Του Νίκου Μωραϊτη
Από την έλευση του ιού μέχρι και τις μέρες μας, η κυρίαρχη πολιτική δικαιολόγησε το κράτος έκτακτης ανάγκης στηριγμένη πάνω σε έναν βασικό πυρήνα αντιλήψεων: ότι η επικινδυνότητα του κορωνοϊού είναι πολύ μεγάλη και πως δεν κάνει καμία διάκριση ως προς τις ηλικιακές ομάδες. Στη βάση αυτών, τα λοκ-ντάουν θεωρήθηκαν αναγκαστικά μονόδρομος και ο καθολικός εμβολιασμός με πειραματικά εμβόλια θεωρήθηκε πως είναι η μόνη λύση για να μη νοσήσουμε και να τον ξεπεράσουμε.
Έως έναν βαθμό, μπορούμε να καταλάβουμε όλους τους υπερασπιστές του καθολικού εμβολιασμού. Όσο το εικόνισμα που έχεις κατασκευάσει για τον γύρω κόσμο αντιπροσωπεύει μία κατάσταση γενικής καταστροφής, πιάνεσαι απελπιστικά από οποιαδήποτε σανίδα σωτηρίας. Κάπως έτσι βλέπουμε και τη συζήτηση απέναντι στα εμβόλια, σαν μια πράξη απελπισίας. Ως γνωστόν, η απελπισία δεν είναι καλός σύμβουλος, γενικά, και δη πολιτικά.
