Τις τελευταίες ημέρες εμφανίστηκε μια σειρά άρθρων στον ελληνικό τύπο, για το πόσο σημαντικός είναι ο καθολικός υποχρεωτικός εμβολιασμός ενάντια στον Covid-19 με μικρές διαφοροποιήσεις μεταξύ των αρθρογράφων (1,2,3,4). Πραγματικά ήλπιζα ότι θα αποφύγουμε τέτοιες διολισθήσεις, ειδικά από επιφανείς εκπροσώπους του νομικού και του ακαδημαϊκού κόσμου, πλην όμως κανείς σχετικός με τη δημόσια υγεία.
Tου Ηλία Παυλόπουλου *
Καταρχήν να δούμε που είμαστε διεθνώς. Κανείς δε συζητά αυτή τη στιγμή τον καθολικό υποχρεωτικό εμβολιασμό, αλλά όλοι συζητούν το κατά πόσο θα αποδειχθεί βλαπτική ή όχι για τις εκστρατείες πειθούς η υποχρεωτικότητα για τους υγειονομικούς και όσους εργάζονται με υπερήλικες. Όπως έγραψα και σε παλαιότερα άρθρα μου, θεωρώ ότι είναι ηθικά αποδεκτός ο υποχρεωτικός εμβολιασμός ειδικών κατηγοριών του πληθυσμού όταν τα εμβόλια έχουν πλήρη έγκριση (δε θα επιμείνω σε αυτό στην παρούσα πανδημία, ειδικά μετά τον πλήρη εμβολιασμό 1,1 δις σε όλο τον κόσμο), όταν έχουν εξαντληθεί όλες οι εκστρατείες επικοινωνίας και οι λιγότερο παρεμβατικοί τρόποι (εμβολιασμός στο σπίτι που μόλις ξεκίνησε), και όταν είναι σίγουρο πλέον ότι δε μπορούμε να αγγίξουμε ποσοστά της τάξης του 80%. Υπάρχει ένας αγώνας δρόμου για να εμβολιάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους στο λιγότερο δυνατό χρόνο, αλλά εδώ οι μαξιμαλιστικές φωνές και οι κρίσεις πανικού, πραγματικά δε βοηθάνε. Λέγεται συχνά ότι υπάρχει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που αρνείται να εμβολιαστεί αλλά αυτό δεν προκύπτει από καμία μελέτη, αλλά μόνο συμβαδίζει με τον πανικό των social media.
