συγγνώμη που δεν κατάφεραν να φτάσουν στην κηδεία επειδή είχαν άλλα σημαντικά πράγματα να κάνουν.  

Κάποιοι στο τραπέζι θα κάνουν ήδη σχέδια για το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί.  

Αφού σηκωθούν από το τραπέζι, ορισμένα μέλη της οικογένειας θα αναφέρουν το γεγονός ότι συνέβαλαν περισσότερο από άλλα στην κηδεία.

 Τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, το τηλέφωνό σας θα χτυπά περιστασιακά και θα λαμβάνετε μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα από άτομα που δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει τον θάνατό σας.

 Στη δουλειά το αφεντικό σου θα ψάξει να βρει άντρα να σε αντικαταστήσει και μετά από λίγες μέρες τα παιδιά σου, οι συγγενείς σου θα επιστρέψουν στο σχολείο ή στη δουλειά γιατί το κλάμα και ο πόνος θα περάσει.  

Μετά από ένα μήνα ο σύντροφος, η γυναίκα, ο σύζυγός σας θα παρακολουθήσουν μια κωμωδία στην τηλεόραση και θα διασκεδάσουν.  

Οι ζωές των φίλων, των συναδέλφων και της οικογένειάς σας θα επανέλθουν στην κανονικότητα και σιγά σιγά θα ξεχαστείτε.

 Θα εμφανιστούν νέα νέα και νέα γεγονότα και η κίνηση προς τον χώρο εργασίας σας θα είναι ίδια.

  Οι συναυλίες και οι αθλητικές δραστηριότητες στην πόλη σας θα πραγματοποιούνται κανονικά και ταυτόχρονα θα ξεκινούν οι εκκλησιαστικές λειτουργίες.  

Ένας χρόνος μετά τον θάνατό σου θα είναι η πρώτη μεγάλη ανάμνηση, αλλά εν ριπή οφθαλμού θα περάσουν τα επόμενα χρόνια και όλο και λιγότεροι θα σε θυμούνται.

 Ίσως μια μέρα, βλέποντας μερικές φωτογραφίες, ένας φίλος θα σε θυμηθεί και χρόνια από τώρα, από την κοινότητά σου, από εκατοντάδες ανθρώπους που γνώρισες, ίσως υπάρξει ένα άτομο που θα σε θυμάται μερικές φορές

 Τώρα σκέψου, αν οι άνθρωποι σε ξεχάσουν τόσο εύκολα, για ποιον ανησυχείς συνέχεια;  

Για ποιον ανησυχείτε και γιατί σκέφτεστε πάντα τι λένε οι άνθρωποι για εσάς;

 

 Μπογκντάν Σαρασίν

 

«Ας είμαστε ξεκάθαροι, θα κριθούμε τη στιγμή που θα φύγουμε από τη ζωή, για όλα όσα έχουμε κάνει προσωπικά: πράξεις, σκέψεις, χειρονομίες, προθέσεις, όλα θα ζυγιστούν.

 

 - Στον τάφο, όλα μόλις αρχίζουν, όλα δεν έχουν τελειώσει!.  

Στη Βασιλεία του Θεού δεν υπάρχει πια θάνατος, όλα είναι Ζωή».

 

Father  Calistrat

 

|Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19/10/2022

* Συγκλονιστικό!!!| ● Το απόλυτο "μυστικό" για όσους "χάνουμε" και κλαίμε απαρηγόρητοι, αλλά και για όσους "θα μας χάσουνε" και θα κλαίνε απαρηγόρητοι ... Α(μ)φού θάνατος δεν υπάρχει!!!

Μαρτυρία του αειμνήστου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεωργίου Παπαζάχου:

-Ἤμουν θλιμμένος μετὰ ἀπὸ πρόσφατο θάνατο προσφιλοῦς μου προσώπου.

Σκεπτόμουν γιὰ μέρες τὸ θέαμα τοῦ ἐνταφιασμοῦ.

Τὴν κάλυψη τοῦ νεκροῦ μὲ τὰ χώματα καὶ τὴν ἐπακόλουθη σήψη τοῦ σώματος.

Πῶς θὰ ἦταν ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ἡ πτώση τῶν πρωτοπλάστων;

Διαρκὴς χαρά θα ήταν, κανένα ἐρώτημα γιὰ τὴν αἰώνια μακαριότητά μας.

Τώρα «σκωλήκων βρώμα καὶ δυσωδία».

Ἐπάνω σ᾿ αὐτὲς τὶς μελαγχολικὲς σκέψεις μὲ πέτυχε ὁ παππούλης μου Πορφύριος μ’ ἕνα τηλεφώνημά του.

