Του Γιάννη Ραχιώτη
Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να διερευνήσει κατά πόσον οι νομοθετικές και διοικητικές αλλαγές που σημειώθηκαν και στις δύο χώρες τον πρώτο μήνα μετά την απαγωγή επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις κυρίως της αμερικανικής ηγεσίας
Η απρόκλητη εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η εξόντωση δεκάδων ανθρώπων και η απαγωγή και αιχμαλωσία του προέδρου της, όπως ήδη έχει αναλυθεί από πολλούς, συνιστά προσβολή του πυρήνα του διεθνούς δικαίου. Από την πλευρά της Βενεζουέλας ισοδυναμεί με κατάλυση της κυριαρχίας της. Τα λίγα ιστορικά προηγούμενα σύλληψης αρχηγού του κράτους από ξένα στρατεύματα όπως του Ναπολέοντα του Γ’ από τους Πρώσους μετά τη μάχη του Σεντάν ή του Νοριέγκα και του Σαντάμ Χουσεΐν μετά τις αντίστοιχες εισβολές των ΗΠΑ στις χώρες τους, είχαν σαν νομικό και πραγματικό επακόλουθο την κατάλυση της κυριαρχίας τoυς και την υπαγωγή τους στον κατακτητή, ανεξάρτητα από το αν ένα μέρος του κρατικού και κυβερνητικού μηχανισμού διατηρείτο στις θέσεις του.











