Του Κώστα Βενιού
Νοέμβριος του 2018 και διανύουμε ήδη τον δέκατο χρόνο
οικονομικής κρίσης και αισίως τον όγδοο και τελευταίο χρόνο παραμονής μας στα
μνημόνια. Από τον Αύγουστο έχουμε ήδη «απαλλαγεί» από τη θηλιά των μνημονίων
οπότε και μπορούμε να ατενίσουμε το μέλλον με αισιοδοξία, σύμφωνα με τις
κυβερνητικές εξαγγελίες. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Ας πάμε οκτώ χρόνια πίσω να δούμε πως ήταν η κατάσταση της
οικονομίας της Ελλάδας και ποιοι ήταν οι λόγοι που μας οδήγησαν στα μνημόνια
και το ΔΝΤ.
Πρώτον, το υπερβολικό
χρέος ως ποσό αλλά και ως ποσοστό του ΑΕΠ (ΑΕΠ = Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν ή
με άλλα λόγια ο πλούτος που παράγει μια χώρα σε ένα έτος). Το μεν ποσό ήταν 320
δις ευρώ το δε ποσοστό ήταν 110% (για τις αγορές ποσοστό πάνω από 80% θεωρείται
άκρως επικίνδυνο).
Δεύτερον, η
γενικότερη πιστωτική κρίση που είχε ενσκήψει στις διεθνείς αγορές λόγω της
χρεοκοπίας Αμερικανικών και Ευρωπαϊκών τραπεζών με αποτέλεσμα την αύξηση των
επιτοκίων δανεισμού σε απαγορευτικά ύψη.
