Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου
Ομοβροντία, εσχάτως, κατά του θεσμού του δημοψηφίσματος, από αρθρογράφους που ανάλωσαν τα νιάτα τους στα ιδεώδη της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας [ένα πρόσφατο παράδειγμα στην «Καθημερινή», 30/9/2018, «Τα δημοψηφίσματα των άλλων» του Π. Μανδραβέλη. Χαρακτηριστικά αποσπάσματα φράσεις: «Η ‘Άμεση Δημοκρατία’ ήταν η φιλοσοφική λίθος του ελληνικού πνευματικού μεσαίωνα.» και «Την ηρωική εποχή του αντιμνημονιακού αγώνα καλλιεργήθηκε πολύ η ανοησία της ‘ Άμεσης Δημοκρατίας’ ».].
Δημοσιεύεται πλήθος άρθρων από υπερδημοκράτες, που ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι τα δημοψηφίσματα, η πιό γνήσια, αδιαμεσολάβητη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής βούλησης, ενίοτε παράγουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Και καθιστούν την πολιτική διαδικασία ανεξέλεγκτη.
Πλήθος επιχειρημάτων διαφόρων αναλυτών που αυτο-αποκαλούνται «προοδευτικοί», κατά του μόνου πραγματικού θεσμού άμεσης δημοκρατίας που υφίσταται στις αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.
Δημοσιεύεται πλήθος άρθρων από υπερδημοκράτες, που ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι τα δημοψηφίσματα, η πιό γνήσια, αδιαμεσολάβητη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής βούλησης, ενίοτε παράγουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Και καθιστούν την πολιτική διαδικασία ανεξέλεγκτη.
Πλήθος επιχειρημάτων διαφόρων αναλυτών που αυτο-αποκαλούνται «προοδευτικοί», κατά του μόνου πραγματικού θεσμού άμεσης δημοκρατίας που υφίσταται στις αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.

