Πολλά είπαμε, ακούσαμε, ξαναείπαμε, γράψαμε, τί άλλο μένει να πούμε; Όλοι και όλες έχουμε βαρεθεί, κουραστεί, αγανακτήσει. Είναι συνεχώς πιο δύσκολο να συμμετέχουμε σε οποιαδήποτε επίφαση δημοκρατίας υπάρχει στη χώρα και φαίνεται ότι ολοένα και περισσότερος κόσμος βρίσκει μάταιο το να καταβάλει έστω και την ελάχιστη προσπάθεια που απαιτεί αυτός ο άχαρος και ανούσιος ρόλος.
Του Άλεξ Παζαΐτη
«Ο πόλεμος ενάντια στη φαντασία είναι ο μόνος που οι καπιταλιστές κατάφεραν όντως να κερδίσουν»
D. Graeber, 2011
Revolutions in Reverse: Essays on Politics, Violence, Art, and Imagination
Εμείς;
Οπότε θα κάνω εγώ την προσπάθεια για τον εξίσου άχαρο και κλισέ ρόλο του να δούμε «την επόμενη ημέρα», για άλλη μία φορά. Να «αλλάξουμε σελίδα», να «κοιτάξουμε μπροστά» και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες. Κάτι πρέπει να κάνουμε, σε κάθε περίπτωση. Να «κάνουμε» λέω, με αυτοπεποίθηση, στον πρώτο πληθυντικό. Ποιοί/ές θα τα κάνουμε όλα αυτά;