Του Γιάννη Αγγέλου *
Στην κραυγή αγωνίας αυτού του ανθρώπου, θα απαντήσει κάποιος από τους διαχρονικά κυβερνώντες; Θα του δώσει μια πειστική απάντηση;
Ή θα παραμείνει σιωπηλός, με το βλέμμα στο άπειρο, δήθεν σκεπτόμενος, παρουσία κουστωδίας αυλικών, που τάχα τρέχουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο διαχρονικό ηγέτη;
Όχι, δε θα πάρει απάντηση. Γιατί καίγεται ο δικός του τόπος, εκεί που έκανε τα πρώτα του βήματα, που πήγε στο σχολειό, που έπαιξε στους δρόμους και στα χωράφια. Εκεί που ένιωσε το πρώτο ερωτικό σκίρτημα, εκεί που μάτωσε τα γόνατά του παίζοντας, εκεί που μεγάλωσε πριν φύγει για να σπουδάσει. Εκεί που γυρίζει και ξαναγυρίζει, πριν επιστρέψει για πάντα.