– Γιωργάκη, κάνεις ἰατρεῖο αὐτὴ τὴν ὥρα;

– Ὄχι, Γέροντα, τελείωσα.

– Ἄνοιξε τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο στὸ Ε΄ Κεφάλαιο, στίχος 24 εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ διαβάζουμε στὶς κηδεῖες καὶ διάβασέ το ἀργά.

Ἄρχισα νὰ διαβάζω:

- «Ἀμήν, Ἀμήν, λέγω ὑμῖν ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Μὲ διέκοψε ἀπότομα:

– Τὸ κατάλαβες;

Δὲν ὑπάρχει θάνατος!

Δὲν θὰ δοκιμάσουμε τὴν «πεθαμενίλα»!

«Μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Πόσο μᾶς ἀγάπησε ὁ Θεός.

Καὶ αὐτὸ τὸ φρόντισε.

Τὸ λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος τῆς Νεκρώσιμης Ἀκολουθίας:

«Εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ».

Τὸ σκέφτηκες ποτὲ αὐτὸ τὸ «ἄξει σὺν αὐτῷ»;

Ὁ Θεὸς δὲν θὰ συγκεντρώσει ἐκεῖ πτώματα.

Ζωντανοὺς θὰ μαζέψει κοντά Του.

Στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἀναστήθηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση.

Καλὰ σοῦ τὸ εἶπα:

Δὲν θὰ δοκιμάσουμε «πεθαμενίλα».

Τὸ κατάλαβες;

Καὶ ἔκανε μιὰ θαυμάσια περιγραφὴ τῆς ζωῆς κοντὰ στὸν Αναστάντα Χριστό.

– Ἐκεῖ θὰ ὑμνοῦμε τὴν Ἁγία Τριάδα, μὲ τὰ Σεραφεὶμ καὶ τὰ Χερουβείμ, ἀενάως.

Ναί, ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀνάξιοι, γιατὶ τόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε ὁ Θεός…

Ἡ φωνή του ἔσβηνε σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τὴ συγκίνηση:

– Κλαίω, βρὲ Γιωργάκη, ἀπὸ χαρά.

Τί οὐράνια πράγματα εἶναι ἐτοῦτα ποὺ μᾶς δωρίζει ὁ Θεός;

Μνήσθητι καὶ ἡμῶν, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου.

- Γέροντα, εὔχου γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς.

Μπαίνοντας αργότερα μέσα στὸ δωμάτιο τοῦ Γέροντα βρῆκα ἐκεῖ τὸν πατέρα τοῦ κοριτσιοῦ, τοῦ ὁποίου μόλις εἶχε γίνει ἡ κηδεία.

Τὸν ἀγκάλιασα, τὸν φίλησα κι ἀρχίσαμε νὰ κλαῖμε καὶ οἱ δύο.

Πετιέται τότε ὁ Γέροντας καὶ μᾶς λέει:

- «Νὰ βγεῖτε ἔξω καὶ οἱ δύο. Δὲ σᾶς ἀντέχω». Βγήκαμε, πράγματι, ἔξω.

Ὕστερα ἀπὸ λίγο ἔστειλε ὁ Γέροντας καὶ μὲ φώναξαν.

Πῆγα καὶ μοῦ εἶπε:

– Μὲ συγχωρεῖς, ποὺ σᾶς εἶπα νὰ βγεῖτε ἔξω, ἀλλὰ ξέρεις τί μοῦ συμβαίνει σήμερα;

– Τί, Γέροντα;

Κι ἄρχισε νὰ μοῦ λέει κλαίοντας:

– Τὴν ὥρα τῆς κηδείας ἔβλεπα ἕνα φῶς δυνατὸ ἐπάνω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Σ᾿ὅλη τὴ διάρκεια τῆς κηδείας ἔβλεπα αὐτὸ τὸ φωτεινὸ ἄστρο.

Κι ὅταν μετέφεραν τὸ φέρετρο πρὸς τὸν τάφο, πάλι τὸ ἔβλεπα.

Ὅταν κατέβασαν τὸ φέρετρο μέσα στὸν τάφο καὶ τὸν γέμισαν μὲ τὸ χῶμα, τότε σταμάτησα νὰ τὸ βλέπω.

Χριστός ανέστη αληθώς!!

~ Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν" Γέροντος Πορφυρίου

|εμείς από την Πολυξένη Ρέρρα

[...] Ενώνουμε δυνάμεις. Ένας ένας φεύγουν οι άνθρωποι που μας ενώνουν και τώρα αυτή η σύνδεση είναι αποκλειστικά δική μας δουλειά... |Ακούστε το, κλάψτε γοερά κι υστέρα σηκώστε τα τηλέφωνα...

 [...] Ενώνουμε δυνάμεις. 

Βάζουμε προτεραιότητες. 

Δεν σταματάμε να στηρίζουμε εκείνους που μας χρειάζονται! 

Κι εκεί στα πιο δύσκολα, τους σκουπίζουμε τα δάκρυα 

κι ανοίγουμε τα παράθυρα να μπει το φως κι ο καθαρός αέρας. 

Αυτό χρειάζονται τώρα αυτοί που έχουν τόσο πληγωθεί... 

Κάποιος να σταθεί στο θρήνο τους και να τους ανοίξει το παράθυρο! 

Να μυρίσει η ψυχή τους ξανά την ελπίδα...

Καλημέρα αγαπημένοι συνεχίζουμε με πίστη, 

πείσμα και κουράγιο. 

Καλό παράδεισο στις ψυχές που ταξίδεψαν, 

γαλήνη στις ψυχές που νιώθουν το μισεμό 

και δύναμη σε όλους όσους θα πρέπει να μάθουν 

να ζουν με το δυσβάσταχτο κενό των αγαπημένων τους…

Αφιερωμένο με αγάπη. 

Ένα τραγούδι θρήνος, που αγαπώ! 

Ίσως γιατί η μικρή που το τραγουδά, 

λίγες μέρες πριν είχε χάσει τη μαμά της 

κι ο λυγμός της αγγίζει τον ουρανό!

Ακούστε το, κλάψτε γοερά 

κι υστέρα σηκώστε τα τηλέφωνα. 

Σηκώστε τα μανίκια. 

Εκμεταλλευτείτε την κάθε στιγμή, 

όσο έχουμε ακόμη το χρόνο! 

Πάτε επισκέψεις. 

Πάρτε αγκαλιές. 

Μοιραστείτε το βάρος. 

Βγείτε στον ήλιο. 

Ένας ένας φεύγουν οι άνθρωποι που μας ενώνουν 

και τώρα αυτή η σύνδεση είναι αποκλειστικά δική μας δουλειά! 

Ευχομαι η κόλλα τους να είναι γερή. Παντοτινή!!!

Είμαστε εδώ ο ένας για τον άλλο, 

μα το πιο σπουδαίο, είμαστε εδώ! 

Εδώ αγαπημένοι…

* Επιστρέφουν να πουν το ευχαριστώ και το καλή αντάμωση... [Το αθάνατο νερό-μέρος 2] |Νώντας Σκοπετέας

....Για όσους λοιπόν αντιμετωπίζουν τους Αγίους και τους ήρωες της πίστεως σαν αξιομίμητους, μια μάνα που προπέμπει το παιδί της με το τόσο συγκλονιστικό συναίσθημα της χαρμολύπης, δεν είναι ένα εξωπραγματικό φαινόμενο!

Αλλά για ποιά πραγματικότητα μιλάμε;

Για την ψεύτικη, την τόσο κοσμική, την παντελώς στερημένη από προοπτική αιωνίου;

Ναι, για μία τέτοια αντίληψη της πραγματικότητας, μια μάνα σαν κι αυτή, φαντάζει μάλλον τρελή και εξωγήινη!

Εμείς όμως αυτές τις εκπομπές, τις κάνουμε ελέω Θεού, για αυτούς τους παράξενους γονιούς, που προσπαθούν τουλάχιστον να μοιάσουν σε αυτές τις μανάδες!

Και για τον Βασίλη,

που παραμονές Ψυχοσαββάτου έφτασε ως του Κουδουμά τα Αγιομέρια να πάρει σφραγίδα χαραγμένη με προσευχές, σκαλισμένη από χέρια που σημάδεψαν οι γονατιστές δεήσεις για τον σύμπαντα κόσμο!

Και έγινε το μνήμα του Σπύρου τους,

τόπος προσευχής και συνάντησης ελπιδοφόρων ψυχών!

Και τώρα τον νιώθουν ποιο κοντά τους από ποτέ !

Όχι βαρυπενθώντας!

Χωρίς απελπισία !

Χαρά και λύπη αναδεμένες με προσευχή και ελπίδα!

Και μία πηγή με αναδεμένα δάκρυα κατά Θεόν και νερό ζωντανό και αθάνατο!

