|γράΦει ο δάσκαλος Κωστής Παπαναστασίου
· Ο Άγιος Γεώργιος είναι ίσως από τις πιο παρεξηγημένες
μορφές, αν επιλέξουμε να μείνουμε επιφανειακά μόνο στην κλασική εικόνα με το
λευκό άλογο και τον δράκο.
Αν το καλοσκεφτείς, ο “Γιώργος» της εποχής του ήταν
αυτό που σήμερα στη σύγχρονη πραγματικότητα θα λέγαμε "το απόλυτο success
story".
Νέος, ωραίος, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, με
λαμπρές σπουδές και υψηλόβαθμος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού.
Είχε την καριέρα, τα χρήματα, τη δόξα, την κοινωνική
καταξίωση.
Ήταν, με σύγχρονους όρους, ένας απόλυτος «κυπελλούχος» της ζωής.
Και κάπου εδώ, έρχεται η μεγάλη ανατροπή που χτυπάει
κατευθείαν στο κέντρο της δικής μας κουλτούρας...
Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, που ο ναρκισσισμός
μοιάζει να έχει γίνει η νέα μας θρησκεία, που μετράμε την αξία μας με τα likes,
την ατσαλάκωτη εικόνα στις οθόνες και την επιβεβαίωση του
"φαίνεσθαι", ο Γεώργιος κάνει το αδιανόητο: τα πετάει όλα.
Δεν εγκλωβίζεται στο αυτοαναφορικό του «εγώ».
Δεν λατρεύει το είδωλό του στον καθρέφτη της εξουσίας.
Αντίθετα, μοιράζει την τεράστια περιουσία του στους
φτωχούς, απελευθερώνει τους δούλους του και στέκεται όρθιος απέναντι στην
παντοδυναμία του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.
Για όλους εμάς, τους συχνά απογοητευμένους, που
βλέπουμε γύρω μας αδικία, παραλογισμό και μια κοινωνία που μοιάζει να χάνει τα
αντανακλαστικά της, ενώ μουρμουράμε κυνικά «έλα μωρέ, όλα σάπια είναι, τι μπορώ
να αλλάξω εγώ μόνος μου;», η στάση του είναι ένα ηχηρό ταρακούνημα.
Μας υπενθυμίζει πως η πραγματική δύναμη της ψυχής δεν
κρύβεται στη βολή του καναπέ ή στην ασφαλή κριτική του πληκτρολογίου, αλλά στην
αλληλεγγύη και στο θάρρος να αντισταθείς, έστω και μόνος, απέναντι στο άδικο.
Για εκείνους δε, που έχουν χάσει την ελπίδα τους στον
άνθρωπο και θεωρούν την καλοσύνη αδυναμία, ο βίος του φωνάζει πως η αγάπη δεν
είναι ένα ρομαντικό, παθητικό παραμύθι.
Είναι πράξη ριζοσπαστική.
Είναι το να δίνεις από το
υστέρημα ή το περίσσευμά σου στους ευάλωτους.
Είναι η απόφαση να θυσιάσεις τα
κεκτημένα σου για να γίνεις ασπίδα για τον Άλλον.
Τον πραγματικό δράκο ο άγιος, δεν τον σκότωσε με το δόρυ, αλλά με την αγάπη
και την αυταπάρνησή του.
Ο δικός μας αληθινός και αχόρταγος δράκος, είναι ο…
εγωισμός, η απάθειά μας, η έπαρση και η ψευδαίσθηση πως η ευτυχία βρίσκεται
μόνο στην πάρτη μας και στις γεμάτες τσέπες…
Γίνεται, λοιπόν, να είσαι μέσα στη ζωή, επιτυχημένος,
«κυπελλούχος», να έχεις κατακτήσει κορυφές και ταυτόχρονα να κρατάς την ψυχή
σου καθαρή, γεμάτη φως και αλληλεγγύη;
Ε ναι, γίνεται ρε φίλε!!!
Αρκεί το κύπελλο της όποιας επιτυχίας σου να μην το
κρατάς σφιχτά μόνο για σένα, αλλά να το αφήνεις να ξεχειλίζει για να ξεδιψάσουν
και οι γύρω σου.
Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες/ουσες, με αληθινό φως
και ουσιαστική ενσυναίσθηση!
━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━
|"αμΦ." ΥΓ:
Αν μας επιτρέπεται μια και μόνη προσθήκη σ΄αυτό το εξαιρετικό κείμενο.
Όλ΄αυτά εκείνος ο "Γιώργης" τα εμπνεύστηκε, τα σχεδίασε και τα έπραξε θέτοντας μπροστά του τον Απόλυτο Στόχο, την Απόλυτη Καταξίωση, που είναι ο Χριστός.
Χωρίς Αυτόν κανένα success story, δεν γίνεται να παραμείνει τέτοιο, ούτε καν σε τούτη τη ρημάδα τη ζωή.
Πόσω μάλλον στην Αιωνιότητα, στην οποία "οι επιτυχημένοι" θα είναι μόνιμα μαζί Του...
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
📍 Η τελευταία εικόνα είναι του 1930, οικογενειακό κειμήλιο … από
παππού Γιώργη Μαλακό εκ Τσιπίδου.
|εκλάπη από την αγαπημένη μας "συν αυτώ" εορτάζουσα, Γεωργία Μελανίτη...
