Του Ακρίτα Καϊδατζή *
Ενας φιλελεύθερος θα συμφωνούσε, νομίζω, ανεπιφύλακτα με όλα τα παρακάτω: Οτι η προστασία της δημόσιας υγείας, ιδίως στις πρωτοφανείς συνθήκες της πανδημίας που περνάμε, δικαιολογεί μεγάλης έκτασης και έντασης περιορισμούς των ελευθεριών των πολιτών. Οτι, όμως, οι περιορισμοί αυτοί δεν πρέπει να είναι περισσότεροι από τους απολύτως αναγκαίους για την εξυπηρέτηση του επιδιωκόμενου σκοπού. Και ότι, πάντως, πρέπει να παραμένουν τέτοιοι, δηλαδή περιορισμοί, και να μην καταλήγουν σε αναστολή οποιασδήποτε ελευθερίας. Επίσης, ότι η κρατική εξουσία οφείλει να ενεργεί με διαφάνεια και με πλήρη, ειλικρινή και πειστικά τεκμηριωμένη αιτιολογία των πράξεών της. Οτι η ρύθμιση της δραστηριότητας των ατόμων οφείλει να γίνεται με προβλέψιμους και διαφανείς κανόνες δικαίου, σε ένα νομοσχέδιο ανά αντικείμενο και όχι με διάσπαρτες διατάξεις. Και, τέλος, ότι τα παραπάνω αποτελούν θεμελιώδεις αρχές της έννομης τάξης που δεν αίρονται ούτε σε περιόδους κρίσης ή έκτακτης ανάγκης. Οτι δηλαδή η κατάσταση ανάγκης δεν συνιστά κατάσταση εξαίρεσης από το δίκαιο, αλλά, το πολύ, αξιώνει προσαρμογή της νομιμότητας στις μεταβαλλόμενες συνθήκες.