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών με τίτλο:

Το αθάνατο νερό κι οι ποιητές του πόνου…

Το β΄ μέρος όπως οπτικοποιήθηκε στο κανάλι της καλής αδελφής μας και συνεργάτιδας Στεφανίας Στ.

* "Είναι ο θάνατος ό,τι ομορφότερο μου έχει συμβεί κι άντε τώρα να την πείσω..." ~ του Θοδωρή Αθερίδη

«Δε θέλω να κλαις μανούλα μου, σε παρακαλώ σταμάτα!»

Ούτε που μ΄άκουσε. Σπάραζε…

Έσκυψε ο Άγγελος και μαλακά με τράβηξε προς το μέρος του. 

«Άφησε την να ξεσπάσει. Είναι δική της ώρα αυτή.»

Είχε δίκιο. 

Ίσως καλύτερα να ήταν γι΄αυτήν. 

Το κλάμα δεν είναι μόνο οδυνηρό. 

Έχει και θεραπευτικές ιδιότητες. 

Την άφησα εκεί παρέα με τους άλλους, που την αγαπούσαν, να την φροντίσουν. 

Καθώς ανηφορίζαμε με τον Άγγελο, την κοιτούσα ακόμα. 

Εμένα δεν με λυτρώνει το κλάμα της. 

Με πονούσε στην καρδιά. 

Ήθελα να μην έχω πεθάνει, μόνο και μόνο για την μαμά μου.  

Μ΄αγαπούσε τόσο πολύ η καημένη, που ήταν σε αδιέξοδο. 

Κι εγώ ο γιόκας της, δεν μπορούσα να την βεβαιώσω πως είμαι δίπλα της αυτήν την ώρα. 

Είναι ο θάνατος ό,τι ομορφότερο μου έχει συμβεί κι άντε τώρα να την πείσω...

Πράγματι το μόνο κακό με τον θάνατο είναι αυτός ο μονομερής χωρισμός. 

Πεθαίνεις κι εσύ συνεχίζεις να τους βλέπεις όλους, ενώ αυτοί βλέπουν την σωρό σου και πιστεύουν αυτό που βλέπουν. 

Σαν να κοιτάς το φόρεμα, που έβγαλε η αγαπημένη σου, που φόραγε χτες στην γιορτή κι εσύ το παίρνεις και κλαις μυρίζοντας το. 

Ένα ρούχο είναι η μορφή μας, που σ΄άλλους πάει και σ΄άλλους όχι. 

Τίποτα παραπάνω. Ένα ρούχο. 

-«Γιατί με πήρε πρώτο;»

-«Που θες να ξέρω;»

-«Να τον ρωτήσω τώρα που θα τον δω;»

-«Ελεύθερα»

-«Θα καταλάβω πιστεύεις;»

-«Δεν είναι θέμα κατανόησης»

-«Αλλά;»

-«Δε θα σου εξηγήσει έτσι κι αλλιώς... 

   Απλώς θα σ΄αγαπάει...»

-«Κι η μαμά, που θα πονάει;»

-«Η μαμά σου θα σ΄αγαπάει κι αυτή και θα πονάει λιγότερο»

-«Γιατί εγώ την βλέπω κι αυτή όχι;»

-«Κι αυτή σε βλέπει, όλοι σε βλέπουν, αλλά σε συνήθισαν με το «ρούχο» και δέθηκαν μαζί του και τώρα κλαίνε γι΄αυτό»

-«θα καταλάβουν μετά;»

-«Δεν είναι θέμα κατανόησης»

-«Αλλά;»

-«Θα σ΄αγαπάνε..»

-«Για πάντα;»

-«Δεν έχει χρόνο η αγάπη. 

   Δεν υπάρχει ο χρόνος. 

   Μόνο ο χώρος υπάρχει κι είναι άπειρος….»

~ του Θοδωρή Αθερίδη 

* "Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν..." |Οσίου Πορφυρίου - Αιγαίου Αύρα

"Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στον εαυτό σου και να λες αργά-αργά το αναστάσιμο τροπάριο.

Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου- και στη ζωή του κόσμου όλου- έγινε.

Η Ανάσταση του Χριστού, η σωτηρία μας.

Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου..."

Μία αναστάσιμη Αιγαίου Αύρα κοντά σας!

Μικές Κουλλιάς

"Στου Σταυρού τις γειτονιές..." - Νώντας Σκοπετέας

Αφιέρωμα σε όλες τις ευλογημένες ψυχούλες, που σηκώνουν τον σταυρό τους αγόγγυστα δοξολογώντας το Θεό και στους γονείς, κυρίως στις γενναίες μαμάδες, που μοιάζουν ακούραστες και με ατελείωτη αγάπη, συνεχίζουν το δύσκολο αγώνα τους!!!

