Της Αιμιλίας Καραλή
Είναι αλήθεια παράλογο να αγωνίζεται ένας άνθρωπος σήμερα για μια ζωή που δεν θα σηματοδοτεί την δική του ευπορία αλλά μια ζωή αξιοβίωτη για όλους τους ανθρώπους, για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων;
Πριν αρκετά χρόνια ο Άκης Πάνου είχε γράψει το τραγούδι «Τα όνειρα που χτίζονται». Όσα μένουν μόνο στην σκέψη, τα σβήνει η ζωή. Όσα αντέχουνε στον χρόνο υφαίνονται με πόνο, χωρίς αναπνοή. Είναι εκείνα που καθημερινά μεγαλώνουν την μικρή ζωή μας, γλυκαίνουν τον σκληρό αγώνα κι αφήνουν το αποτύπωμά μας στην ζωή ετούτη: «Και παλεύεις, πεθαίνεις, περνάς· μα δεν είσαι νεκρός». Ακόμα κι όταν παύουμε να «είμαστε», «γινόμαστε» μέσα από την μνήμη των άλλων, εκείνων που επηρεάσαμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
