Του Ερρίκου Φινάλη
Επιβιώνει μέχρι σήμερα σε αρκετές επαρχίες της Βενεζουέλας μια παράδοση που συνδυάζει έθιμα του χριστιανισμού και των ιθαγενών, και ονομάζεται «οι διάβολοι που χορεύουν». Την παράδοση συντηρούν ομάδες με χιλιάδες μέλη, οι οποίες σε συγκεκριμένες θρησκευτικές γιορτές μεταμφιέζονται σε ορδές διαβόλων που χορεύουν και κυριαρχούν στους δρόμους. Τελικά όμως, συνήθως στην είσοδο μιας εκκλησίας, υποτάσσονται στο Καλό…
Σήμερα οι διάβολοι χορεύουν στη Βενεζουέλα, στην Παλαιστίνη, στην Ουκρανία και σε πολλά ακόμη πεδία βαρβαρότητας και αιματοχυσίας ανά την υφήλιο. Οι εστίες συρράξεων πολλαπλασιάζονται, και οι ελίτ, «απελευθερωμένες» πλέον από κάθε διεθνή κανόνα (και από κάθε επιταγή ανθρωπιάς), ονειρεύονται μια απόλυτη κυριαρχία επί ισοπεδωμένων εθνών και εξανδραποδισμένων λαών. Έτσι σπρώχνουν κάθε μέρα την οικουμένη όλο και πιο κοντά σε μια γενικευμένη σύρραξη, σε ένα νέο ολοκαύτωμα.