~ Νώντας Σκοπετέας

Πρός γονεῖς πού κοιμήθηκε τό παιδί τους...

28-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη...

Για τον Σταύρο μας...(1)

Περίλυπες οι καρδιές μας...

Από την Κυριακή το βράδυ, όταν ένας έφηβος δέχτηκε ένα μήνυμα στο κινητό του από έναν "κολλητό" συμμαθητή του.

Στη μια και, τα ξημερώματα...

"Κάντε προσευχή για τον Σταύρο! 

Κοιμήθηκε πριν λίγο. Μετά από ένα ατύχημα..."

Ξυπνάς.

Το διαβάζεις και παθαίνεις.

Σα να ήταν το δικό σου παιδί. 

Μηνύματα, τηλεφωνήματα...

Μαθαίνεις.

Ανεξήγητο ακόμα το περιστατικό.

Να μην το χωράει ο νους.

Το πως έγινε.

Κάτω από ποιες συνθήκες.

Ποιος ευθύνεται.

Θα αποδοθούν ευθύνες;

Ραδιόφωνα, δελτία ειδήσεων, 

ζωντανές ανταποκρίσεις από τους αυτόπτες μάρτυρες.

Και δεν έχει σταματημό...

Εσύ βέβαια τα ξέρεις από πρώτο χέρι.

Τι σημασία όμως έχουν τέτοιες στιγμές όλα αυτά;

Και ψάχνεις κάτι που να σε παρηγορήσει.

Εσένα.

Που δεν είσαι ούτε ο Πατέρας, ούτε η Μάνα.

Ούτε τα αδέρφια.

Ούτε οι Παππούδες, ούτε οι Γιαγιάδες.

Απλά ένας κοντινός.

Όχι συναισθηματικά λόγια και δάκρυα.

Όχι ευχολόγια.

Όχι αγαπολογίες.

Πως ήταν ένας Άγγελος κλπ.

Αυτό το ξέρεις.

Αλλά κάτι πραγματικά παρηγορητικό.

Το΄χεις ξαναδοκιμάσει παλιότερα.

Και σε είχε βγάλει απρόσμενα από το φαινομενικό αδιέξοδο.

Ας το ξανακάνω, λες.

Γκουγκλάρεις

"Πένθος ομιλία"

Και βγαίνει αυτό:

Το πρώτο που βλέπεις μπροστά σου, το πατάς.

Και αρχίζεις και ακούς.

Έτοιμος να επέμβεις σταματώντας το αν αρχίσεις και ακούσεις, έστω και για λίγο, πάλι τα ίδια και τα ίδια που ακούγονται σε κάθε απώλεια ενός νέου ανθρώπου.

"Ομιλία για τον Άγιο Πορφύριο, 

το θάνατο, το πένθος και τη θλίψη" 

της Αθηνάς Σιδέρη

Και μένεις 1 ώρα και 14΄(με το ταψί από τα ψάρια και τις σαπουνάδες στα χέρια...) να την ακούς να μιλάει για τον Αγιούλη μας, την διαχείριση του θανάτου και κάποια απίστευτα περιστατικά για αιφνίδιους και μη θανάτους...

Και μένεις.

Πραγματικά όμως.

Αυτό δεν ήθελες και συ;

Άκου λοιπόν εδώ.

Για να στηριχτείς και συ όπως και μεις από έναν Άγιο.

Τα υπόλοιπα θα τα πούμε από αύριο. 

Καλή Ανάσταση!

* Η συγκλονιστική ομιλία της κας Αθηνάς Σιδέρη

Το ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» προβάλλει, μέσα απο τις σελίδες του, τη συγκλονιστική ομιλία της κ. Αθηνάς Σιδέρη, Κοινωνικης Λειτουργου, και μίας εκ των εκλεκτότερων πνευματικών θυγατέρων του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, στην Αγια Τριαδα Χολαργού, 
κατά την Κυριακή 17 Μαρτίου 2019.

Υπήρξαν αρκετές οι στιγμές, όπου η κα Αθηνά δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυα της, με το ακροατήριο να μένει καθηλώμενο, συγκινημένο μαζί της, κυριολεκτικά καρφωμένο επάνω στα μάτια και στις διηγήσεις της, ενθυμούμενη τον πολυαγαπημένο Γέροντά της και σπουδαίο Άγιο της Ορθοδοξίας μας.

Παρακολουθήστε το βίντεο:

Πηγή